Met dit derde en laatste deel duikelen we nog voor een keer in het decadente wereldje van de Laurel Canyon muzikanten. De hoofding toont ons het huis van wijlen Jim Morrison.

Omdat we niet om de haverklap bepaalde sterren willen lastig vallen wilden we toch een uitzondering maken om deze snel rijzende Britse ster even aan de tand voelen. Philip snorde met de Eurostar richting Londen en pende zijn relaas neer in een interview. Over wat beiden spraken vind je achter haar gelaat.

Saxofonist Andrew Love, die de helft vormde van het befaamde blazersduo Memphis Horns, is op 70-jarige leeftijd in de Amerikaanse staat Tennessee overleden. Dat heeft de BBC gemeld.
Love en trompettist Wayne Jackson speelden als de Memphis Horns mee op 52 nummer 1-hits. In februari kregen zij een grammy voor hun hele carrière. Het was pas de tweede keer dat een instrumentale groep die bekroning kreeg.
Love en zijn medemuzikant speelden onder meer met Elvis Presley ('Suspicious Minds'), Aretha Franklin, Otis Redding, Neil Diamond ('Sweet Caroline'), Sam & Dave ('Soul Man'), Al Green ('Let's Stay Together'), Isaac Hayes, de Doobie Brothers, U2, Jack White en Alicia Keys.
Volgens zijn weduwe Willie is Love donderdag thuis overleden. Hij leed aan Alzheimer.

Andrew Love, who formed the award-winning Memphis Horns duo with trumpeter Wayne Jackson,
has died aged 70 in Tennessee.
They played together on 52 number one records, backing up the likes of Elvis Presley, Aretha Franklin and Otis Redding.
They were awarded the Grammy Lifetime Achievement award in February.
Willie Love said her husband died at his home on Thursday. He had been suffering from Alzheimer's disease.
"He played with such feeling. He played with grace, soul," Mrs Love said. "Andrew played notes from his heart."
Memphis Horns provided the horn tracks on dozens of well-known songs, including Neil Diamond's Sweet Caroline, Presley's Suspicious Minds, Sam & Dave's Soul Man and Al Green's Let's Stay Together.
Other acts the duo worked with included Isaac Hayes, the Doobie Brothers, U2, Jack White and Alicia Keys.

Nog één naam en de affiche 2012 is compleet. Er ontbreekt nog een naam voor de vrijdagavond. Kijk hier wie op het podium weer voor de liters zweet mag zorgen. Of sla maar eens deftig op John Kays smoelwerk.

Roland Tchakounte is geboren in Cameroen maar verhuisde snel Frankrijk waar hij op jonge leeftijd reeds door de muziekmicrobe gebeten werd. Roland is schatplichtig aan zijn moedertaal en daarom brengt hij vele nummers in zijn moerstaal.
Onlangs was hij nog deelnemer aan de tweede editie van de European Blues Challenge waar hij de Franse kleuren vertegenwoordigde.

Extract uit onze recensie van het concert van Roland tijdens het recente Blues’d Up Festival 2012 in Bierbeek.

De openingsact Roland Tchakounté had onze nieuwsgierigheid al geprikkeld als kandidaat voor The Blues Challenge van enkele weken geleden waar hij als verdediger van de Franse driekleur was afgevaardigd. De man stamt uit Kameroen waar hij in een plaatselijke Afro-Amerikaanse band figureerde. Zo ontdekte hij John Lee Hooker, het sluipende gif van Hooker’s ‘Crawling King Snake’ zou hem nooit meer loslaten. Tegelijkertijd blijft Tchakounté ook na zijn verhuis naar Frankrijk voeling houden met de Afrikaanse roots. Een broeierige fusie in de voetsporen van Ali Farka Touré is het gevolg. Evenals het inspirerende grote voorbeeld van de John Lee Hooker uit Mali debiteert Tchakounté blues in de streektaal van zijn geboortegrond, in dit geval het plaatselijke Bamiléké dialect. Daar begrijpen we uiteraard geen jota van maar de muzikale taal waarmee we zaterdag avond in alle onbevangenheid kennismaakten klinkt universeel. De bluesman start alleen op zijn barkrukje met akoestische gitaar en één na één stappen zijn blanke begeleiders het podium op. De set leunt vooral op de vertrouwde bluespatronen met schitterend slide werk van gitarist Mick Ravassat. Ravassat is duidelijk geen nieuwkomer. In zijn Franse thuishaven heeft hij zijn eigen groep The Blues Team en met briljante snarenspinsels ontpopt hij zich als een gekipte compagnon de route. De perfect op elkaar ingespeelde ritmetandem figureert eveneens in Luna Taxi. Bassist Laurent Legall heeft duidelijk een jazzachtergrond en zijn wat complexe maar uiterst efficiënte bijdragen vormen samen met de percussie van Mathias Bernheim een solide en tegelijk geraffineerde basis. Als de frontman zijn akoestische gitaar voor een elektrisch exemplaar omruilt is het hek van de dam. We worden meegesleurd op een rollercoaster die van potige boogie naar meer intimistische Afroblues pendelt. Bernheim leeft zich af en toe uit op djembé, de Afrikaanse trommel. Het krachtige stemgeluid van Tchakounté herinnert bij momenten sterk aan het grandioze gemurmel van zijn grote inspirator John Lee Hooker maar ademt onmiskenbaar de geest van zijn thuisland uit. Zonder twijfel één van de sterkste openingacts uit de geschiedenis van Blues’d Up. Het moet van Ali Farka Touré geleden zijn dat we begeesterd werden door zo’n ongedwongen mix van blues en exotische elementen.

