 Een multicultureel New Age project. Met de opvolger van het wel ontvangen ‘One Day In A Life’ uit 2008 heeft dit duo hun horizonten verbreid door een variëteit van nieuwe elementen in te lassen, zoals de introductie van wereldmuziekinvloeden, evenals enkele neoklassieke elementen. Maar, deze cd is meer dan dat, want het is een echt conceptalbum, en de verklarende “liner notes” vertellen over een reis die op zoek gaat naar het geheim van de beschaving van de Maya’s, en misschien wel de sleutel tot 2012 ontrafelt. Ondanks het “ernstige” thema behoudt de cd de winnende formule met warme, toegankelijke melodieën die hun debuut tot zo’n succes maakte. Wren ontwikkelde het project, met de thematische elementen en de basis voor alle muziek. Daarna stelde het duo de songs bij, evenals de arrangementen. Er werden begeleiders en gastartiesten binnengehaald, waaronder zangeres Michelle Amato, gitarist Sandy Williams, and violist Philip Pan. Ook Terry Winch en Ike Sturm hielpen een handje mee. Ralls speelt piano, keyboards, percussie en drums. De muziek wordt opgefleurd met Spaanse, Mediterrane, Oost-Europese, zigeuner en andere etnische tradities. De songs zijn met mekaar verbonden, en moeten als één geheel gezien worden. De cd is “enhanced”, dwz dat er twee bonusvideo’s op staan. Een opmerkelijk conceptalbum!
Bill and Frank, you guys have delivered a multicultural New Age project, that sounds fascinating. It’s a remarkable concept album, that invites the listener to participate in this voyage.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
 Songs to Awaken & Heal. Lia Scallon is een zangeres en heelster die in Ierland geboren werd, maar nu in Australië leeft. Als actrice stond ze ooit op het podium met Liam Neeson, Cate Blanchett, Glenn Close en Frances McDormand. Maar haar creatief talent dreef haar in een andere richting. In 2002 bracht ze de eerste van acht albums van Sounds of Sirius uit. Dit zijn muzikale meditaties die de ziel helen met hun kalmte en vredegevoel. Vorig jaar kwamen deze cd’s voor het eerst uit en er waren onmiddellijk positieve reacties. De ziel zou intuïtief reageren op de melodieën en woorden van Sirius, dat de oorspronkelijke taal van de ziel zou zijn. Haar nieuwste cd draait rondom de kristallen. Deze lichtcodes waren voorradig in de gewijde geluidskamers van het Oude Egypte, Atlantis en Lemuria. Daar maakten priesters er gebruik van. Nu kan u dat ook met deze cd, waarop elke track vibrerende boodschappen losmaakt. De bijsluiter vertelt u er alles over. Lia verzamelde enkele muzikanten rond zich zoals David Jones, Mark Mannock, David Hudson en Nigel Pegrum. Wanneer ik haar muziek en stem hoor moet ik onwillekeurig denken aan Enya. De teksten zijn in de taal van het licht. Beeld u dus in dat u in het Oude Egypte bent, binnenin het gewijde gedeelte van een tempel. Laat u meedrijven met de muziek. Elke track is opgedragen aan één bepaald kristal of mineraal zoals paarlemoer, saffier, amethist enz.
Lia, your voice sounds that of an angel with words I cannot understand. You truly created a work of beauty, that heals our stressed minds and bodies.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
 Naast voortreffelijke soundtracks en het promoten van de muziek van zijn vrienden uit Cuba bevestigde de meesterlijke gitarist zijn rol als chroniqueur van de Amerikaanse samenleving. Getuige het prestigieuze muzikale drieluik dat de afgelopen jaren werd uitgebracht. Het latingetinte ‘Chez Ravine’ schetst de problematiek van sociale onthechting als gevolg van rampzalige stadsurbanisatie terwijl de opvolger ‘My Name Is Buddy’ met traditionele countryfolk parallellen trekt naar de depressiejaren en de nasleep van de dust bowl in de jaren dertig. ‘I Flathead’ vormt het sluitstuk van die Californië trilogie en Cooder brengt voor het eerst sinds het uit ‘87 daterende ‘The Slide Area‘ weer songs die op zichzelf staan. Dat is eveneens het geval met ‘Pull Op Some Dust and Sit Down’. De rechtstreekse aanleiding van deze nieuwe songcyclus is het wangedrag van de corrupte bankensector. Cooder liet zich daarbij inspireren door een bericht op internet over de recente onverkwikkelijke gebeurtenissen in Wall Street’. De titel van dat bericht, ‘No Banker Left Behind’, werd meteen de titel van de openingssong. Iemand als Jesse James zou wel raad weten met deze corrupte en gewetenloze verzekert Cooder ons in ‘El Corrido de Jesse James’. Het karakteristieke accordeonspel van Flaco Jiminez’ krijgt versterking van een met een heuse mariachi blazerssectie. In de meeste songs volstaat de percussie van zoon Joachim of oude vriend Jim Keltner en enige vocale hulp van Terry Evans, Willie Green of Juliette Commagere.
