Billy Strange, (co-)songschrijver (met Mac Davis) voor onder meer Elvis Presley, Wanda Jackson en Nancy Sinatra is overleden op 81-jarige leeftijd. De oorzaak is tot hiertoe nog niet geheel duidelijk.
‘A Little Less Conversation’ was een song die in 1968 echter geen succes kende totdat het opnieuw werd gebruikt in de film ‘Ocean 11’ uit 2001 dankzij een nodige remix.

Frank Sinatra maar ook The Beach Boys zongen nummers van deze songsmid. Hij was niet alleen een componist maar speelde ook gitaar op de nummers van Elvis, Wanda Jackson, Sammy Davis Jr. enz… Op ‘Pet Sounds’ van The Beach Boys is hij te horen op diverse nummers terwijl hij toch de meeste credits kreeg voor Nancy Sinatra’s ‘Bang Bang’.

Strange en Nancy Sinatra hadden een lange en belangrijke verhouding en hij was ook verantwoordelijk voor de meeste van Lee Hazlewood’s producties uit de jaren zestig waar hij de arrangeur van was. En daar hoorde Nancy’s wereldhit ‘These Were Boots Where Made For Walking’ bij. Hij verleende ook zijn samenwerking met haar voor het duet met haar vader ‘Something Stupid’ en “You Only Live Twice’, de niet aan de soundtrack verbonden versie van dit nummer.

Billy was ook een goed zanger en verzorgde de vocalen voor Steve McQueen in ‘Baby The Rain Must Fall’. In Los Angeles was hij een veel gevraagd sessie gitarist en schreef de hit ‘Limbo Rock’ voor Chubby Checker.

Strange overleed in Nashville, Tennessee op 22 februari 2012 en hij laat twee kinderen uit twee huwelijken achter nl. Russell en Kelly.

Het was Nancy Sinatra die het nieuws over zijn overlijden bekendmaakte via Twitter.

Via zijn vrouw Angela werd de pers geïnformeerd dat haar man Michael, na een harde strijd tegen een slecht functionerende lever, is overleden. Hij was 68.
Hij overleed op vrijdagnamiddag 17 februari 2012 in het Enloe Medisch Centrum van Chico, Californië waar hij reeds een maand lang was opgenomen met een leverstoornis die hem nu fataal werd.
Davis werd vooral bekend om zijn deel bij de in Detroit opererende garagerockers MC5 en later speelde hij in bij DKT-MC5, een andere versie van MC5 met twee van zijn MC5-collega’s Wayne Kramer en Dennis Thompson.
Na de volledige wegval van MC5 zat Michael ook nog tijdje bij Ann Arbor’s Destroy All Monsters en Blood Orange.

In 2006 kwetste Davis zijn rug tijdens een motorongeluk en dat leidde tot de oprichting van The Music Is Revolution Foundation dat hij samen met zijn vrouw opstartte. Deze organisatie werd opgezet om de muzieklessen in publieke scholen te bevorderen, promoten en financieel te ondersteunen.
Zijn vrouw en haar drie zonen en een dochter uit een vorig huwelijk overleven Michael Davis.

Michael Davis (June 5, 1943 – February 17, 2012) was a bass guitarist, singer, songwriter and music producer.
After the demise of the MC5, Davis moved to Arizona, where he played in Blood Orange, and then Rich Hopkins and Luminarios, the latter taking him back in to the studio to record several albums for Germany's Blue Rose Records. In the spring of 2003, Davis reunited with fellow surviving members Wayne Kramer and Dennis Thompson to play a show at London's legendary 100 Club as part of a promotion for an MC5 inspired line of apparel for Levi Strauss Vintage Clothing. This spawned a 200 city world tour and a trip back into the studio to write new songs.
Following a serious motorcycle crash on a Los Angeles freeway in May 2006, Davis along with his wife Angela Davis, launched a non-profit organization called The Music Is Revolution Foundation to support music education in public schools.

