Toen de verantwoordelijke voor de sleeve notes van de originele vinylplaat, uitgebracht in Nederland in 1968, zijn tekst schreef had die kerel er geen totaal geen benul van hoe de carrière van Jan Akkerman zou evolueren, maar wij ook niet. Nu, pakweg 44 jaar later, mogen we hem nog steeds als een der allerbeste gitaristen van de wereld beschouwen.
Voor Jan Akkerman begon het allemaal met zijn eerste bandje The Friendship Sextet en nadien The Shaking Hearts. Dit avontuur van korte duur en daarna we vonden hem terug bij Johnny And His Cellar Rockers dat al snel overging in The Hunters waarmee Akkerman toch bekendheid verwierf. The Hunters brachten een goede acht singles uit: ‘Mr. Tambourine Man’, ‘Janosh’, ‘Russian Spy And I’, ‘I’m The King’, ‘Lost Monkey’… In 1967 ontbonden The Hunters en een jaar later brengt Akkerman zijn eerste sololangspeler uit. Samen met wijlen Kaz Lux, Pierre van der Linden en André Reijnen vormt hij dé rockband die geschiedenis zou schrijven: Brainbox. Met nummers als ‘Down Man’, ‘Woman’s Gone’, ‘Sea Of Delight’, hun schitterende versies van ‘Scarborough Fair’ en ‘Reason To Believe’ en natuurlijk met hun ‘Dark Rose’ werden we verrast door de kwaliteit van deze band die het ver zou brengen. Akkerman sloeg zelfs een zeer interessant aanbod uit Engeland af omdat hij vond dat zijn werk in Nederland hem voldoende werk en voldoening gaf. Maar ook aan Brainbox kwam een té vroeg einde en de periode van Focus was aangebroken. Samen met zanger/fluitist zette Akkerman het trio Focus op maar al snel werd het instrumentarium uitgebreid en zo kregen bassist Martijn Dresden en drummer Hans Cleuver de kans om samen met Focus te groeien. In 1976 zette Akkerman een punt achter zijn samenwerking met Van Leer en ging solo.
Als soloperformer kwam hij eigenlijk wat handen te kort; hij werd een veelgevraagd sessiemuzikant, zoals bv. voor ene André Hazes maar Jan trok ook met grote wereldnamen op waaronder B.B. King, Herman Brood, Kaz Lux, Cozy Powell en ga zo maar een tijdje door… Jan Akkerman beweert ook samen met Pierre van der linden eind jaren zestig de albums van The Cats volgespeeld te hebben.
In 1968 bracht Jan dus zijn eerste soloalbum uit, ‘Talent For Sale’ en in de studio troffen we ook zijn Hunters collega’s Rob Bijtelaar (bas), Sydney Wachtel (drums) aan en verder nog Cocky (zijn jongere broer) Akkerman (drums op ‘Slim Jenkin’s Place’) aan. Maar wie op dit album de piano- en orgelpartijen (Frank Smit van The Hunters?) spelen en enkele andere instrumenten hier te horen is mij een raadsel.
‘Talent For Sale’ is een instrumentaal album en spitst zich vooral toe op de vakkundigheid van Jan als gitarist. Met het Mahalia Jackson-nummer ‘Bags Groove’, een ietwat blues en gospel getint nummer zet de cd ons reeds op het juiste spoor want met ‘Revival Of The Cat’ krijgen we nu ook weer wat Booker T. & The MG’s-invloeden terwijl ‘Moonbeam’ de eerste slow is waarin de vingervlugheid van Jan de hoofdmoot uitmaakt. Jazzy toontjes krijgen we via Joe Zawinel’s ‘Mercy Mercy Mercy’ terwijl we met het Stevie Winwood nummer ‘On The Green Light’ toch ook weer in de kanaal van Booker T. terechtkomen. Dat Ray Charles vroeger een inspiratiebron voor ontzettend veel beginnende muzikanten was, daar leidt geen twijfel aan en zo krijgen we een knappe versie van diens klassieker ‘What’d I Say’. Op ‘Slim Jenkin’s Place’ worden de drumzitjes even verwisseld en Cocky, Jan’s jongere broer, beroert hier de drumvellen. Omdat er zoveel invloeden van Booker T. & The MG’s in deze langspeler werden ontdekt mocht natuurlijk de grote klassieker van Booker niet ontbreken, ‘Green Onions’. Let vooral op de speciale gitaarklanken van Jan en zou Steve Cropper hier niet een beetje jaloers geworden zijn? Toch is deze gehele langspeler niet alleen volgepropt met sterke, snelle ritmes want wie zich aan een klassieker als ‘Ode To Billie Joe’ van Bobbie Gentry waagt weet ook wat de consequenties kunnen zijn.
Samengevat is ‘Talent For Sale’ inderdaad een mooi visitekaartje voor wie talent wilt inhuren. De klank tussen de gitaar en de overige instrumenten komt soms ietwat té sterk over en kan op sommige momenten ergeren. We zullen er maar van uit gaan dat dit te wijten was aan een ‘technisch’ probleem.
