_Wanneer je een boompje wil opzetten over wispelturige groepen kan je gerust bij UFO terecht. Op bepaalde tijdstippen was UFO een echte duiventil. Er moeten zich in de geschiedenis van de groep zo’n goeie veertig personeelswissels hebben voorgedaan. Eat your heart out, Canned Heat. Vooral de wispelturige Michael Schenker was een kampioen in het binnen en buiten lopen, maar ook Simon Wright, Paul Raymond, Paul Gray, Jason Bonham en Aynsley Dunbar kenden er wat van. Frontman en zanger Phil Mogg en niemand anders, is echter van bij de oprichting van de band in 1969 de ganse tijd door de spil van UFO gebleven.

_Ten tijde van het UFO concert in de Dortmundse Westfalenhalle zag de bezetting van UFO er uit als volgt: Phil Mogg (zang), Paul Chapman (gitaar), Neil Carter (gitaar en keyboards), Pete Way (bas) en Andy Parker (drums). Dit concert werd door de Duitse televisiezender WDR (bij ons in de tijd beter gekend Duitsland 3) al in het kader van hun populaire concertserie ‘Rockpalast’ uitgezonden en het werd ons nu opnieuw ter beschikking gesteld via zowel cd en dvd.
De cd kreeg als titel ‘UFO – Hardrock Legends Vol. 1’ mee. Hier komt toch wel het hemelsbrede verschil tussen hardrock en heavy metal tot uiting. In UFO wil ik mij best wel terugvinden en deze band werkt niet op de zenuwen zoals dit bij heavy metal wel eens het geval durft zijn. The Jeff Beck Group (met Rod Stewart als zanger) produceerde in 1969 ten tijde van zijn lp ‘Beck Ola’ nogal wat meer decibels dan UFO.
Neen, dan is UFO best te pruimen en mijn favoriet is ‘No Place To Run’, de titeltrack van hun gelijknamige lp uit 1980 die niemand minder dan George Martin als producer heeft.
In ‘Long Gone’ freakt Paul Chapman wel wat uit op zijn gitaar, maar het weze hem vergeven. Dit is wel de hardste track op de plaat. Ook ‘Cherry’ kan mij boeien, mede door zijn rake intro. En de manier waarop UFO ‘Mystery Train’ onder handen neemt mag er best wezen.
Wanneer je dan de dvd in de speler schuift krijgt Rock Legends Vol. 1’ toch wel een andere dimensie. Voor alle duidelijkheid: de cd en dvd coveren net hetzelfde concert. Het kan aan mij liggen, maar ik heb meer genoten van de dvd, ten eerste omdat de klank minder hol lijkt over te komen dan op de cd. Ten tweede is er de goede beeldkwaliteit. Je hoeft de beelden niet te bekijken met behulp van een zonnebril om eventuele hoofdpijn te bekampen. Op de dvd komt het ook duidelijker over dat ‘Rock Bottom’ en ‘Doctor, Doctor’ bisnummers waren. Op een paar opgestoken middenvingers na blijft het publiek tamelijk gedisciplineerd op zijn stoel zitten. Wanneer je van de dvd hebt genoten lijkt de cd een beetje overbodig en zich enkel op de hardcore fans te richten, meer bepaald als verzamel object.

Ivan Van Belleghem (4)

Music in Germany • MIG 90232CD / MIG 90237DVD