 Amaze Me is een project van Peter Broman, die hier instaat voor alle instrumenten, en Vocalist Conny Lind. Beide heren zijn ook terug te vinden in tal van andere projecten. De eerste drie albums van dit project verschenen tussen 1995 en 1998 en na het uitbrengen vorig jaar van een compilatie-album van deze drie albums is 'Guilty As Sin' het vierde album. Volgens de info die ik meekreeg bij dit album is dit 'melodic rock'. Helaas heb ik van die rock maar erg weinig gemerkt. Pop/rock is volgens mij een betere omschrijving. En, heel misschien, kan dit ergens op radio een heel klein beetje stof doen opwaaien, maar zelfs dat betwijfel ik. De twaalf nummers, in een heel cleane productie, zijn het best te consumeren als achtergrondmuziek tijdens een of andere karwei. Nergens wordt er buiten de lijntjes gekleurd, zodat ik denk dat dit album zal zinken in het overaanbod zonder echt veel rimpelingen na te laten. Na het album nu al een paar maal te hebben beluisterd, blijft er ook niet echt veel hangen. 'Endless Love' is een slaapverwekkende ballade. 'With Or Without You' start met een leuke gitaarriff, maar zakt dan als een pudding in elkaar en kan misschien op de radio. En zo staan er nog een paar zo'n nummers op dit album. Slechts bij een tweetal nummers 'Save Me' en 'Love Is Blind' werd ik heel even attent gemaakt op iets dat ik kan omschrijven als rocksong. Maar liefhebbers van stevige rock, laat staan metalfans, mogen hier in een grote boog omheen lopen. Wie er hier wel van zal wakker liggen, weet ik niet direct, maar hier zal dit album op geen luisterbeurten meer moeten rekenen.
Luc Ghyselen (2½)
 Zoals iedereen waarschijnlijk al weet werd Whitsenake opgericht in 1977 door de voormalige Deep Purple-vocalist David Coverdale. Dankzij de gitaartandem Micky Moody en Bernie Marsden werd een bijna perfecte samensmelting van hard rock en blues gecreëerd. Toen beiden de band verlieten werd een steviger, meer heavy metal richting ingeslagen. Na de band een tijd op non aktief te hebben gezet nam David Coverdale de draad terug op in 2004. En net als zovele jaren geleden is het nu ook weer een gitaartandem die het mooie weer maakt. Reb Beach en Doug Aldrich zijn zowat de enige constante factoren sedert 2004. Al is het duidelijker dat ze meer heavy metal gitaristen zijn dan hard rock of zelfs bluesartiesten (zoals sommige van hun illustere voorgangers). Twee studioalbums ('Good To Be Bad' en 'Forevermore') werden uitgebracht met deze gitaartandem en het is dan ook niet verwonderlijk dat de meeste nummers die ze tijdens dit live concert brachten van die twee albums afkomstig zijn. In deze driedelige box vind je een dvd (met de registratie van het concert die de band gaf op vijftien oktober 2011 in de Saitama Super Arena in het Japanse Tokio plus een tweetal videos) en twee cd's. Op de eerste cd vind je datzelfde concert terug (slechts twaalf nummers, inclusief drumsolo en gitaarsolo's van beide gitaristen). Op de tweede cd krijg je van vier nummers ('Fare Thee Well', 'One Of These Days', 'Good To Be Bad' en 'Tell Me How') een akoestische versie en ook nog eens vier nummers die de band deed als soundcheck. Een mooi en interessant tijdsdocument van deze nog steeds populaire band. Fans van de band en muziekliefhebbers die graag naar concerten kijken vanuit hun zetel kunnen dit met de ogen dicht aan hun collectie toevoegen.
