 ‘The Unified Field’ is het vijfde studioalbum van Iamx. De stijl zou je kunnen omschrijven als synthpop of electrorock. Het ademt een sfeer uit de jaren tachtig, maar de verschillende tracks hebben allemaal een eigen karakter. Er zijn nummers met heel veel drama - over ‘the top’ bijna- wat mij doet denken aan Muse en Senser. Er zijn ook meer ingetogen ballads zoals ‘Quiet The Mind’ en ‘Come Home’. ‘Land Of Broken Promise’ heeft zelfs een folk achtig tintje.
Het album is mooi geproduceerd, er wordt een breed en diep geluidsbeeld neergezet. IAMX is voor mij het sterkst in de meer epische nummers, zoals het openingsnummer ‘I come with knives’ en ‘Sorrow’. De rustiger tracks blijven mij niet altijd boeien tot aan het einde. De muzikale kwaliteit is hoog, maar geeft zich pas na enkele malen luisteren prijs.
Gerlof Hoekstra (2½)
 Close your eyes, set yourself in a dreamlike estate and listen to the songs of ‘Beyond Wonderland’ from Meinhard. He is one of the most outrageous new artists from the German substratum music-scene. Maestro Meinhard can be called really crazy, but in positive way to hypothesize even on a debut album to such a children’s literature masterwork of ‘Alice In Wonderland’ by Lewis Carroll. Chapeau, the artist creates a unique sound-world combining gothic/dark-wave rock, electro-synthesizer-waves, disco-rhythms, jazz to even bombastic opera-symphonical-sound. You can never classify him to one style, if you are sure you could do so he will surprise you the very next moment with different melodies. Maximum high-tension guaranteed. And his voice takes you on a journey over the rainbow, from heavy, soft, meditative to melancholic. The song-texts alternate between German and English. This with the animus to make them global. He really manages the languages to melt into each other without nuisance and to construct an estate of harmony. He is also a defender of the right of multiple personalities. All the songs are jewels and unique but it is the entirety of them all to to make ‘Beyond Wonderland’ so mystical. The sound of this cd is superbe and it was co-produced by John Fryer being famous for his cooperation with HIM and Nine Inch Nails. A utmost diversifying musical journey and conglomeration of different styles of sounds to ecstazise which develops its real charme only by listening to the songs by several listening-rotations of this wonderful magnum opus. Meinhard as chatoyant musician, artist and performer will definitely liberate your phantasies on Beyond Wonderland. So let them loose and enter by free-fall through the rabbit-hole his musical wonder-empire and simply: FEEL COMFORTABLE, HAVE PLEASURE & ENJOY! Absolutely watch also the video for ‘Nimmerwo’. Markus Hagner (4)
 Het trio Sidony Box is een jonge Franse avant-gardistische jazzband, die meteen ook hun derde album presenteren. De Award winnaar van het ‘Rezzo Jazz a Vienne 2010’ wordt alom geprezen door de internationale vakpers. Het album ‘Rules’ weerspiegelt de kracht van een jazz trio, in de traditie van zijn illustere ouderlingen.
Gitarist Manu Adnot, Narcis (drums) en saxofonist Elie Dalibert tasten werkelijk de muzikale grenzen en creëren zelfs een denkbeeldig muzikaal landschap.
De negen tracks liggen allen in de lijn van free jazz, hardcore elektronica en een heavy post-rock stroming. Begeesterd door een volledig vrije improvisatie, zijn de ronkende gitaren en beulende saxtonen een brede stroming van ritmes en ritmiek.