Volunteers Jake Cavaliere (The Lords of Altamont), Handsome Dick Manitoba (The Dictators), Steve Aoki (Dim Mak Records/Kid Millionaire), Pro-Skater Corey Duffel, Pennywise bassist Randy Bradbury and Obey Giant's Shepard Fairey work alongside Davis to raise funds and public awareness about the ability of music education to increase cognitive ability and test scores, reduce absenteeism and drop-out rates and to inspire a new generation of future voters to learn about other cultures and other times, develop greater understanding of the world around them, and express themselves through music.
Davis also produces records for garage and punk bands, including The Mothers Anger (on Dionysus Records), the Lords of Altamont, Dollhouse, Tokyo Sex Destruction, and OJM.

Inderdaad, morgen is het zover, dan zul je de nieuwe single kunnen aanschaffen via iTunes.

Maar er is meer want hun conceptalbum, 'Hooverphonic with Orchestra' zal vanaf 9 maart bij je platenboer in de rekken liggen.
Voor de eerste keer in hun bestaan trekt Hooverphonic de opnamestudio in met een 42 koppen tellend orkest om al hun hits op te nemen en twee nieuwe songs.

17 tracks zullen er op te vinden zijn:

1. Happiness
2. One Two Three
3. The Night Before
4. Heartbroken
5. The Last Thing
6. 2Wicky
7. Anger Never Dies
8. Unfinished Sympathy
9. Expedition Impossible
10. George's Café
11. Jackie Kane
12. Mad About You
13. Sometimes
14. Vinegar & Salt
15. Eden
16. Renaissance Affair
17. Danger Zone

Verwacht een écht meesterwerk!

Op 6 maart gaat de gelijknamige tournee 'Hooverphonic with Orchestra' in première in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen.  Enkel voor de laatste 2 concerten zijn er nog enkele tickets te koop.

Meer info vind je hier: Greenhouse Talent  /  Sony Music

Dory Previn, tekstschrijver en genomineerd voor een Oscar voor drie van haar songs, die als componiste en performer gebukt ging onder zeer moeilijke jeudjaren, en een serieuze echtscheiding, is overleden op dinsdag 14 februari 2012 in haar huis in Southfield, Mass. Ze was 86. Haar overlijden werd bevestigd door haar echtgenoot Joby Baker.

Dory Previn manifesteerde zich als een getalenteerd singer-songwriter en creëerde hierbij een aanzienlijke cultstatus. Met haar songs verrijkte ze de geschiedenis van de moderne popmuziek en het waren vooral Laura Nyro, Carole King, en Joni Mitchell die door haar sterk beïnvloed werden.
Alhoewel een serieuze aanhang van fans genoot zij niet van het stardom dat de drie eerder genoemde dames wel wisten te verwezenlijken (ze nam ooit een dubbelalbum op in Carnegie Hall) en de reden hiervan was omdat haar stem even goed klonk als die van het goddelijke trio. Maar sommige van haar songs vonden toch hun weg naar bv. een Sinead O’Connor en Suzanna Vega

In haar ‘With Daddy In The Attic’ beschreef ze haar moeilijke relatie met haar gestoorde vader en ‘Esther’s First Communion’ ging vooral over de indoctrinatie van een jong meisje in een religieus ritueel en haar afkeer daarvan. Met ‘Yada Yada La Scala’ bewandelde ze het pad van enkele vrouwen opgenomen in een inrichting voor mentaal gestoorden vrouwen en dat een oudere vrouw nog verliefd kan worden op een zeer jonge man was de leidraad in haar ‘Lemon Haired Ladies’. Dus zeker geen songs over rozengeur en maneschijn…

Unusually for a pop singer of the day, Ms. Previn’s background was in neither folk nor rock. Her early success came in Hollywood, writing songs for the movies, generally as a lyricist working with her husband, André Previn, who later earned fame as a classical composer and conductor.

