Van deze gitarist hebben we enkele jaren terug reeds de cd ‘Jimmy Bowskill Live’ besproken en dat was een verrassing voor ons. Dat was toen nog een uitgave onder eigen beheer maar blijkbaar heeft Thomas Ruff ook diens kwaliteiten ontdekt en gaf Bowskill meteen een contract.
Wederom krijgen we een melange van covers en eigen nummers en als je ene Ron Sexsmith of een Mark Farner (Grand Funky Railroad) achter je kar kan spannen, dan zal dat wel ergens je eindresultaat beïnvloeden.
De band bestaat uit Jimmy Bowskill (gitaar, piano, trompet, vocals), Ian McKeown (bas, trombone, vocals) en Dan Reiff (drums, percussie, vocals).
Er wordt afgetrapt met ‘Take A Ride’ niet meteen een nummer waarmee ik mijn cd zou openen. Sterk ritme en al een eerste salvo van knappe solo’s knallen uit je luidsprekers. Met ‘Linger On A Sweet Time’ zou best het nummer kunnen zijn dat het commercieel kan maken of toch veel airply zou moeten krijgen. ‘Salty Dog’, niet te verwarren met Procol Harum’s min of meer gelijknamige hit opent met knappe drumbeats en de gitaar van Jimmy deed me weer terugdenken aan de glorieuze dagen toen wijlen Paul Kossoff nog de gitaarspinsels leverde bij Free. En laat nu net Paul Rodgers een goede vriend en fan van Jimmy zijn. ‘Little Bird’, een samenwerkingsproject tussen Jimmy en Ron Sexsmith toont ons nu een geheel andere Sexsmith. Zeer knappe compositie die wat mij betreft ook best in de hitparades mag verschijnen.
De covers hier zijn ‘Least Of My Worries’, het sluitingsnummer, van diezelfde Ron Sexsmith waarin Bowskill naar een lager tempo overschakelt krijgt van mij een dikke vijf want luister maar eens goed naar dat nummer. Het is alsof het niet op deze cd thuishoort en je het meer in een het kamp van CS&N zou moeten zoeken, ook wat de samenzang betreft. We horen niet veel meer van hem maar Mark Farner was jaren terug de frontman van de Amerikaanse hardrockformatie Grand Funk en van hem krijgen we nu ‘Sin’s A Good Man’s Brother’ en dit nummer doet ons zonder enige twijfel denken aan The Black Crowes en Joe Bonamassa.
Wie van retro bluesrock houdt en daarbij ook nog ingrediënten van Bad Company en zelfs wat Free kan snuiven, daar kan ik alleen maar over zeggen: kopen dit album want met nummers als ‘Down The Road’, dat ook hier toch weer enige invloeden toont van Grank Funk Railroad, hoef je je van je buren niets aan te trekken. Zet je volumeknop maar op het door jou gewenste volume en geniet.
De Canadese Bowskill is nog maar net 21 en werd destijds door de ook al veel te vroeg overleden Jeff Healey ontdekt, dus dat belooft voor de toekomst en hopelijk mogen we deze zomer The Jimmy Bowskill Band ergens op een van onze podia verwelkomen. Heren promoters, je bent wéér gewaarschuwd als je talent op je podium wilt!
Alfons Maes (4)
Wederom krijgen we een melange van covers en eigen nummers en als je ene Ron Sexsmith of een Mark Farner (Grand Funky Railroad) achter je kar kan spannen, dan zal dat wel ergens je eindresultaat beïnvloeden.
De band bestaat uit Jimmy Bowskill (gitaar, piano, trompet, vocals), Ian McKeown (bas, trombone, vocals) en Dan Reiff (drums, percussie, vocals).
Er wordt afgetrapt met ‘Take A Ride’ niet meteen een nummer waarmee ik mijn cd zou openen. Sterk ritme en al een eerste salvo van knappe solo’s knallen uit je luidsprekers. Met ‘Linger On A Sweet Time’ zou best het nummer kunnen zijn dat het commercieel kan maken of toch veel airply zou moeten krijgen. ‘Salty Dog’, niet te verwarren met Procol Harum’s min of meer gelijknamige hit opent met knappe drumbeats en de gitaar van Jimmy deed me weer terugdenken aan de glorieuze dagen toen wijlen Paul Kossoff nog de gitaarspinsels leverde bij Free. En laat nu net Paul Rodgers een goede vriend en fan van Jimmy zijn. ‘Little Bird’, een samenwerkingsproject tussen Jimmy en Ron Sexsmith toont ons nu een geheel andere Sexsmith. Zeer knappe compositie die wat mij betreft ook best in de hitparades mag verschijnen.
De covers hier zijn ‘Least Of My Worries’, het sluitingsnummer, van diezelfde Ron Sexsmith waarin Bowskill naar een lager tempo overschakelt krijgt van mij een dikke vijf want luister maar eens goed naar dat nummer. Het is alsof het niet op deze cd thuishoort en je het meer in een het kamp van CS&N zou moeten zoeken, ook wat de samenzang betreft. We horen niet veel meer van hem maar Mark Farner was jaren terug de frontman van de Amerikaanse hardrockformatie Grand Funk en van hem krijgen we nu ‘Sin’s A Good Man’s Brother’ en dit nummer doet ons zonder enige twijfel denken aan The Black Crowes en Joe Bonamassa.
Wie van retro bluesrock houdt en daarbij ook nog ingrediënten van Bad Company en zelfs wat Free kan snuiven, daar kan ik alleen maar over zeggen: kopen dit album want met nummers als ‘Down The Road’, dat ook hier toch weer enige invloeden toont van Grank Funk Railroad, hoef je je van je buren niets aan te trekken. Zet je volumeknop maar op het door jou gewenste volume en geniet.
De Canadese Bowskill is nog maar net 21 en werd destijds door de ook al veel te vroeg overleden Jeff Healey ontdekt, dus dat belooft voor de toekomst en hopelijk mogen we deze zomer The Jimmy Bowskill Band ergens op een van onze podia verwelkomen. Heren promoters, je bent wéér gewaarschuwd als je talent op je podium wilt!
Alfons Maes (4)
RSS Feed