De groep The Gap Band had tijdens de jaren zeventig en tachtig veel succes met hun unieke funksound. Opgericht in 1967 in hun thuisbasis Tulsa, Oklahoma, gingen de broers Charlie, Ronnie en Robert Wilson onder de naam Greenwood, Archer and Pine Street Band. In 1973 korten ze die af naar The Gap Band. Lonnie Simmons, een producer uit LA, liet ze tekenen bij zijn Total Experience Records label, en dat werd de basis voor een lange samenwerking. Ze scoorden hits met ‘Shake’, ‘I Don't Believe You Want To Get Up And Dance (Oops!)’ en ‘Early In The Morning’. Uit 1985 stamden dan ‘Beep A Freak’, ‘I Found My Baby’ en ‘Disrespect’. Deze heruitgave is van een elpee uit 1986 die tot nummer 6 in de charts raakte. De eerste single was de openingstrack ‘Desire’, gevolgd door de ballade ‘Going In Circles’, die tot nummer 2 in de hitparade klom. Hun handelsmerk, de catchy funk kwam terug met ‘Automatic Brain’, de derde single. In dezelfde stijl kwam ‘Li’l Red Funkin’ Hood’, ‘Oh What A Feeling’ en ‘Bumpin’ Gum People’. Deze heruitgave komt er met zes bonustracks, compleet geremastered en voor het eerst op cd verkrijgbaar. Uitgebreide “liner notes” in het cd-boekje maken dit een aanrader voor funkateers met een zacht kantje.

Patrick Van de Wiele (3½)

Minder Records - Big Break Records I CDBBR 0223 I  Cherry Red Records

Het is ondertussen bijna een kwarteeuw geleden, Shuggie Otis krijgt een spotje in de show van vader de Johnny Otis, de begin vorig jaar overleden ‘Godfather of Rhythm’n Blues’. In ‘89 krijgen we op het Peerse Bluesfestival een slordige revue die langs alle kanten rammelt opgediend en Shuggie lijkt slechts een schim van het wonderkind uit de jaren zeventig. Na enkele nummers en problemen met gitaren en versterkers geeft hij er voortijdig de brui aan. Tijdens het concert dat Otis eind vorig jaar in Trix gaf laat de ondertussen 59-jarige een verwarde indruk na met een set die door technische problemen en een rampzalige klankmix worden genekt. Twee ontgoochelende podiumpassages die haaks staan op de baanbrekende studioverrichtingen uit de eerste helft van de jaren zeventig.
Shuggie debuteerde op zijn twaalfde in The Johnny Otis Show. In 1970 introduceerde Al Kooper de piepjonge Shuggie in een studiosessie, een vervolg op de befaamde ‘Super Session’ met Stephen Stills en Mike Bloomfield. Een jaar later stelde Otis zijn debuut ‘Here Comes Shuggie Otis’ voor, nog onder de hoede van vader, die naast de productie zijn getalenteerde zoon als componist ondersteunt. Op de opvolger ‘Freedom Flight’ neemt Shuggie de touwtjes zelf in handen.
Bovendien illustreert dit sterk door Jimi Hedrix geïnspireerde werkstuk dat de voortreffelijke gitarist ook met drumsticks en toetsen behoorlijk overweg kan. Enkele jaren later scoren The Brothers Johnson met ‘Strawberry Letter 23’, maar de originele versie blijkt de tand destijds beter te doorstaan.
Dat kan ook van het integrale uit ’74 daterende ‘Inspiration Information’ gezegd worden. Met uitzondering van de blazers- en strijkerspartijen neemt de jongeman de volledige instrumentatie voor zijn rekening. Voor de ritmestructuren gebruikt hij een analoge drummachine, de Maestro Rhythm King, een instrument uit de Gibsonstal dat ook Sly Stone op ‘There’s A Riot Goin On’ gebruikte. In samenspel met soepel vloeiend funky snarenspel en basgroove wordt vanaf de titelsong die als opener fungeert een boeiende muzikale trip gecreëerd met dromerige psychedelia van ‘Island Letter’. ‘Sparkle City’ lijkt zo uit het repertoire van Sly Stone geplukt en decennia later horen we daarvan echo’s terug bij die andere ‘space cowboy’, Jamiroquai. Na het parlando van ‘Happy House’ volgt ‘Rainy Day’ een uiterst sfeervol zwevend klankentapijt met fluisterende jazzy gitaarlicks. Alleen het nerveuze toetsengefriemel, een soort techno avant le lettre van ‘XL-30’ vormt even een stoorzender. ‘Pling!’ evolueert met vervormd pianospel met blazers op de achtergrond in een bijna vloeibaar geheel. Slappende baslijnen en een combinatie van strijkers met weerom fraaie gitaarloopjes en een jazzgetinte break, terwijl de strijkers en blazers aan een soundtrack van Curtis Mayfield herinneren, dat krijgen we in de afsluiter ‘Not Available’. Veertig jaar na datum toont ‘Inspiration Information’ ondubbelzinnig nog eens het geniale vernuft en een visionaire visie van een muzikant die moeiteloos de brug van soul naar funk slaat.
De eerdere heruitgave op David Byrne’s Luaka Bop’s label bevat naast ‘Strawberry Letter 2’ en de titelsong nog twee andere uit ‘Freedom Flight’ gelichte tracks. De Legacy editie stofte vier andere fijne studiotracks uit de jaren zeventig af.
De ‘nieuwe cd ‘Wings of Love’ zijn eigenlijk een uit nooit voordien uitgebrachte sessies, die in de periode 1975 tot 2000 plaats vonden, gecompileerde verzameling. Het jongste nummer de titelsong en vooral het door synthesisers gedomineerde werk uit de late jaren tachtig als ‘Fawn’ en ‘If You’d’ Be Mine’ refereren naar de sound van Todd Rundgren en daar is op zich niets mis mee.
Dat is helaas wel het geval met ‘Give Me A Change’, irriterende falsettozang verzuipt in een overdaad aan geprogrammeerde drums, synths en snarengepiel. Het tien jaar oudere ‘Don’t Run Away’ ontsnapt evenmin aan die hopeloos gedateerde benadering. Uit dezelfde periode dateert het op pregnant Hendrixiaans getint snarenwerk leunende ‘Fireball of Love’ wel overtuigender blijken. Het akoestische buitenbeentje ‘Black Belt Sheriff’, een uit 2000 daterend concertfragment stuff uit het midden van de jaren zeventig zoals ‘Doin’ What’s Right’ en ‘Destination Of You’ sluiten naadloos bij het meesterlijke ‘Inspiration Information’. Een absolute klassieker en decennialang miskende klassieker aangevuld met een volledige schijf met onuitgegeven werk, wat wil de echte liefhebber nog meer?
 
