Joe Jackson is altijd al een buitenbeentje geweest, zowel op vinyl, cd als op de bühne. Als klein ventje begint hij viool te bestuderen maar vindt het uiteindelijk maar niets. Dan geraakt hij in de ban van dat andere snareninstrument de piano en het is daarop dat we hem gaan leren kennen. Met Arms And Legs, zijn eerste band, proberen ze te scoren bij het grote publiek maar twee tegenvallende singles betekenen een vroegtijdige dood van deze outfit. In 1978 is het troef voor Jackson, hij weet een contract bij A&M te versieren en in 1979 maken we kennis met zijn eerste langspeler ‘Look Sharp’ waaruit de megahit ‘Is She Really Going Out With Him’ getrokken wordt. Hij verwerft hiermee een bijzondere cultstatus en het is maar even wachten op zijn volgende album, ‘I’m The Man’ dat datzelfde jaar nog verschijnt. Van productiviteit gesproken. En nog steeds de gitaar ontwijkend maakt hij in 1982 het album ‘Night & Day’. Inmiddels was Jackson verkast naar de Big Apple en dit album, dat voornamelijk handelt over de multiculturele samenleving van New York, wordt een succes.

Rockpalast had Jackson reeds in 1980 een kans gegeven om zich bij het Duitse publiek bekend te maken en uit deze show krijgen we op dvd 2 een twaalftal songs waaronder natuurlijk zijn hit ‘Is She Really’ maar ook andere snoepjes zoals ‘The Harder They Come’, ‘Fools In Love’ en ‘I’m The Man’ vielen in de smaak bij het jonge Duitse publiek.
Bij dit concert horen we vaak nog enkele punkingrediënten in sommige van zijn songs en live moest hij wel toegeven aan het gebruik van een gitaar.
De Grugahalle deed weer dienst voor twee concerten van Joe op 16 en 17 april 1983. Het was de periode waarin Jackson op zijn hoogtepunt van zijn carriére was. Op 21 februari 1983 had hij reeds een liveregistratie laten maken, dus de setlist vertoonde veel raakvlakken met die van april. Dus ook de Motown set die hij in april ten beste gaf komt hier op een drafje voorbij.
15 nummers krijgen we hier voorgeschoteld en de blikvangers van dit concert waren volgens mij toch ‘Tuxedo Junction’, ‘One More Time’, ‘Sunday Papers’, de a capella versie van ‘Is She Really Going Out With Him’ en de Motown-medley met o.m. ’How Sweet It Is’, ‘Heatwave’ (Joy Askew zorgt hier voor de vocalen), ‘The Tears of A Clown’…
Op dit concert bleef de gitaar achterwege maar moest bassist Graham Maby voor de nodige baslijnen zorgen. De line-up bestond uit twee keyboardspelers (Joy Askew en Ed Rynesdal), en die hadden samen een batterij aan klavieren opgesteld, een bassist (Graham Maby), de drummer (Larry Tolfree) en de percussioniste Sue Hadjopoulos.
De kwaliteit van de beelden is nog goed bewaard gebleven, we krijgen nog duidelijke herkenbare beelden te zien.
Maar met deze show in de Grugahalle in Essen (DE) eindigde toch zijn meest succesvolle periode. Jackson zou nooit meer dit niveau halen.

Alfons Maes (3)

_Eigenlijk moet ik bekennen dat ik van de zanger of de groep Roachford nog nooit gehoord had. Schande zal u zeggen, ja, ik ben ook maar een mens met zijn beperkingen.
Maar zelden heeft een Rockpalast dvd de kwaliteiten en de evolutie van een artiest zo goed gedocumenteerd.
Het concert uit 1991 laat de Roachford band in een vroege fase van hun carrière zien, met naast Andrew Roachford als zanger, op gitaar en keyboard, Hani Gondwe op gitaar, Ian Alleyne op gitaar, Eric Rominson op keyboard, Derrick Taylor op bas en Chris Taylor op drums. Je kan met hun rocksound kennismaken via songs zoals ‘Cuddly Toy’ (een bekende hit) en ‘Family Man’.