This unique project is food for the free jazz lovers... Philip Verhaege (3)
 ‘Off The Record’ is het nieuwe album van voormalig Kraftwerks bandlid Karl Bartos, en hij wijkt dan ook niet zo heel veel af van de populaire Kraftwerks synthesizer sound. Karl verliet de Duitse band Kraftwerk in 1990 en werd een onafhankelijk producer en schrijver. ‘Off The Record’ is een geheim akoestisch dagboek dat bij elkaar werd gepend tijdens de hoogdagen van Kraftwerk. Bartos had waarschijnlijk wel keuze uit honderden tapes en het kostte hem dan ook bijna twee jaar om dit album te registreren. Het album is bezaaid met robot en flipperkast tunes, digitale kitch, techno en pop arrangementen. Geen enkel ander gebouw in Europa symboliseert de opkomst en de ondergang van de kernenergie als het Brusselse Atomium. Het gigantische model van een ijzerkristal dat werd gebouwd ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling in 1958. De openingstrack ‘Atomium’ is meteen ook de eerste single en is een weerspiegeling van het indrukwekkende gebouw. Het album staat bol van elektronische en variabele metriek. Intelligente ritmes met een berekende geluidsbelasting. De twaalf tracks zijn hooggevoelige avant-garde elektronica, die aan het onwaarschijnlijke grenzen. De sound van ‘Off The Record’ is opgebouwd uit een kern en de daaromheen gewikkelde elektronica. En dat is de definitie van Karl Bartos muzikaal atoom.
For the diehard fans of Kraftwerk, this album 'Off The Record' will also tastes, will blown your mind completely. Philip Verhaege (3)
 DBA staat voor het songschrijvende duo Geoff Downes en Chris Braide en beide heren hebben nu hun debuutlangspeler, en de daaruit getrokken single ‘Pictures Of You’, op de markt gegooid. Toch even wat uitleg voor de niet-insiders hier. Geoff Downes kennen we nog toen hij lid was van The Buggles en mee schreef aan de allereerste hit van deze band en hun videoclip was ook de allereerste die door MTV werd uitgezonden. Geoff maakte ook deel uit van de progressieve rockband Asia (met John Wetton, Steve Howe en Carl Palmer) nadat hij het voor bekeken hield by Yes. Voor Asia schreef hij mee aan hun hits ‘Heat Of The Moment’, ‘Only Time Will Tell’ en ‘Don’t Cry’. Hun album uit 1982 was het best verkochte album wereldwijd.
Chris Braide is een multi-instrumentalist en werd reeds met de Ivor Novello prijs bekroond voor zijn samenwerking met o.m. Christina Aguilera en zelfs met een David Guetta. Braide is ook een veel gevraagd muzikant in de televisiewereld.
Twee tegengestelde werelden hier en wat kan zo’n samenwerkingsverbond opbrengen. Wel beste lezer, je zou versteld staan.
Het dertien minuten durende openingsepos ‘Sunday News Suite’ zal hoogstwaarschijnlijk een aanval doen op de hitparades, het nummer bulkt van kwaliteit om een hit te worden maar dan zullen ze het nummer toch moeten inkorten tot een meer commerciële vier minuten versie. Meteen een trendsetter en daarmee weten we wat we nog mogen verwachten. Op ‘The Radiant Children’ gaat het er ietwat rustiger aan toe maar behoort zeker niet tot onze favorieten. Dat kunnen we niet zeggen van het schitterende ‘Ride The Waves’ waarbij we gedwongen worden om de leuke sound van de seventies te herontdekken. ‘Pictures of You’ is niet meteen een nummer dat onze aandacht tenvolle zal opeisen en met ‘Road To Ruin’ krijgen we een waarachtige terugkeer naar de beginjaren tachtig waarin electropop hoogtij vierde.
Een en al synthesiser in ‘The Supertones’ dat ondersteund wordt door ietwat te harde computerdrumlijnen maar ook hier weer zo’n nummer dat het blijkbaar goed zal doen in de hitlijsten als het uiteraard voldoende airplay zal krijgen.
Vandaag de dag maakt Geoff weer deel uit van Yes. In 2011 werd hij gevraagd om terug in de band te stappen. Op hun album ‘Fly From Here’ staan enkele van zijn nummers die hij als partner-componist met o.m. Trevor Horn, Chris Squire, Gerard Johnson en Oliver Wakeman schreef.
