Ik ben niet altijd betrouwbaar wanneer ik een artiest in een vakje moet indelen, want soms hoor ik allerlei invloeden. Wanneer je mij vraagt wat jazzrock is zal ik u namen opnoemen zoals Blood, Sweat & Tears, of Chicago, of Spyro Gyra, of Weather Report, Colosseum, The Electric Flag, of Al Kooper, of John McLaughlin & The Mahavishnu Orchestra, of… weet ik veel.
Na beluistering van het excellente ‘Breaking Grounds’ deins ik er echter niet voor terug om Ian Franklin & Infinite Frequency tussen de hoger genoemde artiesten te klasseren op gevaar af van mij belachelijk te maken.
In 2011 had de uit de Bay Area afkomstige zanger-gitarist Ian Franklin al een ep uitgebracht met als titel ‘Step By Step’. ‘Breaking Grounds’ is zijn eerste full cd en voor de begeleiding doet hij beroep op de jazz-funk-groove-rock band uit Boston Infinite Frequency, met Chris Pappada (gitaar), Eric Levy (keys en moog), Mike Olmos (trompet) en Paul Spina (drums) als blikvangers.
Het is wel even wennen aan het hoge stemmetje van Ian Franklin (maar dat had Chet Baker toch ook), maar voor de rest is ‘Breaking Ground’ een jazzplaat vol verrassingen.
Zo wordt op ‘Lucky Star’ Bryan Horne er op cello bij gesleurd en wordt ‘Lie Is A Lie’ gekruid door een felle rockgitaar. Op de titeltrack is het Mike Olmos, die op trompet alle aandacht voor zich opeist en op ‘Closer’ wordt de muziek van Ian Franklin goed vermengd met echte seventies jazzrock. ‘Step By Step (We Will Overcome) wiegt verder op een lichtvoetig reggae ritme en ‘Desert Waters’ gaat eventjes de pop richting uit. Op ‘Take The Longway’ laat Ian Franklin zijn stemmetje overslaan zoals onze nationale Iris tot vervelens toe deed op Eurosong. Ik vind het dan ook heel spijtig dat ‘Breaking Ground’ moet eindigen met een vervelende, vals gezongen miskleun zoals ‘Back To Love’.
In het geval van Ian Franklin slaat de applausmeter alles bij elkaar wel nog naar de rechter kant over.
‘Breaking Grounds’ by Ian Franklin and Infinite Frequency is a most promising cd and I’m quite sure that we haven’t heard the least of him.
Ivan Van Belleghem (4)
Na beluistering van het excellente ‘Breaking Grounds’ deins ik er echter niet voor terug om Ian Franklin & Infinite Frequency tussen de hoger genoemde artiesten te klasseren op gevaar af van mij belachelijk te maken.
In 2011 had de uit de Bay Area afkomstige zanger-gitarist Ian Franklin al een ep uitgebracht met als titel ‘Step By Step’. ‘Breaking Grounds’ is zijn eerste full cd en voor de begeleiding doet hij beroep op de jazz-funk-groove-rock band uit Boston Infinite Frequency, met Chris Pappada (gitaar), Eric Levy (keys en moog), Mike Olmos (trompet) en Paul Spina (drums) als blikvangers.
Het is wel even wennen aan het hoge stemmetje van Ian Franklin (maar dat had Chet Baker toch ook), maar voor de rest is ‘Breaking Ground’ een jazzplaat vol verrassingen.
Zo wordt op ‘Lucky Star’ Bryan Horne er op cello bij gesleurd en wordt ‘Lie Is A Lie’ gekruid door een felle rockgitaar. Op de titeltrack is het Mike Olmos, die op trompet alle aandacht voor zich opeist en op ‘Closer’ wordt de muziek van Ian Franklin goed vermengd met echte seventies jazzrock. ‘Step By Step (We Will Overcome) wiegt verder op een lichtvoetig reggae ritme en ‘Desert Waters’ gaat eventjes de pop richting uit. Op ‘Take The Longway’ laat Ian Franklin zijn stemmetje overslaan zoals onze nationale Iris tot vervelens toe deed op Eurosong. Ik vind het dan ook heel spijtig dat ‘Breaking Ground’ moet eindigen met een vervelende, vals gezongen miskleun zoals ‘Back To Love’.
In het geval van Ian Franklin slaat de applausmeter alles bij elkaar wel nog naar de rechter kant over.
‘Breaking Grounds’ by Ian Franklin and Infinite Frequency is a most promising cd and I’m quite sure that we haven’t heard the least of him.
Ivan Van Belleghem (4)
Petting Zoo Records I PZR-012012 I Glass Onyon Publicity I Independent Distribution Collective I Ian Franklin
RSS Feed
