 Enkele jaren geleden maakten we kennis met deze Ierse singer-songwriter zijn ‘Strawberry Blood’ en van ‘Live And Confusion’ gingen maar liefst meer dan 30.000 stuks over de toonbank. Ditmaal put de man niet uit zijn eigen inspiratie maar gaat gewoonweg de covertoer op. Veertien nummers in bruikleen en het zijn niet de minsten. Ik geef wat voorbeelden. Van Gram Parsons/Chris Hillman krijgen we nu hier een leuke versie van ‘Juanita’ terwijl Bob Dylans’ ‘Buckets of Rain’ ook niet ontsnapt aan zijn attentie. Mundy heeft een knappe stemintonatie en dat helpt hem een flink stuk vooruit met ‘Reconsider Me’ van Warren Zevon dat nu met een beetje uptempo wordt geserveerd. Met de prachtige protestsong ‘Ohio’ van Neil Young doet hij net andersom, en gaat een versnelling lager. Simon & Garfunkel’s ‘Kathy’s Song’ behoort kennelijk ook bij Mundy’s favorieten en van John Prine krijgen we ‘Angel Of Montgomery’. Allemaal bekende covers waaronder ook spullen van Lucinda Williams, Hank Williams enz.. Gezien het niet om origineel werk gaat kunnen we dit geen al te hoge waardering geven… maar toch overtuigt Mundy met zijn versies. Knap gitaarwerk en backup van een band die hier echt en alleen maar voor de backup zorgt. Of deze schijf weer met de duizenden over de comptoir zal gaan weet ik niet maar het geheel klinkt toch zeer leuk en aangenaam. Artists from Ireland, even local unknown ones, are always a treat to our ears and your name doesn’t have to be Van Morrison, Rory Gallagher or Patsy Watchorn… Alfons Maes (3 tot 4)
Camcor Recording • CCR 21 • www.hemifran.com • www.mundy.ie
 Ambiente, ritmische wereldmuziek. Een buitengewone panculturele muzikale ervaring, gecomponeerd, uitgevoerd en geproduceerd door vier internationale artiesten: Richard Gannaway, Jay Oliver, Miriam Stockley en Sandeep Chowta. De vier pijlers van deze muziek zijn: 1. jeugd: de vibrerende en ongedwongen menselijke aanwezigheid als een gemakkelijk voorbeeld van schoonheid, hyperintelligentie en broederlijkheid; 2. de huidige cyclus van verandering en zijn noodzaak aan tolerantie; 3. de singulariteit van muziek, kleur, vorm en beweging; 4. het overweldigend bewijs dat elk natuurlijk systeem eenheid, muziek en liefde is. Richard Gannaway is de stichter en visionair achter deze Aomusic, Jay Oliver bespeelt de meeste instrumenten, maar vooral keyboards. En Miriam Stockley treedt op als zangeres alhoewel ze bijgestaan wordt door kinderkoren van overal ter wereld (Beijing, Johannesburg, the Republic of Georgia, Asheville en Orlando). Miriam is ook de stem van de groep Adiemus. Samen werkten ze al samen met Sheryl Crow, The Eagles, Celine Dion, Bonnie Raitt, Chaka Khan, Mike Oldfield, Freddie Mercury en Brian May van Queen, en scheppen ze een vibrerende ambiente ritmische muziek die ik vooral bij wereldmuziek zou rangschikken. Zo componeerden ze de themamuziek voor de Olympische Spelen in Bejing in 2008. Miriam was ook te horen op de soundtrack van de film ‘The Lord of the Rings’. Aomusic wil een non-profit organisatie zijn die de koren van de landen waar kinderen het moeilijk hebben door oorlog, natuurrampen en politieke onrust, een helpende hand toesteekt.
Aomusic, your sound is a global experience, with a rhythmic base and various children choirs. I would categorize it within world music, but with a hint of New Age.