Together they were nominated for two Academy Awards: in 1960 for “Faraway Part of Town,” from “Pepe,” and in 1962 for “Second Chance,” from “Two for the Seesaw.” But their best-known collaboration was the theme from the 1967 film version of Jacqueline Susann’s drug-soaked show-business novel “Valley of the Dolls” (later recorded by Dionne Warwick), which begins:

Gotta get off, gonna get

Have to get off from this ride

Gotta get hold, gonna get

Need to get hold of my pride.

The halting, almost stammering progression of laments, Ms. Previn later said, came from her own experience of relying on pills.

In 1969, working with the composer Fred Karlin, Ms. Previn earned a third Oscar nomination, for “Come Saturday Morning” from “The Sterile Cuckoo,” which became a hit for the Sandpipers.

By then, however, the Previn marriage was in a shambles. Mr. Previn had begun an affair with the actress Mia Farrow, then in her early 20s, whom he later married, and Ms. Previn, who had a history of emotional fragility and mental illness, fell apart. Fearful of traveling in general and of flying in particular, she had a breakdown on an airplane that was waiting to take off, shouted unintelligibly and tore at her clothes, and spent several months in a psychiatric hospital.

The episode, as awful as it was, proved to be a turning point in her life and career.

Her first album afterward, “On My Way to Where” (1970) — the title was a reference to the airplane debacle — included perhaps her most famous song, “Beware of Young Girls,” about Ms. Farrow, and received polarized reviews. On her second, “Mythical Kings and Iguanas” (1971), many critics noticed a growing vocal confidence. Her third, “Reflections in a Mud Puddle/Taps Tremors and Time Steps” (1971), included a pained report of and reflection on her father’s death, and drew praise from the New York Times music critic Don Heckman.

“Ms. Previn is no great singer, her guitar playing is only adequate, and her melodies sometimes have an uncomfortable tendency to move in too-familiar directions,” he wrote. “But her message is stated so brilliantly in her lyrics, and the tales she has to tell are so important, that they make occasional musical inadequacies fade away.”

Dorothy Veronica Langan was born in New Jersey — sources differ on the town, Rahway or Woodbridge — on Oct. 22, 1925, and she grew up in Woodbridge. Her father, Michael, was a laborer and a frustrated musician who pushed her toward music and dance. He had also been deranged, Ms. Previn wrote in a 1976 memoir, by his service in World War I. He had been gassed, she wrote, and he was convinced the gassing had made him sterile; therefore she could not be his daughter. For a while he locked himself in the attic.

Ms. Previn left home as a teenager and worked in summer stock and in commercials and sang in small clubs, writing new verses to popular songs. Her work came to the attention of Arthur Freed, the producer of MGM movie musicals like “An American in Paris” and “Singin’ in the Rain,” who hired her for MGM, where she met Mr. Previn. They married in 1959. She had been married and divorced previously.

In addition to her husband, Mr. Baker, a painter whom she met in the 1970s and married in 1984, she is survived by three stepchildren, Michelle Wayland, Fredricka Baker and Scott Zimmerman, and six step-grandchildren.

In the 1980s, Ms. Previn and Mr. Previn reconciled as friends, and she came to loathe the fact that she was best known for their breakup. But the pain and grief were the foundation of her art. In the hospital after her breakdown, she was encouraged to write down her feelings, and they emerged as poems.

“I was always afraid to write music,” she said in 1970. “I wouldn’t have presumed to with a musician like André around the house. But I play a little guitar. So I started working them out on the guitar, thinking I could interest some singer in recording them and that’s how all these songs were born.”

Clive Shakespeare, de oorspronkelijke gitarist van Sherbet ('Howzat'), is overleden op 62-jarige, hij heeft zijn strijd tegen kanker verloren.
Clive werd geboren in Southampton, Verenigd Koninkrijk op 3 juni 1949.

