Stephen Savage uit St. Louis, woont nu in Santa Fe. Hij componeert, improviseert en speelt muziek en heeft gewerkt als muzikant en leraar. Hij heeft werken op traditionele manier voor de traditionele types van muzikale ensembles geschreven, zoals solo piano, kamermuziek enz. Maar hij heeft ook rock en jazz op verschillende tijdstippen in zijn leven geschreven en gespeeld. Hij zegt: “I love classical music, but I am energized by the possibilities of space music. I especially enjoy how it allows me to subtly incorporate elements of ambient-New Age,-avant-garde jazz, modern-classical and electronica”. Onlangs werkte hij met “Proof of Infinity” en met de stichter, zijn vriend en producer Michael O’Connell, en gebruikte daarbij enkele van de talrijke elektronische en virtuele muziekbronnen die nu voorhanden zijn. In zijn elektronische jazzrock hoor je elementen van Jean-Luc Ponty, Vangelis, Pat Moraz en fusion uit de jaren zeventig. Hij voegt eraan toe: “The future is a bit like a sci-fi mystery, but we know it will contain more technology, space exploration and types of Music we have never heard before.” De muziek begon als improvisaties, die hij verfijnde in de studio. De vier laatste stukken klinken het meest als “space Music”.

Patrick Van de Wiele (3½)

Eigen Beheer  I  887516078354  I  CD Baby Distr.  I  Stephen Savage

Deze derde plaat van dit Canadese trio werd in 1979 publiek gemaakt. Hun eerste plaat ‘Black Noise’ was tamelijk onverwacht redelijk succesvol en ze werden meteen een belangrijke naam in het spacerock genre. De tweede plaat ‘Direct To Disc’ werd live opgenomen op twee sporen en vertoonde een experimenteel karakter. Dit maakte dat er toch wel wat druk en verwachtingen bestonden met betrekking met de derde plaat van dit trio. Ze moesten zeker even goed doen als hun debuutplaat.  Bovendien stak het bankroet van de Canadese verdeler van Passport Records bijna nog stokken in de wielen, gelukkig kon er een deal gemaakt worden met Capitol Records. Met ‘Rocket Roll’ bewijst de groep meteen dat ze een hechte, compacte sound hebben kunnen uitpuren met uitstekende vocalen van Cameron Hawkins. ‘Orion’ is een kort instrumentaal nummer met vaart in dat naadloos overloopt in ‘Horizons’, waar de nadruk ligt op meerstemmige zang die bijzonder goed gelukt is. Je hoort in deze derde plaat dat Ben Mink die net bij de groep was toen ‘Direct To Disc’ werd opgenomen, zijn plaats heeft gevonden. De groep heeft ook haar eigen sound gevonden die je in alle composities terug hoort. De samenwerking met Larry Fast, o.a. bekend van de Peter Gabriel soloplaten is daar misschien niet vreemd aan. Bovendien had de groep voor het eerst voldoende tijd om zich voor te bereiden voor de opname van deze plaat. Ook op ‘Random Harvest’ wordt de positieve lijn verder getrokken; een puike compositie wordt gecombineerd met overtuigende vocalen en even goede instrumentale prestaties. Met de ‘Shape of Things’ grijpt het trio terug naar een Yardbirds compositie uit 1966. Het resultaat is verrassend poppy. Het blijft space-rock maar met eigentijdse accenten en erg toegankelijk. ‘Seventh Heaven’ is zowat het centrale stuk van deze plaat. Aan de basis ligt een Griekse folklore nummer gespeeld door Ben Mink. Maar in de bewerking van FM hoor je een uptempo drumbeat, zwierige synths en een speelse electrische viool die muzikaal het bedje spreiden voor de uitstekende vocals van Cameron Hawkins en Ben Mink. ‘Father Time’ is een vlot en speels nummer dat vooral door de vocals op een hoger niveau getild wordt, ook de viool mag er zijn. Het beste nummer van deze plaat. ‘Sofa Back’ snelt nerveus de startblokken uit met een, hoofdrol voor de viool van Ben Mink. Heavy en poëtisch tegelijkertijd, dat is een bijzonder interessante en zeldzame combinatie. Op ‘Destruction’ leunt de sound een beetje meer aan bij de rocksound maar uiteindelijk duiken de spacerock-accenten weer op. We mogen wel stellen dat deze derde plaat van FM de verwachtingen zeker heeft ingelost t.o.v. de fans van het eerste uur die de groep leerden kennen met de debuutplaat ‘Black Noise’.