Cis Van Looy (4)

Epic Legacy  I  88697747002  l  Sony Music  l  Shuggie Otis

Robinsongs en Cherry Red presenteren de legendarische Johnny Guitar Watson’s DJM catalogus, en lanceren dat met de release van twee van Johnny’s grootste albums op één cd. Deze elpees werden respectievelijk in 1976 en 1977 uitgebracht en behaalden beiden goud in de USA. John werd geboren op 3/2/1935 in Houston, Texas, en zijn carrière gaat terug tot het begin van de jaren vijftig. Op zijn vijftiende koos hij voor L.A. waar hij piano speelde, maar later overschakelde naar gitaar. Zijn eerste hit kwam er in 1955 met een cover van Earl King’s ‘Those Lonely Lonely Nights’.
Op de elpee ‘Ain’t That a Bitch’ stonden de krakers ‘I Need It’, het trage ‘I Want To Ta-Ta You Baby’ en de comic book funk van ‘Superman Lover’. De titeltrack heeft ook die funk ingrediënten. Johnny speelde bas, keyboards en drums op het album.
‘A Real Mother for Ya’ is uiteraard zijn bekendste en grootste hit, die ik op single bezit. Dikwijls gecoverd, maar nooit geëvenaard. Maar op die gelijknamige elpee staan ook nog de krakers ‘The Real Deal’ en ‘Lover Jones’.
Johnny overleed aan een hartaanval tijdens een optreden in het Yokohama Blues Cafe in Japan op 17/5/1996.  Hij werd begraven op het Forest Lawn Memorial Park in Glendale, Los Angeles.

