 Close your eyes, set yourself in a dreamlike estate and listen to the songs of ‘Beyond Wonderland’ from Meinhard. He is one of the most outrageous new artists from the German substratum music-scene. Maestro Meinhard can be called really crazy, but in positive way to hypothesize even on a debut album to such a children’s literature masterwork of ‘Alice In Wonderland’ by Lewis Carroll. Chapeau, the artist creates a unique sound-world combining gothic/dark-wave rock, electro-synthesizer-waves, disco-rhythms, jazz to even bombastic opera-symphonical-sound. You can never classify him to one style, if you are sure you could do so he will surprise you the very next moment with different melodies. Maximum high-tension guaranteed. And his voice takes you on a journey over the rainbow, from heavy, soft, meditative to melancholic. The song-texts alternate between German and English. This with the animus to make them global. He really manages the languages to melt into each other without nuisance and to construct an estate of harmony. He is also a defender of the right of multiple personalities. All the songs are jewels and unique but it is the entirety of them all to to make ‘Beyond Wonderland’ so mystical. The sound of this cd is superbe and it was co-produced by John Fryer being famous for his cooperation with HIM and Nine Inch Nails. A utmost diversifying musical journey and conglomeration of different styles of sounds to ecstazise which develops its real charme only by listening to the songs by several listening-rotations of this wonderful magnum opus. Meinhard as chatoyant musician, artist and performer will definitely liberate your phantasies on Beyond Wonderland. So let them loose and enter by free-fall through the rabbit-hole his musical wonder-empire and simply: FEEL COMFORTABLE, HAVE PLEASURE & ENJOY! Absolutely watch also the video for ‘Nimmerwo’. Markus Hagner (4)
 Dit is de registratie van een live-optreden van de Duitse band, die in de jaren 70 een voorloper was van het ambient genre. En reken daar ook maar het industriële genre bij. De groep werd in 1970 opgericht onder de naam Kluster door Dieter Moebius, Hans-Joachim Roedelius en Conrad Schnitzler, die voordien samen al hadden samengewerkt rond elektronische muziek en experimentele technieken. Het trio bracht naast deze plaat ook nog twee andere albums uit, namelijk Klopfzeichen en Zwei-Osterei. Na deze live-plaat verliet Schnitzler de groep en doopten Roedelius en Moebius de groep om tot Cluster. Ze werkten extensief samen met producer en geluidstechnicus Conny Plank (vooral bekend van productiewerk voor o.a. Kraftwerk, Neu!, Holger Czukay enz. ) tot diens dood in 1987.
Eigenlijk omschrijf ik deze live-cd nog het liefst als een voorbeeld van klankarchitectuur. Een klankenconstructie die bijna een uur duurt, “Eruption 1” en “Eruption 2” duren elk ongeveer een halfuur. Je wordt ondergedompeld in een geluidenbad dat steeds weer verandert en evolueert. Het zijn geen storende geluiden, verre van en af en toe is er zelfs een aanzet tot een ritme en/of melodie. Maar dat gebeurt dus niet. Die draad werd later opgepikt door groepen als Can, Neu en Kraftwerk die ook van start gingen met allerhande geluiden maar daar gaandeweg ritmes en heuse songs uit ontwikkelden.
Deze plaat is dus echt wel een interessant historisch tijdsdocument en het is leuk om te weten waar de roots van een aantal experimentele muziekgenres liggen. Maar daar blijft het wel bij.
This is a very interesting time document to be aware where lies the roots of the German avant-garde music. But it isn’t more than that. Peter Desmet (2)
 Het trio Sidony Box is een jonge Franse avant-gardistische jazzband, die meteen ook hun derde album presenteren. De Award winnaar van het ‘Rezzo Jazz a Vienne 2010’ wordt alom geprezen door de internationale vakpers. Het album ‘Rules’ weerspiegelt de kracht van een jazz trio, in de traditie van zijn illustere ouderlingen.
Gitarist Manu Adnot, Narcis (drums) en saxofonist Elie Dalibert tasten werkelijk de muzikale grenzen en creëren zelfs een denkbeeldig muzikaal landschap.
De negen tracks liggen allen in de lijn van free jazz, hardcore elektronica en een heavy post-rock stroming. Begeesterd door een volledig vrije improvisatie, zijn de ronkende gitaren en beulende saxtonen een brede stroming van ritmes en ritmiek.