Patrick Van de Wiele (3)
AO Music Arcturian Gate • AOM0907 • Distr.: www.aomusic.com
 Single met pop, rock en R&B. E! is een nieuwe artiest die pop, rock en R&B combineert in deze eerste single. En die doet denken aan de hoogdagen van de disco, zeg maar old school. Ik moet zeggen dat het liedje af en toe me aan The Bee Gees doet denken. Het lokt je alleszins naar de dansvloer. Je kan de video van deze song zien op de volgende links: www.linksrecording.com en www.vimeo.com/24587883. Patrick Van de Wiele (3)
 Melodieuze smooth jazz met R&B, jazz en blueselementen. In 2007 recenseerde ik het debuut van deze Amerikaanse muzikant, en hier is nu zijn nieuwste aangekomen. Eddie is een jazzmuzikant die R&B, jazz en blueselementen gebruikt. Hij leerde het vak bij tientallen top acts in deze genres zoals Gladys Knight, Patti Austin, Gerald Albright, Wayne Henderson, Johnny ‘Guitar’ Watson en Etta James. Eddie is nog steeds in de ban van klassieke R&B en jazzfusion elementen uit de jaren zeventig en gebruikt ze om moderne instrumentale muziek te creëren op akoestische en elektrische piano’s. “That’s the nature of artistic endeavours.” zei hij “You take what you love and know best, and create something new out of it. I specifically wanted this to be feel-good Music that is melodic, light and buoyant, and easy-to-listen-to.” Eddie pende ooit de hit ‘Love T.K.O.’ voor Teddy Pendergrass en toerde met The Brothers Johnson (en was ook hun muzikaal directeur), Gladys Knight & The Pips, Patti Austin, Barry White, Shalamar, Mary Wells, The Marvelettes, Teena Marie, The Drifters, The Platters… Keer dus in gedachten terug naar de seventies met R&B artiesten zoals Teddy Pendergrass en Barry White, met romantische strijkers op de achtergrond. Doe daarbij de jazzrock van Herbie Hancock en Chick Corea, en als laatste ingrediënt meng je daarbij moderne melodieuze eigentijdse opnames. Zo kom je bij Eddie Gip Noble uit. Zo nam hij jazz van Vince Strait met ‘Run’; een rocksong van Bruce Springsteen, ‘Streets of Philadelphia’; Britse pop van The Beatles, ‘Blackbird’; R&B/pop van Michael Jackson & Paul McCartney, ‘The Girl Is Mine’; Vanessa Carlton’s ‘Thousand Miles’; Peter Gabriel’s ‘Red Rain’, country van Charlie Rich met ‘Behind Closed Doors’; Sting’s ‘Desert Rose’; Tears For Fears’ ‘Let It All Out (Shout)’; en Vanessa Williams ‘Save The Best For Last’. Hij vulde aan met enkele originele songs en goot dat alles in een smooth jazzsausje. “Ik kon mijn eigen materiaal uitgebracht hebben” zei hij, “maar ik koos voor songs die de tand des tijds doorstaan hebben. Ik wou laten horen wat ik met deze goede melodieën kon doen.” ‘Don’t Want To Be Alone Tonight’ wordt gezongen door Zuri.
Nice work, Eddie. After four years of radio silence, I get to listen to your new album. I like it! You sure sounds fresh and melodic.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
Sonido Noblé Records • 884501561860 • www.cdbaby.com • www.eddiegipnoble.com
 Australische progressieve rock. Enspier is een rockband met een missie, en die missie is om de luisteraars de gewone muziek uit Australië te doen overstijgen tot ze de andere kant van de wereld bereikt. De band werd opgericht in 2005 en nu pas krijgen we hun debuut te horen. Deze vijf perfectionisten wilden een nieuwe stijl van artistieke muziek creëren. Het begint zachtjes op ‘Elephantine’, maar evolueert dan naar een soort Dream Theater, dat overgaat in de titeltrack met zanger Dave Galluzzo, dat ruikt naar progressieve rock. Maar er zitten ook invloeden van Bon Jovi en U2 in. De eerste single ‘Deliverance’ rockt erop los, terwijl er op ‘Mistreatment’ gesproken archiefgeluiden aanwezig zijn. ‘Message From a Fool’ is een ballade, zonder een echte finale. ‘Draxton’s Nightmare’ lijkt op een jamsessie, terwijl ‘Switch Sticker Highs’ evolueert naar ‘Waking’. Bij deze cd zit ook een live EP met daarop twee tracks: ‘Good Intentions’ en ‘Chemical Years’. Tevens stuurde de band een EP op met daarop vier radio edits, nl. ‘Strange’, ‘Deliverance’, ‘Waking’ en ‘Little Piece’. Echt niet mijn smaak.
