Dave Anthony Brock werd in 1941 geboren in Middlesex in Engeland. Als oude rocker heeft hij de strijdbijl nog altijd niet begraven. Hij is vooral bekend als de oprichter en bezieler van de legendarische Engelse formatie Hawkwind, die zich in de onsterfelijkheid musiceerden met ‘Silver Machine’. Men kan zonder meer stellen dat Hawkwind één van de pioniers en één van de belangrijkste groepen is van de space-rock, een genre dat vooral einde jaren ’60, begin jaren ’70 heel populair was. Anno 2012 is dat een genre dat niet meer gekend is door muziekliefhebbers onder de 50 jaar omdat Hawkwind de fakkel niet heeft kunnen doorgeven. Met uitzondering misschien van een groep als Ozric Tentacles, maar die zijn zo underground en doen alles zo fanatiek in eigen beheer dat ze buiten Engeland nauwelijks bekend zijn. Hoewel ze in Vlaanderen meer dan tien keer optraden. Maar dit volledig terzijde. Hawkwind zelf was een ongelooflijk productieve band. Maar liefst 50 platen zagen het licht tussen 1970 en 2010, waarvan 15 liveplaten. De historie van deze groep beschrijven vergt ettelijke pagina’s. Ze maakten in elk geval geschiedenis; de enige constante in al die jaren is Dave Brock.
Deze plaat van Brock dateert reeds van 2001 maar werd dit jaar door Cherry Red Records terug opgediept en heruitgebracht.  Mijns inziens volledig terecht. Na 2001 maakte Brock nog 2 platen waaronder de laatste met Robert Calvert, één van zijn kompanen bij Hawkwind. Hawkwind bestaat nog altijd. Brock is het enige vaste lid en de band opereert vanuit de Earth Studio’s in Devon, een schuur die naast zijn huis staat. Zijn echtgenote doet het management. Dat is nog eens alles in eigen beheer houden.
De plaat opent met het sfeervolle en melodieuze ‘Clouded Vision’ dat me eerder aan een Pink Floyd compositie doet denken. In de begindagen van Hawkwind hanteerden ze overigens dezelfde tactiek als hun beroemde collega’s: zij traden amper voor het voetlicht dat lieten ze liever over aan acrobaten, dansers en vuurspuwers. De instrumentale versie van ‘State of Mind’ is een geslaagde mix van elektronica en speedy guitaren. Op de gezongen versie is de elektronica wat minder prominent aanwezig. ‘Tune Ing In’ heeft een opwindende intro en transformeert dan plots naar reggaesong met elektronische effecten. Rare effecten maar wel een interessante mix met een mooi resultaat. Op het korte instrumentale ‘Kauai’ laat Brock merken dat hij wel degelijk met synthesizers en sequencers uit de voeten kan. Het doet me sterk denken aan het betere werk van Angeline Dreams. ‘Morpheus’ is alles behalve een slaapverwekkend nummer. Keyboard, stem, percussie en gitaar houden elkaar perfect in evenwicht. Een aantal van deze nummers blijken ook op de Hawkwind-plaat ‘Distant Horizons’ terug te vinden zijn. De demo-versies zijn in elk geval de moeite waard. ‘Didn’t Have a Problem’ bijvoorbeeld is een dijk van een nummer met sprankelende keyboards. Het wervelende ‘Luna’ handelt over één van Brock’s favoriete paarden dat hij op tweejarige leeftijd moest laten afmaken door een dierenarts. Ja ja, ook stoere rockers hebben gevoelens. ‘Love in Space’ is een breed uitgesponnen compositie waar Brock’s vocalen de stem van Tom Robinson griezelig dicht benadert tot hij nog een versnelling hoger schakelt. Op ‘Surreal Sex Dreams’ wordt de turbo nog wat verder opengedraaid, een bazooka is er niets tegen. ‘Just Drifting’ is een aardig muzikaal tussendoortje. De vocalen op ‘Sweet Obsession’ doen heel erg Robert Wyatt-achtig aan. Dit liedje fungeert als aanloop naar de drie lange composities die de plaat afsluiten: ‘Why is a Raven Like a Writing Desk’, melodieuze elektropop met gestoorde gitaren dat zo op een soundtrack van een spannend film kan gemonteerd worden. Kraftwerk is niet ver af. ‘Space Riders & Sex Dreams’ heeft dezelfde ingrediënten maar is meer up-tempo. Negen minuten is behoorlijk lang maar het nummer blijft moeiteloos overeind, een hele prestatie. ‘Distant Islands’ is een relaxte afsluiter dat zo uit de lounge van de Buddha Bar lijkt weggelopen.
Op deze ‘Memos and Demos’ verloochent Dave Brock zijn muzikale oorsprong helemaal niet. Tegelijkertijd is hij mee geëvolueerd met zijn tijd en geeft hij een eigentijdse invulling aan zijn muzikale exploten. Deze plaat staat bol van afwisseling en verveelt geen moment. Integendeel het geeft je zin om op zoek de oude Hawkind-platen op te snorren.

I truly enjoyed this record of Dave Brock. The man is a real musician that has no fear to try everything out. Check out this interesting record and look up some of the historic Hawkwind albums too. They are worth a try.

Peter Desmet (4)

Atomhenge / Esoteric Recordinges  I  ATOMCD103  I  Cherry Red  I  Hawkwind