Luc Ghyselen (3½)
 Sommige radio- en televisiemensen zoeken tegenwoordig blijkbaar hun heil in de muziekwereld en vooral omdat ze hun eigen talenten willen tentoonspreiden. Ian Danter is een van die velen, hij is een radio en televisie sportjournalist die nu met een super debuut uitpakt. Super, waarom, omdat de man met dit debuut de muzikale geest van de jaren zeventig doet herleven. Danter was verantwoordelijk voor alle songs, sommige vloeiden gewoonweg uit zijn pen, andere daarentegen zorgden voor enkele uurtjes frustraties. Uiteraard heeft Danter een muzikale achtergrond. Zo speelde hij in enkele coverbands, en een van zijn eerste bandjes was Dangerous Games, en nadien vonden we hem terug bij Shotgun Wedding en Sons Of God. Deze twee laatste bands zullen u niet onbekend in de oren klinken want bij de Steve Gibbons band heeft hij ook een tijdje de drums bespeeld.
Dat hij een multi-instrumentalist is bewijst hij hier uitvoerig op deze langspeler en bespeelt haast alle instrumenten, en neemt af en toe de mikrofoon uit handen van Lee Small (Tom Galley’s Phenomena, Shy) die hier voor de nodige vocale inbreng zorgt.
15 sterke nieuwe songs met het aroma van medio jaren zeventig (Bad Company, Deep Purple, Uriah Heep,…), wat wil je nog meer?
Enkele nummers, waaronder ‘Soulmate’, ‘She’s From A Different Solar System’ en ‘Brilliant’ hebben weer dat aanstekelijke ritme dat zo uit de seventies is weggelopen. Sterke riffs en fijne vocalen krijgen we in o.m. ‘Prove Your Wrong’, ‘Whiskey in a wine glass’, ‘Overflow’ en doet daar gerust maar ‘I Wanna Be A Has Been’ bij. De titel van dit laatste nummer kreeg gedaante toen een verkoper in een gitaarwinkel Dave Hill (Slade), die net aanwezig was, omschreef als “He’s a bit of a has been, isn’t he?”. Hopelijk heeft Hill dat niet gehoord.
Maar wat de meeste doorslag gaf zijn de slows, ‘Stronger Than That’, ‘Stay In My Heart’, ‘I Cried Tonight’ en ‘Crocodile Tears’ hadden ook nummers van bijvoorbeeld The Scorpions of Bad Company kunnen zijn.
Samengevat: zeker geen slechte cd maar de vraag is wie hier op zit te wachten? Misschien kunnen de metalfans met deze cd ook genoegen nemen gezien er toch wat ingrediënten inzitten die sterk naar dit genre overleunen.
Alfons Maes (3½)
With 'Prove You Wrong' Ian Danter delivered a decent sounding seventies cd with some creamy hard rock riffs. Danter is taking us back the period of good solid rock of the seventies.
 Great White brengt op deze 'Ready For Rock 'N' Roll' twaalf coverversies van vrij bekende rock nummers. Helaas moet ik hier vaststellen dat het niet echt lukt om met die nummers iets aan te vangen. Vooral vocaal wringt het schoentje op vele plaatsen, zodat ik deze toch knappe bluesy hard rock band zou moeten vragen om het bij hun eigen nummers te houden. Onlangs verscheen er immers nog een knap staaltje van hun kunnen met het live album 'Live From The Sunset Strip' en dat album schat ik een pak hoger in dan deze 'Ready For Rock 'N' Roll'. Maar goed, de heren wagen zich hier aan nummers van o.a. AC/DC ('Sin City'), Status Quo ('Again And Again'), Free ('Fire And Water'), Bad Company ('Ready To Rock)', Dr. Feelgood ('Down At The Doctors'), Robin Trower (Bob Dylan ('Tangled Up In Blue'), The Cult ('Love Removal Machine'), Helen Reddy ('Ain't No Way To Treat A Lady'), X ('Burning House Of Love'), BoyZone ('No Matter What') en Robin Trower ('Lady Love'). Nee, niet echt mijn ding. Hebben ze iets te hoog gegrepen of is het eerder de grote verscheidenheid aan rockstijlen die hen niet lag ? Maar ik vergeet er nog eentje te vermelden: 'Bitches And Other Women' waarin 'Bitches' (Rolling Stones) en 'Women' (Foreigner) naadloos in elkaar smelten tot een nummer en dat werkt dan wel voor mij. Hier voegen ze iets toe aan een sterke song en maken ze er echt iets nieuws van. Maar voor de rest is dit een gemiste kans.