In april 1969 was hij medeoprichter van een compleet nieuwe line-up van Sherbet en trok daarbij binnen de kortste tijd Daryl Braithwaite aan als zanger. Het was de bedoeling om samen met Dennis Laughlin de vocalen te delen maar dat zinde laatstgenoemde niet echt en na een paar maanden vertrok hij met de noorderzon.
In de komende 12 maanden verliet drummer Danny Taylor de band en werd vervangen door Alan Sandow, Sam See vertrok en zijn plaats werd ingenomen door Garth Porter terwijl Bruce Worrall de vervanger werd voor Doug Rea, en Bruce werd in 1972 vervangen door Tony Mitchell.

Clive schreef mee aan de Sherbet hits 'Cassandra', 'You’ve Got The Gun Got', 'Life', 'Only One You', 'Slipstream' en ‘Silvery Moon'.
Hij speelde mee op de eerste vier Sherbet-albums, maar verliet de band al in 1975. Hij werd vervangen door Harvey James, die op zijn beurt overleed op 15 januari 2011. (zie ook de video's)

De laatste kreunen van De Kreuners zullen niet onopgemerkt voorbijgaan. Zaterdag 23 juni spelen de heren een laatste keer in openlucht op TW Classic in Werchter. “In 1981 mochten we Rock Werchter openen. Herman heeft bovendien een bepalende rol gespeeld in ons bestaan. Een laatste openluchtconcert in Werchter past dus helemaal”, aldus Walter. Vrijdag 7 december spelen ze hun allerlaatste zaalshow – die gelijk de naam ‘De Laatste Kreun’ meekrijgt – en daarvoor wijken ze uit naar de zaal bij uitstek... het Antwerpse Sportpaleis. “Daar hebben we al een paar onvergetelijke shows gespeeld”, zegt Walter. “Van die ‘Laatste Kreun’ zullen we dan ook een gepast slot-event maken.”

Op beide concerten wordt het voor de fans luidkeels meezingen met de ijzersterke Kreunersklassiekers 'Layla', 'Cous cous kreten', ‘Ik dans wel met mezelf’, ‘Nummer één’, ‘Vuil water’, ‘Verliefd op Chris Lomme', 'Ik wil je', ‘Nu of nooit’, 'Zo jong', 'Maak me wakker' en vele andere. En op het eind een traan wegpinken. De Kreuners hebben gezegd wat ze zeggen wilden...

DE KREUNERS op TW CLASSIC, op zaterdag 23 juni 2012 in Het Festivalpark in Werchter. Ook op de affiche: Lenny Kravitz en Sting. Kaarten: 69 euro, exclusief service- en verzendingskosten. Meer info: www.twclassic.be.

DE KREUNERS - DE LAATSTE KREUN – In het Antwerps Sportpaleis op vrijdag 7 december 2012 om 20.30 uur. Kaarten: 25, 30, 35 en 45 euro, exclusief service- en verzendingskosten en contributie combiticket De Lijn. Start kaartverkoop op donderdag 16 februari om 9.00 uur.

Bestellen voor beide concerten kan via www.teleticketservice.com en 070/345.345.

Als een gevolg op recente geruchten over muziek legende en originele YES zanger / songwriter Jon Anderson, dat hij weer zou gevraagd hebben om als frontman van Yes te worden, zijn  allemaal ongegrond en uit de lucht gegrepen. Jon is momenteel met een drukke toernee bezig en werkt momenteel ook aan eeen nieuw album.
Ex-collega Chris Squire beweert dat hij recent nog met Jon heeft gesproken en emails heeft ontvangen. Daarop reageert Anderson als: “Ik heb Chris niet meer gesproken tijdens de laatste vier jaar en in zijn laatste email dat ik van hem ontving vroeg hij om gratis tickets voor mijn show in Mesa, AZ vorige week. Zeer triestig maar waar.”

