 De Italiaanse muzikant, componist en producer Cristiano Roversi bespeelt keyboards, orgel, basgitaar en Chapman Grand Stick. In 1994 was hij een stichtend lid van de progressieve band Moongarden. Over de jaren heen werkte hij mee aan projecten zoals Submarine Silence en Cavalli Cocchi, Lanzetti & Roversi, alsook aan talloze soloprojecten, soundtracks en sessies, productiewerk en les geven. Ook werkte hij samen met Bernardo Lanzetti, Aldo Tagliapietra, John Wetton, Gigi Cavalli Cocchi, David Jackson, Saro Cosentino, Anthony Sidney, John Mitchell, Massimo Zamboni, Flaco Biondini, Nada, Giorgio Canali ,Massimo Menotti, H-Impatto, Steve Hackett, James Larcombe, Tryptic, Cisco, Giorgio Signoretti, Zef Noise & Mike Ill (ex Sweet Lizard Illtet), Silvia Orlandi, Andrea Chimenti, Angela Baraldi, Leonora, Roberto Tiranti enz. Over zijn nieuwste project had hij het volgende te zeggen: “I had wanted to dedicate myself completely to a solo album for some time now, totally free to go where I might, independent of market or stylistic pressures. A proverbial flight of fancy as it were. An album in which I could let my influences shine through without having to prove anything to anyone and one in which I didn’t have to crank up the volume. ‘AntiQua’ is a strange land where time flows at a more natural pace, I don’t really know if it’s on our planet, or even if it exists in the past, present or future, near or far…’AntiQua’ manifests when we need it, every time we give in to dreams and forget about the daily grind. It is a goblet of wine in a candlelit tavern. It certainly did me a world of good, a brief trip to land governed by antique ideals of beauty and harmony. I hope it may accompany the quietest and sweetest moments of your existence as it has mine.”
Op dit nieuw album bespeelt hij piano, synthesizers, Mellotron, orgel, akoestische en elektrische gitaar enz. De muziek kan teruggevoerd worden tot die van Genesis in de jaren zeventig. De tracks zijn nogal traag en melodieus. Ook namen drie zangers er deel aan.
Patrick Van de Wiele (3½)
An escape to a magical musical land.
 China’s nieuwste instrumentale supergroep wil de wereld stormenderhand veroveren met hun innovatieve mix van moderne en klassieke Chinese versus Westerse muzikale elementen. Ze zijn één van de eerste instrumentale groepen die een internationaal platencontract konden inpikken en deze cd is hun eerste full cd, na in 2010 een EP met kerstsongs te hebben uitgebracht. De meerderheid van de meiden (ja, een twaalftal) zijn gegradueerden van China's Central Conservatory of Music, China’s meest prestigieuze. Hun muziek is een “East meets West” van klassiek en pop. Ze speelden samen met Kitaro in april van vorig jaar in Hong Kong, en traden in juli van dat jaar voor het eerst op in Japan. In februari van dit jaar was New York aan de beurt. Ze spelen op traditionele Chinese instrumenten, en het resultaat is een muzikale hybride tussen modern en traditioneel, om een popminnend publiek te bevallen. Lid Su Chang was vorig jaar winnares in de solist categorie voor het YouTube Symphony Orchestra (surf naar http://www.youtube.com/user/suchangguzhen).
Opener ‘After Dawn’ is een goed voorbeeld van hoe die traditionele instrumenten toch op een moderne beat kunnen inspelen, maar de overige tracks zijn even goed hoor. ‘Can You Feel It’ is zeer ritmisch, zelfs dansbaar. ‘Nada Sou Sou’ wordt gezongen door Maggie, en ‘Hotel California’ van The Eagles is de opmerkelijke cover die er op staat. Echt culturele ambassadrices die een internationaal publiek pogen te interesseren voor modern Chinese cultuur!
A magnificent inspiration to women all over the globe.
