Deze man gaat door als één van de gevestigde waarden van de “Desert Rock”. Het is de man zijn 14de plaat. Spijtig genoeg is desert rock bij ons niet echt ingeburgerd want ik had hem nog nooit horen vernoemen. Hopkins speelt al sinds 1992 met de Luminarios: als trio, quartet of quintet. De eerste drie platen waren erg beïnvloed door Neil Young, nadien vond hij zo’n beetje zijn eigen weg als singersonwriter. Maar hij speelt ook bijzonder graag bij andere groepen zoals The Sidewinders, Sand Rubies en Underbelly. Met andere woorden een bezig baasje met een serieuze werkethiek.
“Desert Rock”, ook wel “Stoner Rock” genoemd, hoewel naar verluidt de genres niet helemaal inwisselbaar zijn, speelt zich vooral af in en rond Palm Desert in Zuid-Calfornië. De “Desert Rock –sound” bevat elementen uit de psychedelia, heavy metal en blues. Palm Desert werd in het Blender–magazine zelf uitgeroepen tot één van de zeven rock ‘-n' roll steden van de VS. Hopkins heeft echter zijn tenten opgeslagen in een ander woestijngebied in het zuiden van de VS, Tucson, Arizona, niet zo ver verwijderd van Mexico.
Dat Hopkins bij ons nog niet gekend is, is volledig ten onrechte want dit is een erg interessante plaat met uit de kluiten gewassen composities, stevige gitaren en overtuigende stemmen. Wat wil elke rechtgeaarde rockliefhebber nog meer. Bovendien durft hij in zijn teksten in te gaan op de minder fraaie kanten van het leven in de Southside van Tucson.
Het is al meteen raak met de opener ‘Dark side of the spoon’ dat weinig gemeen heeft met Pink Floyd want veel potiger. Op het al even stevige ‘A Stones Throw’ wordt een meesterlijke parlando afgewisseld met een mooie zangstem. ‘Betch a Gotcha Now’ heeft een intro om duimen en vingers aan af te likken en doet een tikkeltje aan Tom Petty, ach die spacy gitaar soud toch. ‘See How They Run’ vind ik ietjes minder want erg repetitief en slechts drijvend op één riffje. ‘Outta of My Head’ klinkt stevig en melodieus en dan denken we meteen aan de Foo Fighters. Het is zeker niet iedereen gegeven om in de buurt van deze groep te komen. ‘Strutter’ is zowat het beste nummer op de plaat. Het doet me denken aan het beste van de Queens of the Stone Age.
Hopkins’ partner Lisa Novak en Salvador Duran leveren een geslaagde bijdrage als gastvocalisten op deze plaat. Vooral Duran’s zangpartij op het Spaanstalige ‘Alicya Perez’ mag gehoord worden. Het doet me verdorie aan de Franse groep Trust denken, en wat een gave gitaren man. Neen het is echt zonder dat deze plaat niet te horen is op onze nationale radiogolven. Men geeft van jetje maar het blijft steeds melodieus en geen inhoudloos gerammel. ‘Friend of the Shooter’ is een meesterlijke combinatie van broeierige gitaren en parlando op niveau. Het heeft iets weg van Neil Young, trouwens een even lang uitgesponnen epos, zonder ook maar één moment een doorslag te zijn van de muziek van de Canadees. ‘Good Morning’ is instrumentaal en experimenteel getint met zwarte gitaren en sitar. Hopkins brouwt er een interessant nummer uit voort dat muzikaal mooi overeind blijft staan. Me de titelsong ‘Buried Treasures (It’s Not Out of Here)’ heeft de man zelfs een potentiële radiohit onder zijn arm als je het mij vraagt: stevig maar tegelijkertijd heel toegankelijk. ‘Sweet Dreams, Lisa’ is zowaar een instrumentaal slaap/wiegeliedje. Als verrassing is er nog een laatste titeloos liedje met noisy gitaren, sitar en al dies meer.
Bij deze ‘Buried Sands’ is er ook nog een bonus-cd ‘Along Walk Home’ die Hopkins zelf opnam, vooral in Paraguay tussen 2003-2011. Hopkins was immers vrijwilliger voor het Amerikaanse Peace Corps als crop-extension agent in de periode 1981-1983, toen Paraguay nog van de rest van de wereld was geïsoleerd in volle Stroessner-didactuur. Hij speelde er constant op zijn gitaar, de enige vorm van vermaak op het platteland waar toen nog geen elektriciteit was. Samen met zijn vriend Don Concepción Romero vormde hij het duo Los Reyes. Ze maakten heel wat opnames in de hoofdstad Asunción. Deze bonus-cd is een mengeling van geluiden, gesprekken en muziekjes. Het is eigenlijk bijna de opname van een radio-documentaire of zelfs een luisterspel. Persoonlijk kon ik dit werkstukje wel appreciëren, maar dat is omdat ik zelf bijna vier jaar coöperant was in Latijns–Amerika. Ik heb echter het vermoeden dat de meeste liefhebbers van ‘Buried Treasures’ niet onmiddellijk een boodschap hebben aan deze bonus-CD.
