 Ben Folds Five zou je kunnen omschrijven als een jazztrio maar zo zou ik het niet écht durven stellen. Ze mengen vele genres door elkaar en maken er zo hun eigen muziekgenre van.
Met deze cd krijgen we nu een compilatie van eerder live werk van concerten verspreid over de ganse wereld.
We krijgen concertfragmenten vanuit de Warfield uit San Francisco en we horen o.m. knappe versies van ‘Jackson Cannery’, ‘Brick’, ‘Landed’ en het speciale ‘Erase Me’. Meer jazzy tunes klinken doorheen onze luidsprekers vanuit The House of Blues in Boston met ’Selfless, Cold and Composed’. Niet de muziek waarvoor we meteen naar de lokale platenboer zouden lopen maar je moet nu eenmaal dit soort muziek kunnen accepteren. En dat geldt ook voor de volgende nummers zoals het van Charles Parker geleende ‘Billie’s Bounce’ waar vooraf nog het stukje ‘One Chord Blues’ aan gebreid werd. Muziek niet voor iedereen toegankelijk. Maar het was vooral uitkijken wat ze maakten van de openingtune van het wereldberoemde Jesus Christ Superstar, ‘Heaven on Their Minds’ dat start met een serieuze beat in ‘Do It Anyway’ en dat meteen overgaat naar ‘Heaven on Their Minds’ maar waar eigenlijk niet veel van overblijft. Leuk geprobeerd en kennelijk kon het publiek in de O2 Arena van Brixton, London dit wel appreciëren. Geef mij maar de filmversie.
Verder nog concerttracks uit Japan, Australië en nog enkele Amerikaanse concerten waaronder die uit Los Angeles en New York.
Deze live-registratie zal bij de vele fans van Ben Folds in pure genade vallen maar wij lopen er niet echt warm van.
Alfons Maes (2½)
 House Of Love is een Brits-Duitse-Nieuw Zeelandse band die we, eerlijk gezegd serieus uit het oog verloren waren.
De band werd in 1988 in Londen opgericht en één jaar later kregen ze een dik contract met Fontana/Mercury Records onder de neus geduwd. Tot aan de split in 1993 bleven ze bij dit gereputeerde label en scoorden er welgeteld acht hitsingels voor, waarvan ‘Shine On’ en ‘Beatles And The Stones’, beide uit 1989, wel het bekendst in de oren zullen klinken.
House Of Love verzamelde ook nog vier hit albums, met name ‘House Of Love’ (maart 1990), The House Of Love (november 1990), Babe Rainbow (juli 1992) en ‘Audience With The Mind (juli 1993).
House Of Love is samengesteld uit Terry Bickers (zang, gitaar), Guy Chadwick (zang, gitaar), Matt Jury (bas) en Pete Evans (drums). Ze waren een verademing tussen de toenmalige overvloed aan britse keyboard groepjes en meer dan eens waren ze de gast bij de legendarische John Peel op BBC Radio One.
Tien jaar na de split kwamen de vrienden opnieuw bij elkaar en nog eens tien jaar later trachten ze het jonge volkje opnieuw naar de platenwinkel te lokken met hun jongste, in een kleurrijk hoesje gestoken cd ‘She Paints Words In Red’.
Of House Of Love het vroegere succes nog eens zal kunnen evenaren is zeer de vraag, maar met ‘She Paints The Words In Red’ doen ze alleszins een verdienstelijke poging in die richting.
Terry Bickers heeft nog steeds die zucht in zijn stem en demonstreert dit meteen op het van mooie jengelende gitaren voorziene ‘A Baby Got Back On Its Feet’ en het zonnige ‘Hemingway’, dat ergens doet terugdenken aan ‘Beatles And The Stones’.
De titelsong ‘She Paints Words In Red’ komt er, met de hulp van een steel gitaar, mooi meerstemmig gezongen uit. Zondermeer de beste song op de plaat. ‘Lost In The Blues’ is anders ook nog een prachtsong, waarbij je lekker op één tegel kunt dansen.