Enspier, your sound is a mixture between Dream Theater, Bon Jovi and U2. For lovers of progressive rock.
Patrick Van de Wiele (2)
Eigen Beheer • 19319505828325 • www.enspiermusic.com
 Kunstig geïmproviseerde muziek. Deze dubbel-cd is iets speciaals. Het is de vijftiende release van deze Amerikaanse groep, en brengt een muziekexpressie als op een emotionele reis. Dit zou kunst om de kunst moeten zijn. De muziek zou ver af liggen van wat men improvisatie noemt, maar toch gaat ze die richting uit. De leden van de band: Christopher Brown, James Day and Scott Hamill kwamen muzikaal tot ontplooiing ten tijde van Jimi Hendrix, Electric Miles Davis and Steve Reich. "Our music attempts to grab your mind, not just your ears." zei James Day. "When we really listen, we find a symphony is always playing. Such is the state of presence, or wakefulness. When the three of us sit down to play, we expect the miracle of listening to deliver us to that symphony. We find ourselves at play, exploring, experimenting and listening together, and then we come upon the symphony, and we realize we are it. And yet not it. Rather, we are truly the space through which the symphony flows." voegde Christopher Brown daar aan toe. Voor mij klinkt het als een kakofonie. Ik weet niet wie dit zal pruimen.
Guys, your music sounds very strange and improvised. I prefer strict melodies and rhythm and I don’t hear that here.
Patrick Van de Wiele (2)
Token Boy Records • TBR53834 • www.cdbaby.com • www.randomtouch.com
 Dromerige, ambiente New Age. Deze cd is het debuut van Takashi Suzuki, een artiest die in verschillende kunstvormen werkzaam is. Hij begon zijn carrière als architect maar ging dan over naar beeldhouwen en zelfs als leraar. Hij bleef werkzaam in de visuele kunsten, met tentoonstellingen van zijn werk in Europa en zijn thuisland Japan, waar hij nu woont. Enkele jaren geleden herbeluisterde hij de muziek die hij in zijn jeugd gecomponeerd had en besloot ze her op te nemen. Hij wou daarbij de laatste technologie in elektronische muziek gebruiken. Zo stuurde hij een demo naar Calm Radio, die het in een radioprogramma opnamen. Suzuki kreeg hierdoor de lust om een compleet album op te nemen. De tien tracks op deze cd zijn gebaseerd op zijn schilderij ‘Resonance in Blue’, en vormen tevens de titel van elke track, maar genummerd van één tot tien. Samen vormen ze één werk, en de continuïteit is verzekerd. Het is dus nutteloos om ze apart te beschrijven. De muziek zelf is dromerig, ambient, en zeer ontspannend. Soms doet ze denken aan vroege spacemuziek. New Age dus, maar perfect voor massage en healing, maar ook om ontspannen de dag af te sluiten en tot rust te komen.
Takashi, I like your space sounds. They give me the illusion that I’m floating in deep space without a care (in the world).
