 Clare Free is een van de snelst groeiende moderne bluesdiva’s aan het Engelse bluesfirmament. Clare speelde samen met Matt Schofield, The Spikedrivers en 99LBS. Gaf backing aan Larry Garner en was reeds op tournee met Dana Gillespie. Wij waren hier al sterk onder de indruk van Clare’s debuutalbum ‘Be How You Are’ uit 2010 en de succesvolle EP ‘How It Is’. Nu is ‘Dust And Bones’ een sterke opvolger van het voornoemde duo. Samen met een klassieke backing van Dave Evans (bas), Matt Allen (rhythm en additionele gitaar) en drummer Pete Hedley staat Clare garant voor powervolle en energieke gitaarsolo’s. De tien zelfgepende tracks zijn op zich zeer frisse ‘good rocking’ bluesnummers. De ongewone lyrics die door boogie bewogen riffs zijn ondersteund, flirten met heel wat knappe arrangementen. De baslijnen beuken zo loodrecht op de drumpartijen. Net als de funky inslag in het achterdochtige ‘’Little Miss Jealousy’ en ‘My Last Day’. De bluesballade ‘Stronger Than You Think’ en de grimmige grooves in de titeltrack verraden meteen het einde van een stuk gelopen liefdesrelatie. Het soulgevoel dat sterk wordt aangewakkerd in ‘Believe In Me’ staat de diversiteit niet in de weg met ondermeer het rockgetinte ’Creepy’.
Clare Free offers a unique perspective to the blues.
Philip Verhaege (4)
 Elisabeth Carlisle bracht al drie albums uit die een bescheiden succes kenden in Zweden en Canada. Haar begeleidingsgroep bestaat volledig uit Scandinaven. Het epeetje is ook gedeeltelijk in Malmö opgenomen.
Zoals het hoort staan er vier songs op dit schijfje: drie uptempo en één ballad. Carlisle heeft een mooie, volle stem die je niet kunt linken aan één of andere zangeres. De lyrics vertellen een verhaal en klinken poëtisch.
De melige ballad ‘Show me the Way’ zal het vooral goed doen bij de Evangelische Omroep. Ik hoop dat ze het bij het volgende album bij dat ene nummer zal laten.
Ronald Verheyen (2 tot 3)
 Deze plaat is een compilatie van de platen ‘Ends of the Earth’ en ‘Prenatural’. De spil van Genre Peak is Martin Birke en hij koos uit deze twee platen zijn favoriete nummers, die hij hier en daar een nieuwe mix mee gaf en voegde er tevens een nieuw nummer aan toe ‘Words Surround Us’, opgenomen in 2012, dat de CD opent. Birke, schrijft alle liedjes zelf en werkt op vaste basis samen met kompaan Stephen Sullivan die gitaren en syntesizers voor zijn rekening neemt. Voorts werd dit duo nog ondersteund door een schare van muzikanten zoals daar zijn: Christopher Scott Cooper op de gitaren en samples (hij is ook de producer), Gustaf Fjelstrom en Mick Karn op fretless bass, Percy Howard en Tara C. Taylor op vocalen, Daniel Panasenko, percussie en opstaande elektrische bas.
Tja hoe noem je deze muziek. Elektronische rock is geen slechte omschrijving, op een website zag ik ergens post-moderne muziek staan maar daar kan je zowat alle kanten mee op. Het is wel een feit dat toen ik de eerste keer de plaat helemaal beluisterd had, ik onwillekeurig aan Japan en David Sylvian moest denken. Toen ik het hoesje dan even bestudeerde na afloop van de plaat zie ik toch wel de naam van Mick Karn staan zeker, jaar en dag bassist geweest bij Japan. Toeval bestaat dus niet.