Wie Roland Tchakounte wil boeken kan daarvoor terecht bij:

Swapping Music
Att. – Dominique Cranshoff
34 Rue Du Broux
BE 1320 Beauvechain
Belgium
Tel.: +32 (0) 10 24 15 13
Mobile:  + 32 (0) 498 289 159
swappingblues@yahoo.com
www.swappingmusic.eu

Swapping music verzorgt de boekingen voor België, Luxemburg en Duitsland, Denemarken maar NIET voor Frankrijk.
Voor meer info omtrent deze prachtige blues performer, kan u steeds terecht bij Dominique Cranshoff van Swapping Music.

Ook de maand april 1972 leek niet veel bijzonders in huis te hebben. Maar toch zaten er enkele leuke hits bij. Welke, ontdek dat zelf maar hier.

Wil jij ook een van deze knappe cd's aan je collectie toevoegen, ga dan snel hier kijken wat je daar voor moet doen.
Collega Peter Desmet heeft de CD besproken en lees hier wat hij ervan vond.

Met dank aan Sonic Rendezvous

Misschien zegt de naam Dick Clark u niets, maar deze man heeft een grote invloed gehad op onze muziekcultuur. Hij overleed op tweeëntachtigjarige leeftijd aan een hartaanval. Als gastheer van ‘American Bandstand’ introduceerde hij bij de Amerikanen sommige van de grootste pop, rock, soul, disco en funkartiesten ter wereld. Zo hielp hij hen om hun carrière op te starten. Clark was ook een grote naam in de muziekwereld, omdat hij de American Music Awards en de jaarlijkse New Year’s Rockin’ Eve show opstartte.
Hij begon zijn carrière in Philadelphia, met het concept van een show dat de jonge rocksterren zou in de schijnwerper zetten voor een tienerpubliek. Zijn timing en concept waren perfect, en ‘American Bandstand’ verhuisde al vlug naar Californië. Daar werd het één van de meest populaire en invloedrijke shows van de jaren zestig en zeventig.
Clark moet ook gecrediteerd worden voor zijn help om soulmuziek in Amerika te populariseren. Bijna elke grote soul artiest van de jaren zestig en zeventig maakte zijn opwachting op ‘American Bandstand’, en sommige kwamen vele keren terug. Het was niet ongewoon om de O’Jays of Tavares of Teddy Pendergrass in dezelfde show te zien als de Edgar Winter Group of Helen Reddy. Het programma was een “melting pot” van populaire stijlen en het werd een referentiepunt voor grote delen van de USA.
Clark had al een hartaanval in 2004 waarvan hij nooit volledig recupereerde. Hij kreeg de bijnaam: “America’s Oldest Teenager”.
Hij wordt bekeken als een pionier, en zijn bijdrage aan de muziek van de twintigste eeuw kan niet onderschat worden. We zullen hem missen.

Levon Helm, de drummer van de legendarische groep The Band, is in New York overleden aan de gevolgen van kanker. The Band, met nummers als 'The Weight' en 'The Night They Drove Old Dixie Down',  was een invloedrijke band in de jaren 60 .
De legendarische zanger en drummer overleed aan de gevolgen van kanker. Zijn familie, vrienden en bandlid en gitarist Robbie Robertson brachten Helms laatste uren naast hem door.

Levon Helm had een rijkgevulde carrière. Op zijn zeventiende begon hij bij The Hawks, de band die eerst Ronnie Hawkins en later, in de jaren zestig, Bob Dylan ondersteunde. Helm verliet Dylan omdat hij zich niet kon verzoenen met het boegeroep dat aan elke show van Dylan voorafging – de fans waren niet blij met de nieuwe, elektrische sound van Dylan.
Toen The Hawks besloten om hun eigen weg te gaan, kwam Helm er weer bij. De band ging voortaan door het leven als gewoonweg The Band. Helm was de enige Amerikaan in de groep, naast vier Canadezen: Rick Danko, Richard Manuel, Garth Hudson en Robbie Robertson. Helm drumde en zong voornamelijk backing vocals, maar naargelang de gezondheid van leadzanger Richard Manuel achteruitging, steunde The Band meer en meer op de stem van Helm. Hij zingt op de bekendste nummers ‘The Weight’ en ‘The Night They Drove Old Dixie Down.’

Het gebeurt niet ieder jaar maar superster Greg Lake heeft in het najaar een nieuwe cd uit, ‘The Songs of a Lifetime’. En om die cd te promoten trekt hij doorheen gans het Verenigd Koninkrijk. Wat verder hier vind je de plaatsen waar Greg een stop zal maken. Helaas staat Vlaanderen (nog) niet op zijn lijstje maar zijn promoman vroeg me om wat gegevens met hem uit te wisselen. De kans dat we Greg Lake in onze contreien mogen begroeten is dus zeker niet irreeel. Meer hierover in onze concert agenda.