 _De naam Rudy Rotta zal alleen maar enige betekenis hebben bij de doorwinterde bluesfan. Want vreemd genoeg behoort deze Rotta toch bij de Europese top van bluesgitaristen. En komt de onwetendheid (voor sommige bluesfanatics) over hem misschien door het feit dat Rudy ons een goede twee jaar heeft laten wachten op dit nieuwe schijfje. En wat voor een schijfje is dat geworden. Rotta laat zich in de studio omringen (en dat zou hij misschien ook eens live mogen doen!!) door o.m. Robben Ford, Peter Green, Brian Auger, John Mayall & The Bluesbreakers en dat kan alleen maar leiden tot kwaliteit over de gehele lijn… dacht ik. Het is niet cde eerste keer dat Rotta zo’n schijf uitbrengt want op ‘Captured Live’ kon hij reeds een beroep doen op de Hammondkunsten van Brian Auger en met ‘The Beatles In Blues’ bewees hij al dat hij met deze composities een totaal andere richting uitkon dan de Beatles zelf.
Buiten eigen nummers krijgen we ook een waaier van klassiekers te verwerken en dat hebben we maar al te graag als ze goed gebakken zijn. Zo krijgen op het eerste schijfje al meteen enkele grote klassiekers van o.m. Blind Faith, Fleetwood Mac, Willy Dixon maar ook wat knappe songs van ja hoor, de Beatles, een nieuw leven. Maar de nummers hier op deze compilatie hebben we al gehoord op zijn cd ‘The Beatles In Blues’ en dat geldt zowat voor het merendeel van de nummers hier. Uit zijn ‘Winds Of Louisiana’, toch een van zijn beste langspelers’ trekt hij maar liefst vijf nummers uit: ‘Look Out Your Window’, ‘Just Another Man’, ‘You’re Gone’, ‘I’m In The Groove’ en ‘Looking Good’. En indien een van deze songs nu bij de ‘remastered ones’ zou zitten, dan kunnen we eigenlijk wel spreken over een min of meer ‘nieuwe’ song. Zo gaat hij dezelfde weg op met zijn cd ‘Rudy Rotta & Friends’ maar hier krijgen we enkele nieuwe masterings: ‘My Babe’, ‘Black Magic Woman’ en de Dylan-cover ‘It’s All Over Now Baby Blue’ krijgen hier een technische schwung. Ook de songs van de Beatles heeft hij gewoon van zijn ‘The Beatles In Blues’ getrokken zonder enige vorm van aanpassing. En eigenlijk had ik iets meer bluesy verwacht van de Lennon/McCartney-klassieker ‘Come Together’ verwacht want dit is de eerste keer dat ik een cd van Rotta onder handen krijg. Ook met ‘St. James Infirmary’ had ik wat meer verwacht want er zijn ondertussen al zoveel, en veel betere covers, (Denk hierbij maar eens aan de Hugh Laurie versie) uitgekomen dat ik snel naar de fastforwardknop moest grijpen.
Als ik dus hoogtepunten moet aanstippen wordt het zeer moeilijk om er enkele uit te lichten. Een leuke versie van ‘It’s All Over Now Baby Blue’ kan ik zeker als een hoogtepunt aanstippen maar dat komt vooral door de gitaarinbreng van ene Robben Ford maar ook ‘Black Magic Woman’ en ‘Can’t Find My Way Home’ zijn zowat de beste nummers mijns insziens die we hier aantreffen. Maar gelukkig is mijn smaak niet de jouwe en dat scheelt een pak.
Als kerstcadeau had dit een zeer leuk geschenkje geweest en vermits we nu toch naar het einde van het jaar gaan geven we Rudy Rotta het voordeel van de twijfel.
Very classy blues cd buth if we may speak of new work… I don’t think so because the title speaks for itself.