_Zoals vele muzikanten kan het talent van de zanger teruggevoerd worden tot zijn roots, want Roachford zelf komt uit een muzikale familie. Hij werd geboren in het zuiden van Londen als kind van West-Indische immigranten, en kwam al vroeg met muziek in contact. Hij groeide op met reggae en jazz en de muziek van Curtis Mayfield, Al Green en Jill Scott. Hij leerde zichzelf piano spelen. Zijn oom Bill Roachford was een saxofonist. En het was ook deze laatste die Andrew introduceerde in de muziekbusiness. Vanaf zijn veertiende mocht hij meespelen in jazzclubs en dit bleek de ideale basis voor zijn latere carrière. Hij maakte al gauw naam en faam, niet enkel als entertainer maar ook als songwriter, want Michael Jackson en Chaka Khan vroegen hem om voor hen te schrijven.
Maar toch vond ik zijn sound van het eerste concert teveel rockgericht, en maakte hij dat meer dan goed met zijn soulgerichte pop uit het tweede concert, dat dateert uit 2005.
Hierop kan je soulachtige nummers beluisteren en bekijken, waarvan het bekendste wel ‘Pop Muzak’ was. Dit nummer was immers een samenwerking met Mousse T. Uiteraard staat ‘Only To Be With You’ er ook op.
Als toemaatje krijg je nog een interview met de Londense zanger zelf.

Patrick Van de Wiele (3 tot 4)

_Music in Germany • MIG 90417 DVD • Roachford

_Wellicht niet meteen de bekendste naam in deze serie maar in Duitsland zijn ze nog steeds een graag geziene rock band.
Alhoewel twee leden van hen, Cliff Jackson en Jim McGillivray Britten zijn en hun teksten uitsluitend in het Engels waren was Epitaph toch een Duitse band.
Het concert van 2/2/1977 was het eerste Epitaph-concert in een reeks die we nu maar alleen kunnen toejuichen.

De cd’s geven de twee concerten van 2/2/1977 en 3/9/1979 werd, dus voor het concert uit 2004 kan je alleen terecht op de tweede dvd. Als bonus op de tweede dvd krijgen we twee nummers opgenomen tijdens het programma ‘Beat Club’, nl. het intimistische ‘Early Morning’ en ‘Little Maggie’ waar Klaus Walz zijn talent op de gitaar mocht tonen. Toch nog steeds goed bewaarde beelden en klankband.

_Maar nu even terug naar het eerste concert uit 1977. Toen bestond de band uit: Cliff Jackson (zang, gitaar), Bernd Kolbe (bas, zang), Klaus Walz (gitaar) en Fritz Randow op drums. Op de eerste schijf krijgen we allemaal eigen nummers, sterk geladen met de nodige gitaarsalvo’s van de beide gitaristen die zowaar niet voor elkaar onder doen. De beste nummers van deze schijf zijn volgens mijns insziens toch ‘She’s Burning’ het openingsnummer, ‘Woman’ dat hier nauw op aansluit en natuurlijk het bluesy ‘Going To Chicago’ en met ‘Stop, Look And Listen’ wordt in pracht afgesloten. Sommige nummers op deze schijf klinken een beetje outdated maar eigenlijk stoort dat niet.

Enkele jaren later zagen we reeds een andere line-up: Cliff Jackson  vonden we nog steeds aan de gitaar terwijl Bernd Kolbe plaats had geruimd voor de nieuwe bassist Harvey Janssen en om dat gemis een beetje op te vullen brachten ze een toetsenman in, nl. Michael Karch. Onnodig te zeggen dat hun sound nu voller klonk door deze extra inbreng. Vreemd genoeg speelden ze maar één nummer van het concert uit 1977, ‘Going To Chicago’.
Met ‘Tonight’ een sterke opener, werd de toon ingezet dat voor de rest van het concert een constante bleef: sterke rock, zeer gevarieerde nummers en natuurlijk weer de ‘guitar duelling’ maar dan nu tussen Cliff en Heinz. ‘When I Lose Your Love’, dat een sterke gitaarintro krijgt, krijgt sterke competitie van ‘Mick’s Boogie’ waarin de gitaren nu echt gaan schreeuwen. Op dit nummer zien we dat ook Michael Karch soms de micro voor zijn mond schuift. Met ‘On The Road’ wordt duidelijk gemaakt wat de smaakmakers waren uit de seventies rock. En Epitaph maakt daar deel van uit, en nu nog steeds trouwens. Met de afsluiter ‘Going To Chicago’ krijgen we nu een iets langere versie dan in 1977.

