 Het Britse Pagan Altar werd opgericht in 1976 ten tijde van de NWOBHM, al kan je hen eerder gaan situeren in de 'doom metal'. Ze brachten een mix van zwaarmoedige, epische en harde muziek met, meestal, occulte teksten. Echt groots werden ze niet en ze hielden het voor bekeken in 1982. In 2004 begon het terug te kriebelen en werd de band vanonder het stof gehaald. Er werden, in een nieuwe bezetting, nummers opgenomen die geschreven waren in de periode '78 tot '82 en die werden uitgebracht onder de titel 'Lords of Hypocrisy' voor het label Oracle Records.
En nu valt deze heruitgave, ditmaal op 'Cruz Del Sur Music' van dit album in de bus. In vergelijking met die eerste uitgave op cd is er een kort nummer bijgekomen, je krijgt dus negen nummers in plaats van acht. Hun mix van heavy rock met melancholieke en psychedelische muziek komt het best tot zijn recht in de meer uitgesponnen, lichtjes epische, nummers als 'Armageddon', 'The masquerade' of 'March of the dead'. Dit laatste nummer doet me dan ook weer wat denken aan Jethro Tull, maar dan zonder de dwarsfluit. Het 'nieuwe' nummer is een kort nummer geworden dat begint als een pure bluessong maar dan eindigt als een folknummer.
Slecht is het allemaal niet, maar of er in het overaanbod aan metal releases veel interesse zal zijn voor een band die het niet echt kon waarmaken in de gouden periode van de NWOBHM, betwijfel ik toch.
Luc Ghyselen (3)
 Dit kwartet (Frank Kühnlein (vocals/guitars), Matze Hottinger (bass), Mischa Matveev (guitars/vocals) en Fabi Angermüller (drums)) uit Würzburg/Duitsland liet het eerst echt van zich horen in 2008 door het winnen van de 'German Rock and Pop award' in de categorie 'Hard 'n' Heavy'. In 2009 verscheen dan hun eerste full-album en met 'Endzeit' zijn ze toe aan hun tweede. Over de titel zeggen ze zelf dat ze zeker niet bang zijn dat het einde van de wereld nabij is en daarbij het album in digi-pack versie telt dertien nummers.
Hier, op de promo die ik hier heb, staan tien nummers in wat omschreven word als 'German alternative Nu Metal”, iets waarin ik me wel kan vinden. Denk nu niet meteen aan een afkooksel van Rammstein, want het enige wat dit viertal bind met hun wereldberoemde landgenoten is het feit dat ze hun songs ook in het Duits brengen. Hier houden meteen alle vergelijkingen op. Maar net als bij Rammstein kan ik mijn aandacht niet echt bij de songs houden, vooral de Duitse teksten zijn er voor mij te veel aan. Al zijn er ook op muzikaal vlak dingen die me tegen de borst stoten : zo is er bijvoorbeeld de akoestische intro voor 'Kinder des Zorns' van bijna een volle minuut en dan ook nog het 'kinderen gezang' in datzelfde nummer. Nee, niet echt 'my cup of tea'.
Luc Ghyselen (2 tot 3)
 Het Italiaanse death metal gezelschap Infernal Poetry (Christian Morbidoni (guitar), Alessandro Infusini (bass), Alessandro Vagnoni (drums), Daniele Galassi (guitar) en Paolo Ojetti (vocals)) is met deze 'Paraphilliac' aan zijn vierde full album toe. Ook een paar demo's en zo werden reeds sinds 1997 op de mensheid losgelaten.
Tien nummers, als je het ongeveer een minuut durende 'Preliminaries' meetelt, bevat het album. De negen overige nummers bestaan uit, volgens de release info, : “Headcrushing riffs, outstanding vocals, multilayered drumming and hysterical twists”. Verder lees ik ook nog: “... a mindblowing platter, a killer mix of rage, technique and boundless creativity...” en ook nog iets over hun unieke visie op death metal. Indien dit allemaal klopt, luisterde ik naar een wereldschijf. Maar, helaas voor band en label, is daar weinig van te horen. Nee, dit is, voor mij althans, een gewone death metal schijf die zeker niets toevoegt aan het genre.
