De voorgangers ‘Bare Bones’ en ‘Standing On The Rooftops’ draaien vooral rond zelf gecomponeerd werk van de Amerikaanse Française, hier en daar aangevuld met eigenzinnige bewerkingen uit het oeuvre van illustere songwriters. “The only thing that matters is the song” vertrouwd La Peyroux ons toe op de uitklappende digipack. Op haar zevende studioalbum ‘The Blue Room’ graait ze uitgebreid in het verleden.
Geen Dylan te bespeuren maar terug covers van overbekend werk van Cohen en Randy Newman. Een countryklassieker als ‘Gentle On My Mind’ wordt in gestileerde jazzy pop getransformeerd. ‘Change All Those Changes’, een remake van een meer obscure Buddy Holly klinkt ondertussen al vertrouwd door intens plugwerk op onze nationale radio. De afsluiter, het van Warren Zevon geleende, melancholische western epos ‘Desperados Under The Eaves’ met wonderlijk strijkerswerk van Vince Mendoza behoort ongetwijfeld tot beste momenten van de fraai uit gebalanceerde covercollectie, voor de helft opgebouwd met van Ray Charles bekend songwerk.
Dat heeft uiteraard alles te maken met de voorliefde van Peyroux en producer Larry Klein voor Charles, die vooral uitgaat naar de interpretaties van countryklassiekers van The Genius uit de vroege jaren zestig. Charles schreef destijds geschiedenis met ‘Modern Sounds In Country and Western Music’
De openingssong ‘Take These Chains From My Heart’ is van het tweede volume afkomstig. Terwijl naast ‘I Can’t Stop Loving You’ nog vier, vijf andere countryklassiekers als je de schitterende bonustrack meerekent, uit het meesterwerk met de knalrode hoes geselecteerd werden. De croonerversies van Charles blijven na al die jaren onovertroffen maar Peyroux levert voortreffelijk klinkende versies af. Dat heeft evenveel te maken met haar merkwaardige stemtimbre als de verrichtingen van het superieure combo dat de zangeres nu al sinds enige tijd omringt in de studio. De soepel opererende ritmesectie met Jay Bellerose en David Piltch ondersteunt pianist Larry Goldings en gitarist en pedalsteelman Dean Parks die andermaal voor een geschikte subtiele omkadering zorgen. In ‘Born To Lose’ en ‘You Don’t Know Me’ versterkt het gedempte trompetje van John Schneider de weemoedige after hours sfeer en de extra track ‘I Love You So Much It Hurts’ voor een ontroerende fraai uitfadende ontknoping. Bij de gelimiteerde uitgave vind je bovendien een dvd die je naast de video van ‘Changing All Those Changes’ en een akoestische solouitvoering van ‘I Can’t Stop Loving You’, een minidocumentaire die de studiosessies belicht met commentaar van Peyroux en haar producer.
Andermaal een (h)eerlijk werkstuk van een grote dame dat van tijdloze klasse en allure getuigt. Op 18 juli kan je die dame op Gent Jazz aanschouwen.

Cis Van Looy (4)