Hoe dan ook, onafgezien van hoe je deze muziek definieert is dit wel een plaat die staat als een huis. Vanaf de eerste tonen van ‘Words Surround’ staan de samples en de elektronica centraal. Maar aangevuld met de bezwerende stem van Percy Howard en de etherische vioolklanken van gastviolist Benito Cortez, levert dit een echte beklijvende opener van deze plaat op. ‘Wear It Well’ drijft op de bassen van Fjelstrom en Karn en zet de mooie, liefelijke vocalen van Tara C. Taylor centraal. Op ‘Blue Filter’ wordt Percy Howard vocaal mooi ondersteund door Tara, opgebouwd rond een vrij klassieke song waarbij echter allerlei dissonante klanken interveniëren. Heel vernuftig en delicaat. ‘Ends of the Earth’ is bij uitstek de compositie op deze plaat waar de stem van Percy Howard aan die van David Sylvian doet denken, sterke compositie overigens. ‘Hell on the Surface’ definiëren we graag als een electro-pop nummer dat een beetje de richting uitgaat van het Australische Flash & the Pan, met andere woorden electro-pop met een sterk melodische inslag. ‘Amena’ trekt zich langzaam op gang met een parlando van Tara die afgewisseld wordt met vocalen. De klankkleur kan nog het best als bijna etnisch omschreven worden. De etnische lijn wordt doorgetrokken in het ijle, mysterieuze instrumentale ’Rama’. ‘Abscence’ knettert bij aanvang van de elektronica om uit te monden in een wederom instrumentaal, wijds gearrangeerde pastorale compositie waarbij vooral de piano het hoge woord voert. ‘Point of No Return’ swingt als de pest en is eveneens te situeren in de rubriek electro-pop met een sterke echo uit de 80-er jaren. De titel, of liever gezegd de vlag van ‘Microsphere 13’ dekt volledig de lading: instrumentale, elektronische muziek à la Tangerine Dream, maar wel heel subtiel en genuanceerd. De plaat eindigt met een vlotte en vloeidende popsong met schitterende vocalen van Tara C Taylor, echt wel het betere popwerk.
This Redux-album features 11 electronic rock songs including new and remixed material. All tracks are written by Martin Birke. You can discuss how to define this kind of music. Personally I kind a hear echoes of Japan in this music. But it really doesn’t matter because this is a wonderfull album with excellent songs, sparkling instruments and very intriguing voices. Worth to check it out.
Peter Desmet (4)
 Kan Jeff Larson een song schrijven? Jazeker, dit album ‘The World Over’ is daar een overduidelijk bewijs van. Eigenlijk staat er niet echt een zwak nummer op. Het zijn songs die gaan over verlangen en verliezen, zoeken en vinden, reizen en blijven. Larson is misschien geen naam die belletjes doet rinkelen, maar de man wordt gerespecteerd in de Californische muziekscène. Zo kreeg hij de gewaardeerde hulp van het America duo Beckley en Bunnell, Jeddrah Schmitt (dochter van Timothy B. ) van de Eagles en Jeffery Foskett lid van The Brian Wilson Band.
Wie de jongste optredens van die laatste groep heeft gezien met de Grote Meester weet dat dit garant staat voor grote klasse. Liefhebbers van wereldmuziek zullen echter smullen van de bijdragen van Bob Brozman, multi-intrumentalist op songs als ‘Approaching Midnight’ en ‘Point of Rising’.
Toch is dit geen album dat een beklijvende indruk nalaat. En dat ligt vooral aan de stem van Larson. Nee, niet vervelend maar onpersoonlijk. Je zit voortdurend te denken aan James Taylor, Dan Fogelberg en ja, ook de Eagles. Jammer!
Ronald Verheyen (3)
 Moeten we de naam Satriani nog voorstellen? Misschien wel voor hen die de gitaarkneepjes van dit grote gitaarwonder niet kennen?
Als jonge kerel werd hij net als zoveel anderen geboeid door de gitaartechnieken van een Jimi Hendrix en wat kneepjes van Robert Fripp (King Crimson). Net op de dag van het plotse overlijden van zijn grote voorbeeld Hendrix begint Joe zelf de gitaar te bepotelen. Hij was net 14 geworden en het duurde niet al te lang dat hij zich meester had gemaakt van dit instrument maar helaas bracht dat geen geld in het laadje, dus, en omdat hij zich toen al zo gespecialiseerd had, ging hij gitaarles geven. Ook niet meteen een methode om superrijk van te worden maar het bracht hem wel veel respect op van wat later collega’s van hem zullen worden: met name Steve Vai, die andere grote gitarist, David Bryson (Counting Crows) en Kirk Hammett (Metallica) hebben veel aan Joe te danken en bijwijlen hoor je nog steeds op albums van hen de invloed van Joe doorschemeren. Maar Joe kennen we ook van zijn jaarlijkse ‘3G’-projecten wat staat voor ‘3 Guitars’. Dit zijn voornamelijk concerthal tours met Steve Vai en nog een derde gastgitarist en geloof me, het gitaargeweld druipt er telkens af.