Patrick Van de Wiele (4)
 Han is een rijzende Koreaanse componist in verscheidene genres, die afgestudeerd is aan het Berklee College of Music met een graad in eigentijds schrijven en produceren. Daarna behaalde hij een Master of Music graad aan de universiteit van Miami. Hij scoorde de muziek voor de documentaire ‘Bastards of the Party’ voor HBO, en werkte als bijkomend componist voor talloze tv-shows zoals ‘Surreal Life’, ‘Flavor of Love’, ‘My Fair Brady’, ‘I Love New York’, enz. Ook verzorgde hij de soundtrack van twee films van Leslie Dektor. Daarnaast was hij arrangeur/orkestrator voor het album ‘The Gospel According to Patti LaBelle’, dat de top van de gospel charts haalde. Onlangs beëindigde hij zijn album, dat ik nu beluister. Er werden twee muziekvideo’s van gedraaid, nl. ‘Love Is’ en ‘Vale Carmen’. Hij componeerde en produceerde de schijf zelf. Soms combineert hij orkestratie met opera-achtige zang en hiphopelementen, en soms komt het regelrecht uit een filmsoundtrack. Het is dus zeer moeilijk om hier een genre op te plakken.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
 Op zijn derde begon Dave Eggar al cello te spelen, en op zijn zevende stond hij op Broadway met The Metropolitan Opera. Acht jaar later was het de beurt aan Carnegie Hall. Hij is een gegradueerde van Harvard universiteit en de doctoraat programma van de Julliard School. Als solo cellist en pianist heeft hij overal ter wereld opgetreden. Daarbij doorzwom hij heel wat stijlen en nam op met heel wat artiesten zoals Evanescence, The Who, Michael Brecker, Josh Groban, Coldplay, Beyonce, Pearl Jam, Fall Out Boy, Dave Sanborn, Kathleen Battle, Ray Lamontagne, Roberta Flack, The Spin Doctors, Dianne Reeves, Brandy, Carly Simon, Phil Ramone, Hannah Montana, Duncan Sheik, Sinead O'Connor, Bon Jovi, Manhattan Transfer, Corinne Bailey Ray enz. Zijn vierde solo release werd opgenomen in Brooklyn, New York; Kingston op Jamaica en Big Stone Gap, Virginia. Hij wil geen cross-over artiest zijn, maar verschillende muziekgenres doorkruisen. Of dat nu klassiek, reggae, bluegrass, jazz, pop of wereldmuziek is, Dave geeft er zijn eigen “touch” aan. In de openingstrack ‘Follow Me To The Sun’ ontmoet hiphopbeat een Indiase sfeer. De legendarische reggaedrummer Sly Dunbar is te horen op ‘Earth’s Paradise’, en avant-rock gitarist Alex Skolnick speelt mee op ‘Trojan Horse’ (voorzien van een rare achtergrondzang). ‘Itsbynne Reel’ is meer wereldmuziek en folk, ‘Winter War’ zingt hijzelf, terwijl ‘Jacob’s Vision’ geheel akoestisch is met zang van bluegrass legende Dr. Ralph Stanley. De titeltrack komt als laatste, het is een ballade met folk inslag, die gezongen wordt door Brian Gold. Niet zozeer mijn smaak.
For fans of crossover, with songs in hip hop, reggae, world Music, folk etc.
Patrick Van de Wiele (3)
 Richard Osborn studeerde en trad in het begin van de jaren zeventig op met akoestisch gitarist Robbie Basho, maar verdween dan uit het zicht. Een ernstige kwetsuur aan zijn linkerhand verhinderde hem ervan gedurende bijna twintig jaar gitaar te spelen. Maar hij begon toen te schilderen. In 1995 keerde hij terug naar zijn gitaar en in 2010 stond hij er terug met de track ‘Beyond Berkeley Guitar’. Dat was een eerbetoon aan de vernieuwers John Fahey en Robbie Basho. Deze laatste overleed immers in 1986. Nu is Richard er opnieuw met zijn “free raga” stijl, geïnspireerd op de klassieke muziek van zowel Oost als West evenals op de andere folk en wereldmuziektradities. Hij hoopt daarmee de jongere generatie van experimentele akoestische gitaristen te interesseren in sommige van de traditionele methoden. Volgens hem is het doel van een muzikant de ziel een stem te geven, die mysterieuze plek binnen ons die meest betekenisvolle aspecten van ons bestaan bevat. Zachte, doordachte, expressieve muziek helpt daarbij. Zijn sound ontdek je gaandeweg, omdat ze opbouwt in complexiteit en energie. Improvisatie maakt er een belangrijk deel van uit, en hij hoopt dat deze onvoorspelbaarheid een opwindende reis van ontdekking en realisatie is.