Patrick Van de Wiele (3½)

Robinsongs  I  CDBRED546  I  Cherry Red Records

De roots van deze band liggen in de traditionele blues, maar over de jaren heen is daar Motown, funk en zelfs reggae bijgekomen. Ze werden dan ook met een brede waaier aan muzikanten vergeleken, zoals Sly and the Family Stone, Sharon Jones and the Dap Kings, George Clinton & Parliament Funkadelics tot zelfs James Brown. Toen Charles Walker opgroeide werd hij beïnvloed door artiesten zoals Luther Allison, Stevie Wonder, en Prince. Hijzelf speelt al sax van in het zesde leerjaar, en bleef zich verder trainen op sax en keyboards. Verder is Porsche Carmon leadzanger en speelt hij fluit; speelt Donnie Mac bas, orgel en keyboard; en Terence Pettigrew de drums. Over ‘Hope’, de eerste song op de CD, zegt Walker: “It just reminds people that no matter how hard things may seem, you have to keep holding on to whatever your hope is and believe that things will get better. Try and stay focused on the positive. I wrote this song after going through a divorce.” Je hoort duidelijk de funk, gestoeld op een blues achtergrond. ‘Hollywood Hustler’ is een tragere track, terwijl ‘In the Sun’ duidelijk meer de Motown sound opgaat. Afsluiter ‘Smooth in Love’ is een ballade.

Patrick Van de Wiele (3½)

Ehlona Records  I   884501822701  I  CD Baby Distr.  I  Charles Walker Band

Uit Frankrijk bereikt mij het geluid van het duo Mandoo. Esther Ben Daoud (keyboards) en Pierre Vanier (zang en bas) maakten in 2009 hun debuut met de cd ‘Another One’. Die bevatte de sound van de Amerikaanse West Coast.  Na enkele jaren meegedraaid te hebben in jazz, variété en soul & funk groepen, vond het duo zichzelf opnieuw uit onder de naam Mandoo. Ze verklaren beïnvloed te zijn door: Bill LaBounty, Al Jarreau, George Benson, Steely Dan, Michael McDonald, Jay Graydon, Bill Champlin, David Foster, Pages, The Crusaders, Boz Scaggs, Kenny Loggins, James Taylor, Gino Vannelli, Hall & Oates maar ook Stevie Wonder, Donny Hathaway, Bill Withers, Quincy Jones... Ze brengen een mengeling van soul, funk, jazz en pop en dat via originele composities. De Californische muziek van de jaren 70 en begin van de jaren 80 dragen ze daarbij in het vaandel. Dat blijkt goed uit de smaakvolle opener ‘Summer Breezin’’, luchtig en vol zonneschijn. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden van de 8 overige tracks, met een knipoogje naar Steely Dan, Hall & Oates, enz. ‘Glow’ is een echte soulballade, en ‘Roselyne’ is afgewerkt met blazerarrangementen. ‘Where Are You’ is nog een ballade, waarna ‘Someday We’ll Be Back’ op een zachtwiegende funk eraan komt. De titeltrack bestond eerst als ballade, maar werd daarna aangepast aan een mid-tempo.

Patrick Van de Wiele (4)

Eigen Beheer  I  MANDOO2012/1  I  Hemifran  I  CDBaby  I  Mandoo

De zwarte groep The Isley Brothers hadden tussen het einde van de jaren vijftig en het midden van de jaren tachtig heel wat hits. In het midden van jaren zestig kwamen ze terecht bij Motown, maar op het einde van dat decennium hadden ze die stal al verlaten. De line up werd uitgebreid met Marvin en Ernie Isley en hun schoonbroer Chris Jasper. Maar hun sound die zo herkenbaar was met ‘Twist And Shout’, ‘Shout’ en ‘This Old Heart Of Mine Of Mine’ werd ingeruild voor een funkier, agressievere sound, en met het nummer ‘It’s Your Thing’ kwamen ze in de belangstelling. In het midden van de jaren zeventig werden de drie officieel lid van de groep, en de sound evolueerde meer naar jazzrock. Maar tijdens het volgende decennium kwam de synthesizer opzetten en dat resulteerde in hits zoals ‘Between The Sheets’, ‘Who’s That Lady’ enz.  Toen de groep het in 1984 voor bekeken hield, vormden de drie de groep Isley-Jasper-Isley en lieten de miljoenenhit ‘Caravan Of Love’ op ons los. Vier jaar later was ook hun laatste uur geslagen, en Chris Jasper ging solo. Nu heeft hij een nieuwe single uit, een voorbode van zijn nieuwe cd die in januari uitkomt. Chris bespeelde alle instrumenten zelf, schreef het en produceerde het. Het bevat een positieve boodschap op een funkritme met een “nasty bass” en een vocoderstem uit de jaren tachtig. Niet mis!

Funk from the eighties.

Patrick Van de Wiele (3 tot 4)

Gold City Records I  Promo CD  I  Chris Jasper