 Big Walker is misschien niet de meest prominente naam in het hedendaagse blueslandschap. Derrick Roy Michael Walker aka Big Walker werd geboren in 1953 te Fort Sill Lawton, Oklahoma. In ‘62 verhuisde Walker samen met zijn moeder naar San Francisco. Daar zou hij worden beïnvloed door de muziek van onder meer Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jefferson Airplane. Toch genoot Derrick mondharmonica lessen van Paul Butterfield en werd hij wegwijs gemaakt in het spelen op saxofoon door Bobby Forte en Nole Jukes. Niet veel later zou hij spelen met Lowell Fulson, Big Mama Thornton, Percy Mayfield, Sugar Pie De Santos en Jimmy McCracklin. Het album ‘Root Walking’ is de opvolger van het succesvolle ‘Still Dream Walking’ uit 2009, waar naast Eric Bibb ook Zora Young en Jimmy Dawkins hun medewerking aan verleenden. ‘Root Walking’ is een uitstekend geregistreerd schijfje met enkele spirituele en poëtische 17 en 18 eeuwse traditionele gedichten. Walker voorzag deze zinnen van eigentijdse muziek arrangementen en die staan pal tegenover heel wat origineel werk. Met eenvoudige gitaar, bas en drums haalt hij de songs wel heel close bij de juke-joints, het diepe zuiden en de Delta. Samen met zijn diatonische en chromatische harp tovert Walker ieder track om tot een ware blues bloemlezing. Het schijfje opent met het Chicago blues getinte ‘It’s Hard’. Maar in ‘Race A Ruckus’ komt de geest van Muddy Waters pas echt tevoorschijn. In ‘Wild Black Bill’ snijdt Walker met zijn mondharmonica wel heel diep in onze huidporiën. Slavernij en ontbering begeesterde ‘Run Nigri Run’, dat met zijn hemels achtergrondkoor, soul en gospelachtige sound een absoluut meesterstuk is. Met ‘Can’t Take No Train’ stijgt de koorts naar een zoveelste hoogtepunt. Haalde hier Elvis Presley ook de mosterd niet vandaan. Net als het contrastrijke ’The Hypocrite Blues’, hoog oplopende en uptempo countryblues. Met ‘Devil’s Cloth’ gaan wij zelfs richting New Orleans. Wij hebben zowaar duimen en vingers te kort om deze af te likken. Naast uitmuntend origineel materiaal slaagt Big Walker wonderwel in het bewerken van eeuwenoude poëtische lyrics. Muzikaal gaat ‘Root Walking’ dwars door ons bluesmerg heen.
‘Root Walking’… is damn good blues! You feel the spirit of the Afro-American roots music, the heat of the cotton fields and the incredible bluessound.
Philip Verhaege (5)
 Ik maakte zowaar een vreugde dansje in mijn living, want de nieuwe cd van Zac Harmon belandde op mijn deurmat. Vorig jaar verbaasde Zac vriend en vijand op het grote Chicago Blues Festival. Singer-songwriter/gitarist William ‘Zac’ Harmon is geboren en getogen in Jackson, Mississippi. In het zuiden werkte hij met notabele bluesartiesten zoals Z.Z. Hill, Dorothy Moore en Sam Myers. In 1980 verliet Zac zijn geboortestreek en vestigde zich in Los Angeles. Daar werd hij al snel een gerenommeerd sessiemuzikant, producer en songschrijver. In 2002 was ‘Live at Inn Babe & Ricky’s’ een opwindend debuutschijfje. Twee jaar later won hij The Blues Foundation’s International Blues Challenge voor ‘Best New Artist Debut‘. Nu heeft Zac Harmon (vocals, gitaar, basgitaar, keyboard en drums) met zijn fantastische band van Cedric Goodman (vocals, drums), Corey Lacy (vocals, keyboard) en Buthel (bas) een nieuw album te promoten. En wij bejubelen meteen alle elf originele tracks. Het album opent met het R&B beïnvloedde ‘Miss American Girl’, om met de moderne bluesgroove van ‘Blue Pill Thrill’ en zijn aanstekelijke gitaarriffs alweer te verbazen. ‘Grandma’s Prayer’ is een ballade met een ziel, een beleving en een passie. Net als de uptempo bluessong ‘Drowning In Hollywood’, dat alweer is begeesterd met Zacs soepel en soulvol stemtimbre. Het hemelse achtergrondkoor in ‘Country Boy’ en het aanstekelijke reggaeritme van ‘Talk To Me’ zijn alweer drijvende hoogtepunten. Maar de climax is misschien wel het hartbrekende duet ‘Wounded’ met Sueann Carwell en stergitaristen Gregg Wright en BR Millon. Dat muziek een medicijn is, is al eeuwen een voldongen feit. En net daarom in ‘Music Is Medicine’ een aanrader van formaat.