Het fellere ‘P.K.R.’ is al bij al uitstekende britpop en ik lust ook nog pap van ‘Money Man’, met dat tikkeltje echo op de gitaar, en het mierzoete ‘Trouble In Mind’. Het moet ook nog gezegd dat ‘Holy River’ een prachtige intro en een lekker hoestende gitaarsolo heeft.
Soms klinkt het misschien wat gewoontjes, maar het neemt niet weg dat ze volgens mij hun vacante plaats in de hitlijsten terug mogen innemen.
Ivan Van Belleghem (4)
We do hope that record buying youngsters do not forget about House Of Love.
 Gerrit van der Scheer woonde als kind in Papoea, Indonesië en daar spraken de mensen in zijn omgeving zijn naam uit als 'Herrek'. En dat is dan nu de naam van zijn band. Zijn debuut album heet Waktu Dulu en gaat over zijn ervaringen tijdens die periode.
Gerrit heeft alle tracks zelf gemaakt en toen het album klaar was er een band omheen gevormd, waarmee hij op 11 januari op Eurosonic in het Groninger museum stond. Ik had die avond gekozen voor een ander concert dus heb Herrek nog niet live kunnen meemaken, de CD is mijn eerste kennismaking met de band.
Het album is naar hedendaagse maatstaven vrij kort; de totale speelduur is net geen half uur. Het bevat 7 tracks, allemaal ingetogen, sfeervol, bijna minimalistisch. Er is mooie samenzang, gitaar, simpele maar toch soms verassende ritmes en hier en daar wat elektronica.
De zangstem doet me soms wel wat aan James Blake denken, maar dan iets warmer.
'Rain' heet het sfeervolle openingsnummer dat wordt gedragen door een mooie gitaar riff. Tijdens 'Drown' waan ik me inderdaad in een Indonesisch dorpje, hoewel ik daar nooit zelf geweest ben. 'Tiger Eyes' is een wat meer up tempo liedje, gedomineerd door een steeds repeterende vocale sample die me tegen het einde net wat te overheersend wordt. De afsluiter "White" is erg mooi, door de hypnotiserende monotone baslijn, het desolate gitaargeluid en de tekst ("what makes him feel he 's one of us") blijf ik met een wat melangoliek gevoel achter. Wat mij betreft een geslaagd album met een persoonlijk thema en een eigen authentiek geluid.
Gerlof Hoekstra (4)
 Michael Logiudice (zang, gitaar, harmonica), Jeff Burke (gitaar), Matthew Shaw (basgitaar), Dan Hodgkinson (zang, keyboards) en Pete Bienkowski (drums) zijn vijf vrienden uit Long Island, New York, die in 2008 de alternatieve rockband Two Cent Sam uitvonden.
Ze brachten een ep uit met als titel ‘Give And Take World’ en die stond bol van rock ‘n’ roll met een punkrandje. ‘Songs From The Sandbox’ is de eerste full cd van Two Cent Sam en niettegenstaande de scherpe kantjes er een beetje zijn afgevijld blijven ze trouw aan hun roots.
Oorlogsdrums roffelen ‘War Cry’ op gang en ‘Be There’ is weer helemaal punk. Ons kwintet vliegt er soms nogal vrolijk in en Pete Bienkowski werkt zich behoorlijk in het zweet achter zijn drumstel. In ‘Scared’ vermengen ze hun punk achtergrond met zangpartijen à la Beatles.
Het luchtige met tal van tempowisselingen voorziene ‘Cowboy Rock N Roll Awesome Song’ mag er ook best wezen en de Japanse schrijfwijze van de songtitel krijg je er gratis bij.
En als het al eens zou durven te verzanden of de gewenning zich eventueel van ons zou meester maken snelt Dan Hodgkinson op keyboards ter hulp zoals in ‘Memo 32’.