Het agressieve en het misleidende wervingsbeleid van de Amerikaanse krijgsmacht bij de sociaal zwakkeren krijgt er van langs in het beklemmende, niet van ironie gespeende bluesepos ‘Baby Joined The Army’. Ook ‘John Lee Hooker for President’ steunt enkel op de gitaar en voordracht van Cooder. We luisteren ademloos naar een imponerende ode aan de betreurde boogieman inclusief footstamps en Hookeriaanse riffs. Een snerpende aanklacht verwerkt in een schitterende muzikale evocatie. En dat geldt voor dit integrale werkstuk. Bijzonder accurate observaties maar ook herinneringen aan vervlogen tijden zoals in het weemoedige ‘Dreamer’ en het ontoerende ‘Simple Tools’.
Dit alles wordt verpakt in de vertrouwde maar nog altijd wonderlijke muziekjes die naadloos aansluiten bij het prille werk van de meesterlijke troubadour uit Los Angeles. Moeder wat een Cooder!
Cis Van Looy (4 tot 5)
 Eigenlijk is Sallie razend op de hedendaagse sound, die zo de strot wordt ingeramd door de vele mainstream media’s. De band drijft dan ook de spot met de moderne vintage muzieksound. Samen met Jeff Munger, Ford Tennis en Tyler Tornfelt registreert Sallie dit album met een geheel eigen, maar uitmate knappe recording sound. ‘Dirty Radio’ is de opvolger van de eigenaardige EP ‘Not An Animal’ uit 2009. ‘Danger’ is een rocksong met een leuke punkinslag, dat geheel tot zijn recht komt met Sallie’ stemtimbre. ‘Cage’ is gospel getinte blues die zowaar bol staat van de rauwe emoties, net als de bombastische sound van ‘Poison Milk’. ‘Against The Law’ is zelfs jazz beïnvloed. Deze nieuwe ‘hype’ uit de States neemt ons dus onvoorwaardelijk mee naar de basis van de rootsrock, blues, jazz en de soul retro sound.
Dinsdag 6 december 2011 is Sallie Ford & The Sound Outside te bewonderen in de Brusselse Botanique. Be There !
Sallie Ford and Band is such a great talent that everybody must see in Brussels, what a great Santa Claus present !
Philip Verhaege (4)
 Suzi Quatro is geboren (3 juni 1950) en getogen in Detroit, Michigan (USA). Samen met haar zus Nancy was zij het gezicht van Cradle. De beroemde Britse producer Mickie Most verbleef in 1969 in Detroit om aldaar in de Motown studio’s opnamen te maken met Jeff Beck en hij woonde een optreden van Cradle bij. Hij was danig onder de indruk van lead zangeres dat hij haar een jaar later kon overhalen naar Engeland te komen en daar met hem opnamen te maken op zijn Rak label.
Rak Records had een songwriters duo in huis met name Nicky Chinn en Mike Chapman en die schreven nummers aan de lopende band voor ondermeer Mud, The Sweet, Racey en nog vele anderen. Dit duo was eveneens verantwoordelijk voor de grote nummer één hits van Suzi Quatro zoals ‘Can The Can’ uit 1973 (pas drie jaar later een hit in de US) en ‘Devil Gate Drive’ (1974), of andere krakers zoals ‘Daytona Demon’. Zo ongeveer alles wat uit de pen van Chinn en Chapman kwam werd steevast geklasseerd als glamrock en er werd door sommige dj’s al eens smalend over gedaan zo in de trend van ‘En nu openen we voor u nog een blikken doos Chinnichap hondenvoer’.
Momenteel ligt hier nu haar jongste en zoveelste telg op mijn lessenaar met als titel ‘In The Spotlights’. Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat het materiaal op ‘In The Spotlights’ kwalitatief niet moet onderdoen voor haar vroegere successongs. Het is niet meer zo straight glam, maar Suzi Quatro schuift er al eens een reggaebeat onder zoals op ‘Hurt With You’ of komt wat subtieler voor de dag zoals op ‘Whatever Love Is’ en het mooie Spectoriaanse ‘Turn Into’. ‘A Girl Like Me’ en ‘Hot Kiss’ zijn dan weer rechtlijnige rockers in de aloude Chapman traditie.
Het allerbeste houdt Suzi Quatro echter voor het einde. Namelijk de flink rockende cover van Elvis Presley’s ‘Hard Headed Woman’ en de onvervalste kippenvel producerende afsluiter ‘Singing With Angels’ waarin ze songtitels van haar grote idool aan elkaar rijgt. In ieder geval prachtig gedaan en het absolute hoogtepunt van ‘In The Spotlights’.