Peter Desmet (3)

Esoteric Recordings  I  ECLEC 2382  I  Cherry Red Records  I  FM

Hawkwind is een rockgroep die in haar meer dan dertig jarig bestaan in meer dan twintig verschillende samenstellingen heeft geconcerteerd en platen opgenomen. In de periode 1989-1990 opereerden ze misschien wel in hun sterkste opstelling ooit. In 1988 was drummer Danny Thompson uit de groep gestapt en even later (in de lente van 1989) volgde gitarist Huw Lloyd-Langton die meer tijd in zijn eigen groep ‘ The Lloyd Langton Group’ wilde steken. Maar Huw zou later op één of andere manier altijd wel samenwerken met Dave Brock, de spil van Hawkwind. Drummer Richard Chadwick deed auditie en werd de nieuwe drummer, die er anno 2012 nog steeds bij is. Enkel Dave Brock speelde langer in Hawkwind. De twee andere nieuwelingen waren verre van evident. Fluitist/violinist Simon House was muzikaal zeker een versterking voor de groep maar toerde bijna niet mee voor de liveoptredens. Zangeres Bridget Wishart toerde wel mee en stond haar mannetje bij deze twee platen. Toch verliet ze einde 1991 terug de groep.
‘Palace Springs’ opent Neil Young-gewijs (‘Rocking in the Free World’) maar krijgt vooral een spacey-toets door de etherische klanken van Simon House’s viool en de erg functionele keyboards. ‘Treadmill’ is een heel sterk nummer: een soort ‘A Flock of Seagulls’ maar dan met ballen! Vooral het gitaarwerk van Dave Brock himself is van de bovenste plank op deze compositie. ‘Lives of Great Men’ is een up-tempo nummer met wervelende synthesizers, bezielend vocaal werk en wederom stevig gitaarwerk van Brock. Als je deze drie nummers hebt gehoord dan weet je meteen waarom Hawkwind zo een grote schare fans heeft opgebouwd met de jaren. Dit is echt wel zinderende rockmuziek, onafgezien welk etiket je erop kleeft. ‘Void of Golden Light’ zet die goede lijn verder; krachtige, gespierde rock gedragen door de vocalen van Dave Brock. Wanneer daar mooie background vocalen, gitaren en zwierige synths aan toegevoegd worden bereikt men een haast perfecte balans. Een lang uitgesponnen nummer met een fantastisch resultaat. ‘Time We Left’ heeft een fors begin en is kort maar krachtig. ‘Heads’ daarentegen wordt gedragen door ingetogen, harmonieuse vocalen van Brock waarbij de synthesizers zich perfect in harmonie tegen aan nestelen. De twee laatste nummers ‘Acid Test’ en ‘Damnation Alley’ weerspiegelen heel wat testeron. Er wordt stevig met de gitaren gebeukt waarbij het verschil met de 4-bar boogie van Status Quo echt niet zo ver ligt. Maar Status Quo borduurt daar steeds verder op door terwijl het hier eerder als startbaan fungeert om het nummer op een hoger niveau te tillen. De afwisseling gitaar, synths en terug gitaar op ‘Damnation Alley’ is werkelijk sprankelend en is misschien wel va het beste dat Hawkwind ooit op plaat zette en van daar immens populair bij the Hawkwind afficionados.
Het is omdat violinist Simon House onder geen beding mee wilde op tournee dat op de bonus-cd ‘California Brainstorm’ opgenomen in het bekende Omni-theater in het Californische Oakland een volledig andere playlist heeft dan de ‘Palace Springs’ plaat. Opener ‘Void’s End’ is volledig instrumentaal. ‘Ejection’ heeft een erg experimentele opening waarbij de begrippen flipperkast electronics, helikoptergeluiden en vervormde stemmen ons voor de geest komen. Maar even later ontwikkelt deze compositie zich tot een vlotte, up tempo song. ‘Brainstorm’ heeft een erg krachtig begin om dan uit te monden in een meerstemmig gezongen up-tempo song waarbij Status Quo nooit veraf is. Ook heel mooi zijn de reggae getinte instrumentale tussenstukjes. Die zijn trouwens op verschillende plaatsen terug te vinden. Ook op ‘Out of the Shadows’ houdt men de vaart erin en het valt op dat Dave Brock toch wel goed bij stem is gedurende dit hele concert. De gitaarintro op ‘Eons’ (Snake Dance) doet enige invloed van Tangerine Dream vermoeden. Het gitaarwerk is in elk geval episch en machtig. ‘Night of the Hawks’ is ook stevige kost maar melodieus en met overtuigende vocalen. ‘TV Suicide’ heeft een heel inventieve intro met percussie en omgevingsgeluiden. ‘Back in the Box’ klinkt even goed als op de studioplaat, het is het enige nummer dat zowel op de live als studioplaat terug te vinden is. Zangeres Bridget Wishart kan zich live zeker verdedigen en de violen van House zijn voor de gelegenheid op computers opgeslagen aangezien de man er niet bij was. ‘Assasin of Allah’ luidt oosters en dat hebben we geweten. Sitarklanken, fluiten, percussie en synthesizers kunnen overigens perfect met elkaar verweven worden, dat bewijst Hawkwind hier met verve. Dit zijn natuurlijk de liedjes bij uitstek die erg opzwepend zijn en waarbij danseres Julie Murray en vuurkunstenaars Kris Tait en Wango Riley hun kunsten op het podium kunnen ten toon spreiden tot groot jolijt van de fans. Als bis speelde Hawkwind in Oakland het lang uitgesponnen ‘Reefer Madness’ (het leven zoals het is?) dat initieel drijft op synthesizers en gitaren maar daarna echt wel een guitarsong wordt. Ook hier leuke vocalen van La Wishart. En tot slot ‘Images’  een lied met een rotvaart dat dit live-concert waardig afsloot.
Deze dubbel-cd is toch wel één van de beste dingen die ik van Hawkwind hoorde. Goede composities en een hechte band staan bijna altijd garant voor mooie resultaten.

