Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit van deze man heb gehoord. De singer-songwriter uit Providence zou in het verleden al een werkstuk hebben afgeleverd met The Wrong Reasons, een los-vast muzikaal collectief uit Rhode Island. In dat uitgelezen combo figureert plaatselijk muzikaal talent als John McCauley en Jack Hanlon naast Damien Puerini. Die zorgt evenals op het veelzeggend getitelde debuut ‘Bury The Problems’ opnieuw voor geïnspireerd snarenspel en bepoteld afwisselend met Hanlon de baskoorden. Fletcher schrijft niet onaardige verhalende vaak duistere songwerkjes die door The Wrong Reasons met een bij momenten charmant rammelend idioom van ongepolijste rootsrock worden omkaderd. De folkgetinte opener ‘Say What You Wil’ is zo’n typerend verhaal over verlies en onthechting.
The Wrong Reasons trekken zich moeiteloos uit de slag met stevige stampers zoals het lekker rockende ‘Ambulances’ met een hypnotiserend harmonicawerk en ook bij ‘Flat Tire’ en de rockende Billy Van ‘The River Is Hot’ is het niet gemakkelijk om de beentjes ook maar even stil te houden. Fletcher kruid zijn wat nonchalante zangstijl niet zelden met humor, maar dan eerder van de zwartgallige soort. Luister maar eens aandachtig naar ‘Every Heartbroken Man’. In enkele nummers zoals het luie ‘Frontporch’ springt Lily McCall even vocaal bij. ‘St Vincent’ komt, lang na de officiële sluitingstijd, uit de pub gewaggeld op dat rommelige dronken ritme. Het aan George Jones opgedragen ‘Drunk & Single’ situeert zich in een identiek dronkenmans milieu, dit keer in de plaatselijke honky tonk met soepel twangend snarenwerk en lallende zangpartijen. ‘Drowsy Surgeon’ hinkelt op rustige countrydraf de prille Johnny Cash achterna. Het is nog maar de vraag of alle problemen nu echt begraven zijn met de sfeervolle afsluiter ‘Too Many Doors’, dat ‘White Lighter’ een absolute aanrader is staat evenwel als een paal boven water.
Again a fine cd from storyteller Joe Fletcher musical assisted by The Wrong Reasons. It seems that not all the problems are burried, but who cares after listening to ‘White Lighter’.
Cis van Looy (4)
The Wrong Reasons trekken zich moeiteloos uit de slag met stevige stampers zoals het lekker rockende ‘Ambulances’ met een hypnotiserend harmonicawerk en ook bij ‘Flat Tire’ en de rockende Billy Van ‘The River Is Hot’ is het niet gemakkelijk om de beentjes ook maar even stil te houden. Fletcher kruid zijn wat nonchalante zangstijl niet zelden met humor, maar dan eerder van de zwartgallige soort. Luister maar eens aandachtig naar ‘Every Heartbroken Man’. In enkele nummers zoals het luie ‘Frontporch’ springt Lily McCall even vocaal bij. ‘St Vincent’ komt, lang na de officiële sluitingstijd, uit de pub gewaggeld op dat rommelige dronken ritme. Het aan George Jones opgedragen ‘Drunk & Single’ situeert zich in een identiek dronkenmans milieu, dit keer in de plaatselijke honky tonk met soepel twangend snarenwerk en lallende zangpartijen. ‘Drowsy Surgeon’ hinkelt op rustige countrydraf de prille Johnny Cash achterna. Het is nog maar de vraag of alle problemen nu echt begraven zijn met de sfeervolle afsluiter ‘Too Many Doors’, dat ‘White Lighter’ een absolute aanrader is staat evenwel als een paal boven water.
Again a fine cd from storyteller Joe Fletcher musical assisted by The Wrong Reasons. It seems that not all the problems are burried, but who cares after listening to ‘White Lighter’.
Cis van Looy (4)
RSS Feed