Zac Harmon is already one of the greatest blues artists of the new century. He reached a higher plane of musical consciousness rarely attained with highly recommended soulful blues.
Philip Verhaege (5)
 Toen Ben Tankard dacht dat hij zijn leven zou doorbrengen als professioneel basketballspeler, had hij het verkeerd voor. Een kwetsuur gooide roet in het eten. Voeg daarbij echtscheiding, de dood van zijn ouders, processen en Ben was de weg kwijt. Hij vond echter zijn roeping in God. In 1998 begon hij zijn werk als pastoor. Momenteel heeft hij één van de snelst groeiende kerken in Tennessee. Maar ook muziek bleef zijn aandacht vasthouden. De song ‘Mercy, Mercy, Mercy’ van wijlen Joe Zawinul, maar dan in de versie van Cannonball Adderley, was overigens de eerste die hij ooit speelde. Als multi-instrumentalist en producer is hij ondertussen bekend in gospelkringen waar hij jazz invloeden introduceerde. Hij is ook bekend onder de naam “The Quincy Jones of Gospel”, omdat hij zichzelf weet te omringen met ander talent. Met zijn vorige CD ‘Mercy, Mercy, Mercy’ wist hij in het Billboard Magazine zowel in de gospel, contemporary jazz en jazz charts tegelijk te scoren. Nu is zijn zestiende release uit met daarop twaalf songs, die Ben bijna allemaal zelf componeerde. De opener en single daaruit is het mooie ‘Sunday Vibes’ waarop gitarist Tim Bowman te horen is. Ben zelf bespeelt keyboards, vibrafoon, en allerlei instrumenten. Het nummer drijft op een coole groove. Daarop volgt een track geschreven door de legendarische producers Jimmy Jam & Terry Lewis, nl. ‘Black Butterfly’, waarop Mark Kibble van de groep Take-6 zingt. Aansluitend komt de instrumentale titeltrack eraan, en het tempo gaat omhoog, met inbreng van saxofonist Gerald Albright. ‘If I Only Had a Brain’ is een cover uit de klassieke film ‘The Wizard of Oz’, hier gebracht op Ben’s wijze. En het opgewekte ‘Smooth Wife – Smooth Life’ duidt duidelijk op zijn mooie vrouw Jewel. Het sfeervolle ‘The Blessing’ is een hint in de gospel richting. Na het trage ‘I Ain’t Blue’ is het de beurt aan zangeres Cynthia Jones om ‘Something About That Name’ te brengen, met een hint van R&B. Ben’s achtergrondzanggroep Tribe of Benjamin is te horen op ‘Higher Groove’, waarna de eveneens gospelgetinte ‘I Sing Praises’ en ‘Morning Prayer’ afsluiten. Dit is perfect afgewerkt materiaal, melodieus en nog mooi op de koop toe!
“Thank you Ben for this wonderful album of gospel jazzy flavoured songs. You continue to amaze me!”
Patrick Van de Wiele (4)
 Singer-songwriter Kevin Gullickson uit Minneapolis bracht net zijn nieuwste cd uit. Zijn drie vorige releases konden rekenen op indrukwekkende recensies en kregen uitgebreid radioaandacht. Deze nieuwe schijf werd gemixt en gemastered door Gene Paul, de zoon van de bekende Les Paul. Gullickson gelooft dat de elf songs hierop beter ontwikkeld zijn dan de vorige. Opener ‘Rising’ drijft op een stevig rockritme, waarna ‘Borders’ een tragere, maar stevige rock neerzet. De titeltrack is melodieuzer. De overige tracks vertonen invloeden van Radiohead, Psychedelic Furs, The White Stripes, en Modest Mouse. Maar de sound van Radio Drive is moeilijk te plaatsen, het is een soort van progressieve rock, die toch zeer melodieus is. Alleszins zit het in de alternatieve richting.