Two Cent Sam vindt niets nieuws uit want‘Never Too Soon’ komt zo uit de sixties en in ‘Cutting Down The Christmas Trees’ zitten hoe’s en haa’s die van The Beach Boys afkomstig hadden kunnen zijn. ‘My Generation’ heeft dan weer niets met The Who te maken.
Echt niets nieuws onder de zon, maar Two Cent Sam doet een niet onverdienstelijke poging om ons het leven wat aangenamer te maken.
Two Cent Sam is making a valuable piece of work out of ‘Songs From The Sandbox’.
Ivan Van Belleghem (3 tot 4)
 Dit is het debuut van de alternatieve rockband Manic Street Preachers uit Wales. Het werd uitgebracht op 10/2/1992. Het is nu heruitgebracht om de twintigste verjaardag te vieren en is in mar liefst vijf verschillende versies verkrijgbaar. Ten eerste als één cd, ten tweede op twee cd’s met een dvd bij, ten derde op drie cd’s met een dvd, een boek en een 10” vinyl bij, ten vierde als 12” dubbel vinyl elpee, en ten vijfde als download. De originele cd werd opgenomen door tracking (ieder instrument apart opnemen, i.p.v. spelen als een live band en daarna overdubben) over een periode van drieëntwintig weken. Dit kwartet uit Wales, dat optrad in bloed, lipstick en haarspray was een soap opera vooraleer ze een full cd uit hadden. Ze vielen ergens tussen de punk van The Clash en de excessieven van Guns ’N Roses. Hun muziek was energetisch en opwindend. De single ‘You Love Us’ straalde vertrouwen uit. Alle teksten werden geschreven door bandleden Nicky Wire en Richey Edwards. Alle muziek werd gecomponeerd door James Dean Bradfield en Sean Moore. De teksten zijn politiek geladen zoals bij The Clash en Public Enemy.
De versie die ik beluisterde was de volgende: de eerste cd bevat het album met de bonustrack ‘Theme from M*A*S*H (Suicide is Painless)’. De tweede cd bevat de demo’s. De bijgeleerde dvd bevat ‘Culture, Alienation, Boredom and Despair – A Film about ‘Generation Terrorists’, een “unseen super eight” montage, een Home Road movie, de officiële videoclips, ‘Generation Terrorists at the BBC’ en drie ‘Top of the Pops’ optredens.
Zeer mooi verpakt en uitgegeven voor oude en nieuwe fans.
Patrick Van de Wiele (3)
 Scott Fischer is afkomstig uit Chicago. In oktober 2005 trok hij de studio in om er opnamen te doen, ik weet anders niet wat je in een opnamestudio zo al doet. Het eindproduct liet echter tot november 2011 op zich wachten.
Al die tijd verzamelde hij een resem muzikanten rond zich waaronder de drummers Steve Langelang en Tim Gavin, de bassisten Kevin Becker en Andy Svlatko, de gitaristen Keith Betti, Michael Duttge en Tim Kubiak, pedal steel speler Charlie Cossey en nog enkele andere.
Scott Fischer zelf neemt de zang, piano, keyboards en gitaar voor zijn rekening.
‘Katmandon’t’ is een leuke woordspeling voor Katmando. Die titel dekt verder de ganse lading songs die gedurende die periode van zeven jaar werden ingeblikt en nu als debuutplaat van Fischer’s Flicker dienst doet.
Het begint met de fraaie country song ‘Music Is My Mistress’, maar daarna slaat het helemaal om. De meeste overige songs worden er alle in hetzelfde mid-tempo doorgehaald. Soms gaat dit zelfs een beetje vervelen zoals in ‘Souls’, waarop Scott Fischer daarenboven nog wat zeurderig aan het zingen gaat. Op ‘Year Of The Locus heeft Scott Fischer zich laten inspireren door Frank Zappa. In het jazzy ‘Three Little Secrets is er een lang instrumentaal tussenstuk waarop Scott Fischer zich helemaal gaat gaan en in het sobere ‘Bonfire Memories’ is er mooi samenspel tussen zijn stem en de piano.