Jon Anderson, en nog steeds een zanger met een zeer herkenbare stem, is vooral bekend van zijn werk Vangelis, Kitaro en Rick Wakeman (ook een ex-Yes lid). Hij heeft net met Wakeman een succesvolle USA (oostkust) tour afgewerkt, en een Zuid-Amerikaanse solotour. Van deze laatste tour zullen we binnenkort nieuwe songs krijgen van zijn soloperformanties, vroegere Yessongs, zijn samenwerking met Vangelis, en daarbij zullen ook nieuwe composities van zijn cd ‘Survival & Other Stories’ te beluisteren vallen.

Voor wie toevallig in de buurt van de volgende lokaties op het juiste tijdstip mocht zitten, een concert van Jon Anderson is een ‘must see and must hear event’.

2/02/2012 - Mesa Arts Center - Piper Theater - Mesa, AZ
2/04/2012 - Wheeler Opera House - Aspen, CO
2/17/2012 - American Music Theater - Lancaster, PA
2/19/2012 - Newton Theatre - Newton, NJ
2/22/2012 - Anthology - San Diego, CA
2/24/2012 - Ovation Green Valley Ranch Resort & Spa - Henderson, NV
2/26/2012 - One World Theatre - Austin, TX
2/28/2012 - Kessler Theater - Dallas, TX
3/01/2012 - Carolina Theatre - Durham, NC
3/03/2012 - Parrish Auditorium Miami University Hamilton
3/05/2012 - World Cafe Live - Wilmington - Wilmington, DE
3/07/2012 - Theatre of Living Arts - Philadelphia, PA
3/08/2012 - Baltimore Sound Stage - Baltimore, MD
3/10/2012 - B.B. King Blues Club & Grill - New York, NY
3/14/2012 - Infinity Hall - Norfolk, CT
3/15/2012 - Wilbur Theatre - Boston, MA
3/17/2012 - Narrows Center For The Arts - Fall River, MA
3/19/2012 - Bergen Performing Arts Center - Englewood, NJ

Meer info over deze concerten op zijn site:

www.jonanderson.com

Whitney Houston, die regeerde als popkoningin tot haar majestueuze stem in de prak ging door druggebruik, raar gedrag en haar tumultueus huwelijk met zanger Bobby Brown, overleed zaterdagnacht. Ze was 48.
Het politiedepartement van Beverly Hills beantwoordde zaterdag een oproep vanuit het Beverly Hilton hotel. Leden van het hotelpersoneel probeerden een persoon op de vierde verdieping te reanimeren, die bleek Whitney Houston te zijn. Men ontdekte echter geen criminele oorzaak en momenteel wordt nog naar de doodsoorzaak gezocht.
Geruchten beweren echter dat ze overleden is aan een cocktail van drugs en alcohol, en verdronken is in haar bad. Later is gebleken dat ze al dood zou geweest zijn voor ze in haar bad terechtkwam.

De lijkschouwer zei dat ze een autopsie ging ondergaan. Die moet nu definitief uitsluitsel geven. Hij kon echter geen gegevens verstrekken over Whitney’s lichaam. Dat lichaam bleef verscheidene uren in het hotel vooraleer het naar het lijkenhuisje overgebracht werd.
Haar dood, op de vooravond van de Grammy Awards, stuurde schokgolven doorheen de muziekindustrie, en heel wat sterren drukten hun droefheid uit..
Bobby Brown zag zijn optreden met New Edition in Southhaven, enkele mijlen ten zuiden van Memphis, plots niet meer zitten. Hij sloeg de eerste song van het concert over, maar kwam voor de tweede toch op het podium. Hij riep, "I love you, Whitney. The hardest thing for me to do is to come on this stage." Dan wierp hij met tranende ogen een kus richting van de hemel.
Houston’s mentor Clive Davis hield zijn jaarlijks concert en diner zaterdag in het hotel waar haar lichaam gevonden werd. Producer Jimmy Jam, die met Houston gewerkt had, zei dat hij verwachtte dat de avond een eerbetoon aan haar zou worden.
Aretha Franklin, haar peetmoeder, zei dat ze verstomd was.
"I just can't talk about it now," zei Franklin. "It's so stunning and unbelievable. I couldn't believe what I was reading coming across the TV screen."
Houston’s dood zal zeker een domper op de Grammy’s gezet hebben. Jennifer Hudson en Chaka Khan zouden haar daar eer bewijzen.
Op het toppunt van haar roem was Houston de gouden dame van de muziekindustrie. Van het midden van de jaren tachtig tot op het einde van de jaren negentig, was ze één van ’s werelds best verkopende artiesten.
Haar succes leidde haar naar films zoals, ‘The Bodyguard’ en ‘Waiting to Exhale’.
Ze bezat de perfecte stem en het perfecte imago: een mooie zangeres die sex appeal bezat.
"Six-time GRAMMY winner Whitney Houston was one of the world's greatest pop singers of all time who leaves behind a robust musical soundtrack spanning the past three decades," zei Neil Portnow, President/CEO van The Recording Academy.
"Her powerful voice graced many memorable and award-winning songs. A light has been dimmed in our music community today, and we extend our deepest condolences to her family, friends, fans and all who have been touched by her beautiful voice," voegde hij eraan toe.