Melodic progressive rock.
Patrick Van de Wiele (3)
 Zoals de uit de Midwest afkomstige Patrick Crowson lopen er rond Greenwich Village in New York met bosjes en alle hopen ze ooit eens ontdekt te worden.
Misschien is Patrick Crowson dit stadium al voorbij want ik mag een en ander zeggen over zijn cd ‘A Mile Past The Dead End’.
Het is wel lang geleden dat ik nog zo’n zeurkous aan het werk heb gehoord. Het is net of Patrick Crowson daar dik tegen zijn goesting aan het zingen is. Sorry, Bawb ik heb het niet tegen u maar bij ‘A Mile Past The Dead End’ zou je ook naar de oordoppen grijpen.
Josh Allen is de poducer van de plaat en hij speelt eveneens op harmonica, ukelele en orgel, maar hij kan evenmin de plaat uit de poel van verveling redden.
Sorry, Patrick, u was een sympathiek kandidaat…
‘A Mile Past The Dead End’ by Patrick Crowson is rather boring and I try to stay friendly.
Ivan Van Belleghem (1)
 R&B pionier en singer-songwriter Marion James komt uit Nashville, en groeide op in een familie die van muziek hield. Haar muzikale achtergrond is sterk verankerd in de kerk. Haar eerste ervaring kwam er door het kijken naar vaudeville shows en door te luisteren naar de platencollectie van haar moeder. In 1966 nam ze de top tien hit ‘That’s My Man’ op en daarna bleef ze rondtoeren tot het midden van de jaren tachtig. Een decennium later trad ze op met de groep The Hypnotics. Ze stond al op het podium met Rufus Thomas, Clarence "Gatemouth" Brown, Chick Willis enz. Ook maakte ze deel uit van de "Night Train to Nashville: Music City Rhythm & Blues 1945-1970" tentoonstelling. Deze nieuwe cd werd in november van vorig jaar opgenomen, en bevat dertien songs. Zeven ervan zijn originelen. ‘I Fell’ is ietwat funky, heeft wat van Carole King, met gitaren die aan Steve Cropper doen denken. ‘Smokin’ Hot’ is eveneens funky, met die karakteristieke ritmegitaar. ‘Corrupted World’ is door gospel beïnvloed, maar dit neigt meer over naar blues. Dan schakelt ze over naar jazz met ‘Crushing My Heart’, gaat verder met big band op ‘I'm Just What You’re Looking For’, en gaat zelfs de New Orleans toer op met ‘Next Time You See Me’. De blues komt terug met ‘Blues Recipe’ terwijl ‘Mr. Blues’ eigenlijk zachte funk is. ‘I Know A Good Thing’ is typische Southern soul, waarna ze ‘I Believe To My Soul’ van Ray Charles covert. ‘Candy’ is weerom jazzy, terwijl ‘Man Size Job’ decennia teruggaat in de tijd. Afsluiter ‘I Just Want To Make Love To You’ is van Willie Dixon en duurt nog geen minuut. Daarna staan er twee onaangekondigde tracks op. Een mengeling van soul, funk en blues.
This singer alternates between soul, jazz, blues, funk.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
 Pianiste Lisa Hilton uit Californië werd al vergeleken met Dave Brubeck, Bill Evans, Oscar Peterson, Horace Silver en Brad Mehldau. Toch heeft ze haar eigen sound. Sinds 1997 brengt ze één cd per jaar uit, en dit is haar nieuwste product. En net zoals Amerikaanse componisten Gershwin, Copland en andere voor haar gedaan hebben, creëert ze muzikale impressies van het leven van alledag in de USA, en dat kan gaan van de ondergrondse tot de regen. Ze pakt hier uit samen met een trio, bestaande uit J.D. Allen op sax, Nasheet Waits op drums en Larry Grenadier op bas. Ze brengt voor het merendeel eigen instrumentale composities en covert twee tracks. Dat zijn Joni Mitchell’s ‘Rainy Night House’ met zijn folk/pop potentieel en Duke Ellington’s ‘Echoes of Harlem’.