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
 Sarah Wallis is een muzikale duizendpoot die ook haar naam weet te zetten achter al haar songs. Zelf zat Sarah achter de knoppen en leidt deze negen tracks dan ook in een degelijke vormgeving. Wallis heeft haar hart verpand aan haar geboortestaat Vermont en groeide op in een zeer muzikale en creatieve omgeving. Sinds 2009 toert Sarah onafgebroken door de States en gaf het beste van zichzelf in koffiehuizen, restaurants en bars. Wallis pent reeds nummers sinds haar 15e levensjaar en is dan ook sterk beïnvloed door Conor Oberst, Elliot Smith en Ani Difranco. De songs op dit titelloze album zijn rustig voortkabbelende akoestische parels. Door Sarah’s sterk en uitermate gevoelig stemtimbre en fluisterende gitaar, de beperkte percussie van Gale Pellerin en de ingetogen baslijnen van Peter Wallis, zijn alle nummers zowaar rustgevend en timide tracks.
Nine acoustic folk songs, which guarantees a decent pop content. Who will get this lady for the first time to Belgium ?
Philip Verhaege (4)
 Garagerock uit Puerto Rico. Dit gelijknamig debuut van deze Puerto Ricaanse groep staat garant voor een serieuze energie-boost. De vijf heren vonden onderdak op het bekende Slovenly Recordings en geven met dit debuut een adreskaartje af om u te zeggen. Puerto Rico ook wel eens de 51e Staat van Amerika genoemd (hoewel dit staatkundig niet helemaal correct is) is natuurlijk veel bekender voor salsamuziek, denken we maar aan coryfeeën als Ray Baretto, Tito Puente en Elvis Crespo.
Qua referenties van deze Vigilantes vermelden we de sound van de jaren ’60 overgoten met een hedendaagse punkrock saus. Het resultaat mag er echt wel zijn.
De luchtige opener ‘Ven Vamos’ is sterk 60-er jaren getint en doet me sterk denken aan de Chileense rock uit de jaren ’80. ‘Echema la Culpa’ heeft vitriool gedrenkte gitaren die voor niets of niemand moeten onderdoen. Voeg daarbij een riffje dat een kreupele uit zijn rolstoel doet opveren en je hebt de definitie van wat een goede rocksong moet zijn. ‘Me Imagino’ heeft evenveel energie maar de compositie is iets minder sterk. Maar wel een prachtige gitaarsolo in het midden en aanstekelijke doo-wop koortjes. De zang wordt maar liefst door 4 van de 5 Vigilantes voor hun rekening genomen wat altijd ten goede komt aan rocknummers. ‘Niña donde estás’ (meisje waar ben je) heeft behoorlijk subtiel gitaarwerk dat me doet denken aan de Iguanas van vroeger. Ook hier weer prima vocalen. ‘A Ella’ zet rockend in met een swingend orgeltje bespeeld door Javier Delarosa, ook hier zet de groep er weer een rotvaart in. Deze plaat is absoluut niet geschikt voor een romantisch etentje. Voor een wild feestje daarentegen is het een perfecte soundtrack. Misschien wat oneerbiedig maar de gitaren op ‘Eres Tú’ doen me sterk aan de plastiek pop van The Rubettes en Mud denken midden jaren ’70, een minder nummer maar met een geweldige gitaarsolo. Dat de heren een gezond gevoel voor humor hebben blijkt uit de obligate ballade die ze droogweg ‘La Balada’ doopten. Qua compositie, instrumentatie en stemmenwerk zeker in orde. Laat maar komen dit soort stevige, non-zeemzoete ballades. ‘Pegame’ geeft blijk van zwierig gitaarwerk dat wat weg heeft van de Chileense topgroep ‘Los Tres’ , qua vocalen is dit nummer wat van mindere makelij. ‘Nunca sabrás’ is een ongecompliceerde meezinger die live zonder twijfel erg in de smaak van het publiek zal vallen. ‘Amanda’ wordt gedragen door heerlijk gitaarwerk en een mooi riffje. Goede rock-’n-roll kan toch simpel zijn, maar niet iedereen ontdekt het juiste recept. ‘No’ is meer punkrock dan wat anders, maar als alle negatieve zaken zo aanstekelijk zouden klinken zou ik daar best mee kunnen leven. ‘Letal’ (dodelijk) laat Los Vigilantes in overdrive horen. De gitaren, die uit verschillende vaatje tappen, en de vocalen passen hier wonderwel bij elkaar. Misschien wel het beste nummer van de plaat. De afsluiter ‘Solo pido amor’ is een beetje rommelig met een hoog Tenpole Tudor–gehalte. Al bij al een geslaagde debuutplaat.
