Voor mij een eerste kennismaking met deze jonge gitaarslinger. En wat weten we over hem, dat hij reeds enkele langspelers op de markt heeft gebracht waaronder ‘Strong Temptation’, ‘Humble Spirits’ en ‘Ten Til Midnight’. Zijn band bestaat uit hemzelf aan de gitaar, zang en bluesharp, Jeff “The Count” Artabasy (bas) en aan de drums vinden we Paul Broderick. Dus we kunnen hier weer voor de zoveelste keer (ik ben echt de tel kwijt!) van een powertrio spreken. En ‘power’ is geen understatement!
Op het podium heeft Sean ook reeds serieus wat ervaring opgedaan want hij deelde ooit de bühne met o.m. Johnny Winter, Robin Trower, Kim Simmonds, Pat Travers, Kim Wilson, Greg Allman en nog een ganse waslijst van supergrootheden.
Op 22 maart 2011 trok hij naar de The Long Island Blues Warehouse en liet het publiek aldaar smullen van een avondje onvervalste bluesrock.
Met de destortionknop ingedrukt zet hij ‘Dixie 45’ in waarbij hij ook nog naar de wah-wah-pedaal grijpt. Wacht hier niet totdat de brave borst begint te zingen wat dat doet hij niet en houdt het hier zuiver instrumentaal. Om maar te zeggen: “Maak maar eens eerst kennis met mijn gitarreke…” moet hij gedacht hebben vooral hij ‘Love Can Find A Way’ op zijn publiek loslaat. Meteen het eerste gezongen nummer en natuurlijk krijgen we weer een leuke uitstalling van zijn gitaarlicks en solo’s. Even tot rust komen we met de sleeper van formaat ‘Full Moon On Main Street’ waaruit nu nog sterker blijkt dan in het vorige nummer dat Sean ook over een innemende stem beschikt. Geshuffeld wordt er in ‘Strong Temptation’ waarin de drummer zich blijkbaar wil laten opmerken en Elmore James wordt voor de zoveelste keer onrecht aan gedaan met de cover ‘Dust My Broom’, een nummer dat wij in de jaren zestig ook speelden maar zachter en zonder al teveel gitaargeweld. ‘Danger Zone, niet het Curtis Mayfield-nummer waarmee Maggie Bell en haar band Stone The Crows in 1970 een grote hit mee hadden, zorgt hier voor enige afwisseling maar wederom is het (natuurlijk) de gitaar die overheerst. Waarom eigenlijk? Een leuke basdreun van zes minuten of wat extra drumgeroffel kan ook voor een meerwaarde zorgen, niet?
Ik weet niet in hoeverre die nieuwe powertrio’s nog een beetje origineel uit de verf kunnen komen want ze verzanden allemaal in hetzelfde stramien: “Laat die gitaar maar eens goed klinken totdat ze er doof van worden.”
The Sean Chambers Band is zeker een trio waar we nog veel van gaan horen (en dan bedoel ik echt ‘horen’) en waarschijnlijk zullen we hen binnenkort ook wel op een of ander Vlaams podium mogen begroeten. Ik zit er alvast niet op te wachten, er zijn andere vormen van blues om te overtuigen.
Alfons Maes (3)
Op het podium heeft Sean ook reeds serieus wat ervaring opgedaan want hij deelde ooit de bühne met o.m. Johnny Winter, Robin Trower, Kim Simmonds, Pat Travers, Kim Wilson, Greg Allman en nog een ganse waslijst van supergrootheden.
Op 22 maart 2011 trok hij naar de The Long Island Blues Warehouse en liet het publiek aldaar smullen van een avondje onvervalste bluesrock.
Met de destortionknop ingedrukt zet hij ‘Dixie 45’ in waarbij hij ook nog naar de wah-wah-pedaal grijpt. Wacht hier niet totdat de brave borst begint te zingen wat dat doet hij niet en houdt het hier zuiver instrumentaal. Om maar te zeggen: “Maak maar eens eerst kennis met mijn gitarreke…” moet hij gedacht hebben vooral hij ‘Love Can Find A Way’ op zijn publiek loslaat. Meteen het eerste gezongen nummer en natuurlijk krijgen we weer een leuke uitstalling van zijn gitaarlicks en solo’s. Even tot rust komen we met de sleeper van formaat ‘Full Moon On Main Street’ waaruit nu nog sterker blijkt dan in het vorige nummer dat Sean ook over een innemende stem beschikt. Geshuffeld wordt er in ‘Strong Temptation’ waarin de drummer zich blijkbaar wil laten opmerken en Elmore James wordt voor de zoveelste keer onrecht aan gedaan met de cover ‘Dust My Broom’, een nummer dat wij in de jaren zestig ook speelden maar zachter en zonder al teveel gitaargeweld. ‘Danger Zone, niet het Curtis Mayfield-nummer waarmee Maggie Bell en haar band Stone The Crows in 1970 een grote hit mee hadden, zorgt hier voor enige afwisseling maar wederom is het (natuurlijk) de gitaar die overheerst. Waarom eigenlijk? Een leuke basdreun van zes minuten of wat extra drumgeroffel kan ook voor een meerwaarde zorgen, niet?
Ik weet niet in hoeverre die nieuwe powertrio’s nog een beetje origineel uit de verf kunnen komen want ze verzanden allemaal in hetzelfde stramien: “Laat die gitaar maar eens goed klinken totdat ze er doof van worden.”
The Sean Chambers Band is zeker een trio waar we nog veel van gaan horen (en dan bedoel ik echt ‘horen’) en waarschijnlijk zullen we hen binnenkort ook wel op een of ander Vlaams podium mogen begroeten. Ik zit er alvast niet op te wachten, er zijn andere vormen van blues om te overtuigen.
Alfons Maes (3)
RSS Feed