Contemporary jazz piano.
Patrick Van de Wiele (3)
 De Britse meid Joss Stone is al van kindsbeen af bezeten door soulmuziek. Bij mij kwam die microbe maar rond mijn achttiende opzetten. Zij begon al op haar dertiende met haar zangcarrière, scoorde een platencontract op haar vijftiende, en nam in 2003 haar debuut ‘The Soul Sessions’ op. Nu, bijna tien jaar later besliste ze om de cirkel rond te maken en er een vervolg aan te breien. Onderweg pakte ze ook het hoogste debuut voor een Britse solo artiest op de Amerikaanse Billboard charts mee, en verkocht tot op vandaag meer dan elf miljoen cd’s. Ze stond o.a. op het podium met James Brown, Gladys Knight, Solomon Burke, Blondie, Smokey Robinson en Melissa Etheridge, werkte samen met Dave Stewart en Mick Jagger, en won zelfs een Grammy Award. En al dit terwijl ze nog maar vijfentwintig jaar is! Goed, de opvolger haar debuut kwam tot staand na een telefoontje met producer Steve Greenberg. Ernie Isley (gitaar), Delbert McClinton (harmonica) en Clayton Ivey (piano) uit de Muscle Shoals stal werden in Nashville ingehuurd als muzikanten. En ook kon Joss weer rekenen op de steun van zangcoach Betty Wright. Ze zei: “I really had fun revisiting ‘The Soul Sessions’ idea and I’m really pleased with the results. I’ve committed long term to my label Stone’d Records, but it felt right to team up with Steve and S-Curve again for this release. I think there are some great songs on the album and I loved performing them with such brilliant musicians - so I hope people enjoy it.”
Joss opent met ‘I Got The…’ van Labi Siffre, en dit is één van de minst bekende covers van de cd. Daarna volgt de stomende funkklassieker ‘(For God’s Sake) Give More Power To The People’ uit 1971. Deze protestsong was origineel een hit voor The Chi-Lites. Joss: “Yeah, that was a really tough one to do. Like the reason I was worried about my version of that particular song was because of the way I’m screaming on it - and at the end of the day I don’t wanna put people off or SCARE anyone! So, because of that, I did kinda play it to various people once I’d recorded it. And while some were like ‘WOW! That’s fuckin’ AWESOME!’, others were like ‘Oh, I prefer it when you sing SOFT’… Which at the end of the day I guess just proved that everyone likes something DIFFERENT! But yeah, the thing that really attracted me to the song itself is that I’m totally down with the LYRICS. I think they’re brilliant, and I think they’re TRUE. Because I do think everybody should stand up and everybody should be HEARD – and if the powers-that-be listened more to the people, then the world would be a lot happier PLACE!” Dan is het de beurt aan de eerste (up-tempo) single ‘While You’re Out Looking For Sugar’, vroeger van The Honey Cone, gevolgd door ‘Sideway Shuffle’, dat weer een minder bekend nummer is. Eddie Floyd’s ‘I Don’t Want To Be With Nobody But You’ wordt emotioneel en soulvol gebracht, waarna een ietwat tragere versie van Womack & Womack’s ‘Teardrops’ eraan komt. Nogmaals The Chi-Lites dan met ‘Stoned Out Of My Mind’. En er komt nog een emotionele cover van een grote vocale groep aan, nl. ‘The Love We Had (Stays On My Mind)’ van The Dells. Joss: “Yeah, that’s basically a kind of traditional soul ballad. And for me that was a funny one to do. Because the original was actually a duet between two singers, where one guy sang very low and the other guy sang very freely and strong. So for my version I had to represent two different PEOPLE – which is actually a really cool and quite a fun thing to DO! And I also like how the lyric of that song kinda takes me to that place where, if you’re making a big decision in your life, sometimes you PENDULUM. Because I’ve been told I do pendulum a LOT – I go from ‘Oh, it doesn’t matter, it’s fine, don’t worry about it’ to ‘Oh, but it’s so sad, I can’t TAKE it’! You know, you kind of get a little bit schizo about things sometimes, and that song to me definitely ILLUSTRATES that!” De volgende toekomstige single is ‘The High Road’ een cover van een culthit van Broken Bells, waarna Sylvia’s ‘Pillow Talk’ erg sensueel wordt neergezet. Afsluiter ‘Then You Can Tell Me Goodbye’ van John Loudermilk roept een droevige sfeer op, waarin Joss haar pijn tentoonspreidt.