Alfons Maes (3)
 _De openings- en tevens titeltrack ‘Dust & Gin’ doet me om de een of andere reden aan iets uit de beginperiode van Lloyd Cole & The Commotions denken. Is het de ritmiek, de opbouw het parlando of hebben Gary Hunn en zijn Wayward Angels toch iets opgevangen van Cole en Co. In andere nummers zoals ‘Why Do I Listen’ waarin de pedalsteel en de door het leven en blijkbaar enige drank gelooide stembanden, zoals ‘Fall On Your Bottle’ laat vermoeden, op de voorgrond treden, doemen beelden op van al dan niet met een Stetson getooide lui uit Nashville op. Niets is echter minder waar, de wijze grijsaard is een onvervalste ‘Aussie’ die vanuit een eilandje in Queensland traditionele old school country de wereld instuurt die op de betere momenten zoals ‘Buy A Gun Or Go To Memphis’ naar iconen als Merle Haggard of George Jones refereert. Dat heeft uiteraard evenveel met Hunn’s diepe stemtimbre als met de ietwat zwaarmoedige thematiek te maken. “Don’t talk to me of Angels from Montgomery” zingt Hunn in ‘She Falls Apart’. De prachtige old school country, gelardeerd met een flinke dosis levenswijsheid, verveelt nergens maar door het immer vrolijk uptempo ritme laat de songs net iets te vrijblijvend voorbij huppelen en het geheel boet daardoor wat aan kracht in maar voor de rest geen slecht woord over deze door Nashville geïnspireerde songwriter.
Songs filled with life experiences from an inspired songwriter from Down Under but in the best old school tradition of Nashville.
Cis Van Looy (4)
_True Faith • UTAH 831 • Hemifran • Gary Hunn
 _New Yorker Andrew Pearson keerde jaren geleden de muziekbusiness de rug toe tot hij op een mooie dag een telefoontje ontving van voormalig WNEW-dj Dia Stein. Stein zegde: ‘Ik zou willen dat je enkele mensen ontmoet in een opnamestudio aan 8th Avenue in New York City’. Een van die mensen bleek drummer Nick DiFrisco (ex-Dave Sanborn) te zijn.
Anrew Pearson en Nick DiFrisco jamden er lustig op los en zetten zich ook aan de lessenaar om nieuw materiaal te schrijven. Ze konden de gekende bassist Bill Foster (ex-Billy Cobham en Larry Coryell) en flute- en saxspeler Ian McDonald (stichtend lid van King Crimson en Foreigner) voor hun project, The Third Internatinal, winnen en daarmee waren ze op goede voet vertrokken.
Dit resulteerde in de zeven tracks tellende cd ‘Beautiful Accident’.
Andrew Pearson zegt hierover dat ‘Beautiful Accident’ in alle betekenissen van het woord een verzameling bluessongs is geworden. Weliswaar niet de blues van Muddy Waters of Willlie Dixon, zelfs niet de blues van Bob Dylan maar wel de eigenzinnige richting waarmee Andrew Pearson met The Third International de blues wil doen inslaan.
Dit is zeer zeker een nobele bedoeling en op die manier belandt The Third International met een song als ‘The Timekeeper’s Waltz’ in het ook al eigenzinnige vaarwater van Jerry Garcia (Grateful Dead).
‘Criminal Cool’ heeft een tamelijk hoog Neil Young gehalte (ook al zo’n eigenzinnigaard) en in ‘The Son Of Jacob Mallet’ zit en scheutje Pink Floyd. ‘The Reprise’ bolt uit op de tonen van prachtig saxwerk door Ian McDonald.
Op sommige nummers zoals ‘Penitentiary’ loopt het nog wat stroef, maar het getuigt van enige muzikale moed om aldus de blues te verkopen aan een jonger publiek.
The Third International can help survive the blues in the 21st century.