This Music gives room to the hidden realms of the soul.
Patrick Van de Wiele (3)
Free Range Raga Records I FRRR0001 I CD Baby/Rich OsBorn I Rick Osborn
 Nadat ze in Maleisië opgroeide, studeerde Lynn aan het Trinity Music College of London in Singapore en Hong Kong. Tegenwoordig woont ze in de USA. Alhoewel ze al vanaf haar vierde piano speelt, en op haar zesde voor het eerst optrad, heeft ze toch al een aantal mooie ervaringen op haar palmares. Zo werd ze uitgenodigd om op te treden voor de koning en koningin van Maleisië, alsook voor de eerste minister enz. Daarnaast trad ze op in de USA en begeleidde ze in beide landen balletscholen en tapdansscholen. Haar muziek kon gehoord worden in een vijfendertig man groot kamerorkest, een “unplugged” ensemble en op haar debuut-cd ‘Falling Leaves’. Haar nieuwste productie werd geproduceerd door de befaamde Will Ackerman. Lynn componeerde echter alle muziek zelf, en nam elf tracks solo piano op. Al van bij de opener ‘Yew and I’ valt de fijngevoeligheid ervan op. Lynn beeldt er zeer goed haar emoties in uit. Will Ackerman zei over haar: “Lynn Evers has the heart of a romantic and the hands of an artist. The combination is very powerful. Her music is like a walk through the most beautiful garden you've ever imagined; her compositions imbued with profound emotion and grace. ‘Dawn of Peace’ is the larger world's introduction to a brilliant new talent.” Het is echt aangename pianomuziek, die je tot rust brengt.
A serene moment of musical emotion in this hectic world.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
Sound Exchange I 884501662130 I CD Baby/Lynnyewevers I Lynn Yewevers
 _Deze Amerikaanse zangeres is een Grammy winnende artiest, die ook drie Grammy nominaties op zak heeft, en ze is wereldwijd bekend voor haar sopraansolo ‘Aria’ in ‘Yanni, Live at the Acropolis’. Haar klassieke cross-over cd ‘Infinity Voice’ stond nummer één in de Radio Charts, en nummer twee gedurende gans het jaar 2007. Haar kerstcd ‘Heavenly Peace’ kwam binnen op nummer twee in die Radio Charts en beide cd wonnen een 2007 Lifestyle Music Award voor “Best Vocal Album” en “Best Holiday Album”. Eind vorig jaar kwam haar zevende album uit, dat ik nu aan een onderzoek onderwerp. Hierop staan twaalf tracks zoals het in klassieke kringen overbekende ‘Nessun Dorma uit ‘Turandot’ (Puccini), dat ik vorig jaar nog live door Michael Bolton hoorde zingen. Darlene zong niet enkel hier, maar maakte de arrangementen, de orkestraties, speelde piano en keyboards, zong de harmonieën, deed zelf de techniek en programmeerde acht van de twaalf tracks. Drie ervan componeerde ze nog zelf ook. Na de Italiaanse cross-over aria ‘Lo Specchio’ komt ‘Clair de lune’ (Debussy) als introductie tot ‘Bella’s Lullaby’ uit ‘Twilight’. Darlene’s glasheldere stem komt tot zijn recht. Daarna schakelt ze over op eigentijdser materiaal met een cover van Seal’s ‘Kiss From a Rose’, en voegt er klassieke koren van kinderen en volwassenen aan toe. Mooi! ‘All I Am’ is ballade van Kevin Malpass & Catherine Porter, gevolgd door het Latijnse ritme van ‘Ay Cariño’ van de Spaanse Manuel Alejandro. Vervolgens brengt Darlene een medley in ‘A Celtic American Treasury’ met ‘Down by the Salley Gardens’, ‘Shenandoah’ en ‘The Water is Wide’. ‘Lucid See’ is een originele instrumentale track op piano van haar, waarna het romantische ‘The Last Words You Said’ van Richard Marx weerklinkt. Het symfonische rocknummer ‘Remember Me’ met een gitaarsolo is opgedragen aan alle helden. Afsluiten doet ze met een prachtige cover van het overbekende ‘The Prayer’ uit ‘Quest for Camelot’ van David Foster en Carole Bayer-Sager. Het is onbetwistbaar dat hier een groot talent aan het werk is. Een wonderlijke excursie in opera, pop en alles wat daar tussenin ligt.