Met deze dubbelaar, een liveregistratie vanuit de Metropolis in Montreal van zijn ‘The Wormhole Tour’, ter ondersteuning voor zijn nieuwe cd ‘Black Swans And Wormhole Wizards’, krijgen we dus meer dan twee uur muziek, gitaargeweld en nummers die sommigen onder ons misschen wel op de rand van de nervositeit zullen brengen. Verwacht geen korte poppy songs van drie minuten maar denk meer in de richting van pakweg +/- zeven (én méér) minuten per nummer en zo herinner ik me nog een versie van de ‘3G’ Hendrix ‘Red House’ dat toen pakweg een goede 18 minuten duurde.
Maar ‘Satchurated’ is ook een film en in 3D opgenomen. En voor een gitarist als Satriani moet het wel een vreemde ervaring zijn geweest om zichzelf in 3D te kunnen bewonderen. De gebroeders Pierre en Francois Lamoureux tekenden voor de regie van deze prent en voor onze hoofdrolspeler moet het een bijzonder emotionele aangelegenheid zijn geweest want net één jaar terug overleed zijn moeder.
Het is moeilijk om hoogtepunten uit dit concert op te lichten want het werk van een Satriani is niet samen te vatten in tien woorden en zeker niet wanneer je de carriére van deze stergitarist niet echt volgt. De fans vonden het goed, dat was duidelijk, en nu nog de prent hier in onze bioscopen zien te krijgen want muziek met beeld zegt méér dan alleen maar een lang gesoleer waar soms geen einde aan lijkt te komen.
‘Satchurated’ is ook verkrijgbaar op 3D Blu-ray en op een standard 2-dvd set. Alleen maar aan te raden voor de diehardsfans? Neen dat zeker niet maar probeer dan de ‘nieuwe’ fans ervan te overtuigen om zéker oordopjes te gebruiken…
Alfons Maes (2)
 Wat weten we van deze zangeres, niet erg veel blijkt. Katrin Roush, zo vernemen we in de biografie, groeide op in de gebruikelijke muzikale familie in Newton, Massachusetts. In die artistieke kring werden haar vocale talenten al op prille leeftijd onderkent en zowel thuis als in het plaatselijke schoolkoor gekoesterd in combinatie met een vioolopleiding. Kleine meisjes worden groot en als ze de schoolbanken vaarwel zegt, ruilt Katrin de viool in voor gitaar. Die akoestische gitaar leidde in de vroege jaren negentig naar het componeren van songs die ze in de clubs en koffiehuizen van New England uitprobeert. Songwerk dat uiteindelijk belandt op in eigen beheer uitgebrachte langspelers die tussen akoestische folk en folkrock pendelen. Haar vierde werkstuk komt gedeeltelijk in de Dreamland en Jersville Studios tot stand. De legendarische drummer Jerry Marotta verzamelt gereputeerd muzikaal volk rond de zangeres zoals basman Tony Levin, die enkele nummers afwisselt met Alison Keslow, Katrin’s vaste bassiste. Verder nog gastgitaristen Bill Dillon en Mark Shulman. Terwijl ook Katrin’s vroegere producer en gitarist Scott Tarulli samen met John Harrington alom tegenwoordig is.
Katrin heeft een expressieve stem, in de opener ‘Home’ dat eerder uitgebracht werd als single denken we zelfs even aan Bonnie Raitt, maar het ietwat klaaglijke stemtimbre ademt anderzijds een persoonlijke benadering uit. De van haar intense samenwerking met Cohen bekende Anjani Thomas neemt de achtergrondzang voor haar rekening in het voorzichtig rockende ‘More’ en het samen met Marotta gecomponeerde ‘Cobblestones’. In die laatstgenoemde song krijgen de hoge uithalen van Katrin gezelschap van de zang van Lawrence Gowan van Styx.
Waar hebben we dat nummer eerder gehoord denken we als ‘Dreams’ ingezet wordt, in de intro herkennen we duidelijk de riff van ‘Born Under A Bad Sign’. Met de typerende warme harmonica van John Sebastian is het ongetwijfeld één van de betere nummers. Ook de afsluiter, een knappe interpretatie van Led Zeppelin’s ‘That’s The Way’ is een niet onaangename verrassing.
De onberispelijke bijdrage van het gereputeerde muzikantenkransje tilt ‘Frail To Fearless’ in zijn geheel uit tot boven de middelmaat en de productie van Marotta is onberispelijk. Maar het is net daar dat het schoentje een beetje wringt, het klinkt me allemaal een beetje te gepolijst en ook de verhalen lijden een beetje onder een eerder oppervlakkige benadering.