Luc Ghyselen (3)
 Het Zwitserse Krokus, een band die in 1974 werd opgericht door Chris von Rohr en Tommy Kiefer, beleefde een uiterst succesvolle periode begin jaren tachtig dankzij de inlijving van vocalist Marc Storace en hun album 'Metal Rendez-Vous' uit 1980. Net als nu, brachten ze toen reeds pretentieloze stevige rock met wat knipoogjes naar de blues. Denk vooral aan wat AC/DC toen en nu ook nog steeds brengt. Ook met deze 'Dirty Dynamite', hun zeventiende album als ik goed heb geteld, blijven ze trouw aan deze muziekstijl: lekker in het gehoor liggende no-nonsense hard rock die ervoor zorgt dat je een goede tijd doormaakt en die vooral live erg aanstekelijk kan werken om een heus feestje te bouwen. Twaalf nummers prijken op dit nieuwste schijfje, en zoals gezegd is AC/DC en dan vooral Bon Scott nooit veraf. Knappe riffs en dito gitaarsolos sieren het geheel op en dan mag je gaan kiezen tussen alle nummers om je eigen favoriete songs naar voor te schuiven. 'Hallelujah Rock-'n-Roll', 'Rattlesnake Rumble', 'Yellow Mary', 'Bailout Blues' of 'Hardrocking Man',... je hebt maar uit te kiezen. Net als op hun vorig album, 'Hoodoo' uit 2010, vind je hier een cover terug tussen de nummers. En de heren deden iets heel moois met 'Help' van de Beatles. Deze echte klassieker werd op een schitterende manier omgetoverd tot een ballade. Een schitterend schijfje om eens lekker alle miserie van je af te rocken: 'Let The Good Times Roll'.
Luc Ghyselen (4½)
 Dit tweede album van 'Atkins May Project' is meteen mijn kennismaking met deze band. Vocalist Al Atkins was een van de mensen die mee aan de wieg stond van het toen nog onbekende Judas Priest. Paul May is een uitmuntende gitarist die op zo'n vijftig albums te horen is gaande van gospel tot heavy metal. Muziek en teksten op 'Valley of the shadows' werden volledig door Paul geschreven. Hij bespeelde ook alle instrumenten zelf op dit album.
Het album gaat van start met het beukende 'Welcome to my nightmare' gevolgd door het stevig 'no ordinary man', meteen twee nummers waarop headbangen centraal staat. Het daaropvolgende 'Bitter waters' had helemaal niet misstaan op het album 'Heaven and Hell' van Black Sabbath. 'Enslaved to love' doet me dan weer denken aan Iron Maiden, terwijl 'Stronger the grace' dan weer eerder Judas Priest laat horen. En dit zijn meteen de drie invloeden die ik het meest herken in de muziek van 'Atkins May Project'. Harder they fall' bevat een flitsende gitaarsolo, terwijl'Not ready to die' er weer snel en stevig tegenaan gaat. De drie laatste nummers vind ik helaas een stuk minder. 'Messiah' is een instrumentaal nummer waarin ik flarden Iron Maiden herken. 'Valley of shadows' is een trage, slepende echte metalballade. En afsluiter 'The shallowing' is te rustig, te langzaam, net of het niet bij dit album thuishoort.
Maar ik hoorde genoeg sterke nummers om ook het eerste album, 'The Serpents Kiss', van dit gezelschap eens te beluisteren.
