De voor mij onbekende multi-instrumentalist James Williams nodigde slechts een paar vrienden uit om dit album te realiseren. De meest bekende daarvan zijn Mike LePond (Symphony X) en Matt Guillroy (James Labrie/Yngwie Malmsteen).
Tien zelfgeschreven instrumentale nummers prijken op deze 'Eclectic Shred'. Tja, nummers, voor mij zijn het langgerekte gitaarsolo's die niet echt een begin, een midden of een einde hebben. De ene solo volgt de andere op. Let wel, versta me niet verkeerd, ik hou enorm van een goede gitaarsolo, maar teveel is teveel. Ook hou ik van een knap opgebouwde song of van sterke arrangementen in een nummer, maar dit vind ik hier allemaal niet terug.
Dus vraag ik me echt af voor wie dit album bedoeld is. Waarschijnlijk zullen slechts een beperkt aantal pure gitaarfreaks hier hun gading vinden.
Luc Ghyselen (2)
Moeten we de naam Satriani nog voorstellen? Misschien wel voor hen die de gitaarkneepjes van dit grote gitaarwonder niet kennen?
Als jonge kerel werd hij net als zoveel anderen geboeid door de gitaartechnieken van een Jimi Hendrix en wat kneepjes van Robert Fripp (King Crimson). Net op de dag van het plotse overlijden van zijn grote voorbeeld Hendrix begint Joe zelf de gitaar te bepotelen. Hij was net 14 geworden en het duurde niet al te lang dat hij zich meester had gemaakt van dit instrument maar helaas bracht dat geen geld in het laadje, dus, en omdat hij zich toen al zo gespecialiseerd had, ging hij gitaarles geven. Ook niet meteen een methode om superrijk van te worden maar het bracht hem wel veel respect op van wat later collega’s van hem zullen worden: met name Steve Vai, die andere grote gitarist, David Bryson (Counting Crows) en Kirk Hammett (Metallica) hebben veel aan Joe te danken en bijwijlen hoor je nog steeds op albums van hen de invloed van Joe doorschemeren. Maar Joe kennen we ook van zijn jaarlijkse ‘3G’-projecten wat staat voor ‘3 Guitars’. Dit zijn voornamelijk concerthal tours met Steve Vai en nog een derde gastgitarist en geloof me, het gitaargeweld druipt er telkens af.
Met deze dubbelaar, een liveregistratie vanuit de Metropolis in Montreal van zijn ‘The Wormhole Tour’, ter ondersteuning voor zijn nieuwe cd ‘Black Swans And Wormhole Wizards’, krijgen we dus meer dan twee uur muziek, gitaargeweld en nummers die sommigen onder ons misschen wel op de rand van de nervositeit zullen brengen. Verwacht geen korte poppy songs van drie minuten maar denk meer in de richting van pakweg +/- zeven (én méér) minuten per nummer en zo herinner ik me nog een versie van de ‘3G’ Hendrix ‘Red House’ dat toen pakweg een goede 18 minuten duurde.
Maar ‘Satchurated’ is ook een film en in 3D opgenomen. En voor een gitarist als Satriani moet het wel een vreemde ervaring zijn geweest om zichzelf in 3D te kunnen bewonderen. De gebroeders Pierre en Francois Lamoureux tekenden voor de regie van deze prent en voor onze hoofdrolspeler moet het een bijzonder emotionele aangelegenheid zijn geweest want net één jaar terug overleed zijn moeder.
Het is moeilijk om hoogtepunten uit dit concert op te lichten want het werk van een Satriani is niet samen te vatten in tien woorden en zeker niet wanneer je de carriére van deze stergitarist niet echt volgt. De fans vonden het goed, dat was duidelijk, en nu nog de prent hier in onze bioscopen zien te krijgen want muziek met beeld zegt méér dan alleen maar een lang gesoleer waar soms geen einde aan lijkt te komen.
‘Satchurated’ is ook verkrijgbaar op 3D Blu-ray en op een standard 2-dvd set. Alleen maar aan te raden voor de diehardsfans? Neen dat zeker niet maar probeer dan de ‘nieuwe’ fans ervan te overtuigen om zéker oordopjes te gebruiken…
Alfons Maes (2)
RSS Feed