‘Katmandon’t’ is geen slechte plaat, maar een beetje meer afwisseling had wel gemogen.
It took seven years to finish ‘Katmandon’t’, the debut album by Fischer’s Flicker, with fair result.
Ivan Van Belleghem (3)
 De jeugd van Peter Dolving was alles behalve de jeugd van de gemiddelde Zweedse modeljongen. Hij was amper 15 jaar oud toen hij de deur van het ouderlijke huis achter zich dichtsloeg en aan een trektocht begon waarbij hij zich staande hield door de verkoop van zelfgemaakte wijn, als pizza verkoper en door een job bij een slager en een timmerman. Tussendoor maakte hij de middelbare school af en met het bijeengeharkte geld trok Peter Dolving naar de States waar hij kunst studeerde aan de universiteit van Oregon.
Verder heeft Peter Dolving de wereld afgereisd met Mary Beats Jane en The Haunted. De jongste jaren trok hij zich terug op het platteland, niet al te ver van Stockholm, waar hij zich koortsachtig aan het componeren en opnemen zette, zodanig dat hij er een karrenvracht aan tapes aan over hield. Elf van deze tapes maken nu de setlist uit van Peter Dolving’s debuut cd ‘Thieves And Liars’.
Op sommige tracks zoals ‘So Sick’ hoor je duidelijk dat Peter Dolving zwaar werd beïnvloed door The Beatles ten tijde van ‘Sgt Peppers’.
‘Meinhof’ start nog veelbelovend en ook ‘Song For You’ rockt een eind weg. Maar nu en dan maakt hij er ook een zootje van en de f**cks zijn dan ook niet van de lucht.
Ook ‘Cocksucker Blues’ kunnen we onder brengen onder de noemer T. Rex op sterk water.
Niet alles op ‘Thieves & Liars’ is kommer en kwel want bijvoorbeeld ‘Hands On’ rockt eveneens op een goede riff, maar het is allemaal een beetje te warrig om van een superplaat te kunnen spreken.
‘Thieves And Liars’ is the debut album by Swedisch Peter Dolving. Altough this record sounds a bit foggy and confused, Peter Dolving certainly deserves a second chance.
Ivan Van Belleghem (2)
 Now, Now is een piepjong trio uit Minneapolis, Minnesota bestaande uit de meisjes Cacie Dalager (zang, gitaar) en Jess Abott (zang, gitaar) en drummer Brad Hale.
In de begindagen heette het trio Now, Now Every Children. Ze lieten ‘Every Children vallen en nu trekken ze als Now, Now doorheen het muzikale landschap. Hun debuut dateert van 2008 en werd ‘Cars’ gedoopt. Daarop volgde een ep ‘Neighbors’ en ‘Threads’ is bijgevolg hun tweede full cd.
Chris Walla, gitarist-producer van Death Cab For Cutie, zag wel iets in Now, Now en liet hen een platencontract tekenen bij zijn pas opgerichte Trans Records.
Now, Now reisde 1.800 mijlen om in Vancouver aan ‘Threads’ te kunnen werken met Howard Redekopp. Ze hadden benzine kunnen uitsparen door het wat dichter bij huis te gaan zoeken, maar Now, Now wilde een hypermoderne plaat maken en daar zijn ze redelijk goed in geslaagd en misschien was Howard Redekopp wel de geschikte persoon voor de job.
‘The Pull’ begint met enkele technische hoogstandjes, maar er zit ook nog een rocksong in verborgen, nog wel verpakt in wulpse meisjesstemmen.
Zoals veel van de hedendaagse rockgroepjes tracht Now, Now een evenwicht te vinden tussen elektronica en gitarenrock en in een song als ‘Prehistoric’ slagen ze daar nog in ook.