Jan Akkerman is still one of the best and versitale guitar players in the world. His work still remains as a corner stone in his various musical engagement. A guitar player with a great charisma but a blueprint of him is very hard to find.
Alfons Maes (4)
Voor Jan Akkerman begon het allemaal met zijn eerste bandje The Friendship Sextet en nadien The Shaking Hearts. Dit avontuur van korte duur en daarna we vonden hem terug bij Johnny And His Cellar Rockers dat al snel overging in The Hunters waarmee Akkerman toch bekendheid verwierf. The Hunters brachten een goede acht singles uit: ‘Mr. Tambourine Man’, ‘Janosh’, ‘Russian Spy And I’, ‘I’m The King’, ‘Lost Monkey’… In 1967 ontbonden The Hunters en een jaar later brengt Akkerman zijn eerste sololangspeler uit. Samen met wijlen Kaz Lux, Pierre van der Linden en André Reijnen vormt hij dé rockband die geschiedenis zou schrijven: Brainbox. Met nummers als ‘Down Man’, ‘Woman’s Gone’, ‘Sea Of Delight’, hun schitterende versies van ‘Scarborough Fair’ en ‘Reason To Believe’ en natuurlijk met hun ‘Dark Rose’ werden we verrast door de kwaliteit van deze band die het ver zou brengen. Akkerman sloeg zelfs een zeer interessant aanbod uit Engeland af omdat hij vond dat zijn werk in Nederland hem voldoende werk en voldoening gaf. Maar ook aan Brainbox kwam een té vroeg einde en de periode van Focus was aangebroken. Samen met zanger/fluitist zette Akkerman het trio Focus op maar al snel werd het instrumentarium uitgebreid en zo kregen bassist Martijn Dresden en drummer Hans Cleuver de kans om samen met Focus te groeien. In 1976 zette Akkerman een punt achter zijn samenwerking met Van Leer en ging solo.
Als soloperformer kwam hij eigenlijk wat handen te kort; hij werd een veelgevraagd sessiemuzikant, zoals bv. voor ene André Hazes maar Jan trok ook met grote wereldnamen op waaronder B.B. King, Herman Brood, Kaz Lux, Cozy Powell en ga zo maar een tijdje door… Jan Akkerman beweert ook samen met Pierre van der linden eind jaren zestig de albums van The Cats volgespeeld te hebben.
In 1968 bracht Jan dus zijn eerste soloalbum uit, ‘Talent For Sale’ en in de studio troffen we ook zijn Hunters collega’s Rob Bijtelaar (bas), Sydney Wachtel (drums) aan en verder nog Cocky (zijn jongere broer) Akkerman (drums op ‘Slim Jenkin’s Place’) aan. Maar wie op dit album de piano- en orgelpartijen (Frank Smit van The Hunters?) spelen en enkele andere instrumenten hier te horen is mij een raadsel.
‘Talent For Sale’ is een instrumentaal album en spitst zich vooral toe op de vakkundigheid van Jan als gitarist. Met het Mahalia Jackson-nummer ‘Bags Groove’, een ietwat blues en gospel getint nummer zet de cd ons reeds op het juiste spoor want met ‘Revival Of The Cat’ krijgen we nu ook weer wat Booker T. & The MG’s-invloeden terwijl ‘Moonbeam’ de eerste slow is waarin de vingervlugheid van Jan de hoofdmoot uitmaakt. Jazzy toontjes krijgen we via Joe Zawinel’s ‘Mercy Mercy Mercy’ terwijl we met het Stevie Winwood nummer ‘On The Green Light’ toch ook weer in de kanaal van Booker T. terechtkomen. Dat Ray Charles vroeger een inspiratiebron voor ontzettend veel beginnende muzikanten was, daar leidt geen twijfel aan en zo krijgen we een knappe versie van diens klassieker ‘What’d I Say’. Op ‘Slim Jenkin’s Place’ worden de drumzitjes even verwisseld en Cocky, Jan’s jongere broer, beroert hier de drumvellen. Omdat er zoveel invloeden van Booker T. & The MG’s in deze langspeler werden ontdekt mocht natuurlijk de grote klassieker van Booker niet ontbreken, ‘Green Onions’. Let vooral op de speciale gitaarklanken van Jan en zou Steve Cropper hier niet een beetje jaloers geworden zijn? Toch is deze gehele langspeler niet alleen volgepropt met sterke, snelle ritmes want wie zich aan een klassieker als ‘Ode To Billie Joe’ van Bobbie Gentry waagt weet ook wat de consequenties kunnen zijn.
Samengevat is ‘Talent For Sale’ inderdaad een mooi visitekaartje voor wie talent wilt inhuren. De klank tussen de gitaar en de overige instrumenten komt soms ietwat té sterk over en kan op sommige momenten ergeren. We zullen er maar van uit gaan dat dit te wijten was aan een ‘technisch’ probleem.
Jan Akkerman is still one of the best and versitale guitar players in the world. His work still remains as a corner stone in his various musical engagement. A guitar player with a great charisma but a blueprint of him is very hard to find.
Alfons Maes (4)
RSS Feed