Toen Ben Tankard dacht dat hij zijn leven zou doorbrengen als professioneel basketballspeler, had hij het verkeerd voor. Een kwetsuur gooide roet in het eten. Voeg daarbij echtscheiding, de dood van zijn ouders, processen en Ben was de weg kwijt. Hij vond echter zijn roeping in God. In 1998 begon hij zijn werk als pastoor. Momenteel heeft hij één van de snelst groeiende kerken in Tennessee. Maar ook muziek bleef zijn aandacht vasthouden. De song ‘Mercy, Mercy, Mercy’ van wijlen Joe Zawinul, maar dan in de versie van Cannonball Adderley, was overigens de eerste die hij ooit speelde. Als multi-instrumentalist en producer is hij ondertussen bekend in gospelkringen waar hij jazz invloeden introduceerde. Hij is ook bekend onder de naam “The Quincy Jones of Gospel”, omdat hij zichzelf weet te omringen met ander talent. Met zijn vorige CD ‘Mercy, Mercy, Mercy’ wist hij in het Billboard Magazine zowel in de gospel, contemporary jazz en jazz charts tegelijk te scoren. Nu is zijn zestiende release uit met daarop twaalf songs, die Ben bijna allemaal zelf componeerde. De opener en single daaruit is het mooie ‘Sunday Vibes’ waarop gitarist Tim Bowman te horen is. Ben zelf bespeelt keyboards, vibrafoon, en allerlei instrumenten. Het nummer drijft op een coole groove. Daarop volgt een track geschreven door de legendarische producers Jimmy Jam & Terry Lewis, nl. ‘Black Butterfly’, waarop Mark Kibble van de groep Take-6 zingt. Aansluitend komt de instrumentale titeltrack eraan, en het tempo gaat omhoog, met inbreng van saxofonist Gerald Albright. ‘If I Only Had a Brain’ is een cover uit de klassieke film ‘The Wizard of Oz’, hier gebracht op Ben’s wijze. En het opgewekte ‘Smooth Wife – Smooth Life’ duidt duidelijk op zijn mooie vrouw Jewel. Het sfeervolle ‘The Blessing’ is een hint in de gospel richting. Na het trage ‘I Ain’t Blue’ is het de beurt aan zangeres Cynthia Jones om ‘Something About That Name’ te brengen, met een hint van R&B. Ben’s achtergrondzanggroep Tribe of Benjamin is te horen op ‘Higher Groove’, waarna de eveneens gospelgetinte ‘I Sing Praises’ en ‘Morning Prayer’ afsluiten. Dit is perfect afgewerkt materiaal, melodieus en nog mooi op de koop toe!
“Thank you Ben for this wonderful album of gospel jazzy flavoured songs. You continue to amaze me!”
Patrick Van de Wiele (4)
_Charlie Parr is afkomstig uit Austin, niet in Texas maar wel in Minnesota. Reeds ettelijke jaren dient hij door middel van zijn eigen typische gospel de Heer.
Het grootste deel van zijn vroeger werk is niet meer te verkrijgen, maar nu is Charlie Parr er opnieuw met ‘Keep Your Hands On The Plow’. En of dit alles nog genoeg was werden er twee van zijn oudere cd’s heruitgebracht, namelijk ‘Roustabout’ en ‘When The Devil Goes Blind’.
Charlie Parr laat zich vocaal begeleiden door echtgenote Emily. Het dient te worden gezegd dat hun stemmen op songs zoals ‘Daniel In The Lion’s Den’ en ‘Who Will Deliver Poor Me?’ elkaar zeer mooi aanvullen. ‘Gospel Plow’ komt met schitterend Resonator spel en aan een sprankelend tempo uit onze woofers geknald en met de klassieker ‘Farther Along’ steekt Charlie Parr de schitterende versie van The Million Dollar Quarted naar de kroon.
Brandy Forsman (viool), Tom Maloney (banjo en gitaar) en Alan Sparhawk (elektrische gitaar) zorgen, zonder opdringerig te zijn, voor uitstekende backing.
‘Keep Your Hands On The Plow’ is een meer dan behoorlijke plaat, maar het venijn zit hem in de staart.‘Poor Lazarus’ sleept zich voort op de monotone drumslagen van Mimi Parker. Geen slechte vondst op zich, maar wanneer dit zo’n dikke acht minuten aanhoudt is de pret er vlug af.
Dit is gospelmuziek in de letterlijke betekenis van het woord, maar voor wat de testen betreft werkt de alomtegenwoordigheid van de Heer soms storend.
The Lord will be blessed with a record like ‘Keep Your Hands On The Plow’ by Charlie Parr.
Ivan Van Belleghem (3)
Soulvolle muziek. Gina Green begon haar professionele carrière in 1996 met de release van de gospel-cd ‘In His Time’, die goed verkocht, en bracht daarna nog twee gospel-cd’s uit, ‘Changes’ en ‘Tell Um’. Dit is haar tweede soulalbum, na ‘My Journey’. Haar muzikale invloeden waren Gladys Knight, Denise Williams, Minnie Riperton, Billie Holiday en Stevie Wonder. Toen ze huwde met de urban soulgitarist John Carey nam ze zijn achternaam over. Gina werd al vergeleken met Stephanie Mills, maar heeft haar eigen sound. In 2006 won ze de Las Vegas Black Music Award als Best Gospel Performer – Female, en later dat jaar deed ze auditie voor ‘America’s Got Talent’. Voor haar nieuwste cd schreef ze bijna alle nummers zelf, uitgezond één, en werkte ze intensief samen met haar man, die samen met haar ook de gitaar en de productie voor zijn rekening nam. Nochtans komt dit project er na een stilte van vier jaar: "I wasn't planning on recording anytime soon. I think I was becoming comfortable with just being a wife and singing backgrounds on my husband's new CD ‘New Beginnings’, but my husband continued to encourage me to not give up on my passion to sing. So ‘Melodic’ was born through that experience.” Ze opent met het up-temponummer ‘Red Hat’, gevolgd door de soulvolle mid-tempo ballade ‘Unbelievable’. ‘Share My Life’ is ook mid-tempo, evenals ‘Loving You (A Song for John)’. ‘Don’t You Give Up’ gaat ietwat de spirituele toer op, en iets verder staat de old school soul van ‘Without You’. Met ‘Don’t Ever Let Me Go’ keert ze terug naar het mid-tempo, waarna ‘Life Is More’ en ‘A Change’ met een positieve noot afsluiten.
Gina, your voice reminds me indeed of Stephanie Mills, but you have your own voice. You soulful music will surely appeal to fans of Maysa, India Arie etc.
Patrick Van de Wiele (3 tot 4)
RSS Feed
