Juanita y los feos is een garagepunk groep uit Madrid die in Spanje redelijk goed bekend is. Ze lieten zich al opmerken met de single ‘No Tengo Ritmo’ uit 2008 die het in Spanje heel goed deed. Maar de groep is ook niet onbekend in het Verenigd Koninkrijk. Normaal gezien kijk ik voor een recensie altijd eens na wat er al op wikipedia geschreven werd. In het geval van deze groep blijkt dat wat er initieel gepubliceerd werd op Wikipedia, de groep niet echt beviel, vandaar dat alles gewist werd. Toch ook maar eens op de website van Sonic gekeken, de verdeler van deze plaat in de Benelux. Daar staat te lezen dat de sound van deze groep schatplichtig is aan Devo, The Cure en een Spaanse, mij niet bekend groep, Los Monaguillosh (de koorknapen). En op MySpace vinden we zelfs een blog terug van de groep waaruit we kunnen opmaken dat ze in 2005 werden opgericht, al enkele personeelswissels achter de rug hebben en twee lp’s op hun actief hebben: ‘Juanito y los feos’ (Juanita en de lelijkaards) en ‘Matado por los feos’ (gedood door de lelijkaards).
Hoe dan ook het is de muziek die moet overtuigen. Wij benieuwd wat Juanita en de lelijkaards, muzikaal te vertellen hebben.
De plaat opent niet opzienbarend met het up-tempo ‘El final’ (het einde). Aanvaardbare stem van Juanita ondersteunt door energieke gitaren en keyboards. Het 2e nummer ‘500 muertos’ voert ons helemaal terug naar de hoogtijdagen van de punk en new wave einde jaren ’70, begin jaren ’80; De composities zijn recht voor hun raap ontdaan van alle subtiliteiten, maar klinken erg energiek en worden overtuigend gebracht. Eén van de groepen van toen die ik me nog levendig herinner is X-Ray Specs. Af en toe klinken er echo’s door van The Cure, zoals op ‘La bomba del Islami’. ‘Sigue Vivo’ bulkt van de adrenaline. Het is een vlot, springerig nummer, net zoals ‘Autolesionarse’ dat me ook wel kan bekoren. Elk nummer drijft op stevige gitaren en een bedje van keyboards, maar die instrumentatie is super efficiënt en maakt dat stem en af en toe sologitaar en orgeltje zich vlot kunnen manifesteren. ‘Circo Roma’ start in staccatovorm en houdt dat bijna de ganse duur van het liedje vol. ‘Mujer rubia, hombre moreno’ (blonde vrouw, donkere man) heeft hetzelfde stramien maar met lichtjes vervormde stemmen. Het gaat hier echt wel in sneltreinvaart, maar het is in elk geval aanstekelijk en voorbij voor je het weet. ‘Lobos’ doet denken aan de sound van Joe King Carrasco, dat orgeltje! Wat is er eigenlijk van die man geworden? Hoe langer ik de plaat hoorde hoe meer ik het resultaat kan smaken. Juanita’s zang is geen wereldklasse, maar voor dit genre muziek hoeft dat ook niet. Maar haar stem is vinnig en energiek, net als de instrumentatie; een geslaagde combinatie. ‘Hotel Osona’ doet qua gitaarwerk effectief een beetje aan The Cure denken maar de stem van Juanita kan doorgaan als de Spaanse dubbelganger van Poly Styrene. Goed nummer overigens. ‘Traga, mastica, vomita’ (slik, kauw en braak), een erg intens nummer, gaat waarschijnlijk over Anorexia Nervosa, heeft een geweldig refreintje ‘eres guapa pero eres estupida’. Je bent mooi maar dom. Ja, Juanita neemt geen blad voor haar mond.’Triste pero cierto’ (droef maar zeker) begint zowaar poppy en bulkt van de energie. Bij ‘Kurva’ valt me plots ook de naam terug te binnen van de Belgische cold dadergroep ‘The Names’, de intro doet er aan denken. De afsluiter ‘Paleto’ sluit deze plaat waardig af.
Eerlijk gezegd had ik nog nooit van dit groepje gehoord. Als eerste kennismaking is het me zeker niet tegengevallen. De sound van deze groep bevalt me wel. De enige kritiek die ik heb is dat over de ganse duur van de plaat er weinig of geen muzikale variatie te bespeuren valt. Wat zowel een pluspunt als minpunt kan zijn. Spijtig genoeg is Juanita geen Siouxsie (van The Banshees), ze spelen daar een klasse onder, maar dat is zeker niet onverdienstelijk.