Het zoveelste reünie concert dat in Bonn plaatsvond op 22/12/2004 had een double bill affiche, nl. Jane en Epitaph.
De line-up nu was Cliff Jackson (gitaar, zang), Bernd Kolbe (bas, zang), Heinz Glass (gitaar) – helaas zijn de keyboards verdwenen- en Achim Poret is de drummer (dus de huidige line-up). Was het een bepaalde strategie van Peter Sommer, de organisator, toen hij deze twee bands samen op één avond programmeerde. Ja ik dacht van wel gezien de gitarist van Jane niemand anders was dan Klaus Walz die een tijdje bij Epitaph zat. En zoals je op de tweede dvd kunt zien komt hij gewoon eventjes een potje gitaar meespelen op het nummer ‘Going To Chicago’ dat we nu voor een derde maal kunnen horen en zien. Dus drie gitaristen die elkaar waard zijn. En dat laten ze ook merken in ‘Going To Chicago’. Helaas zat er geen bisnummer in (enfin toch niet op de cd en dvd) maar Bernd Kolbe begroet zijn fans op de allerlaatste moment met wat geprevel van de Plastic Ono Band klassieker ‘Give Peace A Chance’, de rest liet hij over aan de dankbare toeschouwers.
Over het algemeen mogen we spreken van beelden die niet echt optimaal zijn maar ook niet zo slecht dat je er barstende hoofdpijn zou van krijgen. De beste (nou ja beste…) beelden zijn uiteraard het concert uit 2004 en wanneer je net naar de beelden van 1977 en 1979 hebt gekeken, dringt zich een vreemd gevoel bij je op. Zijn dat diezelfde mannen van pakweg veertig jaar terug? Wie van pure, sterke rock en rock ‘-n’ roll houdt, zoals bijvoorbeeld een Status Quo, waarmee ze ooit toerden, komt hier sterk aan zijn trekken want ik kon geen enkel moment van verveling ontdekken. Zeer sterk! Herbeleef de seventies vanuit je luie zetel…

Hopelijk komt de huidige line-up van Epitaph toch even gedag zeggen hier in België want ze blijven een must om te zien. Alleen een klein beetje van hun wilde haren zijn nu enigszins verdwenen en het buikje is met enkele centimetres aangedikt. Ach, dat hoort er allemaal bij.

Alfons Maes (4 tot 5)

_Music in Germany • MIG 903822CD / MIG 903872DVD • Epitaph

_De Britse formatie Mott The Hoople leek in de vroege jaren zeventig na enkele behoorlijke, maar slecht verkopende langspelers een aflopende zaak. De stoutmoedige fusie van glamrock, zware metalen in combinatie met een cynische Dylaneske attitude was David Bowie niet ontgaan. Bowie motiveerde Ian Hunter en gitarist Mick Ralphs om verder te gaan en de single ‘All The Young Dudes’, een nummer van Bowie die eveneens als producer aantrad voor het gelijknamige album werd een onverhoopt succes in 1972 en hoogtepunt in de glamrock periode. Er volgden nog een schitterende opvolgers met ‘Mott’ en ‘The Hoople’. Stichtend lid en stergitarist Mick Ralphs stapte eind ’73 op om met Paul Rodgers Bad Company op te richten. Nauwelijks een jaar later gooide Ian Hunter de handdoek in de ring. In New York City begon Hunter samen met gitarist Mick Ronson, die voordien zijn sporen als producer en arrangeur bij Bowie en Lou Reed verdiende en in een late reïncarnatie van Mott The Hoople figureerde, aan zijn solodebuut te werken.

_Die intense samenwerking hield met tussenpauzes stand tot aan Mick Ronson’s vroegtijdige dood in ’93. In de lente van 1980 stonden Hunter en Ronson op de zesde editie van het Rockpalast Festival geprogrammeerd.
Na een instrumentale intro met ‘F.B I.’ klom Hunter het podium op om ijzersterk te openen met ‘Once Bitten Twice Shy’. De hoogtepunten volgden elkaar op met de pianoballade ‘Irene Wilde’ en het wonderlijke ‘I Wish I Was Your Mother’ waarin Hunter de twaalfsnarige gitaar bepoteld aangevuld met subtiele mandoline fingerpicking van Ronson.
Hunter was een jaar eerder opnieuw met Ronson aan de slag gegaan wat resulteerde in één van zijn sterkste solowerkstukken ‘You’re Never Alone With A Shizophrenic’. In een afgeladen Grugahalle debiteerde het flamboyante duo aangevuld met enkele voortreffelijke begeleiders daaruit een mooie selectie met ‘Just Another Night’ en ‘Bastard’. In de finale horen we ‘Cleveland Rocks’ dat naadloos aansluit bij het repertoire van Mott The Hoople en mooi tussen het onnavolgbare ‘All The Way From Memphis’ en het onvermijdelijke ‘All The Young Dudes’ werd ingelast. De fraaie, scheurende snarenlyriek van ‘Slaughter On 10th Avenue’ vormt de apotheose van een geïnspireerde concert van twee rasmuzikanten die meer dan een voetnoot betekenen in de muziekgeschiedenis van de twintigste eeuw.