Na een eerste luisterbeurt viel het ons op dat het om een bijzonder gevarieerd album gaat. Het bevat songs die bij een tweede luisterbeurt veel beter in de smaak zullen vallen, het is alleen een vorm van ‘ontdekken’. Het resultaat is een energieke en prikkelende plaat waarbij elke houten klaas wordt gedwongen tot ouderwetse dansstapjes op de vloer.
After a first listen we noticed that it was a very varied album. It contains songs which tasted much better after a second listen but it will be a kind of discovery for you. The final result is an energetic and exciting album where even the most annoying soul is forced into old-fashioned dance moves on the dance floor.
Alfons Maes (4)
 Calvin Harris werd op 17 januari 1984 in Dumfries, Schotland geboren als Adam Richard Wiles. Zijn debuutsingle ‘Acceptable In The 80’s’ was onmiddellijk goed voor een notering in de Engelse top tien.
Calvin Harris heeft buiten ’18 Months’ nog twee andere albums op zijn naam staan, ‘I Created Disco’ uit 2008 en ‘Ready For The Weekend’ uit 2009.
Een paar jaar terug dacht Calvin Harris te stoppen met optredens omdat hij zichzelf als een gelimiteerde zanger aanzag. Calvin Harris is een dj en daarmee uit. Hij moet het van platendraaiers en mengpanelen hebben. ’18 Months’ is een dubbel cd waarop Calvin Harris helemaal loos gaat in de studio.
Het beste is hij wanneer hij vocale steun in de rug heeft van ondermeer Kelis op de hit ‘Bounce’. Op ‘Iron’ vermengt de stem van Nicky Romero met een subtiele piano die zich doorheen al het gemix wurmt.
Samen met Rihanna heeft Calvin Harris een wereldhit met ‘Feel So Close’, dat op Rihanna’s cd ‘Talk That Talk’ prijkte. Nu is het eveneens één van de tracks, wat zeg ik… de beste track op cd 1 van ’18 Months’. Rihanna klinkt hierbij erg verfrissend.
Ook Ellie Goulding geeft met haar sensuele stem en wulpse touch aan ‘I Need Your Love’. Op ‘Sweet Nothing’ krijgt Calvin Harris vocale medewerking van Florence Welch (je weet wel, van Florence And The Machine) en op ‘Here 2 China’ wordt zelfs een bres geslagen naar de hip-hop.
CD 2 heeft welgeteld één track, maar dit is er dan ook één van 52 minuten en 56 seconden.
Alle nummers op CD 1 worden nog eens extra als remix door de samplemolen gehaald en als één song aan elkaar gehaakt.
’18 Months’ is een must voor al wie zelf al eens tussen draaitafels en mengpanelen vertoeft en er graag uitbundig mee experimenteert. Al de anderen moeten er in een wijde boog omheen lopen.
Calvin Harris proves with ’18 Months’ that he is absolutely top in electroland.
Ivan Van Belleghem (3)
 Deze plaat is een compilatie van de platen ‘Ends of the Earth’ en ‘Prenatural’. De spil van Genre Peak is Martin Birke en hij koos uit deze twee platen zijn favoriete nummers, die hij hier en daar een nieuwe mix mee gaf en voegde er tevens een nieuw nummer aan toe ‘Words Surround Us’, opgenomen in 2012, dat de CD opent. Birke, schrijft alle liedjes zelf en werkt op vaste basis samen met kompaan Stephen Sullivan die gitaren en syntesizers voor zijn rekening neemt. Voorts werd dit duo nog ondersteund door een schare van muzikanten zoals daar zijn: Christopher Scott Cooper op de gitaren en samples (hij is ook de producer), Gustaf Fjelstrom en Mick Karn op fretless bass, Percy Howard en Tara C. Taylor op vocalen, Daniel Panasenko, percussie en opstaande elektrische bas.