This unique project is food for the free jazz lovers... Philip Verhaege (3)
 ‘Off The Record’ is het nieuwe album van voormalig Kraftwerks bandlid Karl Bartos, en hij wijkt dan ook niet zo heel veel af van de populaire Kraftwerks synthesizer sound. Karl verliet de Duitse band Kraftwerk in 1990 en werd een onafhankelijk producer en schrijver. ‘Off The Record’ is een geheim akoestisch dagboek dat bij elkaar werd gepend tijdens de hoogdagen van Kraftwerk. Bartos had waarschijnlijk wel keuze uit honderden tapes en het kostte hem dan ook bijna twee jaar om dit album te registreren. Het album is bezaaid met robot en flipperkast tunes, digitale kitch, techno en pop arrangementen. Geen enkel ander gebouw in Europa symboliseert de opkomst en de ondergang van de kernenergie als het Brusselse Atomium. Het gigantische model van een ijzerkristal dat werd gebouwd ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling in 1958. De openingstrack ‘Atomium’ is meteen ook de eerste single en is een weerspiegeling van het indrukwekkende gebouw. Het album staat bol van elektronische en variabele metriek. Intelligente ritmes met een berekende geluidsbelasting. De twaalf tracks zijn hooggevoelige avant-garde elektronica, die aan het onwaarschijnlijke grenzen. De sound van ‘Off The Record’ is opgebouwd uit een kern en de daaromheen gewikkelde elektronica. En dat is de definitie van Karl Bartos muzikaal atoom.
For the diehard fans of Kraftwerk, this album 'Off The Record' will also tastes, will blown your mind completely. Philip Verhaege (3)
 Hans-Joachim Roedelius werd geboren op 26 oktober 1934 in het Duitse Berlijn. Hij is een gespecialiseerd, experimentele en elektronica muzikant. Hij is vooral bekend als medeoprichter van de krautrock groepen Cluster en Harmonia en voor zijn bijdrage in het jazz trio Aquarello. De Britse muzikant Lloyd Cole uit Buxton, Derbyshire, scoorde midden jaren 80 enkele wereldhits met ‘Perfect Skin‘ en ‘Rattlesnacks’. Cole is al jaren een fan van de Duitse Kraut-electronica en bracht in 2001 een solo album uit dat bol stond van elektronische toestanden. Dit project is een samenwerkingproject tussen twee doorwinterde rasartiesten. Lloyd Cole laat zijn gitaar links liggen en schuwt ook de microfoon. In plaats hiervan neemt het duo ons mee op 10 nostalgische elektronica tracks. Alle muzikale stromingen vloeien zeer onafhankelijk naar noise, ambient en strakke muziekarrangementen. Dit project zal alvast de melancholische fans bekoren die alleen oog hebben voor muziek waarvan het klankmaterieel geheel door elektronische apparatuur wordt geproduceerd.
This is food for melancholic electronic enthusiast... Please note that this item is available pre-order only! Philip Verhaege (3)
 In 1977 zag Bertrand Loreau een optreden van Klaus Schulze en hij besefte dat zijn leven ook die richting uit moest gaan. Tijdens de jaren tachtig schafte hij zich zijn eerste elektronische apparatuur aan en begon te improviseren. Later kwamen daar een melodische aanpak bij kijken. Enkele jaren geleden beluisterde hij zijn oude tapes, en begon hij tracks te selecteren uit de periode 1982 tot 1988. Met hulp van Lambert Ringlage blies hij die tracks nieuw leven in, en zette ze op deze cd. Het is echter geen “greatest hits” album, maar “old school electronic music” in de stijl van een vroege Jean Michel Jarre en Klaus Schulze. Zeg maar in de trant van de “Berlin School”. Het meeste zijn uitgesponnen songs, maar ‘Welcome to the Show’ en ‘L’Arpège a Tord’ zijn ritmischer en opgewekter. Een kans om alsnog mee te stappen met de originele synthesizer sounds van de jaren tachtig!
Nostalgic synthesiser from the eighties.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
 Superster Robert William Lamm is een Amerikaanse keyboardspeler, vocalist en songwriter. Hij werd geboren in Brooklyn, New York maar groeide op in Chicago. De formatie Chicago werd gevormd in februari 1969. Lamm was medeoprichter van Chicago en pende zo heel wat van hun grootste hits bij elkaar. Of wat dacht je van ‘Does Anybody Really Know What It Is’, Beginninngs’, ‘Saturday in the Park’, ‘Dialogue’ en ‘25 or 6 to 4’. Deze knappe nummers staan voor eeuwig in ons geheugen gegrift. Maar nu heeft JVE aka John Van Eps welgeteld 10 tracks getransformeerd naar elektronische toestanden. Waaronder bovenvermelde tracks uiteraard. JVE zorgt met enkele gastartiesten voor zorgvuldige remixes, typerende arrangementen en nauwkeurige recordings. Van de frisse en originele Chicago songs blijft helaas weinig over. Al zal dat John Van Eps zijn overduidelijk bedoeling wel zijn geweest. Van ‘25 or 6 to 4’ staan zelf twee verschillende versies geprogrammeerd. Een heuse dance act en een latin versie zijn dan ook een deel van het commerciële succes die JVE beoogt. Heel wat jonge muziekliefhebbers zullen misschien langs deze weg de originele pareltjes van Chicago leren appreciëren. Het weze hun gegund.