This is one of the best albums I ever heard from Hawkwind. Good compositions and a band that really get it together will result in excellent music that still convinces after twenty years. This record proves why they will always remain one of the best, possibly the best, space-rock groups. As usual the liner notes are very interesting and useful.

Peter Desmet (4)

Atomhenge  I  ATOMCD 21034  I  Cherry Red Records  I  Hawkwind

Na een zelf uitgebrachte editie eerder dit jaar, brengt het label Vampisoul nu het debuutalbum van Akron uit. Ervaar het wonder van de ruimtevaart via negen tracks die het mysterie van vreemde werelden doorheen onze galaxie blootleggen.  De getuigenissen van afgelegen beschavingen en unieke levensvormen is bijeengebracht in deze verzameling exotische space junk muziek, die doet denken aan Les Baxter, Martin Denny, Goblin, Italiaanse soundtracks uit de jaren zeventig, Sun Ra, de BBC Radiophonic Workshop enz. Onder de naam Akron staat één man (Paul Loewe uit Barcelona) die al zijn invloeden uit de instrumentale muziek van de jaren vijftig tot zeventig samenbrengt: traditionele exotica door Martin Denny en Les Baxter, de proto-elektronische geluiden van Delia Derbyshire en Mort Garson, allerlei soundtracks uit Tv reeksen zoals ‘The Twilight Zone’ en ‘Thunderbirds’, en het werk van onklasseerbare artiesten zoals Moondog en Sun Ra. En dit alles gefilterd door Joe Meek’s producties. Akron is aldus vrij van gelijk welke banden die één genre hem kan opleggen, en combineert al deze geluiden op een unieke en persoonlijke manier. Zijn debuut neemt ons dan ook mee op een trip zoals die van de Enterprise, naar totaal verschillende werelden, waar telkens een andere tune op ons wacht. Voor liefhebbers van sciencefiction en bizarre muziek.