Tja hoe noem je deze muziek. Elektronische rock is geen slechte omschrijving, op een website zag ik ergens post-moderne muziek staan maar daar kan je zowat alle kanten mee op. Het is wel een feit dat toen ik de eerste keer de plaat helemaal beluisterd had, ik onwillekeurig aan Japan en David Sylvian moest denken. Toen ik het hoesje dan even bestudeerde na afloop van de plaat zie ik toch wel de naam van Mick Karn staan zeker, jaar en dag bassist geweest bij Japan. Toeval bestaat dus niet.
Hoe dan ook, onafgezien van hoe je deze muziek definieert is dit wel een plaat die staat als een huis. Vanaf de eerste tonen van ‘Words Surround’ staan de samples en de elektronica centraal. Maar aangevuld met de bezwerende stem van Percy Howard en de etherische vioolklanken van gastviolist Benito Cortez, levert dit een echte beklijvende opener van deze plaat op. ‘Wear It Well’ drijft op de bassen van Fjelstrom en Karn en zet de mooie, liefelijke vocalen van Tara C. Taylor centraal. Op ‘Blue Filter’ wordt Percy Howard vocaal mooi ondersteund door Tara, opgebouwd rond een vrij klassieke song waarbij echter allerlei dissonante klanken interveniëren. Heel vernuftig en delicaat. ‘Ends of the Earth’ is bij uitstek de compositie op deze plaat waar de stem van Percy Howard aan die van David Sylvian doet denken, sterke compositie overigens. ‘Hell on the Surface’ definiëren we graag als een electro-pop nummer dat een beetje de richting uitgaat van het Australische Flash & the Pan, met andere woorden electro-pop met een sterk melodische inslag. ‘Amena’ trekt zich langzaam op gang met een parlando van Tara die afgewisseld wordt met vocalen. De klankkleur kan nog het best als bijna etnisch omschreven worden. De etnische lijn wordt doorgetrokken in het ijle, mysterieuze instrumentale ’Rama’. ‘Abscence’ knettert bij aanvang van de elektronica om uit te monden in een wederom instrumentaal, wijds gearrangeerde pastorale compositie waarbij vooral de piano het hoge woord voert. ‘Point of No Return’ swingt als de pest en is eveneens te situeren in de rubriek electro-pop met een sterke echo uit de 80-er jaren. De titel, of liever gezegd de vlag van ‘Microsphere 13’ dekt volledig de lading: instrumentale, elektronische muziek à la Tangerine Dream, maar wel heel subtiel en genuanceerd. De plaat eindigt met een vlotte en vloeidende popsong met schitterende vocalen van Tara C Taylor, echt wel het betere popwerk.
This Redux-album features 11 electronic rock songs including new and remixed material. All tracks are written by Martin Birke. You can discuss how to define this kind of music. Personally I kind a hear echoes of Japan in this music. But it really doesn’t matter because this is a wonderfull album with excellent songs, sparkling instruments and very intriguing voices. Worth to check it out.
Peter Desmet (4)
 Men neemt nogal snel de uitdrukking “van historisch belang” of “historisch” in de mond. Maar voor deze live-plaat van deze Berlijnse electronica- formatie Tangerine Dream is de overschrijving geen greintje overdreven. In volle koude oorlog kreeg deze West-Duitse formatie immers als eerste groep van buiten het Communistische blok de toelating om twee concerten te geven in Oost-Berlijn, de hoofdstad van het toenmalige Oost-Duitsland. We zeggen en schrijven 31 januari 1980, juist tien jaar voor de Berlijnse Muur valt en elf jaar voor de hereniging van Oost- en West-Duitsland. De plaats van het gebeuren “The Palast Der Republik” was ook niet min. Het was immers de plaats waar het Oost-Duitse Parlement vergaderde. Naar aloude DDR-traditie werden 80% van de kaarten voor de twee concerten uitgedeeld aan personen en organisaties gelieerd aan de regering. Slechts 20% van de kaarten werd te koop aangeboden. Die waren dixit de groep in zowat vijf minuten uitverkocht. Op de zwarte markt gingen de toegangskaartjes voor twee maandlonen van de hand.