In September 1974 Suzi Quatro had a hit single with a cover of ‘All Shook Up’. She received a message from Elvis Presley, congratulating her on her version of the song. He invited her to Graceland but Suzi did not have the nerve to take up the invitation. And now, by way of compensation she sings this beautiul song ‘Singing With Angels’ as a salute to Elvis Presley.
Ivan Van Belleghem (4)
 Een integraal vrouwelijk muzikaal project. Drummer Terri Lyne Carrington staat al ongeveer vijfentwintig jaar aan de top van de muziekindustrie en heeft samengewerkt met o.a. Herbie Hancock, Wayne Shorter, Al Jarreau, Stan Getz, David Sanborn, Joe Sample, Cassandra Wilson, Clark Terry, Nancy Wilson, George Duke, Dianne Reeves enz. Recent keerde ze terug naar haar thuisstad waar ze in 2003 een eredoctoraat van Berklee mocht ontvangen, en er ook als professor geïnstalleerd werd. Op deze cd wordt ze door sommige van de beste vrouwelijke instrumentalisten en zangeressen ter wereld bijgestaan. En dat zijn niet de minste zoals: Dianne Reeves, Dee Dee Bridgewater, Nona Hendryx, Cassandra Wilson, Esperanza Spalding, Helen Sung, Tineke Postma, Geri Allen, Patrice Rushen, Ingrid Jensen, Sheila E., en Gretchen Parlato. De tracks gaan over historische en actuele thema’s met als bedoeling om een informatieve luisterervaring aan te bieden. Al deze oogpunten vormen samen een unieke verklaring. Uiteraard worden daarbij grenzen overschreden. "Everything about this recording is about making a larger picture out of many various elements," zei Terri. "I assembled several friends - most of whom I've performed with in the past, and all of whom bring their own individual story - to help me create the big picture. For as talented as each of them are as individuals, when I put them all together, I have a much greater musical story - one that can be told in an interesting and compelling way." De toon van de cd is jazz, maar funk en pop zijn ook aanwezig. ‘Transformation’ wordt gezongen door Nona Hendryx, en ‘Michelle’ van The Beatles wordt omgevormd tot een bluesy/jazzy song. ‘Echo’ wordt ingeleid door de woorden van Angela Davis en verder gezet door Dianne Reeves. Al Green’s ‘Simply Beautiful’ krijgt een behandeling van Cassandra Wilson. ‘Crayola’ is het terrein van de nieuwste jazzster Esperanza Spalding. Op ‘Soul Talk’ komt dan weer Dee Dee Bridgewater het mooie weer maken. Bonustrack ‘Sisters On The Rise (A Transformation)’ verenigt verschillende artiesten.
A jazz project with so much known female artists is impressive.
 Een gezongen eclectische mix van rock, bop, pop, klassiek en jazz. Daarnet kon u nog mijn recensie van de eerste songs van deze groep, ‘Jazzheads’ lezen, en hier is de nieuwste schijf van Tommy Peltier solo. Dit is een onverwacht geluidsavontuur van de voormalige jazz kornetspeler, die zanger werd. “The concept for this solo album was to be free and explore many genres” zei Tommy. “With the subjects love, the women in my life and music, made it pretty easy, that’s the story of my life. Touching on different types of music made it more interesting and fun.” Op het einde van de jaren zestig kon Tommy geen trompet meer spleen, en Aldus begon hij te zingen en gitaar te spelen. Gezien hij nog nooit gezongen had, klonk het als een trompet. Zijn idiosyncratische vocale stijl is vergeleken met die van wijlen Tim Buckley. De muziek is weerom een allegaartje van rock, bop, pop, klassiek en jazz. De cd telt dertien tracks, en Tommy componeerde, produceerde alle songs en voerde ze ook uit. Sommige songs voerde hij solo uit, en andere bezitten een complete orkestratie. ‘Old Man River’ is een cover van deze traditional.
A vocally eclectic mix of rock, bop, pop, classic and jazz, but better than the debut.
Patrick Van de Wiele (2 tot 3)
 Een eclectische mix van rock, bop, pop, klassiek en jazz. In de herfst van 1963 kwam Tommy Peltier met enkele vrienden samen, en namen ze enkele van zijn songs op. Geïnspireerd op president Kennedy en het Peace Corps, noemde hij de groep The Jazz Corps. Het was een hardwerkend kwartet, dat sterk beïnvloed was door Ornette Coleman. Deze opnamen vertonen muziek dat over muzikale grenzen heen gaat. Want jazz zonder grenzen is echte vrijheid. Nu zevenenveertig jaar later zijn die opnamen voor het eerst uitgebracht, en in 2009 werden door Peltier orkestrale arrangementen op keyboards toegevoegd. De groepsleden zijn: Clifford Woods – Alto, Bill Plummer – Bas, Maurice Miller – Drums, Peltier – Cornet. De muziek is een allegaartje dus van rock, bop, pop, klassiek en jazz. Je vindt er ook elementen van Miles Davis, van The Beatles en Latin muziek in terug. De cd telt zes tracks, die allemaal tussen de vijf en de zeven minuten duren. Het lijkt voor mij op een soort free jazz, waar ik niet zo van hou.