Luc Ghyselen (2 tot 3)
 Nieuw, voor mij althans, is dit quintet uit Australië. Nochtans is deze band reeds sedert 1994 bezig en maakten ze reeds vier full-albums en een EP die in de pers goed tot uitstekend werden ontvangen. Naast wat problemen met platenmaatschappijen zorgden ook he komen en gaan van heel wat leden steeds voor problemen. Gitarist Con (Kosta) Papazoglou en drummer Zain Kimmie zijn er reeds bij van in het beginne. De rest van de huidige band bestaat uit Evan Harris (bass), Seb Schneider (piano en keyboards) en vocalist Danny Cecati. Zijzelf omschrijven hun muziek als “melodic power metal”, op de release-info lees ik “Dark power symphonic progressive metal”, wat meteen een hele mond vol is.
Opener 'Redemption' knalt al meteen uit de luidsprekers : zo'n zes minuten en een half mag je al je nekspieren al gaan losgooien op dit agressieve naar pure heavy metal neigend nummer. Met naast al het schitterende instrumentale werk ook een knalprestatie van vocalist Danny Cecati die me wat doet denken aan Jorn Lande. Meteen is de toon gezet. De daaropvolgende nummers 'Shadowdance' en 'Eyes of madness' moeten niet onderdoen. En dan komen we aan bij het hoogtepunt van dit album : het in twee delen opgevatte titelnummer 'The inception of darkness'. In het eerste deel, 'Transcending', hoor je ook de gastvocals van George Kosma (Be'Lakor). In het tweede deel, 'Reborn', zijn er twee gastvocalisten : opnieuw George Kosma en ook nog sopraan Sarah Parker. Dit tweeluik bevat talrijke veranderingen op gebied van tempo, ritmes en zang. Schitterend gewoon. Daarna blijven ze op hun elan doorgaan met het stevige 'Immortals' (hoor ik hier opnieuw niet Jorn Lande?). 'Perfect images' doet me wat denken aan Dream Theater maar is toch op en top Eyefear door het gebruik van hun eigen riffs. Met 'Legions', opnieuw een stevig beukend nummer, zijn we al toe aan het laatste nummer van dit album. Acht nummers bevat dit schitterend kleinood en die zijn veel te vlug voorbij. Gelukkig staan ook nog drie bewerkte nummers op het schijfje, namelijk een 'radio edit' van 'Redemption' en orchestrale versies van 'Eyes of Madness' en 'Reborn'.
Een prachtig album wat me alleen maar zal doen zoeken naar eerder werk van deze band in de hoop dat dit even knap is als wat ze met 'The Inception Of Darkness' brengen.
Luc Ghyselen (4 tot 5)
Limb Music I LMP 1211-136 CD I Eyefear
 Het Canadese vijftal van Cryptopsy werd opgericht in 1988 als Necrosis. Pas in 1992 werd de naam gewijzigd tot Cryptopsy. Een EP, een live album en zes studio albums werden reeds ingeblikt. Ze staan garant voor 'technical death metal' of 'technical extreme metal'.
En nu is er dus deze dubbel-cd die een overzicht biedt van wat ze tot nog toe zoal hebben uitgebracht. Zo'n honderdvijfendertig minuten werden er op de twee schijfjes samengesperst. De eerste drie nummers op de eerste cd zijn dan nog eens volledig nieuw opgenomen nummers. De overige dertien van de eerste schijf komen uit de vier laatste albums van de band te weten: 'Whisper supremacy' (1998), 'And then you'll beg' (2000), 'Once was not' (2005) en 'The unspoken king' (2008). De tweede schijf bevat dan nummers van hun eerste twee studio albums, 'None so vile' (1996) en 'Blasphemy made flesh' (1994). Verder nog live opnames met verschillende bandbezettingen (1998, 2003 en 2004). En die tweede cd eindigt met vier nummers die werden opgenomen in 1998 en die er voor zorgden dat het label Century Media de band toen liet tekenen. Enkel van het meest recente titelloze studioalbum, hun zevende dus, vind je hier niets op terug.
Voor fans van deze band en van 'technical death of extreme metal' is dit hier zeker een aanrader daar je hiermee je collectie van Cryptopsy vervolledigd.