Een half uur voor het eerste concert ontstaat een behoorlijk gespannen situatie wanneer zo’n 900 personen tegen de enorme glazen wand van de zaal beginnen te duwen om toch maar binnen te kunnen. De groep verklaart tegen de organisatoren dat ze niet zullen spelen als deze mensen niet binnen mogen. De Oost-Duitse autoriteiten willen geen ophef en laten iedereen binnen. In dezelfde zin diende de groep ook een overeenkomst te ondertekenen dat ze geen enkele politieke verklaring zouden uiten, enkel muziek spelen.
Goed om weten is dat de groep in 1969 begon als een avant-garde rockgroep, maar dat ze in 1972 definitief kozen voor de elektronische instrumenten, hoewel die toen nog in de kinderschoenen stonden. Tangerine Dream is sinds 1972 de onbetwistbare pionier in het elektronische genre. Er mag geen nieuwe synthesizer op de markt komen of hij duikt vrijwel onmiddellijk op een plaatopname van deze Berlijners op. Wie er Wikipedia even op na kijkt, ziet dan ook dat de groep anno 2012 maar liefst 132 platen op haar actief heeft. Tegelijkertijd wordt de groep als één van de grondleggers van de Kraut-rock beschouwd.
In januari 1980 is Tangerine Dream aan zijn zoveelste bezetting toe. Oprichter Edgar Froese is er nog altijd bij. Chris Franke is ook al een tijd bij de groep maar Johannes Schmoelling had net Peter Baumann vervangen en werd in Oost-Berlijn meteen voor de leeuwen geworpen. Froese had het aanbod voor het concert in Oost-Berlijn zonder nadenken aanvaard, waarbij de nieuweling Schmoelling zijn reserves toonde. Ach, zei Edgar: “Je stapt naar de piano en improviseert wat, maar je eindigt op E-Majeur. Dan vallen Chris en ik in en alles valt wel op zijn pootjes”. Opvallend nog is dat ex-Tangerine Dream – leden zoals Klaus Schulze, Peter Baumann en later ook Chris Franke (die in 1988 de groep verliet) een meer dan succesvolle solocarrière uitbouwden.
De plaat begint met majestueuze pianoklanken uit de piano van Johannes Schmoelling. In het begin zou je haast denken dat het hier om een plaat van jazzpianist Keith Jarrett gaat. De piano wordt vervoegd door andere klavieren en het eerste deel van Quichotte trekt zich op gang. Er wordt wel regelmatig ruimte gegeven aan verstilde passages, die dan later weer aanzwellen. Stilaan wordt het geluid ook conventioneler. Dit door toedoen van het samenspel van verschillende klavieren, maar vooral door het introduceren van een zachte beat die niet meer losgelaten wordt tot het einde van deel 1. Midden deel één geraakt het trio Edgar Froese, Chris Franke en Johannes Schmoelling goed op gang en rolt de muziek als het ware golf na golf uit de luidsprekers. Ondanks dat het om een live-plaat gaat werd het applaus op het einde van deel 1 niet mee op de plaat gezet. Of was dat misschien een bijkomende eis van de Oost-Duitse autoriteiten.
Ondanks de indruk die de groep vaak wekt dat alles nauwkeurig uitgekiend of gepland is, is er echt wel ruimte voor spontaneïteit en improvisatie. De groep haalde de inspiratie voor de titel voor deze plaat “Quichotte” uit het feit dat een nabije cinema op het moment van het concert een film vertoonde met de titel Quichotte. Men hoeft het zichzelf niet altijd moeilijk te maken! Bij deze re-issue werd de plaat ‘Pergamom’ getiteld, maar het gaat dus wel degelijk over Quichotte.
