Beukende gitaren en pompeus klinkende melodieën hebben zich in het verleden gaarne laten begeleiden door een al dan niet kloeke zangeres, die zich vol overgave en met een krachtige buikstem aan lichtjes over-the-top lyrics waagt. Evanescence en Within Temptation zijn voorbeelden van een slimme combinatie die de groepen meestal geen financiële windeieren legt. Voornamelijk omdat deze mix beide sekses aanspreekt: mannen houden van de zware riffs en de eventueel aantrekkelijke zangeres, vrouwen voelen zich aangesproken door de sterke persoonlijkheid en dito podiumprésence van laatstgenoemde. Ook het Engelse Panic Room tracht te scoren met het beproefde recept. Anne-Marie Helder - met zo’n naam moet je wel in de muziekbusiness - laat zich omsingelen door vier lelijkaards. Dat lijkt ook een must, wellicht om het contrast extra in de verf te zetten. De lay-out (een dubbel kartonnen hoesje) is uiterst verzorgd, maar de titel van de plaat staat zowat drie keer groter dan de groepsnaam uitgesmeerd op de cover. Dat getuigt van weinig egotripperij, doch zorgt voor verwarring: aanvankelijk leek het erop dat de groep “Skin” heette (wat me deed vermoeden dat het een nieuwe solo-cd van de zangeres van Skunk Anansie was).
Hoogtepunten zijn het rustige ‘Freefalling’, het stevige ‘Hiding The World’ en het bevreemdende ‘Nocturnal’ (dat begint als een kinderslaapliedje). Ook ‘Chances’, dat met zijn ritmische gitaarsound meer pop dan rock lijkt, verrast. Wie kon voorspellen dat je op dergelijke plaat een nummer zou aantreffen dat je aan Santana of Los Lobos doet denken? Harde en zachte nummers gaan op ‘Skin’ hand in hand, zodat er voor elk wat wils is. Panic Room betreedt niet noodzakelijk nieuwe muzikale paden, maar verdient zonder meer de aandacht van genreliefhebbers.
Panic Room combines hard and soft melodies with Anne-Marie Helder’s powerful voice, which creates music in the vein of Evanescence or Within Temptation. The band ain’t no one trick pony, though, because they even dare to include Santana/Los Lobos-esque guitar sounds in ‘Chances’. Further highlights include the quiet ‘Freefalling’, the brutal ‘Hiding The World’ and the surprising ‘Nocturnal’ (which begins as a lullaby). Panic Room currently isn’t trail-blazing, but offers plenty to like.
Julian De Backer (3 tot 4)
Hoogtepunten zijn het rustige ‘Freefalling’, het stevige ‘Hiding The World’ en het bevreemdende ‘Nocturnal’ (dat begint als een kinderslaapliedje). Ook ‘Chances’, dat met zijn ritmische gitaarsound meer pop dan rock lijkt, verrast. Wie kon voorspellen dat je op dergelijke plaat een nummer zou aantreffen dat je aan Santana of Los Lobos doet denken? Harde en zachte nummers gaan op ‘Skin’ hand in hand, zodat er voor elk wat wils is. Panic Room betreedt niet noodzakelijk nieuwe muzikale paden, maar verdient zonder meer de aandacht van genreliefhebbers.
Panic Room combines hard and soft melodies with Anne-Marie Helder’s powerful voice, which creates music in the vein of Evanescence or Within Temptation. The band ain’t no one trick pony, though, because they even dare to include Santana/Los Lobos-esque guitar sounds in ‘Chances’. Further highlights include the quiet ‘Freefalling’, the brutal ‘Hiding The World’ and the surprising ‘Nocturnal’ (which begins as a lullaby). Panic Room currently isn’t trail-blazing, but offers plenty to like.
Julian De Backer (3 tot 4)
RSS Feed