Joss zei dat ze tevreden was met het resultaat van deze cd, en ik ben dat ook, al had ik graag wat bekendere covers gehoord.
Patrick Van de Wiele (4 tot 5)
 Dia del Mercado is een Groningse band die wordt geleid door Ruud Slingerland. Hij zingt en bespeelt zowat alle instrumenten die men zich kan indenken. Verder zijn er ook nog Aimée Terburg (harmony vocals, accordion, flute), Fons Sluijter (cello, bas), Obed Brinkman (trombone), Jehannes Elzinga (trompet) en Jochem Schouten (drum rolls).
‘Seven Years Of Dirt’ is het platendebuut van Dia del Mercado op hun eigen label. Ik kan met de beste wil van de wereld niet verklaren dat ik er wild enthousiast van wordt. Het begint nochtans veelbelovend met de ‘Opening Scene’, die zo uit een spaghetti western lijkt te komen. Op ‘Grain Of Sand’ houdt Veerle van der Meer een welluidend kinderkoor netjes in de hand.
Op de betere momenten zoals ‘Suphur Lake’ doet Dia del Mercado van heel ver een beetje aan de vroege Pink Floyd denken. Op ‘Dance of Unanswered Longing’ (die titels alleen al…) wordt er heel even richting ‘Smile’ van The Beach Boys geknipoogd. Met een beetje goede wil ontdek je ook een spoor van Buffalo Springfield in ‘Town of Crumbling Walls’ (nog zo’n songtitel, vanwaar blijven ze het halen…).
Bij het driedelige ‘Rain and Fire’ is het verveling troef en wordt het hier de luisteraar onnodig moeilijk gemaakt.
Na het beluisteren van ‘Seven Years of Dirt’ was ik zodanig van slag dat ik om 10u zondagochtend ben overgeschakeld naar de eucharistieviering op radio 1.
‘Seven Years of Dirt’ is the debut album of Dutch Dia del Mercado. It is influenced by Buffalo Springfield en early Pink Floyd. But apart from that, ‘Seven Years of Dirt’ has its boring moments.
Ivan Van Belleghem (2)
 De Allen Thompson Band zit geworteld in California sound uit het begin van de jaren zeventig. Nochtans is de groep afkomstig uit Nashville. Hun songs vertonen invloeden van country, roots-rock, Southern soul en folkmuziek uit de Appalachen. Thompson zelf begon als teenager muziek te schrijven, en hij bracht zijn jeugd afwisselend door bij gescheiden ouders. Zo stond hij onder verschillende muzikale invloeden zoals country en oude folk bij de grootouders, soul bij zijn moeder en Southern rock en country uit de jaren tachtig bij zijn vader. Dat amalgaam leidde tot deze nieuwe cd, waarop negen songs staan. ‘Dirt To Dust’ is een song over een weg door de woestijn, waarna ‘First Apology’ bij mij herinneringen oproet aan The Eagles. ‘Everybody Knows’ wordt gedragen door piano, terwijl op het akoestische ‘While I’m Young’ de banjo voorkomt. ‘Payback’ daarentegen gaat meer de soulrichting uit. Op ‘Love One Another’ zijn accordeon en viool aan de orde. De cd werd gerealiseerd met behulp van Kickstarter, en dat is een bron van sponsoring door de fans.
A mixture of country, roots-rock, Southern soul and folk Music.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
|
RSS Feed