Rich Hopkins and the Luminarios are a big surprise to me. This is strong, roots-orientated rock music that convinces from minute one to minute fifty three. Let’s hope this excellent record will get lots of airply because Hopkins deserves it. His bonus-CD is very interesting for Latin America lovers like me.
Peter Desmet (4)
“Desert Rock”, ook wel “Stoner Rock” genoemd, hoewel naar verluidt de genres niet helemaal inwisselbaar zijn, speelt zich vooral af in en rond Palm Desert in Zuid-Calfornië. De “Desert Rock –sound” bevat elementen uit de psychedelia, heavy metal en blues. Palm Desert werd in het Blender–magazine zelf uitgeroepen tot één van de zeven rock ‘-n' roll steden van de VS. Hopkins heeft echter zijn tenten opgeslagen in een ander woestijngebied in het zuiden van de VS, Tucson, Arizona, niet zo ver verwijderd van Mexico.
Dat Hopkins bij ons nog niet gekend is, is volledig ten onrechte want dit is een erg interessante plaat met uit de kluiten gewassen composities, stevige gitaren en overtuigende stemmen. Wat wil elke rechtgeaarde rockliefhebber nog meer. Bovendien durft hij in zijn teksten in te gaan op de minder fraaie kanten van het leven in de Southside van Tucson.
Het is al meteen raak met de opener ‘Dark side of the spoon’ dat weinig gemeen heeft met Pink Floyd want veel potiger. Op het al even stevige ‘A Stones Throw’ wordt een meesterlijke parlando afgewisseld met een mooie zangstem. ‘Betch a Gotcha Now’ heeft een intro om duimen en vingers aan af te likken en doet een tikkeltje aan Tom Petty, ach die spacy gitaar soud toch. ‘See How They Run’ vind ik ietjes minder want erg repetitief en slechts drijvend op één riffje. ‘Outta of My Head’ klinkt stevig en melodieus en dan denken we meteen aan de Foo Fighters. Het is zeker niet iedereen gegeven om in de buurt van deze groep te komen. ‘Strutter’ is zowat het beste nummer op de plaat. Het doet me denken aan het beste van de Queens of the Stone Age.
Hopkins’ partner Lisa Novak en Salvador Duran leveren een geslaagde bijdrage als gastvocalisten op deze plaat. Vooral Duran’s zangpartij op het Spaanstalige ‘Alicya Perez’ mag gehoord worden. Het doet me verdorie aan de Franse groep Trust denken, en wat een gave gitaren man. Neen het is echt zonder dat deze plaat niet te horen is op onze nationale radiogolven. Men geeft van jetje maar het blijft steeds melodieus en geen inhoudloos gerammel. ‘Friend of the Shooter’ is een meesterlijke combinatie van broeierige gitaren en parlando op niveau. Het heeft iets weg van Neil Young, trouwens een even lang uitgesponnen epos, zonder ook maar één moment een doorslag te zijn van de muziek van de Canadees. ‘Good Morning’ is instrumentaal en experimenteel getint met zwarte gitaren en sitar. Hopkins brouwt er een interessant nummer uit voort dat muzikaal mooi overeind blijft staan. Me de titelsong ‘Buried Treasures (It’s Not Out of Here)’ heeft de man zelfs een potentiële radiohit onder zijn arm als je het mij vraagt: stevig maar tegelijkertijd heel toegankelijk. ‘Sweet Dreams, Lisa’ is zowaar een instrumentaal slaap/wiegeliedje. Als verrassing is er nog een laatste titeloos liedje met noisy gitaren, sitar en al dies meer.
Bij deze ‘Buried Sands’ is er ook nog een bonus-cd ‘Along Walk Home’ die Hopkins zelf opnam, vooral in Paraguay tussen 2003-2011. Hopkins was immers vrijwilliger voor het Amerikaanse Peace Corps als crop-extension agent in de periode 1981-1983, toen Paraguay nog van de rest van de wereld was geïsoleerd in volle Stroessner-didactuur. Hij speelde er constant op zijn gitaar, de enige vorm van vermaak op het platteland waar toen nog geen elektriciteit was. Samen met zijn vriend Don Concepción Romero vormde hij het duo Los Reyes. Ze maakten heel wat opnames in de hoofdstad Asunción. Deze bonus-cd is een mengeling van geluiden, gesprekken en muziekjes. Het is eigenlijk bijna de opname van een radio-documentaire of zelfs een luisterspel. Persoonlijk kon ik dit werkstukje wel appreciëren, maar dat is omdat ik zelf bijna vier jaar coöperant was in Latijns–Amerika. Ik heb echter het vermoeden dat de meeste liefhebbers van ‘Buried Treasures’ niet onmiddellijk een boodschap hebben aan deze bonus-CD.
Rich Hopkins and the Luminarios are a big surprise to me. This is strong, roots-orientated rock music that convinces from minute one to minute fifty three. Let’s hope this excellent record will get lots of airply because Hopkins deserves it. His bonus-CD is very interesting for Latin America lovers like me.
Peter Desmet (4)
RSS Feed