Luc Ghyselen (3)
 Het Duitse electro/rock-gezelschap van 'A Life Divided' werd in 2003 opgericht en is met 'The great escape' aan zijn vierde full-album toe. Hun laatste single, 'Heart on fire' bereikte op een bepaald moment nummer één op de download charts van Amazon, wat meteen aangeeft dat dit een band is die een groot publiek kan bekoren. De titel van dit album slaat op het feit dat iedereen onder ons wel eens echt weg wil uit de 'dagelijkse' sleur. We willen allemaal wel eens weg van onze partner, weg op zoek naar ander werk, weg van onze sociale of politieke contacten. Gewoonweg eens alles achter ons laten en op een andere plaats met een ander leven herbeginnen. Zo laat in ieder geval vocalist Jürgen Plangger zijn licht schijnen over de titel van dit album.
Dertien nummers – veertien indien je de digipack aankoopt – bevat het album. De meeste zijn vrij stevig opgevat maar zoals zo passend in dit genre is het stevige gedeelte vooral de achtergrond. Het soleerwerk is er voor de synthesizers zodat meteen vele echte metalheads dit links zullen laten liggen. Nochtans is er stevig werk te horen op dit album. Ik denk hierbij meteen aan het beukende en van knappe riffs voorziene 'On the edge'. Ook het vlotte 'It ain't good' bevalt me wel, maar ik mis toch zo nu en dan een flitsende gitaarsolo.
Misschien niet echt voor de pure metalheads maar eerder iets voor muziekliefhebbers die houden van oudere 'new wave' en/of gothic.
Luc Ghyselen (3)
 In 2007 werd de naam Wind Rose gekozen door de stichtende leden Claudio Falconcini (guitars), Frederico Meranda (keyboards) en Daniele Visconti (drums). In 2009 kwamen Fransesco Cavalieri (vocals) en Alessio Consani (bass) de gelederen versterken. Een eerste demo zag het levenslicht in 2010 en dan nu dus hun full-album. Ze brengen een mix van progessieve metal en symfonische power metal. Als voorbeelden noemen ze vooral, kan het anders, Dream Theater, Symphony X en Blind Guardian.
Dit debuutalbum is opgevat als een conceptalbum naar een verhaallijn geschreven door Claudio. Een zoveelste fantasy verhaal dus met zestien nummers waarvan een zestal korte tussen stukjes die je geen echte nummers kunt noemen, maar die wel nodig zijn om hun verhaal te vertellen. Het Italiaanse accent moet je erbij nemen en doet me soms eens de wenkbrauwen fronsen !
Slecht is het allemaal niet, maar zoals bij vele bands in dit genre is het ook niet vernieuwend of wereldschokkend. Voeg daarbij dat vele nummers eerder een traag tempo meekregen en je begrijpt dat het moeilijk is om dit album in een ruk te beluisteren.
Liefhebbers van progressieve metal kunnen hiermee waarschijnlijk mee weg, anderen beluisteren dit liever eerst alvorens aan te kopen.
Luc Ghyselen (2 tot 3)
 Dit Italiaanse vijftal uit de streek van Novara in Italië brengt progressieve metal en haalde de mosterd bij voorbeelden als Dream Theater, Evergrey, Symphony X, Rush en vooral Fates Warning. De band werd in 2008 opgericht door Davide Penna (guitars), Matteo Maselli (drums) and Sam Lanfranchini (keyboards). In 2009 verscheen een EP met zes nummers en deze 'Walkabout' is hun eerste full-album. Intussen bestaat de band uit Davide Penna (guitars), Sam Lanfranchini (keyboards), Fabio D'Amore (vocals), Fabio Nasuelli (drums) en Juan Manuel Savoini (bass).
