De uit Mississippi afkomstige zangeres speelde zich bij Evangeline, een  uitsluitend met vrouwen samengestelde countrycajun collectief uit New Orleans, in de kijker met dartele verrichtingen op piano en accordeonspel. Het vak leerde ze zoals de meeste streekgenoten in de kerk om nadien in het plaatselijke chitlin’ circuit te verzeilen. Op haar solodebuut ‘Im That Way’ graaide Beth genereus in het rijke repertoire van de betreurde en onvolprezen Bobby Charles met een voorkeur voor het minder bekende werk. De opvolger steunt volledig op eigen werk al dan niet gecomponeerd in samenwerking met haar levensgezel, drummer Juan Perez (Bellamy Brothers). De aanstekelijke mix van rockende blues, zydeco aangelengd met southern soul en gospelelementen blijft intact en zorgt voor de nodige afwisseling. ‘Next To Nowhere’ is een uitbundig staaltje zydeco en ook ‘Same Dog’s Tail’ situeert zich in de drassige swamps met die typerende accordeon en fiddle. Op ‘Not Tonight Josephine’ dat McKee samen met Rhonda Lohmeyer, gitariste en haar compagnon de route bij Evangeline, lijkt het of de lange vingers van Professor Longhair over het klavier razen. ‘River Rush’ is hemelse gospelsoul en het door strakke blazers en funky orgelpartijen voortgestuwde ‘Shoulda Kept On Walkin’’ meandert richting Memphis. ‘New Orleans to Jackson’ is een melancholieke terugblik waarin de nauw met Bonnie Raitt’s verwante, klaaglijke voordracht voor kippenvelmomenten zorgt om nog maar te zwijgen van ‘On The Verge’ dat niet in het repertoire van Maria Muldaur, die andere onvolprezen southern diva, zou misstaan. Lang vooraleer de laatste tonen van afsluiter ‘Already Mine’ uitgestorven zijn we al overtuigt dat de concurrentie met deze in Florida residerende ‘Delta Lady’ serieus rekening dient houden.

Cis Van Looy (4)

Swampgirl Music  I    Sonic RendezVous  I    Klanderman Promotion  I  Beth McKee