Deel twee gaat van start met een resem geluidseffecten die harmonieus bij elkaar passen zonder echt een harmonisch geheel te vormen. Toch komt het symmetrisch en sereen over. Dat duurt een hele poos (circa 3,5 minuten) tot het trio de o zo bekende sequencers op het publiek loslaat die ook zo graag door Jean Michel Jarre gebruikt worden. Het grote publiek is aan deze synthesizerklanken meer dan gewoon geraakt om dat dit type elektronische muziek sinds meer dan 30 jaar bijna standaard geworden is in talrijke film- en televisie soundtracks. Ook wel grappig is dat je even later de keyboards en synthesizers herkent die het handelskenmerk werden van de studioformatie The Alan Parsons Project. Met dien verstande dat Tangerine Dream als eerste deze instrumenten uit probeerde en vertrouwd maakte bij het grote publiek. Eens goed op gang is deel twee van Quichotte dynamischer dan deel één, o.a. door een machtige gitaarsolo van Edgar Froese die door de synthesizers wordt voortgestuwd. Al bij al een meer dan geslaagde en gevarieerde plaat die na 32 jaar nog altijd het beluisteren waard is.
Few people will know that the musical electronic wizzards of Tangerine Dream were the first non-communist group ever to held two concerts (on the same day) in East Germany, in the East German House of Parliament (Palast Der Republik). They were right in the middle recording one of their masterworks “Tangram”. But as a Berlin group they wouldn’t miss this chance to play in East Berlin. The result is a very melodic and multi-layered instrumental album that still stands strong after 32 years.
Peter Desmet (4)
 Dit is de allereerste plaat van de Duitse groep Tangerine Dream die terug op CD wordt heruitgebracht door het label Reactive dat wel een tiental platen van deze legendarische formatie terug op de markt heeft gegooid.
De ontstaansgeschiedenis van Tangerine Dream was erg chaotisch, volledig in lijn met de woelige tijden juist na mei ’68. Berlijn was bij uitstek één van die plaatsen in Europa waar alles vibreerde en in beweging was, vanzelfsprekend ook de muziek. Initiatiefnemer, gitarist Edgar Froese speelde eerst samen met de Engelse fluitist Steve Jolliffe en de Ghanese drummer Al Akhbar, die laatste werd vervangen door een Zweedse free-jazz drummer, die op zijn beurt vervangen werd door Klaus Schulze. Jolliffe werd op zijn beurt vervangen door “Happy” Dieter, een bekende Berlijnse hippiemuzikant, die uiteindelijk baan ruimde voor Conrad Schnitzler. Froese, Schulze en Schnitzler namen de debuutplaat van Tangerine Dream op, in 1970. Die kwam er heel toevallig, iemand had zonder medeweten van de muzikanten een tape van een repetitie naar de pas opgericht OHR-Records gestuurd en die reageerden enthousiast. De tape van deze repetitie gekoppeld aan een aantal overdubs gemaakt in februari en maart 1970 zou leiden tot de plaat “Electronic Meditation”. De titel van de plaat blijkt niet slecht gekozen te zijn. Op enkele jaren tijd zal Tangerine Dream immers uitgroeien tot één van de absolute vaandeldragers van de elektronische, repetitieve muziek.
De opener op deze plaat “Genesis” kunnen we nog het best als georchestreerde chaos bestempelen. Froese's gitaar pingelt er op los en wordt aangevuld met de klanken van cimbalen, cello en tom tom. Het is slechts wanneer er een fluit ten tonele verschijnt dat het nummer een min of meer vaste structuur krijgt. Eén van de handelskenmerken van deze groep zijn de lang uitgesponnen composities die vaak een volledige plaatkant beslagen. Van daar dat de groep over de jaren heen verschillende dubbel-lp’s uitbracht.