Luc Ghyselen (3 tot 4)
 De originele Asia bestond uit John Wetton (zang en bas), Geoff Downes (keyboards), Carl Palmer (drums) en Steve Howe (gitaar) en werd opgestart in 1981. In 1982 verscheen hun debuutalbum en dat werd meteen een voltreffer van formaat. Knappe melodieuse en symphonische rock met een lichte touch van pop was hun kenmerk. Met 'Heat of the Moment' hadden ze een meteen een grote hit in huis. Na een drietal albums werden de eerste bezettingswissels doorgevoerd. Tot in 2006 de vier originele leden terug samenkwamen en op toernee trokken. In 2008 werd dan een eerste studio-album opgenomen en uitgebracht via Frontiers Records getiteld 'Phoenix'. Daarna volgde 'Omega' en eerder dit jaar was er ook al 'XXX', het derde studio-album sedert de reunie van de originele band.
Het nieuwe 'Resonance' is een pakket bestaande uit 2 cd's en 1 dvd met de opnames die op vier mei 2010 werden gemaakt tijdens hun concert in het Zwitserse Basel na het uitbrengen van hun 'Omega'-album voor een enthousiaste menigte. Je krijgt als luisteraar dus een aantal nummers uit 'Phoenix' en 'Omega' en natuurlijk een aantal van hun grootste successen. Achttien nummers in totaal krijg je en dat mag je ook gaan beschouwen als een 'best of'. Enig minpuntje, maar dit is misschien wat muggenzifterij: de stem van John is niet meer wat ze is was op dat allereerste album, maar ja dit is dan ook ruim dertig jaar geleden en een mens verouderd immers.
De dvd heb ik nog niet gezien, maar bevat dezelfde achttien nummers in dezelfde volgorde.
Luc Ghyselen (3)
 De fans hebben er lang op moeten wachten maar hier is hij dan eindelijk, het nieuwe langverwachte live-album van de Australische rockers. 20 jaar was het en dus hebben ze voldoende tijd gehad om tijdens hun concerten nummers te verzamelen om deze dubbelaar vol te zetten. Maar zij die niet hebben kunnen wachten kregen vorig jaar al een leuk voorproefje in de vorm van een leuke dvd ‘ Live At River Plate’. Deze nieuwe cd-registratie bevat net dezelfde nummers die we toen op de dvd terugvonden. Al hun bekende songs, waaronder ‘’Rock-‘n-Roll’, ‘Shoot To Thrill’, ‘’Whole Lotta Rosie’ en ‘Highway To Hell’ bulderden door de luidsprekers, excuseer, door een wall of Marshall versterkers terwijl andere populaire klassiekers ‘Thunderstruck’ en ‘Dirty Deed’ als een vloedgolf over je neerkomen. Dus deze release heeft niet echt een extra meerwaarde ten opzichte van de schitterende dvd-release van vorig jaar. Het gaat net om dezelfde nummers (van dezelfde concerten in Argentinië) die we op de dvd konden beluisteren én zien. Toch een leuk cadeautje nu de Sint er weer aankomt. Alfons Maes (3 tot 4)
 Belly Love is een hardrocktrio uit Los Angeles. Ik heb daarbij zo de indruk dat Adam Steinberg zich koest moet houden achter zijn drumstel met twee vrouwelijke furies zoals Toni Valenta (zang en bas) en Lisa Black (gitaar) in zijn buurt.
Belly Love had reeds twee vijf tracks tellende ep-tjes op de teller die respectievelijk ‘Back To Freedom’ en ‘High On Wagon’ werden gedoopt vooraleer in 2007 met een eerste full cd, ‘Peace, Love And Understanding’ naar buiten te komen.
Hun jongste worp heeft als titel ‘Circles and Darkness’. In een tijdspanne van 30 minuten en 15 seconden worden er aan een ijltempo veertien tracks doorgejaagd, al moeten we zeggen dat er enkele tussendoortjes bij zitten. Zo gaan ‘Apostrophe, ‘Earache My Eye’ en ‘Earache My Eye (Ending) haast naadloos in elkaar over. In die nummers horen we duidelijk de invloed van Frank Zappa en Cheech and Chong.