Juanita y los feos es un grupo desconocido fuera de España, por lo menos en el Benelux. El grupo ha escuchado muy bien al punk y new wave britanico de los finales de los años ’70 inicio de los ’80. De todos modos es una sorpresa grata, dentro este genero de música han hecho francamente un buen disco. Una inyección de 35 minutos pura energia!
Peter Desmet (3)
Hoe dan ook het is de muziek die moet overtuigen. Wij benieuwd wat Juanita en de lelijkaards, muzikaal te vertellen hebben.
De plaat opent niet opzienbarend met het up-tempo ‘El final’ (het einde). Aanvaardbare stem van Juanita ondersteunt door energieke gitaren en keyboards. Het 2e nummer ‘500 muertos’ voert ons helemaal terug naar de hoogtijdagen van de punk en new wave einde jaren ’70, begin jaren ’80; De composities zijn recht voor hun raap ontdaan van alle subtiliteiten, maar klinken erg energiek en worden overtuigend gebracht. Eén van de groepen van toen die ik me nog levendig herinner is X-Ray Specs. Af en toe klinken er echo’s door van The Cure, zoals op ‘La bomba del Islami’. ‘Sigue Vivo’ bulkt van de adrenaline. Het is een vlot, springerig nummer, net zoals ‘Autolesionarse’ dat me ook wel kan bekoren. Elk nummer drijft op stevige gitaren en een bedje van keyboards, maar die instrumentatie is super efficiënt en maakt dat stem en af en toe sologitaar en orgeltje zich vlot kunnen manifesteren. ‘Circo Roma’ start in staccatovorm en houdt dat bijna de ganse duur van het liedje vol. ‘Mujer rubia, hombre moreno’ (blonde vrouw, donkere man) heeft hetzelfde stramien maar met lichtjes vervormde stemmen. Het gaat hier echt wel in sneltreinvaart, maar het is in elk geval aanstekelijk en voorbij voor je het weet. ‘Lobos’ doet denken aan de sound van Joe King Carrasco, dat orgeltje! Wat is er eigenlijk van die man geworden? Hoe langer ik de plaat hoorde hoe meer ik het resultaat kan smaken. Juanita’s zang is geen wereldklasse, maar voor dit genre muziek hoeft dat ook niet. Maar haar stem is vinnig en energiek, net als de instrumentatie; een geslaagde combinatie. ‘Hotel Osona’ doet qua gitaarwerk effectief een beetje aan The Cure denken maar de stem van Juanita kan doorgaan als de Spaanse dubbelganger van Poly Styrene. Goed nummer overigens. ‘Traga, mastica, vomita’ (slik, kauw en braak), een erg intens nummer, gaat waarschijnlijk over Anorexia Nervosa, heeft een geweldig refreintje ‘eres guapa pero eres estupida’. Je bent mooi maar dom. Ja, Juanita neemt geen blad voor haar mond.’Triste pero cierto’ (droef maar zeker) begint zowaar poppy en bulkt van de energie. Bij ‘Kurva’ valt me plots ook de naam terug te binnen van de Belgische cold dadergroep ‘The Names’, de intro doet er aan denken. De afsluiter ‘Paleto’ sluit deze plaat waardig af.
Eerlijk gezegd had ik nog nooit van dit groepje gehoord. Als eerste kennismaking is het me zeker niet tegengevallen. De sound van deze groep bevalt me wel. De enige kritiek die ik heb is dat over de ganse duur van de plaat er weinig of geen muzikale variatie te bespeuren valt. Wat zowel een pluspunt als minpunt kan zijn. Spijtig genoeg is Juanita geen Siouxsie (van The Banshees), ze spelen daar een klasse onder, maar dat is zeker niet onverdienstelijk.
Juanita y los feos es un grupo desconocido fuera de España, por lo menos en el Benelux. El grupo ha escuchado muy bien al punk y new wave britanico de los finales de los años ’70 inicio de los ’80. De todos modos es una sorpresa grata, dentro este genero de música han hecho francamente un buen disco. Una inyección de 35 minutos pura energia!
Peter Desmet (3)
RSS Feed