This debute album of this Puerto Rican quintet is very promising. They have a few good songs and a very attractive sound, but there’s room to improve, especially on the vocal side. Personally I am pretty convinced that the follow up CD will be even better than this first one.
Peter Desmet (3)
 Zelden was een titel van een plaat zo goed gekozen. In de jaren ’40 en ’50 van de vorige eeuw was de Cubaanse hoofdstad Havana inderdaad “The Place to Be” voor vertier allerhande. De Amerikaanse maffia had er een serieuze voet in huis en Cuba ligt natuurlijk maar een boogscheut van het Amerikaanse vasteland. Allemaal elementen die in het voordeel speelden van de party-plaats Havana.
Ook muzikaal was Cuba meer dan de moeite waard. Je kan gerust stellen dat in de periode van de jaren ’40 en ’50 de stevige fundamenten gelegd werden van een aantal Latino-muziekgenres die heden ten dage nog steeds floreren.
Het uitgangspunt van deze CD is de relatie tussen Spanje en Cuba op muzikaal vlak. Dat lijkt misschien een beetje ver gezocht. Maar het levert een interessante dubbel-CD op. Je kan je afvragen waar en hoe men al dit materiaal van 60-70 jaar geleden zo maar terug heeft gevonden. Alle materiaal op deze dubbel-CD is afkomstig uit de archieven van een aantal radiostations: Radio Cadena Suaritos en RHC Cadena Azul. De eerste zender had zelfs de piepjonge Celia Cruz in hun radio-orkest (Orquesta Suaritos). Nergens ter wereld zijn zovele opnames uit het verleden in goede staat bewaard gebleven. Alle muziekliefhebbers kunnen er maar goed mee zijn.
In de periode waar we het nu over hebben was Cuba al meer dan 40 jaar geen kolonie meer van Spanje. Toch waren de culturele banden nog erg sterk. Spaanse muziek was nog altijd populair. Maar toch tanende en dat blijkt ook uit deze twee platen. Op de eerste CD worden Spaanse populaire liedjes door Cubaanse artiesten vertolkt. Op de tweede CD staan opnamen van Spaanse artiesten actief in Havana. In alle eerlijkheid: de eerste plaat is veel overtuigender dan de tweede. Want hoewel de Cubaanse artiesten geen eigen nummers, maar Spaanse standards interpreteren, zetten ze die standards volledig naar hun hand. En dat geldt echt voor alle Cubaanse vertolkingen. Het zijn ook niet van de minsten die hier verzameld worden en ook al waren de meesten van hen piepjong, de kwaliteit droop er al van af. We hebben het dan over Celia Cruz, Tito Gómez met het Riverside Orchestra, Orquesta Aragón, Celeste Mendoza en Omara Portuondo (die nog steeds zingt !!). Al bij al allemaal namen als een klok die decennia lang aan de top van de Cubaanse muziek gestaan hebben waar het vechten was op overleven om dat plaatsje te behouden. Op de CD van de Spaanse vertolkers merk je veel minder swing en enkel Niño de Utrera (flamencovertolker uit Sevilla) en Lola Flores brak later internationaal door; niet alleen als zangeres maar vooral als actrice.
We kunnen moeilijk apart quoteren voor een dubbel-cd maar de Cubaanse vertolkingen verdienen 4 sterren en de Spaanse vertolkingen twee sterren. Het eindverdict luidt drie sterren.
Este disco doble deja concoer al oyente el puro genio de la música Cubana que poco después no solamente va conquistar el continente Latino Americano pero también el mundo. Comparando el disco cubanio y el disco española destaca la fluidez y el manejo de los instrumentos de los cubanos. A gozar !
Peter Desmet (3)
|
RSS Feed
