In maart van dit jaar kwam reeds een album van Red Jasper aan de beurt, ‘Sting In The Tale’ (http://www.keysandchords.com/6/post/2012/04/red-jasper-sting-in-the-tale.html) en nu krijgen twee albums om een schijf met nummers respectievelijk opgenomen tussen 1993 en 1994.
De band werd geformeerd ergens in 1987 in het Engelse graafschap Whiteshire. Ondertussen hadden Tony Heath en Pat D’Arcy de baan geruimd voor Lloyd George (keyboards) en Jonathan Thornton (bas). Het beste label dat we op deze band kunnen kleven is een mengeling van Jethro Tull, Caravan en doe daar maar gerust een beetje Ritchie Blackmore bij. Misschien trekt u nu een scheve bek maar dat is onterecht want hun muziek op ‘A Midsummer Night’s Dream’ klinkt zeer sterk in de richting van Blackmore’s Night en daar trekken wij geen vieze neus voor op, integenteel, wat minstrelen muziek tussen als die bluesy en rocktoestanden is als een oase in een hete woestijn. Acht nummers krijgen we hier te horen zoals ze destijds ook terug te vinden waren op de vinyluitgave en voor de cd-gelegenheid werd er twee extra livetracks aan toegevoegd.
Hoe zou het zijn indien we deze muziek live mochten horen én zien in een decor van een middeleeuwse setting: kasteel en entourage van een koninklijk hof van destijds?
We halen er enkele nummers uit die onze bijzondere aandacht trokken. Als opener krijgen we ‘Sonnet’, een ietwat dromerige song die ongeveer halfweg door de sterke, zware stem van Dodd een andere dimensie krijgt. In ‘Virtual Reality’ krijgen we eigenlijk een rockgetint nummer en speciale geluiden om het thema te onderlijnen. Diezelfde geluiden worden even verder doorgetrokken op ‘Berkana’ en daarbij werd drie vitessen lager geschakelt. Keyboards en piano krijgen hier een voorname rol toebedeeld. Muziek zo geplukt uit het hof van Richard II. ‘Dreamscape Part 1 & 2’ wordt ook weer door schitterende keyboards gedomineerd en met een lengte van ongeveer veertien minuten zou je denken dat het ergens zal beginnen te vervelen maar neen hoor, Red Jasper weet hoe ze hun songs boeiend kunnen houden.
Het tweede schijfje is behuist met de ganse cd ‘The Winter’s Tale’en ook hier gaat het weer om muziek om naar de luisteren geen dansmuziek maar wel melodieën die doordrenkt zijn met het sap van de planten van Sherwood Forest om het zo maar eens uit te drukken. In alle nummers worden we getrakteerd op die bijzondere eigen klank, en dit dankzij het Hammondorgel en wat synthesisers, die hier en daar toch ook weer verwijst naar Jethro Tull en zelfs ontwaardde ik wat eigenschappen van Camel in ‘The Nightvisitor’. Zelfs in het meer dan tien minuten durende epos ‘Bread & Circuses’ kreeg ik de indruk zelf in het bos te zitten luisteren naar een panfluitist.
Als extra track krijgen we een live-versie van ‘Sonnet II’ dat we terugvinden op ‘A Midsummer Night’s Dream’. De auteur van de liner notes, Kevin Rowland, vergelijkt de band met ‘Jethro Tull meets Motörhead’ maar dat moet ik tegenspreken. Red Jasper weet op momenten sterk over te hellen naar wat meer rock getinte songs maar ze doen dat in hun eigen stijl. Neen, voor mij blijft het meer ‘Blackmore meets Jethro Tull’ en daarmee is alles gezegd.
Both albums are wonderful listening music and perhaps the best thing you can play when you will organize your next Mediaeval party. Probably located somewhere in the woods of Midsumer’s Causton (or beyond)… if you know what I mean…
Alfons Maes (4 tot 5)
De band werd geformeerd ergens in 1987 in het Engelse graafschap Whiteshire. Ondertussen hadden Tony Heath en Pat D’Arcy de baan geruimd voor Lloyd George (keyboards) en Jonathan Thornton (bas). Het beste label dat we op deze band kunnen kleven is een mengeling van Jethro Tull, Caravan en doe daar maar gerust een beetje Ritchie Blackmore bij. Misschien trekt u nu een scheve bek maar dat is onterecht want hun muziek op ‘A Midsummer Night’s Dream’ klinkt zeer sterk in de richting van Blackmore’s Night en daar trekken wij geen vieze neus voor op, integenteel, wat minstrelen muziek tussen als die bluesy en rocktoestanden is als een oase in een hete woestijn. Acht nummers krijgen we hier te horen zoals ze destijds ook terug te vinden waren op de vinyluitgave en voor de cd-gelegenheid werd er twee extra livetracks aan toegevoegd.
Hoe zou het zijn indien we deze muziek live mochten horen én zien in een decor van een middeleeuwse setting: kasteel en entourage van een koninklijk hof van destijds?
We halen er enkele nummers uit die onze bijzondere aandacht trokken. Als opener krijgen we ‘Sonnet’, een ietwat dromerige song die ongeveer halfweg door de sterke, zware stem van Dodd een andere dimensie krijgt. In ‘Virtual Reality’ krijgen we eigenlijk een rockgetint nummer en speciale geluiden om het thema te onderlijnen. Diezelfde geluiden worden even verder doorgetrokken op ‘Berkana’ en daarbij werd drie vitessen lager geschakelt. Keyboards en piano krijgen hier een voorname rol toebedeeld. Muziek zo geplukt uit het hof van Richard II. ‘Dreamscape Part 1 & 2’ wordt ook weer door schitterende keyboards gedomineerd en met een lengte van ongeveer veertien minuten zou je denken dat het ergens zal beginnen te vervelen maar neen hoor, Red Jasper weet hoe ze hun songs boeiend kunnen houden.
Het tweede schijfje is behuist met de ganse cd ‘The Winter’s Tale’en ook hier gaat het weer om muziek om naar de luisteren geen dansmuziek maar wel melodieën die doordrenkt zijn met het sap van de planten van Sherwood Forest om het zo maar eens uit te drukken. In alle nummers worden we getrakteerd op die bijzondere eigen klank, en dit dankzij het Hammondorgel en wat synthesisers, die hier en daar toch ook weer verwijst naar Jethro Tull en zelfs ontwaardde ik wat eigenschappen van Camel in ‘The Nightvisitor’. Zelfs in het meer dan tien minuten durende epos ‘Bread & Circuses’ kreeg ik de indruk zelf in het bos te zitten luisteren naar een panfluitist.
Als extra track krijgen we een live-versie van ‘Sonnet II’ dat we terugvinden op ‘A Midsummer Night’s Dream’. De auteur van de liner notes, Kevin Rowland, vergelijkt de band met ‘Jethro Tull meets Motörhead’ maar dat moet ik tegenspreken. Red Jasper weet op momenten sterk over te hellen naar wat meer rock getinte songs maar ze doen dat in hun eigen stijl. Neen, voor mij blijft het meer ‘Blackmore meets Jethro Tull’ en daarmee is alles gezegd.
Both albums are wonderful listening music and perhaps the best thing you can play when you will organize your next Mediaeval party. Probably located somewhere in the woods of Midsumer’s Causton (or beyond)… if you know what I mean…
Alfons Maes (4 tot 5)
RSS Feed
