Eind jaren zestig was zowel in Groot-Brittanië als in de Verenigde Staten de periode dat vele nieuwe progressieve bands het daglicht zagen. Zo ook Touch dat toen gevormd werd door ex-Kingsmen (‘Louie Louie’) keyboardspeler Don Galluci. Hij verliet Portland richting Californië waar hij met Joey Newman (gitaar), Bruce Hauser (bas), Jeff Hawks (vocals) en John Bordonaro (drums) Touch vormde. In de bergen van Hollywood maakten ze hun debuutlangspeler en ze werden vooral opgemerkt door schoon volk als Grace Slick, Mick Jagger en Jimi Hendrix die zelfs een deel van de kosten betaalde voor de opname van dit album.
Of we hier echt over progressieve muziek mogen spreken, ja zeker en ze gaan ver, zeer ver, in die richting… soms wel totdat het wat vervelend wordt.
De originele vinyl telde maar zeven nummers en nu op de cd-uitgave krijgen we een vijftal extra tracks waarvan twee nieuwe, ‘We Finally Met Today’, ‘Blue Feeling’ en ‘The Second Coming Of Suzanne’. De overige extra nummers zijn andere opnames van ‘Alesha And The Others’ en ‘The Spiritual Death Of Howard Greer’, beiden live studio opnames.
Toch willen we zeker even de hoogtepunten in deze progressieve schijf aanhalen. ‘The Spiritual Death Of Howard Greer’ (8:53 min.) en ‘Seventy Five’ (11:12 min.) zijn de meest indrukwekkende songs die we hier horen. In deze nummers horen we hoe de keys van Galluci domineren en waarbij de vocals van Jeff Hawks ons met momenten laat terugdenken aan wijlen David Byron (ex-Uriah Heep en zelfs een beetje aan een jonge Jon Anderson ex-Yes).
‘We Finally Met Today’ was voorzien om als single op te markt te komen maar dit gebeurde niet. Luister naar dit nummer en je krijgt de indruk dat het om twee verschillende bands gaat. Zeker een toch wat commerciële uitstraling… van een progressieve rockband! ‘Blue Feeling’ begint dan wat op een vreemde manier maar stilaan komt het bijna twaalf minuten durende epos tot leven en blijft verder dobberen op aangename keyboardtonen totdat je dacht dat de aangename periode over de gehele lijn doorliep. Mis jong, op enkele momenten kennen we een climax van alle instrumenten dat ergens voor een beetje kakafonie zorgt. Net als Colosseum deed op ‘Beware The Ides Of March’ van hun eerste langspeler.
Terwijl de Britse bands in de vele undergroudclubs net hun encores hadden gespeeld, zo begonnen toen de DJ’s het album van Touch te draaien… en dit tot in de vroege uurtjes.
‘Touch’ is zeker geen album dat ik je niet aanraad om aan te schaffen maar om het als een superieur meesterwerkje binnen te halen… dat is wat te ver gezocht. Maar één staat vast, Jon Anderson (toen nog bij Yes) en Kerry Livgren (Kansas) wisten waar ze de mosterd vandaan moesten halen.
Great sound from a band who’s music influenced many others. Progressive music but not the same as their British counterparts.
Alfons Maes (4)
Of we hier echt over progressieve muziek mogen spreken, ja zeker en ze gaan ver, zeer ver, in die richting… soms wel totdat het wat vervelend wordt.
De originele vinyl telde maar zeven nummers en nu op de cd-uitgave krijgen we een vijftal extra tracks waarvan twee nieuwe, ‘We Finally Met Today’, ‘Blue Feeling’ en ‘The Second Coming Of Suzanne’. De overige extra nummers zijn andere opnames van ‘Alesha And The Others’ en ‘The Spiritual Death Of Howard Greer’, beiden live studio opnames.
Toch willen we zeker even de hoogtepunten in deze progressieve schijf aanhalen. ‘The Spiritual Death Of Howard Greer’ (8:53 min.) en ‘Seventy Five’ (11:12 min.) zijn de meest indrukwekkende songs die we hier horen. In deze nummers horen we hoe de keys van Galluci domineren en waarbij de vocals van Jeff Hawks ons met momenten laat terugdenken aan wijlen David Byron (ex-Uriah Heep en zelfs een beetje aan een jonge Jon Anderson ex-Yes).
‘We Finally Met Today’ was voorzien om als single op te markt te komen maar dit gebeurde niet. Luister naar dit nummer en je krijgt de indruk dat het om twee verschillende bands gaat. Zeker een toch wat commerciële uitstraling… van een progressieve rockband! ‘Blue Feeling’ begint dan wat op een vreemde manier maar stilaan komt het bijna twaalf minuten durende epos tot leven en blijft verder dobberen op aangename keyboardtonen totdat je dacht dat de aangename periode over de gehele lijn doorliep. Mis jong, op enkele momenten kennen we een climax van alle instrumenten dat ergens voor een beetje kakafonie zorgt. Net als Colosseum deed op ‘Beware The Ides Of March’ van hun eerste langspeler.
Terwijl de Britse bands in de vele undergroudclubs net hun encores hadden gespeeld, zo begonnen toen de DJ’s het album van Touch te draaien… en dit tot in de vroege uurtjes.
‘Touch’ is zeker geen album dat ik je niet aanraad om aan te schaffen maar om het als een superieur meesterwerkje binnen te halen… dat is wat te ver gezocht. Maar één staat vast, Jon Anderson (toen nog bij Yes) en Kerry Livgren (Kansas) wisten waar ze de mosterd vandaan moesten halen.
Great sound from a band who’s music influenced many others. Progressive music but not the same as their British counterparts.
Alfons Maes (4)
RSS Feed