Whitney beïnvloedde een ganse generatie van zangeressen, van Christina Aguilera tot Mariah Carey, die wanneer ze begon zo op Whitney leek, dat men dacht dat zij het was. Maar naar het einde van haar carrière toe, werd ze een droevig verhaal van druggebruik. Haar verkoopcijfers tuimelden de diepte in en de hits bleven uit. Haar serene imago ging stuk door wild gedrag en bizarre publieke optredens. Ze gaf toe dat ze cocaïne, marihuana en pillen gebruikte, en haar stem werd ruw en hees, zodat ze de hoge noten niet meer kon halen. Ze leek voor grootsheid geboren te zijn, als de dochter van zangeres Cissy Houston, de nicht van diva Dionne Warwick, en de peetdochter van Aretha Franklin. Whitney begon als zo velen als kind in de kerk te zingen. Tijdens haar tienerjaren zong ze achtergrondkoortjes voor Chaka Khan, Jermaine Jackson enz, en deed daarnaast modellenwerk. Tot Clive Davis haar hoorde zingen.

Haar debuutelpee kwam uit in 1985, verkocht op miljoenen exemplaren en bevatte hit na hit. Met ‘Saving All My Love For You’ behaalde ze haar eerste Grammy Award, en de hits bleven komen. ‘How Will I Know’, ‘You Give Good Love’, ‘The Greatest Love of All’, ‘Where Do Broken Hearts Go’, ‘I Wanna Dance With Somebody’ volgden mekaar op.

In 1992 huwde ze met ex-New Edition lid, de R&B zanger Bobby Brown. Hij zou jaren later steeds maar weer gearresteerd worden om verscheidene redenen. Uit dat huwelijk ontsproot één dochter, Bobbi Kristina in 1993. Ook in 1992 haalde ze positief de wereldpers met haar rol in de prent ‘The Bodyguard’. Daaruit kwam haar grootste hit, Dolly Parton’s ‘I Will Always Love You’. Het verdiende een Grammy Award, zowel de song als de soundtrack. Nadien speelde ze nog in twee films, maar het succes begon terug te lopen, evenals de hits.

Het druggebruik stak weer de kop op, en ze zei dat het lag aan haar huwelijk. Het koppel scheidde in 2007. Daarna ging ze tweemaal in “rehab” en verklaarde zichzelf drugvrij in de Oprah Winfrey show.

Toch was haar wereldtournee een mislukking, en ik weet nog dat ze in Antwerpen de mist inging.

Het is zeer spijtig dat zo’n talent, zo’n stem, verloren gegaan is. Ik heb, net als zovele anderen genoten van haar muziek. Ze bracht zeer toegankelijke R&B, volgens sommigen niet zwart genoeg, volgens anderen de brug tussen blank en zwart.

Mag ze eindelijk de rust vinden die ze kwijt was!

Patrick Van de Wiele