Ivan Van Belleghem (3)
_Paracelsus Records • Paracelsus20101 • The Third International
 _‘Green Desert’ is een elektronisch album van de Duitse band Tangerine Dream. Het album zou de opvolger worden van ‘Atem’, dat zelfs ooit begin jaren ‘70, door John Peel werd omschreven als album van het jaar. ‘Green Desert’ bleef onder het stof liggen omdat Tangerine Dream een lucratief platencontract ondertekende bij Virgin Records. Oorspronkelijk werden de nummers dus ingeblikt in 1973 in de Skyline Studio te Berlijn en geremixt met de originele opnames in 1984 door Edgar Froese. Twee jaar later werd het album dan eindelijk uitgebracht. Nu is er dus voor de elektroliefhebbers een geremasterde versie van het trio Peter Baumann, Chris Franke en Edgar Froese. Deze elektronische muziek wordt ook vaak omschreven als Krautrock. Door al deze poetsbeurten klinkt het schijfje dan ook heel wat toegankelijker. Ruim 38 minuten muziek en dit in amper 4 tracks. Het bewerkstelligd meteen de lengte van de tracks. De lang uitgesponnen sound is weliswaar perfect verweven met gitaarklanken, zodat deze een progressieve kanttekening aan het geheel meegeeft.
If you like electronic music, Tangerine Dream is a must for your collection.
Philip Verhaege (3)
 _Edgar Froese is het elektronische brein achter Tangerine Dream, dat werd opgericht in 1967. Na heel wat personeelverwisselingen stond de Duitse band Tangerine Dream in voor de filmmuziek van de legendarische prent ‘Sorcerer’ van William Friedkin uit 1976, een remake van ‘The Wages Of Fear’ uit 1953. Had Friedkin de sound van de band eerder ontdekt, dan hadden ze hoogstwaarschijnlijk ook ‘The Exorcist’ voorzien van de nodige muziek. Nu ging Mike Oldfield met deze eer aan de haal. Het filmscript werd aan Edgar Froese, Christopher Franke en Peter Baumann overhandigd in Parijs. Zo ontstonden 90 minuten muziek die naar Friedkin werden toegezonden. Hij koos zorgvuldig enkele tracks, die perfect werden verweven met songs van Keith Jarrett en Charlie Parker. Voor Tangerine Dream zijn de nummers nogal aan de korte kant en toch verwaarloost de band hun eigen identiteit niet. Het trio zijn bezielde synthesizer beoefenaars en de elektronische sound doet het wonderwel opnieuw. De 12 nummers geven hier wel het gevoel om filmtracks te zijn en dit schets de waardigheid van Tangerine Dream. Wie de film nooit heeft gezien haast zich best naar de dichtgelegen dvd- videotheek. Maar voorlopig doen wij het hier met de zogeheten Krautrock van Tangerina Dream.
The German band Tangerine Dream takes you for a short trip to the movie theaters.
Philip Verhaege (3)
 _Kathryn Kaye groeide op in de Appalachiaanse bergen van zuidoost Kentucky. Ze begon op haar vierde piano te spelen, en muziek werd onmiddellijk een essentieel deel van haar leven. Ze studeerde af in zang en keyboard, en vertrok naar Duitsland om daar verder te trainen. Ze kwam er aan de bak als folkzangeres en sopraan soliste tijdens concerten, recitals en opera’s. En ze was zowel in Duitsland als in de USA op tv te zien. Kathryn werd beïnvloed door de eenvoudige harmonieën van folksongs, door haar jarenlange ondervinding met klassieke muziek, en door de schoonheid van de Rocky Mountains, waar ze nu leeft. Haar eerste cd kwam uit in januari van dit jaar, en hier is al de opvolger. Die werd opnieuw geproduceerd door Will Ackerman, die er zelf gitaar op speelt. Het zijn allemaal originele composities, die Kathryn zelf componeerde. Die klinken melodieus, emotioneel en eigentijds, en soms meditatief. Je hoort er duidelijk haar klassieke training in. Ideale muziek dus om bij te ontstressen en je geest leeg te maken.