Zoals je mag verwachten van in het wereldje van de progressieve metal zijn er erg goede arrangementen en knappe harmonieën. Voeg daarbij een erg soliede ritme sectie en je kan bouwen aan knap materiaal. Opener 'Prisoner' is meteen zo'n nummer mat al die goede ingrediënten. 'Earn your answers' brengt knappe tempowisselingen en laat horen dat Davide Penna evengoed overweg kan met klassieke gitaarloopjes als met knappe solos op de electrische gitaar. Met 'Joke' krijgen we waarschijnlijk het stevigste nummer met zijn agressieve vocale uithalen en dito gitaarsolo. Op 'Deeper Signs' mag Ray Adler (Fates Warning) de openingsstrofe inzingen en mag hij verder meedoen in de achtergrond. Maar hier bewijst Ray wel dat Fabio nog niet echt tot de top behoort als vocalist. Het zeemzoete 'Missing' begint met het luiden van de klokken en is overduidelijk het kortste nummer op dit album, al loopt het knap over in afsluiter 'Broken soul' waarin nog eens alle remmen worden losgelaten.
Dit negen nummers tellende album zal zeker in de smaak vallen van de rechtgeaarde progressieve metalfan. Maar ook andere metalfans kunnen hiermee aan hun trekken komen.
Luc Ghyselen (3 tot 4)
 Dit Italiaanse viertal ontstond in 2003 in Rome. Na een aantal demo's en ep's is dit hun eerste full-album. Ook de bezetting wijzigde al een aantal keer. Voorlopig bestaat Lykaion uit Alessandro Sforza (gitaar, zang), Fabio Valentini (gitaar), Alessandro Esposito (bass) en Andrea Alberati (drums).
Tien nummers, goed voor zo'n veertig minuten muziek, vind je op 'Nothin' but death' in een stevige mix van hard rock, heavy metal wat trash en een beetje gothic. De brutale zangstijl krijgt soms mooie contrasten met akoestische intermezzo's. Geen echte uitschieters, maar ook geen echt zwakke momenten krijg je te horen. Het stevige 'A cold summer day' mag er gerust wezen als je eens goed wil gaan headbangen, terwijl het toch wel catchy 'Fuck you (I love myself)' het misschien zelfs goed zou doen op de radio. Met 'Empty' krijg je een stevige, goed in het gehoor liggende ballade en met 'Passion kills' krijg je het snelste en misschien ook wel het stevigste nummer geserveerd. Afsluiter 'Dimenticheria' is ook snel en stevig en het refrein wordt in het Italiaans gezongen. Ook de overige nummers hebben allen wel iets, maar toch ... eerst eens beluisteren vooral je overgaat tot een aankoop.
Luc Ghyselen (3)
 Het Italiaanse vijftal Hollow Haze werd in 2003 opgericht door gitarist Nick Savio en is met 'Poison in black' al aan zijn vierde full-album toe. De rest van de band bestaat uit Dave Cestaro (bass), Simon Giorgini (keyboards), Camillo Colleluori (drums) en Ramon Sonato (vocals). Volgens de release-info is dit symphonic power metal. Al hoor ik hier ook heel wat invloeden uit de pure heavy metal.
Na de bijna instrumentale opener 'Rise above' volgt 'Tears of Pain' die me meteen doet denken aan Judas Priest. Vooral vocalist Ramon Sonato haalt een heel hoog Rob Haford-gehalte (al is Ramon's stem misschien meer melodisch). En ook de intro van 'Never turn back' kan zo op een Priest-album. Na die intro slaat Hollow Haze wel een andere weg in namelijk meer richting power metal. En zo komen we bij een tweede grote invloed van deze band, namelijk Avantasia. Iets wat nog duidelijker wordt in bijvoorbeeld 'Hit in time'. En een derde grote invloed is Black Sabbath : luister daarvoor maar eens naar de o zo duistere openingsriff van 'Lords of World' en natuurlijk hun coverversie van 'Headless cross', waarmee dit album afsluit. Voor elke metalfan staat hier dus wel iets op. En vergeet ook niet dat er op een hoog niveau wordt gemusiceerd met nog een extra vermelding voor de knappe riffs en schitterende gitaarsolo's van Nick Savio ('Pray for you', 'Voodoo Rites' en alle andere nummers).
Hollow Haze is dus een prachtige mix van vijfentwintig percent Judas Priest vijfentwintig procent Black Sabbath, vijfentwintig procent Aventasia en vijfentwintig procent pure power metal. Een kennismaking met deze band is verplicht !
Luc Ghyselen (4 tot 5)
|
RSS Feed