Cis Van Looy (4)

Music in Germany • MIG 90407DVD • Ian Hunter

_Van Johnny Winter weten we dat hij eigenlijk zijn echte doorbraak te danken heeft aan wijlen Michael Bloomfield omdat deze laatste de jonge gitarist tijdens zijn ‘Live Adventures of Al Kooper & Michael Bloomfield’ (1968 – Fillmore East NY) aan het grote publiek introduceerde. Ondertussen heeft onze albino, en broer van Edgar Winter, Bloomfield overleefd. Maar zijn intro op de ‘Live Adventures’ had meteen een grote impact op de organisators van Woodstock die Johnny prompt op hun affiche plaatsten. En de rest is geschiedenis maar omdat zijn fysieke uitstraling de laatste jaren onder nul is wil dat niet zeggen dat hij zijn gitaar niet meer kan laten janken. Rockpalast heeft uiteraard tijd en geld gespendeerd aan meneer Winter en daarom krijgen we nu het concert uit 1979 dat plaatsvond in de ondertussen beroemde Grugahalle in Essen. Op 21 en 22 april 1979 waren we getuige van een knap liveconcert met Johnny Winter (gitaar), Jon Paris (bas) en Bob Torello op drums.

_Op deze cd wordt hij niet, zoals gewoonlijk, aangekondigd door Alan Bangs of zijn Duitse collega maar Johnny zet er meteen de beuk in met Freddy Kings ’Hideway’ en vermits het om een live-concert ging mocht Johnny zich iets meer permitteren dan in een opnamestudio en breidt voor deze instrumentale versie een jasje van 11 min. Bij de solo’s stampt Winter alle pedalen in die er maar voor zijn voeten lagen en in ‘Messin’ With The Kid’, uit zijn ‘White, Hot & Blue’-album, doet hij het nog eens een keertje over, als het geen wah wah-pedaal is dan gebruikt hij de destortion maar we krijgen het eerste nummer waarin zijn mond opentrekt. En het publiek draagt hem op handen. Van Jimmie Rodgers, en afkomstig van diezelfde langspeler, knapt hij de klassieker ‘Walking By Myself’ even op. Maar luister vooral naar zijn bindteksten en als je daar ook maar de helft van begrepen hebt, mag je je gelukkig prijzen. Het langste nummer is wel ‘Mississippi Blues’ en dit leent zich perfect voor Johnny’s stem, dus blues zoals zij toen nog gemaakt werd.
Verder op de spijskaart krijgen we nog ‘Divin’ Duck’ van Sleepy John Estes en de eerste cd sluit af met de Chuck Berry-klassieker ‘Johnny B. Goode’. Als we een keuze konden maken, dan ging ik resoluut voor de meester van de rock ‘-n’ roll zelf.
Het tweede concert, op 22/4/1979, start met zijn interpretatie van de CCR-klassieker ‘Suzie Q’, een nummer van Dale Hawkins. Niet meteen de versie waarvan onze mond openvalt… Maar dat deed hij wel bij de drumsolo van Bob Torello en vooraleer de man kon beginnen moet je nog een gehele bindtekst – vol vreemde woorden ontsproten aan zijn geestesverruimende snoepjes- van Winter doorploeteren. Met ‘I’m Ready’ pakken we weer de bluesrockdraad op en Winter laat het publiek smullen van zijn gitaarspinsels.
Misschien weten jullie het of niet maar tijdens dat concert was Patti Smith, met haar klarinet, aanwezig –ze stond op de eerste rij!- en ze had graag het podium met de albino gedeeld maar Johnny ging zo op in zijn werk dat hij hier niet op reageerde. Van de blues naar rock ‘-n’ roll is maar een stap en in het laatste halfuur konden de toeschouwers genieten van ‘Rockabilly Boogie’, een medley van haast twaalf minuten om dan als finale afsluiter uit te pakken met de Rolling Stones’ hit ‘Jumpin’ Jack Flash’.
Toen Johnny Winter in de Grugahalle arriveerde werd er afgesproken dat hij één uur mocht spelen maar net voordat Johnny en zijn discipelen het podium betraden vroeg zijn toermanager snel om hem twee uur te laten spelen. Uiteraard ging iedereen hiermee akkoord, waarom niet, het was nu eenmaal een live-concert en dat voor de prijs van één uur.