Melodic tracks, emotional and sometimes meditative. Ideal to unstress after a hard day.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
_Eigen Beheer • 884501620376 • CD Baby • Kathryn Kay
 _Om hun debuutalbum ‘As Small As A World And Large As Above’ op te nemen kampeerde het electro popduo Percy Howard en Martin Birke, gekend onder de noemer Hardboiled Wonderland, ongeveer een jaar in de Blue Seven Audio studio in Fremont, Califonië.
Het resultaat zou indrukwekkend moeten zijn maar dat valt een beetje tegen. De ene kunstgreep na de andere wordt hier uitgeprobeerd en niettegenstaande hier en daar ook wel iets positief te melden valt, verzuipt het overgrote deel van ‘As Small As A World And Large As Above’ in eindeloze samples.
Ik zou ergens nog kunnen vrede nemen met het electro pop meets Fine Young Cannibals nummer ‘I Carry Your Heart’. Ook de mooie vrouwenstem van Tara C. Taylor brengt op ‘Candy For The Meatman’ enig soelaas, maar een track als ‘Looking For Strange’ wordt zonder mededogen in de vernieling gesampled.
De super miskleun van de plaat is de manier waarop bluesicoon Robert Johnson het moet ontgelden. De manier waarop Hardboiled Wonderland ‘Little Queen Of Spades’ aanpakt is een dolksteek in ieder blueshart. Je zou van minder aan de drank geraken.
If you are a samples fan, ‘As Small As A World And Large As Above’ is the record for you. If you are a blues fan, stay away from Hardboiled Wonderland’s version of Robert Johnson’s ‘Little Queen Of Spades’.
Ivan Van Belleghem (1)
 _Eugene K werd geboren in Rusland uit een muzikale familie. Van jongs af aan was hij omringd door muziek. Op zijn twaalfde begon hij serieus muziek te studeren en onder invloed van zijn vader gitaar te spelen. Eugene begon in de schoolband, en speelde pop en rockmuziek. Later volgde hij vier jaar lang les aan het College of Music in Moskou. Hij bestudeerde andere muziekinstrumenten, componeren en arrangeren. Na jaren van studie bleef hij verbonden aan het college als leraar jazzimprovisatie. Daarna speelde hij bij de Oleg Lundstrem Big Band. Hij werd nog productiever als leider van het Moscow Philharmonic Jazz-Fusion Orchestra. Sinds hij in de UK leeft, toert hij met de band, maar ook als solo artiest. In deze laatste hoedanigheid heeft hij al drie cd’s opgenomen. Maar hij schrijft ook muziek voor film & tv-maatschappijen. Zijn sound is smooth jazz, met invloeden van Latin, chill out en contemporary jazz. De twaalf tracks zijn erg melodieus, en stralen een “feel good” gevoel uit. Er staan geen slechte tracks op dit album.
A nice surprise from Eugene K. Wonderful, melodic and smooth music! I want more!
Patrick Van de Wiele (4)
_Eigen Beheer • Zonder Nummer • CD Baby • Eugene K.
 _Dit muzikale verbond ontstond na een ontmoeting in Schotland. Roman Morykit een gitarist met Oekraieens/Italiaanse roots vond in Edinburgh de vrouw van zijn leven en muzikale partner. Cilette Swann is uit Canada afkomstig maar zong lange tijd in Parijse clubs. Het muzikale stel huwde in ’91 en verhuisde naar LA.
Na een fraaie jazzy muzikale intro op fretloze basgitaar van Morykit, horen we voor het eerst de heldere zang van Cilette en dat is een bijzondere ervaring die je onmiddellijk met zangeressen van het Ierse eiland associeert. Wellicht is haar Ierse afkomst hier niet vreemd aan. Hoe dan ook, we horen fraaie folkgetinte popnummers met schitterend snarenwerk van Morykit die de poëtische ontboezemingen van zijn vrouw muzikaal ondersteund. De sfeervolle songs roepen herinneringen op aan Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, dat andere muzikantenechtpaar dat destijds in Fleetwood Mac figureerde.