Maar ik lust ze nog het liefst in het op een ska ritme voort huppelende ‘Circles and Darkness’ of in ‘Time’, dat een vrij hoog Bonnie Raitt gehalte bevat. Nogal wat tempowisselingen maken dat ‘Boogie Oogie Oogie’ er een beetje als gehakt stro uitkomt, maar in ‘War Pigs’ bewijzen de dames dat ze hun zang mooi op elkaar kunnen afstemmen.
Bij de Pink Floyd cover ‘Breathe’ wordt de klus in één minuut en twee seconden geklaard, maar die track wordt op de hielen gezeten door het beste nummer van de plaat met name ‘If You Can’t Fix Me’ met de messscherpe slide gitaar van Lisa Black. In ‘Stride Song’ vliegen de dames er nog een keertje met de botte bijl in. ‘Circle and Darkness’ is en beetje een ongelijke plaat, maar ik heb al erger meegemaakt.
‘Circles and Darkness’ by Belly Love seems to come right out of the seventies and has been very highly influenced by Frank Zappa, Cheech and Chong and Pink Floyd.
Ivan Van Belleghem (3)
 De opener van deze plaat “Gelid Ascent” verzuipt de eerste anderhalve minuut in elektronisch geneuzel, static en noise. Maar dan duikt er de spetterende popsong uit de klankkasten waar je alleen maar WAW !!! kunt van zeggen. Wat een gitaren !! Wat een goede stem! Wat een nummer! De groep één van de voortrekkers van de Indie-rock bestaat dan ook al 16 jaar. Hun vreemde naam hebben ze te danken aan het feit dat Kevin Barnes, ooit iets had met een vrouw uit Montreal. Maar de groep is afkomstig uit Athens, Georgia in de VS. Een stad waar ook de B52’s en REM het levenslicht zagen. Mooie referenties dus. “Spitefull Intervention” is zo mogelijk nog beter dan de opener. Het is vooral de combinatie van stem, piano, synthesizer en de tongue-in-cheek toon die de luisteraar betovert en in vervoering brengt. En nu weten we helemaal waar MGMT uit Brooklyn de mosterd vandaan heeft gehaald. Want “of Montreal” bestaat immers al, sinds 1996 en heeft al tien platen achter de kiezen. Als ik de stem van Kevin Barnes, de oprichter en zanger van de groep, hoor denk ik ook aan David Bowie, en dan vooral de intense (soms zelfs doordrammerige) stem van de Bowie uit de jaren ’70, voor mij zijn beste periode. “Dour Percentage” is wat minder scherp, een beetje conventioneler en bijgevolg radiovriendelijker. De arrangementen zijn hier van ontstellend hoog niveau: allerhande fluiten en blazers, flarden van achtergrondvocalen, breed georchestreerde violen enz. en dit alles zonder dat de compositie er onder lijdt, integendeel zelfs. “We Will Commit Wolf Murderer” is al van een even hoog kaliber en flirt met funk. Deze muziek wervelt dat je er enkel goed gehumeurd kan van worden. Schitterend drum- en baswerk ook. Als het nummer ergens middenweg is, duikt er plots een dance middenstuk op om U tegen te zeggen. Ik kan niet vergelijken met de andere platen van deze groep, omdat ik ze niet ken. Maar wat of Montreal hier klaar krijgt is tegelijkertijd ontzettend gelaagd als onconventioneel en psychedelisch of ja zelfs schizofreen. Het levert wel een gediversifieerd klankenpallet op, opgebouwd rond stevige nummers die geen moment vervelen. Je blijft als luisteraar van de ene verrassing in de andere vallen. Ook Prince mogen we gerust als belangrijke invloed vermelden. Het pleit eigenlijk niet voor de media in ons land dat een groep van dit kaliber al zestien jaar onder de muziekradar is blijven steken. Driewerf foei. Bij optredens van de groep sluiten ze ook regelmatig af met covers van iets beroemdere collega’s zoals Nirvana en Michael Jackson. “Malefic Dowery” is een badinerend, rustig kabbelend kort nummertje dat liefelijk klinkt, ook hier weer een fantastische orchestratie, met een Kevin Godley (ex-10cc)- achtige falsetto. Het gaat echter wel over schizofrenie. Wees maar gerust deze plaat geeft slechts alle geheimen prijs na talrijke draaibeurten. “Ye, Renew the Plaintiff”, een acht minuten durend muzikaal epos, doet dan qua stem en opbouw denken aan Mika, maar veel minder gestroomlijnd. Ach die heerlijke dissonante gitaar en de lichtjes out of tune Wall of Sound toch. Maar het ritme en de beat blijven ijzersterk minuten doorjagen en de feel van het nummer verandert daardoor compleet. En het laatste kwart van het nummer valt het tempo plots stil om zachtjes aan terug op te bouwen en uit te monden in een geluidscarnaval. We zijn al ruim over halfweg en met de beste wil van de wereld kan ik een minpuntje verzinnen over wat ik tot nu gehoord heb. “Wintered Debts” begint verstild, maar springt onmiddellijk alle kanten op: stemmen hier en daar, echo’s, gitaren allerhande. Wederom een geweldige assemblage van stemmen; electronica en klassieke pop. Het lijkt er wel op of Barnes de ambitie heeft de ultieme Glamrock-opera De Synclavier 9600 workstation die Barnes hierbij hanteert is daar in elk geval zeer behulpzaam bij geweest. Barnes schreef alles zelf, zowel muziek als de teksten. Die teksten gaan vaak over zeer donkere onderwerpen zoals “la condition humaine” en de moeilijke relatie met zijn vrouw Nina. In die zin is dit een meer dan een persoonlijke plaat. Misschien is de term muzikale therapie beter op haar plaats. De critici die het kunnen weten (zij die alle of Montreal-platen kennen) noemen dit wellicht zijn meest persoonlijke plaat. “Excorcismic Breeding Knife” heeft veel meer weg van de combinatie van een muzikaal luisterspel gekruisd met een collage van alle instrumenten en stemmen opgeslagen in zijn Synclavier 9600 workstation. Niet echt een song, maar wel intrigerend. De uitsmijter van deze plaat is het dertien minuten durende “Authentic Pyrrhic Remission” dat funky start en dat heel lang vol houdt. Maar je begint je dan af te vragen waar het nummer resoluut de boeg gaat omgooien. En ja, dat gebeurt na 5 minuten. Dan volgt er anderhalve minuut muzikale chaos om op een heel andere leest, bijna klassiek, voort te gaan. Maar voor je het weet zit je met een uitgesponnen synthesizerklank waarbij in de achtergrond ijle stemmen bewegen om dan plots plaats te maken voor een piano die vrij baan geeft voor een Beatles-achtige vocale vertolking. Je vraagt je dan soms af of het niet interessanter was om drie of zelfs vier aparte liedjes op te nemen in de plaats van ze in één lang nummer onder te brengen. Maar dat is de creatieve vrijheid van de artiest, nietwaar? Conclusie: een ongelooflijk boeiende en intrigerende plaat, maar niet voor luisteraars die van conventionele rechtlijnige rock of popmuziek houden. Eigenlijk zou ik deze recensie slechts mogen schrijven na een 45-tal draaibeurten. Maar ja dan hadden jullie wel erg lang op deze recensie moeten wachten. Being the eleventh record of this group I can only wonder why we haven’t heard them on our national radio before. Sure this is no conventionial pop or rock music. For sure these are not 3-minutes songs. But this music entertains and delights from the start to the end. It has everything one expects to find buying a record. Peter Desmet (4) 3 exemplaren van dit schitterende album liggen te grijp voor jullie. Een eenvoudig emailtje naar alfons@keysandchords.com volstaat om evt. een exemplaar te pakken te krijgen. Uit alle inzenders zullen drie winnaars getrokken worden. Afsluit van deze wedstrijd is op 30 april 2012 12:00 pm. Sonic Rendezvous was zo vriendelijk ons de extra exemplaren ter hand te stellen.
|
RSS Feed