Alfons Maes (4)

Music in Germany • MIG 903662CD • Johnny Winter

_De dvd van Lance Lopez, die op 25 juli 2009 in het Theater am Tansbrunnen in Keulen in het kader van het WDR televisieprogramma ‘Rockpalast’ werd opgenomen, was bedoeld als bijlage bij de cd ‘Salvation From Sundown’. Die dvd is om de een of andere reden zelfstandig bij mij terecht gekomen, maar daar kan ik niet kwaad om zijn.

_Bijlange niet, want de dvd is gewoon schitterend in al zijn facetten. De beeldkwaliteit is er een van het allerhoogste niveau en de klank doet je vergeten dat je niet bij het concert aanwezig kon zijn.
Lance Lopez komt uit Dallas, Texas en het is er goed aan te zien. Hij is gekleed in een zwarte cowboyshirt en heeft een dito cowboyhoed op het hoofd. Aan zijn Marshal versterker heeft hij de vlag van de ‘Lone Star State’ opgehangen. Zeg nu zelf, Texaanser kan het niet.
Ook zijn muziek is een kruising tussen ZZ Top en de riffs van Stevie Ray Vaughan.
Op 25 juli 2009 werd Lance Lopez begeleid door de vervaarlijk ogende Toni Valdez uit Austin, Texas (bas) en Al Pahanisch Jr. uit Los Angeles, Californië (drums).
Lance Lopez schiet meteen raak met de instrumentale opener ‘Stubbs’ om verder te gaan met de stevige bluesrocker ‘Love Of Mine’.
Omwille van zijn job kwam Lance Lopez ooit in aanraking met Jeff Beck, Johnny Taylor, Johnny ‘Guitar’ Watson, Bobby ‘Blue’ Bland en Bobby Rush en met die kleppers in gedachte brengt hij ‘Neverlove’. Bij ‘Mr. Good Thang’ is Stevie Ray Vaughan nooit ver weg.
Lance Lopez gespt zijn Gibson Killer-V gitaar aan (hij zegt daarbij dat hij met die gitaar gerust de woestijn kan tarten) voor de kurkdroge sleper ‘El Paso Sugar’, over een meisje dat in de woestijn woont. Deze song gaat naadlos over in ‘One Half Hour’.
Het eigenlijke concert wordt afgesloten met de bloedhete, strak uitgevoerde shuffle ‘Locked Out Of Love’, een nummer van Lucky Peterson.
Als bisnummers dist Lance Lopez een eigenzinnige versie van Robert Johnson’s ‘Stones In My Passway’ op en hij sluit af met (waarom zijn we daarover niet verwonderd?) La Grange van ZZ Top.
Dit is toch wel dé dvd die iedere liefhebber van bluesrock in huis moet hebben.

Ivan Van Belleghem (5)

Music in Germany • MIG 20022DVD • Lance Lopez

_Er werd mij al meermaals gezegd dat het toeval niet bestaat, maar mijn postbode kan nooit geweten hebben dat amper vijf dagen voor hij mij de dvd van Jackie Leven en Michael Cosgrave overhandigde Jackie Leven op 14 november 2011 op 61-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker is overleden. Om het nog schrijnender te maken werden de liner notes op het inlegblaadje van onderhavige dvd door Jackie Leven zelf in maart 2011 neergepend.