Patrick Van de Wiele (3)

Vampisoul  I  VAMPI CD 147  I  Sonic Rendezvous  I  Akron

Deze plaat van de hedendaagse muziekcomponist David Bedford werd in 1974 door het Virgin-platenlabel, tot op dat moment een rocklabel, op de wereld losgelaten. De plaat kreeg vooral veel aandacht vanwege de medewerking van gitarist Mike Oldfield aan deze plaat. En na zijn ‘Tubular Bells’ een jaar voordien was Oldfield niet meer of minder tot een wereldster gepromoveerd. Het was niet Bedford’s eerste plaat. In 1972 maakte Bedford ‘Nurses Songs with Elephants’ dat een plaatsje vond bij het eclectische label van de legendarische BBC DJ John Peel.
In de jaren ’70 probeerden vele rockers hun vleugels open te slagen naar de klassieke muziek: denken we maar aan The Nice, Emerson Lake and Palmer, Moody Blues en Deep Purple. Bedford deed het net andersom. Hij was een klassieke musicus die de rockmuziek leerde verkennen. Hij schreef niet alleen arrangementen voor Roy Harper, Camel en Mike Oldfield. Hij speelde ook een tijdje klavieren in The Whole World, de groep van Kevin Ayers.
De uitvoerder van Bedford’s werk is de Royal Philharmonic Orchestra onder leiding van dirigent Vernon Handley. Handley overleed in 2008 en werd zo’n beetje als de kampioen van de Britse componisten beschouwd die door het grote publiek en het muzikaal establishment genegeerd werden. Handley ging steeds bewust op zoek naar minder voor de hand liggende werken. En Bedford’s ‘Star’s End’ voldeed perfect aan dat criterium.
Tijdens deel 1 van ‘Star’s End’ valt vooral de notie van eb en vloed op die Bedford in zijn compositie naar voren wilde laten komen. De drums van Chris Cutler van de avant-garde rockgroep Henry Cow komen af en toe even naar buiten samen met de pauken van de Philharmonic. En bij mondjesmaat en met flarden hoor je stilaan het gitaar- en baswerk van Mike Oldfield naar boven komen. Die gitaar en bas opnemen heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Eerst ging ex-Rolling Stone Mick Taylor dat voor zijn rekening nemen. Dan weer Steve Hillage, frontman van Gong. Uiteindelijk werd het Mike Oldfield. Op de live-première van ‘Star’s End’ in de Royal Festival Hall moest Oldfield verstek laten gaan door de dood van zijn moeder. Het was Steve Hillage die samen met bassist Daryl Runswick en Chris Cutler musiceerde. Bedford had de bedoeling met ‘Star’s End’ elektrische instrumenten als solo-instrumenten te integreren in het totaalgeluid van een filharmonisch orkest. We kunnen niets anders zeggen dat hij daar zeker in geslaagd is. Bepaalde delen van deze symfonie doet de luisteraar ontegensprekelijk denken aan Oldfield’s eigen ‘Tubular Bells’, zoals het tweede gedeelte van ‘Part 1’. Deel twee gaat weer geleidelijk aan van start. Het duurt echter niet langvoor je terug een patroon kunt ontwaren waarbij strijkers en gitaar de hoofdrol opeisen. Maar alras laten alle geledingen van het orkest zich horen. ‘Star’s End’ heet niets voor niets: werk voor solo elektrische gitaar, elektrische basgitaar, slagwerk en orkest.
De volledige plaat in één ruk beluisteren kan maar vergt echter wel wat concentratie. Het is immers verre van een hapklare brok muziek. Desalniettemin mag het eindresultaat geslaagd genoemd worden.
Niet alleen dirigent Vernon Handley is al overleden. Ook David Bedford zelf overleed vorig jaar op 74-jarige leeftijd. Hij liet een geweldig muzikaal palmares na waaronder 23 werken voor groot orkest, een 7-tal missen en een 10-tal werken voor harmonieorkest en brassbands.

Without any doubt we can consider this record, a historical one. Bedford borrowed the name of this record of his favourite science fiction writer Isaac Asimov’s ‘Foundation Trilogy’. There’s a lot of stuff in the Orchestra which sounds very spacey. That is why this record still sounds very good 38 years after release. It’s no easy music at all, but you grow found of it if you listen a few times to this record.

Peter Desmet (3)

Esoteric Recordings  I  ECLEC 2316  I  Cherry Red