With very original remixes colors John Van Eps the electronic musical landscape.
Philip Verhaege (3)
Blue Infinity I BIM 2012007 I Hemifran I John Van Eps
 De Berlijnse electronica –groep Tangerine Dream heeft een ontzetten uitgebreid oeuvre. Maar in dat repertoire van wel 142 platen neemt het studioalbum ‘Le Parc’ toch wel een speciale plaats in. Op dit album uit 1985 voelde de groep zich genoodzaakt om af te stappen van de lange, uitgesponnen composities die soms meer dan 20 minuten bedragen.
De groep had ondertussen zowat de hele wereld gezien en van daar dat de plaat opgehangen werd aan beroemde parken die ze her en der bezochten. Het is de laatste plaat waar Edgar Froese, Christopher Franke en Joannes Schmoelling, alle drie op synthesizers en electronica, samen zouden musiceren. Zoals zo velen voor hem, met Klaus Schultze en Peter Baumann als de bekendste, zou Schmoelling een solo-carrière opstarten. Spijtig voor hem kwam die wel nooit echt van de grond.
In tegenstelling wat de titel van de plaat ‘Le Parc’ zou kunnen oproepen gaar het hier helemaal niet om een live-plaat. De muziek werd opgenomen in Berlijn, Wenen en Londen. De sound klinkt niet echt vertrouwd, want veel dansbaarder dan we van deze groep gewoon zijn.
Met de opener ‘Bois de Boulogne’ ligt het ritme meteen aan de hoge kant. Er staat vermeld dat Robert Kastler meedoet op ‘Roland Trompetten’, maar wat ons betreft zijn dat ook synthesizers en geen trompetten. Qua geluid doet het aan concurrent Jean – Michel Jarre denken. ‘Central Park’ begint gejaagd en up-tempo en kan zo in een Axel Foley soundtrack opgenomen worden. Toch wel een verschil met de Tangerine Dream die we gewoon zijn. Wel mooi is de inventieve percussie. ‘Gaudi Park’, ‘Parc Guell’ dus, is wat introspectiever maar hier zijn het de sequencers die het ritmepatroon opleggen. ‘Tiergarten’ begint met het geluid van spelende kinderen en een prachtige piano om dan over te vloeien in gestroomlijnde synthesizerklanken. Heel kort, zeker voor Tangerine Dream, amper drie minuten, maar met een prachtig resultaat. ‘Zen Garden’ kan natuurlijk niet anders dan oosters beginnen met de speciale aziatische drums (waterdrums?). Misschien wel het meest esoterische, subtiele en minst grijpbare nummer op deze plaat, en bovendien heel mooi uitgebalanceerd. Met de vocalen van Katja Brauneis. Het titelnummer van deze plaat ‘Le Parc’ fungeerde als kenwijsje van een Amerikaanse televisiereeks ‘Street Hawk’. Zeker geen slecht nummer maar toch wel erg gepolijst om de Amerikaanse televisiekijkers ter wille te zijn. ‘Hyde Park’ heeft ook heel wat vaart en gaat zelfs de richting van de popmuziek uit. ‘The Cliffs of Sydney’ doet onweerstaanbaar denken aan de dansbare synth-pop van Moroder en consoorten. Maar echt niet slecht gemaakt, integendeel! Dit is al wel een langer uitgesponnen nummer met hier en daar een rustpauze en het geluid van een meeuwenkolonie en de aanspoelende golven. De bekendste gastmuzikante op de ze plaat is zonder twijfel zangeres Clare Torry, die zich de onsterfelijkheid inzong met haar fabuleuse zangpartij op ‘The Great Gig in the Sky’ op Pink Floyd’s Dark Side of the Moon. Op ‘Yellow Stone Park’ komt haar stem wat mij betreft niet 100% tot haar recht, maar het is wel een mooie track. Aan de Streethawk radio remix, had ik niet echt een boodschap. Maar ach, wie ben ik.