_Op die dvd werd een optreden van Jackie Leven (zang en gitaar), Michael Cosgrave (keyboards) en Kevin Foster (bas) op beeld vastgelegd voor het WDR televisieprogramma Rockpalast. Dit optreden had plaats in de Harmonie in Bonn, Duitsland.
De Schot Jackie Leven heeft anders wel een gevuld leven achter de rug. Hij werd in London ooit eens overvallen en raakte daardoor zijn stem, zijn platencontract en zijn vrienden kwijt en hij gaat daardoor zijn heil zoeken in drank en drugs. Bij een van de bindteksten op de dvd vertelt hij ondermeer het onwaarschijnlijke verhaal over twee Londense bobbies die hem uit zijn depressie hielpen.
In 1994 neemt hij de draad terug op en hij komt met de cd ‘The Mystery of Love is Greater Than the Mystery of Death’ op de proppen. Intussen liggen er zo’n vijfentwintig albums voor het label Cooking Vinyl van Jackie Leven op de plank, waaronder de cd ‘Wayside Shrines and The Code of The Travelling Man’, die in de keuken van zijn goede vriend Michael Cosgrave werd opgenomen. Hij was tevens een tijdje frontman bij Doll By Doll.
Dag op dag twee jaar na het overlijden van Johnny Cash brengt Jackie Leven de cd ‘Elegy For Johnny Cash’ uit en het zijn naar eigen zeggen vooral de opnamen die Johnny Cash met Rick Rubin maakte die hem het meest interesseerden. 
De platen van Jackie Leven zijn meestal goed tot uitstekend, alhoewel nu en dan eentonigheid door gewenning de kop kan opsteken. Zijn muziek komt live beter tot uiting in een kleine club zoals hier in Bonn. Na iedere song stijgt er vanuit de zaal onveranderlijk een daverend applaus op, maar wanneer de artiest zijn song zingt is het muisstil in de zaal. Hier bij ons in Vlaanderen wordt de zanger bij stillere momenten steevast overstemd door een vervelend geroezemoes, niets daarvan in Bonn.
De kwaliteit van de klank van de dvd is onberispelijk en de beeldkwaliteit is, mede dank zij de uitstekende podiumbelichting, eveneens voortreffelijk.
Soms is de sfeer zeer intiem, zoals op ‘A Little Voice In Space’ en soms groeit een song door naar een climax zoals bij ‘Live Or Die’. Die climax wordt dan uitstekend benadrukt door fraai keyboardwerk van Michael Cosgrave. Twee andere uitschieters zijn het up tempo ‘Classic Northern Diversions’ en ‘Empty In Soho Square’. Jackie Leven is weliswaar de spil waarrond alles draait, maar hij krijgt steeds adequate medewerking van Michael Cosgrave en om het met een eufemisme te zeggen: Jackie Leven /w Michael Cosgrave – Live At Rockpalast is een onderhoudende dvd geworden. Moge Jackie Leven ruste in vrede.

Ivan Van Belleghem (4)

Music in Germany • MIG 90377DVD • Jackie Leven

_Om een beetje greep te krijgen op de muzikale achtergrond van deze onderschatte gitarist/zanger/componist moeten we een heel eind in de jaren zestig terug gaan, meer bepaald naar zijn periode bij de Keef Hartley Band waarmee hij diverse schitterende albums maakte. ‘Overdog’, ‘The Time Is Near’, ‘Halfbreed’, ‘The Battle Of The North West Six’ en ‘Little Big Band’ waren de langspelers waarop we Miller Anderson deel uitmaakte van deze legendarische band. Op Woodstock 1969 mocht de Keef Hartley Band aantreden net voor het denderendvoffensief van Santana maar door onenigheden op management niveau heeft men nooit het optreden van de KHB gefilmd. Maar vooraleer Miller destijds door had wat Woodstock eigenlijk was, hij dacht op de eerste plaats aan een leuke gezellige dansavond ergens in Woodstock, totdat de jongedame van de platenfirma hem meedeelde dat het om een rockfestival ging waarop Miller droog reageerde met “En spelen er nog andere bands?”.