Een goed voorbeeld van zo’n lang nummer is “JourneyThrough a Burning Brain” waar Froese’s gitaar weer de opening voor haar rekening neemt maar waar de leidende rol overgenomen wordt door een orgel (Tangerine Dream was één van de eersten om prominent het Farfisa-orgel te gebruiken) waarna de gitaar van Froese en de fluit van gastmuzikant Thomas von Keyserling naar hartenlust kan improviseren, zeg maar loos gaan want het is echt wel heftig. Schultze’s percussie is tamelijk ver naar de achtergrond gemixt. Het is nog altijd geen echt conventioneel gestructureerde compositie, maar toch al heel wat toegankelijker dan het openingsnummer. Met de orgel- en fluitklanken doet het geheel vaak ook onweerstaanbaar aan de Nederlanders van Focus denken. Een andere muzikale referentie waar we naar kunnen verwijzen is zonder twijfel de groep Soft Machine met Robert Wyatt, Daevid Allen en Kevin Ayers waar experimenteren ook in het bloed zat.
Het al even lang uitgesponnen “Cold Smoke” opent met een rustig orgeltje maar dat wordt voortdurend onderbroken door gewelddadige interventies van gitaar, percussie en cello. Het klinkt dan gedurende een hele tijd vrij rockerig om vervolgens weer te verglijden naar puur muzikaal experiment met een losgeslagen gitaar. Maar de eindbalans van dit nummer is zeker positief. We moeten zeker niet vergeten dat de debuutplaat van Tangerine Dream eigenlijk nooit gemaakt is met het idee dit op het publiek los te laten. Repetitiesessies kenmerken zich nu eenmaal als experimenteel en weinig geordend.
“Ashes to Ashes” steekt van wal met een “zware ademhaling” intro en ontpopt zich tot een gitaar/orgel/fluit nummer dat volledig in de geest van de begin jaren ’70 te kaderen is (Santana, Jimi Hendrix, Grateful Dead). Froese bewijst meteen dat hij wel degelijk goed met de gitaar overweg kan. “Resurrection” ten slotte wordt terug gedomineerd door het orgel gecombineerd met de voorlezende stem van Edgar Froese wiens tekst omgekeerd werd. Het is wat er op zijn ferryticket Dover – Calais te lezen staat, waarna de gitaar ook nog even om de hoek komt kijken.
Voor de liefhebbers van de synthesizermuziek waar Tangerine Dream groot mee geworden is, is deze plaat misschien een tegenvaller. Maar het is zonder meer een interessante zaak het prille ontstaan en de wortels van deze groep te leren kennen.
Without any doubt this debute of the group gave birth to a very interesting record. Tangerine Dream in the very beginning was very much a child of the psychedelic and experimental environment of the end of the sixties and the beginning of the seventies.
Peter Desmet (3)
 _‘Green Desert’ is een elektronisch album van de Duitse band Tangerine Dream. Het album zou de opvolger worden van ‘Atem’, dat zelfs ooit begin jaren ‘70, door John Peel werd omschreven als album van het jaar. ‘Green Desert’ bleef onder het stof liggen omdat Tangerine Dream een lucratief platencontract ondertekende bij Virgin Records. Oorspronkelijk werden de nummers dus ingeblikt in 1973 in de Skyline Studio te Berlijn en geremixt met de originele opnames in 1984 door Edgar Froese. Twee jaar later werd het album dan eindelijk uitgebracht. Nu is er dus voor de elektroliefhebbers een geremasterde versie van het trio Peter Baumann, Chris Franke en Edgar Froese. Deze elektronische muziek wordt ook vaak omschreven als Krautrock. Door al deze poetsbeurten klinkt het schijfje dan ook heel wat toegankelijker. Ruim 38 minuten muziek en dit in amper 4 tracks. Het bewerkstelligd meteen de lengte van de tracks. De lang uitgesponnen sound is weliswaar perfect verweven met gitaarklanken, zodat deze een progressieve kanttekening aan het geheel meegeeft.
If you like electronic music, Tangerine Dream is a must for your collection.
Philip Verhaege (3)
|
RSS Feed
