_We schrijven 1977, middenin de zomer van dat jaar, in de nacht van 23 op 24 juli trekken we de deur van de plaatselijke stamkroeg wat vroeger dan gewoonlijk achter ons dicht. De reden, de eerste Rockpalast nacht is rechtstreeks te volgen op de beeldbuis. Een volledige festivalnacht op televisie dat hadden we nog niet meegemaakt. Bovendien prijken Rory Gallagher en Little Feat, waarvan gedenkwaardige passages in Pink Pop en Vorst Nationaal op ons netvlies gebrand blijven, op de affiche.

_In het bescheiden werkmanshuisje van een wat oudere vriend beleven we met een pilsje in handbereik deze voor een beetje rockliefhebber historische nacht. Als hoofdkaas stond Roger McGuinn’s Thunderbyrd geprogrammeerd. De frontman van The Byrds had een jaar eerder de ‘Rolling Thunder Revue’ met Bob Dylan beëindigd en zowel de naam van zijn groep als de gelijknamige langspeler refereren naar dit muzikale wapenfeit. Vanaf de eerste noten hangt er magie in de lucht met ‘Lover On The Bayou’. Deze van de ‘Untitled’ dubbellaar afkomstige Byrdsklassieker prijkt nog steeds op de setlist getuige het soloconcert van Roger McGuinn in de Gentse Handelsbeurs van een maand geleden. McGuinn’s wat geknepen zang en verrichtingen op de twaalfsnarige Rickenbacker worden voortreffelijk aangevuld met het vloeiende snarenspel en harmoniezang van Rick Vito die evenals bassist Charlie Harrison en drummer Greg Thomas op de studiosessies figureerden. Vito mag in enkele nummers vocaal het voortouw nemen maar overtuigd vooral met zijn gitaar. Het is bovenal de gulle graai uit ‘Thunderbyrd’ met het van leerjongen Tom Petty geleende ‘American Girl’, en het fraaie ‘We Can Do It All Over Again’. Sam Clayton van Little Feat springt bij met percussie in ‘Dixie Highway’ en ‘Shoot Him’, een minder bekende song die voor de soundtrack van een mij onbekende film werd gecombineerd, funky stuff met McGuinn op zijn best.
Uiteraard worden de onverslijtbare Byrdsparels niet vergeten ‘Feel A Whole Lot Better’, ‘Turn, Turn, Turn’, ‘Mr. Tambourine Man’ passeren de revue een nostalgische finale die met het onvermijdelijke ‘Eight Miles High’ dat in een epische snarenjam bekroond wordt.
Ontluisterend is de ronduit matige kwaliteit van de wazige beelden, we zaten nog volop in het videotijdperk, daar hadden we die nacht in 1977 door de combinatie van ons toch al enigszins benevelde zicht en het bescheiden televisie schermformaat weinig hinder van. Maar dat mag zelfs in het digitale tijdperk de pret niet drukken. Het blijft toch vooral de muziek waar het om gaat en die is ronduit schitterend. Voor wie het destijds rechtstreeks in Eurovisie verband meemaakte een prachtig souvenir dat vooralsnog helaas enkel als dvd kan aangeschaft worden.

Cis Van Looy (4)

Music In Germany • MIG 90317DVD