_Enkele jaren laten vonden we Anderson in de entourage van o.m. T-Rex, The Donovan Band, en vormde met Kim Simmonds en Stan Webb de line-up van de Savoy Brown Blues Band. Met deze outfit, en als support van Deep Purple tourden ze doorheen de USA en lieten een Madison Square Garden vollopen. De laatste jaren vinden we hem vooral terug bij de Spencer Davis Group. Het was pas na dertig jaar dat Kris Gray, zijn bassist, hem kon overtuigen om terug de studio in te duiken en  het mooie ‘Bluesheart’ was het product hiervan.
De cd die we hier te beluisteren krijgen gaat om een zeer jong concert, nl. dat van vorig jaar en zijn band bestond toen uit: Miller zelf aan de gitaar en zang, Kris Gray (bas, zang), Frank Tischer (keys, zang) en Tommy Fisher (drums).
Natuurlijk krijgen we ook hier weer dezelfde nummers die ook op de dvd prijken. Dit concert was een onderdeel van het Crossroads festival.
Uiteraard tapt Anderson ook graag uit het vaatje van  bv. Savoy Brown waaruit hij ‘The Boogie Brothers’ pikte. Maar wanneer je cd halfweg bent en nummers als ‘I Love To Boogie’, ‘High Tide & High Water’, dat hier verdacht veel naar ‘Season Of The Witch’ ruikt, en ‘Just To Cry’, waarin hij de band voorstelt, op een grandidose manier hebt ondergaan, kun je echt niet meer wachten om de dvd in je lader te steken.
Gezien het concert pas een jaartje oud krijgen we zeer schitterende beelden te zien van bv. ‘Fallin’ Back Into The Blue’ en ‘Think It Over’ en je kan met moeite de dvd-speler op stop zetten. Laat die schijf maar draaien, dit moet live een geweldig concert geweest zijn. Knappe regie van beelden die van de ene naar de andere muzikant overwippen zonder dat het ergens begint te storen. Knappe close-up shots van een Miller Anderson die je nog nooit van zo dichtbij hebt kunnen bekijken. Wil je nog eens door échte dinosaurussenrock of –blues verwend worden, dan kan ik je alleen maar deze cd en dvd aanraden.

Alfons Maes (5)

_Music in Germany • MIG 90352CD / MIG 90357DVD • Miller Anderson

_Deze schijf heeft als ondertitel ‘Hardrock Legends Vol. 2’. Een tijdje terug kregen we hier UFO over de vloer met ‘Hardrock Legends Vol. 1’ en zoals jullie wellicht weten had Michael Schenker een knipperlicht relatie met UFO. Daaruit volgt dat de beide hoger genoemde volumes muzikaal gezien dan ook zeer sterk met elkaar verwant zijn. Ook al omdat het hier opnieuw opnamen van het legendarische WDR televisieprogramma ‘Rockpalast’ betreft.

_Michael Schenker werd in Sarstedt geboren op 10 januari 1955. Net als zijn oudere broer Rudolf Schenker was Michael ooit lead gitarist bij The Scorpions. Vervolgens was Michael Schenker in dienst bij UFO en McCauley Schenker. In 1980 verscheen de eerste lp van The Michael Schenker Group, die simpelweg MSG heette. De opnamen in de Hamburgse Markthalle dateren van 24 januari 1981 en buiten Michael Schenker zelf (gitaar) zag zijn Britse band er uit als volgt: Gary Barden (zang), de Schot Chris Glenn (bas), Paul Raymond, die ook al een verleden met UFO had, (keyboards) en ten slotte wijlen Cozy Powell, de legendarische drummer die ooit samenspeelde met Jeff Beck, Gary Moore, Brian May en tijdelijk deel uitmaakte van Whitesnake en Black Sabbath.
Michael Schenker gaat als een tornado van start met ‘Armed And Ready’ om op een verschroeiende manier verder te gaan met ‘Cry For The Nations’. ‘Victim Of Illusions’ kan mij wat minder boeien en op het gebalde, instrumentale ‘Into The Arena’ martelt Michael Schenker zijn Flying V zoals we wel van hem gewoon zijn. In het wat lang uitgevallen ‘Rock Bottom’ vergaloppeert Michael Schenker zich enigzins in notenneukerij. Zowel in ‘Rock Bottom’ als in ‘Doctor, Doctor’ refereert Michael Schenker naar zijn tijd bij UFO.
‘Lights Out’, ook al een nummer uit de UFO-periode, doet hier dienst als bisnummer.
Net zoals bij UFO is de dvd van The Michael Schenker Group een stuk boeiender dan de cd. De songs krijgen hier meer diepgang mee. Je ziet hier ook dat Paul Raymond hier zowel tweede gitaar als keyboards speelt. Dit valt uit de cd-versie niet op te maken, ook al niet omdat op het inlegboekje er geen melding wordt van gemaakt.
De dvd heeft een prima beeldkwaliteit en een nog betere klankkwaliteit. Ik krijg daarbij de indruk dat, wanneer alle volumes van ‘Hardrock Legends’ je platenkast bevolken, je toch wel een collector’s item bij de hand hebt.

Ivan Van Belleghem (4)

_Music in Germany • MIG 90222CD / MIG 90227DVD • Michael Schenker