Zoals steeds bij de heruitgaves van de Tangerine Dream kan de luisteraar rekenen op een interessant CD-boekje.
This is not the Tangerine Dream that most of us know. The compositions are short and medium long. It kinds of give a very different atmosphere. Nevertheless this a very interesting album for electronic music lovers.
Peter Desmet (3)
 Velen zullen het nooit geloven maar ik heb ooit een dagdagelijkse job gehad. Ik werkte op de dertiende verdieping in het centrum van Brussel. Er was een collega van mij die in Overijse woonde en die had als hobby elektronische muziek maken, met computerdrums, zang en alle nodig trukendozen er op en er aan. Nu en dan gaf hij mij een cassette mee om thuis eens te beluisteren. ’s Anderendaags vroeg hij steevast ‘Awel, wat vond je ervan?’ Ik antwoordde dan ‘Bah, niet slecht, goed gedaan’ en ik meende het nog ook want er kropen wel veel avondlijke uurtjes in die cassettes.
Bij het beluisteren van de cd ‘Musostics’ van Junior Electronics heb ik dikwijl aan die collega moeten terugdenken. Het resultaat van zijn muzikale uitspattingen moet niet eens onderdoen voor hetgeen Junior Electronics ons hier voorschotelt. Als je maar enkele kilo’s geschikt materiaal in huis haalt.
Junior Electronics is een éénmansproject van de uit Brighton, UK afkomstige Joe Watson. en de lp/cd ‘Musostics’ is zijn jongste worp.
Op nummers - want ik kan hier nauwelijks de term ‘song’ op kleven - zoals ‘Intimations’, en ‘Fire Island Sand’ wordt de verveling enigszins getemperd door de inbreng van zangers Isidore Guild en Mary Hampton en drummer Grant Allardyce. Voor de rest houdt Joe Watson vanaf track twee de knop van de computer fanatiek ingedrukt en wordt er geprogrammeerd dat het geen naam meer heeft. Van ‘s mans zangcapaciteiten worden we er ook al niet vrolijker op. Het heeft er soms de schijn van dat Joe Watson daar dik tegen zijn goesting zit te zingen.
Veel van die elektronica is zodanig modern dat het op de duur oubollig klinkt en dit is met ‘Musostics’ niet anders. Wanneer je de website van Junior Electronics opzoekt moet je wel opletten dat je niet tussen de werkaanbiedingen terecht komt. Dit kan nare gevolgen hebben.
‘Musostics’ by Junior Electronics will only have appeal to fans of electronic music for the rest of the world is this a must to avoid.
Ivan Van Belleghem (1)
 Nieuw geremasterde en uitgebreide uitgave van een studioalbum uit 1986.
Tangerine Dream is een Berlijnse elektronische groep, opgericht in 1967 door Edgar Froese. Jaren lang waren ze pioniers in dit genre, eerst met conventionele instrumenten, maar van 1972 puur elektronisch. Dit genre wordt dan ook de Berlijnse School genoemd. Er zijn over de jaren wat wijzigingen geweest in de samenstelling van de band, en voor hun naam is ook nooit een definitieve verklaring geweest. Dit is de nieuw geremasterde en uitgebreide uitgave van hun eerste studioalbum met Paul Haslinger in de line-up uit 1986. Die was echter meer een jazz/funk muzikant, een stijl die de groep niet hanteerde. Toch werd hij door Christopher Franke en Edgar Froese ingepast, en hij bleef vier jaar bij hen. Dit album klinkt toch wel anders dan ‘Le Parc’, en het werd opgenomen in hun eigen Dream studio in Berlijn. Er staan vijf tracks op, en één bonustrack. De openingstrack, ‘Song of the Whale’ bestaat uit twee stukken. Bovenop de elektronische ondergrond speelt een elektrische gitaar. Daarentegen is ‘Dolphin Dance’ heel wat ritmischer, en het nummer werd tijdens live optredens steeds gespeeld. De twee volgende tracks, ‘Ride on the Ray’ en ‘Scuba Scuba’ zijn minder opmerkelijk, gewoon ambient. De titeltrack heeft meer sfeer, en de mooie bonustrack is ‘Dolphin Smile’, afkomstig van een maxisingle. Toch een opmerkelijk sfeervol album, na al die jaren!
I have always been fond of electronic Music, and I can only applaud for this re-release. It is the finest album of their “blue years” and a real concept CD.
Patrick Van de Wiele (3)
|
RSS Feed