Universal  I  602537242702  l  Universal Music  l  Madeleine Peyroux

Op 1 mei van vorig jaar zat ik in het Sportpaleis om de live tournee van Sade mee te maken. Helen Folasade Adu (zoals ze in werkelijkheid heet) heb ik van in het begin van haar carrière gevolgd en bezit al haar albums. Tijdens het Amerikaanse deel van haar tournee legde de Britse regisseur Sophie Muller de show vast en die registratie werd op dvd en Blu-Ray uitgebracht. Die stormde recht naar de top van de charts in de USA en is nu ook bij ons verkrijgbaar. Bij de dvd zit ook een live cd.
Onweerswolken bevolken de schermen, blikseminslagen zijn te zien, helikoptergeluiden dringen de zaal binnen en tromgeroffel kondigt een zowaar militaire scène aan. En plots komen Sade en haar band uit het podium naar boven. De titeltrack van hun recentste cd ‘Soldier of Love’ wordt ingezet. Ik tel naast Sade zelf, acht bandleden, een drummer, een percussionist, een keyboardspeler, drie gitaristen (waarvan de ene ook sax speelde), en twee achtergrondzangers. De overheersende rode gloed staat daarbij symbolisch voor de oorlog, zij het dan wel op liefdesvlak. Daarna weerklinkt het nummer waarmee het allemaal begon, ‘Your Love Is King’. Deze wereldhit wordt opgevolgd door de song ‘Skin’ uit haar laatste cd, zoals dat de ganse avond overigens het geval zou zijn. Ik moet eerlijk bekennen (en lezers van mijn recensies kunnen dit beamen) dat ik niet zo gewonnen ben voor haar nieuwe sound, in de eerste plaats door de afwezigheid van saxofoon. De muziek klinkt niet zo jazzy meer zoals ze dat vroeger deed. Enfin, het volgende nummer wordt het opgewekte ‘Kiss of Life’ en op het videoscherm zien we een Sade rollen in het groen in een zomerse wei. Zijzelf en de ganse band zijn compleet in het zwart uitgedost. Dan volgde weer een nieuw nummer, ‘Love Is Found’, en op het podium wordt op dat samenspel tussen zwart en wit handig ingespeeld. “Met de volgende song wil ik de zon in de zaal brengen” zei ze. “Hij is opgedragen aan eenieder die ooit aan de kant gezet werd, of er niet bij hoorde.” Dat liedje maakt plaats voor ‘In Another Time’, waarna een groots opgezette jazzy intro van lichtreclames in Broadway stijl, kortom de laatavondsfeer van een Amerikaanse grootstad eraan komt. En toen wordt haar miljoenenhit ‘Smooth Operator’ ingezet, wat op spontaan applaus van de zaal kon rekenen. Het is uiteraard één van haar meest bekende en beste nummers, en dateert uit haar beginperiode. Daarna neemt ze tijd om op de rand van het podium te gaan neerzitten en het ingehouden ‘Jezebel’ te brengen. Daarop worden dan beelden geprojecteerd die hoorden bij het nieuwe nummer ‘Bring Me Home’. Het volgende liedje wordt (voor mij) duidelijk herkenbaar ingezet, want het is mijn lievelingsnummer van haar, en dat is ‘Is It a Crime’. Dan volgt ‘Love Is Stronger Than Pride’, met ‘All About Our Love’ erachter. Helikoptergeluiden weerklinken en twee gitaren zetten samen in en het succesnummer ‘Paradise’ weerklinkt. Sade doet er zowaar enkele danspasjes bij, wat uiteraard op heel wat gejuich uit de zaal kon rekenen. Deze track gaat langzaam over in ‘Nothing Can Come Between Us’, maar Sade is van het podium verdwenen. De twee achtergrondzangers zijn op de voorgrond gekomen en laten ons het refrein van deze song meezingen. Daarna komt Sade terug in het wit gekleed en met de haren los, en brengt een song in een intieme sfeer, ‘Morning Bird’, en ‘ik herken daarna ook ‘King of Sorrow’. Aansluitend volgt de miljoenenhit ‘The Sweetest Taboo’. Dan is het tijd voor ‘The Moon and The Sky’ uit de nieuwe cd, een nummer dat tot de beste daarop behoort. Sade kiest dan om solo het gevoelige nummer ‘Pearls’ te brengen, over een vrouw in Somalië die het niet makkelijk heeft. De brandende zon op de achtergrond is haar enige begeleiding. Maar het publiek lust het wel. En de successen ‘No Ordinary Love’ en ‘By Your Side’ doen daar nog een schepje sfeerschepping bovenop. Plotseling maakt een sneeuwbui van papiersnippers zich los om over de voorste rijen neer te dwarrelen. Sade sluit af met de voorstelling van de bandleden. Toen verdwijnen ze van het podium. Na aanhoudend gestamp, gefluit en geroep komen ze terug voor één bisnummer en dat wordt ‘Cherish the Day’, tijdens welke song Sade in het rood gekleed is, en zowaar op een blok de hoogte ingaat. 
Als extra’s staan er bovendien nog drie items op: ‘How Do You Say Thank You’, ‘In The Trenches’ en ‘3 Seconds’. Achter de schermen, een documentaire en outtakes enz. 
De bijbehorende live cd bevat dertien nummers en is beter niet als losstaand, maar verbonden met deze dvd te bezien. 
Een stijlvolle release die mij het succes van de live tournee nog eens doet herbeleven!

Patrick Van de Wiele (4 tot 5)

Epic  I  88691977359  I  Sony Music  I  Sade