‘Big Sky Lullaby’ is één van de zeldzame momenten dat multi-instrumentalist hulp krijgt van een gastmuzikant, Jeff Pevar zorgt voor een passende bijdrage op pedalsteel. In het zweverige ‘All That Remains’ horen we een gedempt trompetje. Het uit 2009 daterende ‘Wanderlust’ is geen grensverleggend werkstuk maar het duo Gypsy Soul overtuigt wel met bijzonder fraaie tijdloze muziek.
In de oerdegelijke instrumentatie en de wonderlijke zang weerklinkt een aangename eclectische benadering waarbij traditionele Keltische elementen naadloos verwerkt worden met langoureuze Americana.
The combination of the crystalline soprano of Cilette Swann and the hauntig musical landscapes from multiinstrumentalist Roman Morykit leads to timeless folkpop.
Cis Van Looy (3 tot 4)
 _Het was net zes jaar wachten na haar succesvol debuut ‘This Side Of Yesterday’ dat Martha ons om de oren slaat met een kanjer van een indie folkrock plaat.
Om dit juweeltje nog beter te laten klinken trok ze de studio in en Grammy award winnaar Gavin Lurssen (Robert Plant & Alison Krauss, Tom Waits en Leonard Cohen) stond in voor de totale mastering van de plaat.
Een folkrock plaat die toch zeer gevoelige invloeden van de late sixties rock en Stax soul herbergt, en dat kan alleen maar leiden tot een serieuze meerwaarde. Niet iedere zangeres als deze Martha is bezegend met een stem waarvan je wenst dat de plaat niet zo eindigen. Om te starten vuurt ze al direct een sterke opener, en meteen ook de titeltrack van deze cd, ‘Fool’s Fantasy’, op de niets vermoedende luisteraar. Luister maar eens naar dit nummer dat traag op gang komt door de geluiden van een viool en dan komt de gitaar van Scott Fritz een handje helpen. Zeer degelijke opener en ‘Brave’ zit zowat in hetzelfde tempo-schuitje en sluit mooi aan bij de opener. Met ‘Cry’ wordt het pas swingen en Fritz laat horen wat hij uit zijn zessnaren instrument kan persen zonder dat zijn aanwezigheid de schitterende vocalen van Martha zouden storen. ‘Met ‘All The Rockstars’ brengt Martha een hulde aan haar vele collega’s en dobbert gezellig verder op een leuke beat. ‘Adore Me II’ bezit dan weer wat ingrediënten van vroege Kinks en het pianospel van Will Sprawls zorgden weer voor een modern tintje. De slow ‘Wolves’, waarvoor we een optimale stilte in de kamer moeten hebben, is gewoonweg een schitterend nummer waarbij Martha’s stem volop tot haar plooi komt maar luister vooral naar de subtiele begeleiding van haar muzikanten en halverwege mag Fritz nog eens zijn gitaarduivels ontbinden. Van de slow blijft dan niet veel meer over maar het blijft een geweldig nummer.
Weer kunnen we spreken van een parel onder de zwijnen, zelfs indien je haar debuut niet kent, zoals ik dus, gaat deze schijf je overrompelen met de ene kwalitatieve song na de andere.
Ik heb nergens een moment van verveling kunnen constateren en dat gaf me een tevreden gevoel.
Heren concert promoters, wil je eens wat nieuw en daarbij kwaliteit waar je niet om heen kunt, dan is deze Martha Berner & The Significant Ones zeker iets voor je volgende affiche. Bij ons blijft deze cd zeker nog enkele maanden in de lader zitten.
If you like twangy, folkrock with occasional alt-country influences, Martha Berner is your woman and be sure to pay her a visit when she comes around here in Belgium. According to insiders, her live performances are even better and stronger than her studio recordings. Is Belgium ready for her? I surely do.
Alfons Maes (5)
_Poprock Records • HDH112211 • Martha Berner • Pavement PR
|
RSS Feed