De stemmen van Cacie en Jess zitten heel mooi in elkaar verweven. Misschien wel de leukste track op ‘Threads’. ‘Dead Oaks’ steunt op een mooie gitaar riff en ook hier weer prachtige zang van de twee meisjes. Die mooie zang loopt trouwens als een rode raad doorheen de ganse plaat en ik ben er eerlijk gezegd door gecharmeerd. Ook op ‘Seperate Rooms’ komen die stemmetjes uit de hemel vallen op het ritme van de stevige drumstoten van Brad Hale. ‘Thread’ is een uit graniet gekapte rocksong maar de meisjes smeren er opnieuw een mooi suikerrandje aan.
‘Threads’ van Now, Now richt zich in het bijzonder tot een jeugdig publiek en wanneer de muzieksamenstellers van Stu Bru er werk zouden van maken zitten hier misschien wel enkele dikke radiohits op het jonge volkje te wachten.
‘Treads’ by Now, Now is the tight fitting musical suit for the younger generation. I wish I was sixteen again.
Ivan Van Belleghem (4)
 Wanneer we de naam van Jonathan Segel horen vallen hebben we zoiets van (bah! wat walg ik van die uitdrukking!), waar hebben we die naam nog meer gehoord. Wel, beste vrienden Jonathan Segel was ooit loontrekkende bij Sparklehorse en bij de welgekende Santa Cruz band Camper Van Beethoven.
Niettegenstaande Jonathan Segel op 3 september 1963 in Marseille werd geboren is hij een volbloed Amerikaan die zijn jeugd doorbracht in Davis, Californië en Tucson, Arizona om tenslotte in de Bay Area te belanden.
Jonathan Segel heeft zo’n dikke tien cd’s op zijn naam en de laatste, namelijk ‘Honey’ is alweer vijf jaar oud. Om de schade in te halen is er nu echter een dubbel cd van de man uit die ook een dubbele titel heeft: ‘All Attractions/Apricot Jam’
Jonathan Segel is een multi instrumentalist die zowel gitaar, keyboards en viool speelt.
Op die dubbel cd wordt nergens aangeduid wat cd 1 of cd 2 zou kunnen zijn en zo verkiezen wij naar eigen goeddunken ‘All Attractions’ als cd 1.
‘(Ever and) Always’ had zonder moeite uit de late jaren zestig of vroege jaren zeventig kunnen stammen. Toen noemden we dit underground. Begrijp me niet verkeerd, dit nummer klinkt nergens geforceerd en komt fris over.
Dan is er ook nog de mooie ballade ‘Hey You (I Know You Know Me)’ en zijn even fraaie spiegelbeeld ‘I Know You Know Me (Hey You)’.
Songs als ‘What Goes Around’ en ‘The Dark Torch’ zijn wel oerdegelijk zonder daarom wereldschokkend te zijn, maar ik heb het meer voor ‘The Good One’.
Hier en daar zingt Jonathan Segel ook wel een flarde, maar hij laat dit karwij meestal over aan Eden Daniels en celliste Helena Espvall.
Na het genietbare ‘All Attractions’ kan het volledig instrumentale ‘Apricot Jam’ mij een stuk minder boeien. Jonathan Segel steekt nochtans veelbelovend van wal met het stevige gitaarstukje ‘Apricot’, maar met ‘Sunset’ vind ik het een beetje van het goede teveel. Gelukkig is er het Jazzy ‘I Heart My Dog’ om enig soelaas te brengen. ‘It’s Pretty Out There’ laat ons echter met moeite geloven dat het ‘pretty’ is en roept alleen maar een naargeestige sfeer op. Om het nog wat ingewikkelder te maken kunnen we u ook nog melden dat titeltrack ‘All Attractions’ de plaat ‘Apricot Jam’ afsluit en niet andersom.
This is the long awaited two disc set ‘All Attractions/Apricot Jam’ by Jonathan Segel. Disc one (‘All Attractions’) is very enjoyable, but disc two (‘Appricot Jam’) will only have appeal to lovers of lengthy instrumental tracks.
Ivan Van Belleghem (3)
|
RSS Feed