An eclectic mix of rock, bop, pop, classic and jazz, that sounds to me like free jazz. Indeed free jazz (or jazz without boundaries) is true freedom, but less to my liking.
Patrick Van de Wiele (2)
 De naam Ivan Appelrouth doet waarschijnlijk bij de meesten onder ons geen belletje rinkelen. Toch zit deze gitaarvirtuoos reeds meer dan 30-jaar in het vakjargon en begeleide ondermeer Johnny Sansone & the Blues Party, Lil’ Ronnie & The Grand Dukes, Big Joe & The Dynaflows, Nappy Brown, Earl King en James ‘Thunderbird’ Davis. De uit Richmond, Virginia afkomstige Ivan registreerde dit album live in de studio in amper 2 sessies van 5 uur. In een geheel eigen stijl, die werkelijk uitpuilt van de overheerlijke grooves, knappe riffs, schitterende shuffles en meesterlijke gitaarloopjes, eert Ivan zijn muzikale blueshelden. De titels spreken voor zich of wat dacht je van ‘Blues à la King’, ‘T-Bone Again’, ‘Tribute To Magic Sam’ en ‘Strolling With Bone’. Ivan laat zich op de 15 tracks sterk omringen door heel wat collega’s uit eerder vernoemde bands, wat een ontspannen sfeer weergeeft in de release. Ivan Appelrouth is allerminst een kloon en heeft overduidelijk een geheel eigen inslag in de sound. Piano begeesterde tracks en glinsterende saxofoon solo’s maken van een aantal nummers regelrechte West Coast jumpblues en zelfs heuse boogie woogie songs. Als Duke Robbilard mentor en fan is van Appelrouth, wie zijn wij om aan dit talent te twijfelen.
Ivan Appelrouth is a subtle and great guitar player, with an amazing sound and a great backing band ! … dig these tracks, they’re Hot ! (Duke Robillard)
Philip Verhaege (4)
 De derde cd van deze dromerige zangeres. In Frankrijk is ze al een fenomeen, maar bij ons begint ze nu ook bekend te worden door haar duet met Tom Dice. Ik heb het hier over de Franse zangeres Elisa Tovati, een vrouw die de wereld bekijkt met de ogen van een kind. Zo ook de titel van haar derde cd. Toch is ze al moeder van een “kleine prins” maar verkiest ze om een soort sprookjes te vertellen. Op haar twee vorige cd’s werkte ze al samen met Raphaël, Daniel Darc, Patrick Bruel, Richard Seff en Vincent Baguian. Maar ook stond ze op scène met Laurent Voulzy, Marc Lavoine, of in de armen van Charles Aznavour. Haar derde muzikaal sprookje vertelt een beetje over haar, een beetje over alles, zelfs over zaken op de kermis zoals een suikerspin of een appel in suiker. De titeltrack begint alvast opgewekt, in een dansbaar patroon, waarna ‘Une larme, Penny Lane’ of Londen gaat. Op ‘Ex-princesse’ zingt ze over haar favoriete onderwerp: de prinses die “Prince Charming” ontmoet. En op ‘Barbapapa’ beweert ze dat het leven geen suikerspin is. Maar uiteraard gaat de meeste aandacht naar haar duet met onze landgenoot Tom Dice. ‘Il nous faut’ is door de tv-zender France 2 al uitgeroepen tot zomerhit. Zij zingt uiteraard in het Frans en in het Engels, en hij in het Engels en in het Frans. Tom Dice, die ons land vertegenwoordigde op het Eurovisiesongfestival met ‘Me & My Guitar’. Hun duet is licht verteerbare pop met een tikkeltje folk. Op ‘La vie devant soi’ kijkt ze in haar spiegel en vraagt ze of het geluk nabij is. Gelukkig bezit ze haar fetisjen om de grijze hemel door te komen op ‘Ciel grigri’. ‘L’abcd’ is een speelse song, waarna ze zingt dat ze de vrouw van de tovenaar is op ‘La femme du magicien’. En met ‘Sunset Blvd’ sluit ze af. Een cd die meer onze Waalse landgenoten zal aanspreken, maar die toch best meevalt.
Patrick Van de Wiele (3)
|
RSS Feed
