De allereerste keer dat ik iets over Joe Louis Walker hoorde moet ergens in 1988 zijn geweest. Hij had toen een plaat uit die ‘The Gift’ heette. Daarop stond het magistrale ‘747’, een nummer waar ik gewoon wég van was. Korte tijd later verscheen de opvolger reeds, namelijk ‘Blue Soul’ en daar stond met ‘I’ll Get To Heaven On My Own’ alweer zo’n knoert van een song op.
Ik ben intussen de tel kwijt geraakt, maar Joe Louis Walker bleef met de regelmaat van een klok schitterende cd’s uitbrengen en we gaan hier voor de lol eens met onze linker hand in zijn grabbelton graaien. We haalden ‘Great Guitars’ (1997), ‘Preacher And The President’ (1998), ‘Playing Dirty (2006) en ‘Witness To The Blues (2008) uit de ton en dan mag je zeker ook ‘Joe Louis Walker On The Legendary Rhythm & Blues Cruise’(2010) niet vergeten.
Live durft Joe Louis Walker er wel eens met de pet naar gooien, al naar gelang de witte wijn hem smaakte, maar zijn platen halen haast allemaal een huizenhoog niveau.
Wie niets van Joe Louis Walker in huis heeft moet daar binnen de kortste keren verandering in brengen en dat kan gemakkelijk met zijn nieuwste ‘Hellfire’, zijn eerste voor Alligator Records en meteen een schot in de roos. ‘Hellfire’ is namelijk één van de minst gepolijste platen uit de uitgebreide catalogus van Joe Louis Walker. Dat de productie van ‘Hellfire’ in handen is van drummer Tom Hambridge lijkt mij daar voor iets tussen te zitten. Hij werkte eerder voor onder meer Buddy Guy en Susan Tedeschi.
Joe Louis Walker steekt in de hoogste versnelling van wal met de titelsong. Naast de passionele zang van Joe Louis Walker scheurt zijn wah wah-pedaal al schreeuwend door de bochten. Met ‘Ride All Night’ neemt hij de draad terug op, waar The Rolling Stones hem lieten vallen. Joe Louis Walker keert helemaal terug naar zijn blues roots met ‘I’m On To You’. Hij bakent de muzikale grenzen tussen himself en Ry Cooder af met ‘Soldier For Jesus’. Op dit laatste nummer en op ‘Don’t Cry’ krijgt Joe Louis Walker daarenboven ook nog eens vocale steun van The Jordanaires, asjeblief. ‘Too Drunk To Drive Drunk’ is een geweldige rocker waarop niemand minder dan Reese Wynans (gekend van bij Stevie Ray Vaughan) aan de piano zijn duivels mag ontbinden.
‘I Know Why’ is een heerlijke popdeun, die na enig geplug op de diverse radio stations wel eens tot een hit zou kunnen uitgroeien.
En zo kunnen we nog een tijdje verder gaan, want ik kan je verzekeren dat de modale bluesfan bij de beluistering van ‘Hellfire’ de skiptoets niet zal aanraken.
‘Hellfire’ is the very first cd by Joe Louis Walker on the Alligator Records label and it is one of the most passionate recordings of his extensive catalogue.
Ivan Van Belleghem (5)
Ik ben intussen de tel kwijt geraakt, maar Joe Louis Walker bleef met de regelmaat van een klok schitterende cd’s uitbrengen en we gaan hier voor de lol eens met onze linker hand in zijn grabbelton graaien. We haalden ‘Great Guitars’ (1997), ‘Preacher And The President’ (1998), ‘Playing Dirty (2006) en ‘Witness To The Blues (2008) uit de ton en dan mag je zeker ook ‘Joe Louis Walker On The Legendary Rhythm & Blues Cruise’(2010) niet vergeten.
Live durft Joe Louis Walker er wel eens met de pet naar gooien, al naar gelang de witte wijn hem smaakte, maar zijn platen halen haast allemaal een huizenhoog niveau.
Wie niets van Joe Louis Walker in huis heeft moet daar binnen de kortste keren verandering in brengen en dat kan gemakkelijk met zijn nieuwste ‘Hellfire’, zijn eerste voor Alligator Records en meteen een schot in de roos. ‘Hellfire’ is namelijk één van de minst gepolijste platen uit de uitgebreide catalogus van Joe Louis Walker. Dat de productie van ‘Hellfire’ in handen is van drummer Tom Hambridge lijkt mij daar voor iets tussen te zitten. Hij werkte eerder voor onder meer Buddy Guy en Susan Tedeschi.
Joe Louis Walker steekt in de hoogste versnelling van wal met de titelsong. Naast de passionele zang van Joe Louis Walker scheurt zijn wah wah-pedaal al schreeuwend door de bochten. Met ‘Ride All Night’ neemt hij de draad terug op, waar The Rolling Stones hem lieten vallen. Joe Louis Walker keert helemaal terug naar zijn blues roots met ‘I’m On To You’. Hij bakent de muzikale grenzen tussen himself en Ry Cooder af met ‘Soldier For Jesus’. Op dit laatste nummer en op ‘Don’t Cry’ krijgt Joe Louis Walker daarenboven ook nog eens vocale steun van The Jordanaires, asjeblief. ‘Too Drunk To Drive Drunk’ is een geweldige rocker waarop niemand minder dan Reese Wynans (gekend van bij Stevie Ray Vaughan) aan de piano zijn duivels mag ontbinden.
‘I Know Why’ is een heerlijke popdeun, die na enig geplug op de diverse radio stations wel eens tot een hit zou kunnen uitgroeien.
En zo kunnen we nog een tijdje verder gaan, want ik kan je verzekeren dat de modale bluesfan bij de beluistering van ‘Hellfire’ de skiptoets niet zal aanraken.
‘Hellfire’ is the very first cd by Joe Louis Walker on the Alligator Records label and it is one of the most passionate recordings of his extensive catalogue.
Ivan Van Belleghem (5)
RSS Feed