_Bij de opener ‘Dirty Shame’, waarin tevens de titel van de tweede langspeler verwerkt zit, dwalen mijn gedachten spontaan af naar de prille Inmates of de vroege punkrock van Dr. Feelgood. Hetzelfde gevoel bekruipt me bij het fel als het overstuurde ‘Three Drop Jameson Mechanism’ wordt uitgebraakt met harpscheuten op de achtergrond. Op andere momenten klinkt de rauwe vervaarlijke blues door die refereert naar Captain Beefheart en Howlin’ Wolf en waarbij Omar Dyke tot koorknaap gereduceerd wordt. Dat heeft vooral te maken met Dan Wilson’s machtig bulderende stemtimbre dat onvervaard tegen de onstuimige, weerbarstige gitaartandem (Alex Gavaghan/Johnny Green) opbokst
The Cubical blijkt een ongewassen en ongeschoren, kwartet uit Liverpool dat compromisloze, bij momenten angstaanjagende old school R&B met hypnotische stampende rock combineert, die meestal zijn uitwerking niet mist. Gore rock van tuig van de richel dat met ‘Are We Just Lovers’ en het skiffleachtige ‘Worry’ even gas terugneemt om er vervolgens compromisloos tegenaan te knallen in ‘Something New’. Voor beluistering in de huiskamer wordt het soms iets te veel en is een rustpunt als ‘Paper Walls’ welkom. Het lang uitgesponnen, bezwerende ‘The Myth Of Willie McGrath lijkt met de vurige Crescent City blazers, inclusief trombone en gedempte trompetje uit hetzelfde steegje van The French Quarter New Orleans weggelopen The Cubical klinkt rauw en intens en weet ongetwijfeld opwindende taferelen te genereren vanaf club- en festivalpodia.

Cis Van Looy (3 tot 4)

_Halfpenny  I  Promo CD  I  Sonic RendezVous  I  Klanderman  I  The Cubical