Het is geen geheim dat de grote rock ’-n’ roll pioniers een niet te onderschatten invloed in de muzikale ontwikkeling van de rockcrooner uit Californië hadden. Zoals de titel al laat vermoeden belijdt Chris Isaak openlijk zijn grote liefde voor het legendarische rock ’-n’ roll-label Sun.
Dan kan je onmogelijk om Johnny Cash en de overige leden van het illustere gelegenheidsgroepje The Million Dollar Quartet heen. ‘The Man In Black’ is hier vertegenwoordigd met ‘Ring Of Fire’. Het lichtvoetige mariachi arrangement kan even bekoren, de lage noten van ‘I Walk The Line’ liggen Isaak wat minder. Op de minutieuze uitvoering van dat klassieke songwerk is niets aan te merken. Kenny Dale Johnson en Rowland Salley, de hondstrouwe ritmetandem van Isaak kent het klappen van de zweep ondertussen, samen met gitarist Hershell Yatovitz en toetsenman Scott Plunkett zetten zij voor een bijzonder authentiek klinkende basis neer. In ‘Great Balls Of Fire’ lijkt het even of ‘the wild pianoman’ zelf van de partij is. Carl Perkins’ ‘Dixie Fried’ en ‘Your True Love’ blijven verdienstelijke pogingen. Het is bovenal die andere mythische figuur, die de jamsessie op 4 december ‘56 bevolkte en die hier met een genereuze graai vertegenwoordigd is, die dit eerbetoon een meerwaarde geeft. Isaak beperkt zich overigens niet tot Elvis’ Sunperiode.
Naast een fraai ‘I Forget To Rember To Forget’, ‘My Baby Left Me’, ‘Trying To Get To You’ en ‘She’s Not You’ komt ook het werk van de King met hoger shmalzgehalte ruimschoots aan bod. Het is juist dat sentimentele songwerk dat geknipt is voor de treurige tenor van Isaak, zo blijkt na beluistering van ‘Can’t Help Falling In Love’, ‘How’s The World Treating You’ en ‘It’s Now Or Never’. ‘My Happiness’, een smartelijke duet met Michelle Branch past wonderwel in dat romantische decor.
Uiteraard mag Roy Orbison niet ontbreken, naast Elvis is ‘The Big O’ ongetwijfeld het grote voorbeeld voor de Californische rocker. Het onsterfelijke ‘Oh Pretty Woman’, de vinnige interpretatie van rockabillyklassieker ‘Miss Pearl’ en ‘Live It Up’, het enige nummer van Isaak zelf dat stilistisch wonderwel aansluit, zorgen voor enig dynamisch tegengewicht en brengen wat afwisseling in dit negentien nummers tellend eerbetoon aan de rock & rollpioniers. Bijzonder fraai allemaal, maar over de relevantie van dit puur nostalgische werkstuk in de backcatalogus van Chris Isaak hebben we enige reserve.
Cis Van Looy (3)
Dan kan je onmogelijk om Johnny Cash en de overige leden van het illustere gelegenheidsgroepje The Million Dollar Quartet heen. ‘The Man In Black’ is hier vertegenwoordigd met ‘Ring Of Fire’. Het lichtvoetige mariachi arrangement kan even bekoren, de lage noten van ‘I Walk The Line’ liggen Isaak wat minder. Op de minutieuze uitvoering van dat klassieke songwerk is niets aan te merken. Kenny Dale Johnson en Rowland Salley, de hondstrouwe ritmetandem van Isaak kent het klappen van de zweep ondertussen, samen met gitarist Hershell Yatovitz en toetsenman Scott Plunkett zetten zij voor een bijzonder authentiek klinkende basis neer. In ‘Great Balls Of Fire’ lijkt het even of ‘the wild pianoman’ zelf van de partij is. Carl Perkins’ ‘Dixie Fried’ en ‘Your True Love’ blijven verdienstelijke pogingen. Het is bovenal die andere mythische figuur, die de jamsessie op 4 december ‘56 bevolkte en die hier met een genereuze graai vertegenwoordigd is, die dit eerbetoon een meerwaarde geeft. Isaak beperkt zich overigens niet tot Elvis’ Sunperiode.
Naast een fraai ‘I Forget To Rember To Forget’, ‘My Baby Left Me’, ‘Trying To Get To You’ en ‘She’s Not You’ komt ook het werk van de King met hoger shmalzgehalte ruimschoots aan bod. Het is juist dat sentimentele songwerk dat geknipt is voor de treurige tenor van Isaak, zo blijkt na beluistering van ‘Can’t Help Falling In Love’, ‘How’s The World Treating You’ en ‘It’s Now Or Never’. ‘My Happiness’, een smartelijke duet met Michelle Branch past wonderwel in dat romantische decor.
Uiteraard mag Roy Orbison niet ontbreken, naast Elvis is ‘The Big O’ ongetwijfeld het grote voorbeeld voor de Californische rocker. Het onsterfelijke ‘Oh Pretty Woman’, de vinnige interpretatie van rockabillyklassieker ‘Miss Pearl’ en ‘Live It Up’, het enige nummer van Isaak zelf dat stilistisch wonderwel aansluit, zorgen voor enig dynamisch tegengewicht en brengen wat afwisseling in dit negentien nummers tellend eerbetoon aan de rock & rollpioniers. Bijzonder fraai allemaal, maar over de relevantie van dit puur nostalgische werkstuk in de backcatalogus van Chris Isaak hebben we enige reserve.
Cis Van Looy (3)
RSS Feed