Not without merit, this fourth longplayer of Katrin. Attractive voice and fine musicians, but a rather flawless production, besides the songwerk needs more depth to impress in the legion of female singer-songwriters.
Cis Van Looy (3)
 Als opgroeiende tiener heb je weleens een droom waarvan je allicht denk dat ie nooit zal uitkomen. Dit was niet het geval voor de drie piepjonge zusjes McDowell want al zeer vroeg in hun leven werden ze met een muziekinstrument geconfronteerd. Zodoende creëerden Krystal (16), Klaira (13), Katie (12) samen met hun neefje Kolton (11) de band Kosmic Girlz & Koltrane Band. Leuke zet om de C van Cozmic in een K te veranderen, en neen, het gaat hier niet om K3 alhoewel?
De band speelt vrij vaak voor goede doelen zoals voor The Salvation Army, Toys For Tots, Race For The Cure en andere instanties. En oh ja, ze hebben nu ook een EP gemaakt met vijf nummers.
Hun muziek omschrijven gaat vrij vlot, noem het gerust allemaal leuke poppydeuntjes die een beetje gedomineerd worden door het pianospel van Krystal. ‘Baby I’ve Changed’ is een gezellige intro en let vooral op de perfecte samenzang en dit voor zo’n jonge meiden. Met ‘Make You Love Me’ schakelen we een vitesse lager en belanden we meer in het zachtere balladegenre waarin Klaira met haar prachtige stem zorgt voor de ziel en emoties in de muziek. Met ‘Gravity’ blijven we even op dezelfde lijn balanceren als het vorige nummer en met ‘Hope’ horen we hoe begaafd Krystal wel is op de ivoren toetsen. Maar ook hier weer datzelfde ritme en de verveling komt om de hoek kijken. Gelukkig gooien ze het met ‘Too Wild To Tame’ over een rock and rollboeg.
Hun leeftijd in acht genomen en wetende dat ze zelf alle nummers hebben geschreven mag ik wel spreken over aanstormend talent maar dan moeten ze er wel voor zorgen dat ze meer diversiteit in hun full cd brengen.
Alfons Maes (3)
 Michael Behm is een ingezetene van het Canadese Vancouver en met ‘Eargasm’ is hij zowat aan zijn zevende album toe.
‘Eargasm’ is de opvolger van het succesvolle ‘Saving America’ uit alweer 2008 en die plaat gaat het blijkbaar ook uitstekend doen want er werd een singel uitgetrokken, ‘Where I Belong’, en die bereikte zowel in Australië als in thuisland Canada de allereerste plaats van de diverse hitlijsten.
Ik had de gelegenheid om ook enkele tracks uit ‘Saving America’ te beluisteren en ik vreesde het ergste voor ‘Eargasm’. Alles bij elkaar valt het echter nogal mee.
‘Eargasm’ staat bol van pretentieloze popdeunen en de stem van Michael Behm komt opvallend fris voor de dag. De single ‘Where I Belong’ is een goed in het oor liggende countrydeun. Op het hoesje van het exemplaar dat ik in handen kreeg wordt de eigenlijke volgorde van de tracks niet gerespecteerd. ‘Where I Belong’ wordt daar als track vijf vermeld, maar is in feite track acht. ‘Modern Day Tragedy’ wordt als track vier opgevoerd maar is in werkelijkheid track negen en de okselfrisse afsluiter ‘Don’t Throw Our Love Away’ wordt op het hoesje tot openingstrack gepromoveerd. Op die manier wordt een arme recensent herhaaldelijk op het verkeerde been gedribbeld en tot een leuk halfuurtje puzzelen veroordeeld. ‘The Apple In Her Hand’ wordt gekleurd door uitstekend drumwerk van ik weet niet wie. De namen van de muzikanten worden wel in het inlegboekje vermeld, maar niet welk instrument ze bespelen.
Maar zoals gezegd klinkt ‘Eargasm’ in zijn geheel een stuk beter en frisser dan de voorganger ‘Saving America’ en dit schijfje kan gemakkelijk aan fans van, laten we zeggen, The Rembrandts gesleten worden.
There are a few tracks on Michael Behm’s ‘Eargasm’ that easily can make the American Top Forty.