This is Darlene Koldenhoven at her best. A treasure stove of crossover tracks, all brought with the highest of standard. Remarkable, although usually I’m not into classical music.
Patrick Van de Wiele (4)
 _De meest vermaarde klassieke cross-over groep Il Divo heeft een nieuw album uit. Zoals onterecht door velen gedacht wordt is dit kwartet geen Italiaanse bedoening maar een internationaal gezelschap bestaande uit: de Spanjaard Carlos Marin, de Fransman Sebastien Izambard, de Amerikaan David Miller en de Zwitser Urs Buhler. Na hun platinabeloning die ze mochten in ontvangst nemen voor ‘The Promise’ uit 2008, keren zij terug met een knap staaltje vakwerk. Ze bewegen zich in het schemergebied tussen klassiek / opera en pop, en precies het popgehalte uit zo’n klassiek nummer halen is wat hen aardig lukt. Afgelopen mei ontving Il Divo nog van de Classic Brits de prestigieuze prijs voor “Artist of the Decade Award”. Later in augustus gaven ze twee historische concerten in het London Coliseum, thuishaven van het English National Opera met het Royal Philharmonic Orchestra als gelegenheidsorkest van dienst, waar ze nieuw materiaal uit hun nieuwe album ‘Wicked Game’ voorstelden. Ze verkochten al meer dan vijfentwintig miljoen albums, ontvingen honderdvijftig gouden en platina platen en hun album ‘Ancora’ uit 2005 kwam als nummer één binnen in de Billboard Top 200. Het nieuwe album opent met de titeltrack, en dat is meteen ook de eerste single. Het is een aardige Italiaanse bewerking van Chris Isaak’s klassieke hit. Daarna volgt Roy Orbison’s ‘Crying’ ook al in het Italiaans, en het lijkt wel op een gebed. ‘Don’t Cry For Me Argentina’ wordt in het Engels gebracht, waarna ‘Dov’è L’amore’ weerklinkt. ‘Falling Slowly’ is weer ook in het Italiaans, gevolgd door ‘Come What May’ uit de soundtrack van de film ‘Moulin Rouge’. Verder ook nog ‘Senza Parole’, ‘Stay’ en ‘Sempre Sempre’. Afsluiten doen ze met de langverwachte versie van Bocelli’s ‘’Time To Say Goodbye (Con Te Partiro)’, deels in het Engels en in het Italiaans. Volgens hen is dit het beste wat ze ooit gedaan hebben. De nummers werden ook opgenomen op dvd, en die is samen met deze cd of apart als muziekdvd verkrijgbaar. Voor liefhebbers van Andrea Bocelli of van Pavarotti. Oh ja, op donderdag 23/3 van volgend jaar staan ze op het podium van het Sportpaleis.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
_SYCO Music • 88697964482 • Sony Music • Il Divo
|
RSS Feed