Ivan Van Belleghem (3)
 De band Morblus werd gevormd in 1991 door frontman Roberto Morbioli in de buurt van Verona. Door de jaren heen opende Morblus voor onder meer John Mayall, Robben Ford, Ronnie Earl, Shakura S’Aida en Martha High. Zes jaar geleden vestigde deze Italiaanse band zich dus definitief tussen de Europese bluesgrootheden met het succesvolle studioalbum ’I Can’t Go Wrong’. En in datzelfde jaar en meer bepaald op 17 november ‘06, werd deze live registratie ingeblikt in een overvol Camploy Theatre in Verona. De band werd voor deze speciale gelegenheid uitgebreid met enkele gastmusici en de backingvocals van Hillbilly Soul, vandaar dus Morblus Deluxe. De 14 live tracks zitten boordevol power met vooral snedig gitaarwerk van Morbioli en opvallend sterke Hammond en keyboardtonen van Daniele Scala. Enkele songs doen ons bijwijlen sterk terugmijmeren naar wijlen Luke Walter Jr. en de vergane glorie van Blue Blot. De charismatische blues en soulstem van Roberto zal daar alvast niet vreemd aan zijn. De ritmische accenten worden dan ook sterk ondersteund door uptempo shuffles en woeste grooves. De stilistische bluestrage ‘I Can’t Go Wrong’ vindt prettige overgang in zowel soul, funk en vooral blues gelikte klanken. De opvallendste verschijning van het optreden is toch wel de finale met de Prince classic ‘Purple Rain’.
Morblus is alvast te bewonderen in Nederland op het Blues On The River Festival (01 & 02/06), Café De Weegbrug Roermond (03/06) en Dennenblues, Losser (30/06) En in België op Hoeverock in ‘t park, Olsene (31/07) en op 4 maart 2013 in de Banana Peel in Ruiselede.
Morblus confirmed here all the good things, what has been written before about the band !
Philip Verhaege (4)
 The 44s werden in 2007 aan de Calfornische zuidwestkust opgericht door Johnny Main (zang, gitaar), Tex Nakamura (harmonica), Mike Turturro (bas) en J.R. Lozano (drums), een gebeurtenis die we met zijn allen mogen toejuichen.
De eerste cd van The 44s heette ‘Boogie Disease’ en bevatte heel wat authentieke westcoast jump, maar dan een fractie sterker door de boxen gejaagd. Dank zij het producers werk en tussenkomsten op gitaar van de mens geworden westcoast jump Kid Ramos is ‘Boogie Disease’ in de States niet onopgemerkt gebleven.
Voor hun nieuwste ‘Americana’ hebben de vierenveertigers opnieuw beroep gedaan op Kid Ramos en het resultaat is een schijf die nu al een stek heeft afgedwongen in mijn persoonlijke top tien over het ganse jaar 2012. Ik ben voor de gelegenheid in vliegende vaart mijn dansschoenen uit de kleerkast gaan halen, want wie hierbij kan blijven stilzitten moet ergens zwaar onder de tranquillizers zitten. ‘Americana’ bevat dertien geweldige tracks waaruit het onzinnig is om hoogtepunten te vermelden.
Reeds van bij het startschot met ‘Hanging Tree’ zit het er al bovenarms op. Dit nummer rockt als de beesten. ‘Dixie’ is zuivere rockabilly zoals die in de jaren vijftig op 706 Union Avenue in Memphis, Tennessee werd ingeblikt met de ‘slappin’ bass’ van Mike Turturro in de picture.
‘Pleading My Case’ is een onweerstaanbare stamper waarop Kid Ramos schittert met een gemene slide gitaar.
‘You’ll Be Mine’ is één van de twee Howling Wolf covers op ‘Americana’. Dit is wel de allerbeste versie die sinds Stevie Ray Vaughan op ‘Soul To Soul’ mijn huiskamer kwam binnengerold en op ’99 To Life’ worden we uitgenodigd om de band te vervoegen op luchtgitaar.
Als adempauze, want we hebben ons al behoorlijk in het zweet gewerkt, werd de schitterende countryblues ‘Hard Times’ ingelast en we gaan er met zijn allen nog eens duchtig tegenaan op de tonen van ‘Hold On’ met een hoofdrol voor Ron Dziuba op sax.
‘Americana’ van The 44s valt onder de categorie ‘dringend aan te schaffen’.
‘Americana’ by The 44s will not drop out of my personal top ten over the year 2012.
Ivan Van Belleghem (5)
|
RSS Feed
