Wellicht niet meteen de bekendste naam in deze serie maar in Duitsland zijn ze nog steeds een graag geziene rock band.
Alhoewel twee leden van hen, Cliff Jackson en Jim McGillivray Britten zijn en hun teksten uitsluitend in het Engels waren was Epitaph toch een Duitse band.
Het concert van 2/2/1977 was het eerste Epitaph-concert in een reeks die we nu maar alleen kunnen toejuichen.
De cd’s geven de twee concerten van 2/2/1977 en 3/9/1979 werd, dus voor het concert uit 2004 kan je alleen terecht op de tweede dvd. Als bonus op de tweede dvd krijgen we twee nummers opgenomen tijdens het programma ‘Beat Club’, nl. het intimistische ‘Early Morning’ en ‘Little Maggie’ waar Klaus Walz zijn talent op de gitaar mocht tonen. Toch nog steeds goed bewaarde beelden en klankband.
Alhoewel twee leden van hen, Cliff Jackson en Jim McGillivray Britten zijn en hun teksten uitsluitend in het Engels waren was Epitaph toch een Duitse band.
Het concert van 2/2/1977 was het eerste Epitaph-concert in een reeks die we nu maar alleen kunnen toejuichen.
De cd’s geven de twee concerten van 2/2/1977 en 3/9/1979 werd, dus voor het concert uit 2004 kan je alleen terecht op de tweede dvd. Als bonus op de tweede dvd krijgen we twee nummers opgenomen tijdens het programma ‘Beat Club’, nl. het intimistische ‘Early Morning’ en ‘Little Maggie’ waar Klaus Walz zijn talent op de gitaar mocht tonen. Toch nog steeds goed bewaarde beelden en klankband.
Maar nu even terug naar het eerste concert uit 1977. Toen bestond de band uit: Cliff Jackson (zang, gitaar), Bernd Kolbe (bas, zang), Klaus Walz (gitaar) en Fritz Randow op drums. Op de eerste schijf krijgen we allemaal eigen nummers, sterk geladen met de nodige gitaarsalvo’s van de beide gitaristen die zowaar niet voor elkaar onder doen. De beste nummers van deze schijf zijn volgens mijns insziens toch ‘She’s Burning’ het openingsnummer, ‘Woman’ dat hier nauw op aansluit en natuurlijk het bluesy ‘Going To Chicago’ en met ‘Stop, Look And Listen’ wordt in pracht afgesloten. Sommige nummers op deze schijf klinken een beetje outdated maar eigenlijk stoort dat niet.
Enkele jaren later zagen we reeds een andere line-up: Cliff Jackson vonden we nog steeds aan de gitaar terwijl Bernd Kolbe plaats had geruimd voor de nieuwe bassist Harvey Janssen en om dat gemis een beetje op te vullen brachten ze een toetsenman in, nl. Michael Karch. Onnodig te zeggen dat hun sound nu voller klonk door deze extra inbreng. Vreemd genoeg speelden ze maar één nummer van het concert uit 1977, ‘Going To Chicago’.
Met ‘Tonight’ een sterke opener, werd de toon ingezet dat voor de rest van het concert een constante bleef: sterke rock, zeer gevarieerde nummers en natuurlijk weer de ‘guitar duelling’ maar dan nu tussen Cliff en Heinz. ‘When I Lose Your Love’, dat een sterke gitaarintro krijgt, krijgt sterke competitie van ‘Mick’s Boogie’ waarin de gitaren nu echt gaan schreeuwen. Op dit nummer zien we dat ook Michael Karch soms de micro voor zijn mond schuift. Met ‘On The Road’ wordt duidelijk gemaakt wat de smaakmakers waren uit de seventies rock. En Epitaph maakt daar deel van uit, en nu nog steeds trouwens. Met de afsluiter ‘Going To Chicago’ krijgen we nu een iets langere versie dan in 1977.
Het zoveelste reünie concert dat in Bonn plaatsvond op 22/12/2004 had een double bill affiche, nl. Jane en Epitaph.
De line-up nu was Cliff Jackson (gitaar, zang), Bernd Kolbe (bas, zang), Heinz Glass (gitaar) – helaas zijn de keyboards verdwenen- en Achim Poret is de drummer (dus de huidige line-up). Was het een bepaalde strategie van Peter Sommer, de organisator, toen hij deze twee bands samen op één avond programmeerde. Ja ik dacht van wel gezien de gitarist van Jane niemand anders was dan Klaus Walz die een tijdje bij Epitaph zat. En zoals je op de tweede dvd kunt zien komt hij gewoon eventjes een potje gitaar meespelen op het nummer ‘Going To Chicago’ dat we nu voor een derde maal kunnen horen en zien. Dus drie gitaristen die elkaar waard zijn. En dat laten ze ook merken in ‘Going To Chicago’. Helaas zat er geen bisnummer in (enfin toch niet op de cd en dvd) maar Bernd Kolbe begroet zijn fans op de allerlaatste moment met wat geprevel van de Plastic Ono Band klassieker ‘Give Peace A Chance’, de rest liet hij over aan de dankbare toeschouwers.
Over het algemeen mogen we spreken van beelden die niet echt optimaal zijn maar ook niet zo slecht dat je er barstende hoofdpijn zou van krijgen. De beste (nou ja beste…) beelden zijn uiteraard het concert uit 2004 en wanneer je net naar de beelden van 1977 en 1979 hebt gekeken, dringt zich een vreemd gevoel bij je op. Zijn dat diezelfde mannen van pakweg veertig jaar terug? Wie van pure, sterke rock en rock ‘-n’ roll houdt, zoals bijvoorbeeld een Status Quo, waarmee ze ooit toerden, komt hier sterk aan zijn trekken want ik kon geen enkel moment van verveling ontdekken. Zeer sterk! Herbeleef de seventies vanuit je luie zetel…
Hopelijk komt de huidige line-up van Epitaph toch even gedag zeggen hier in België want ze blijven een must om te zien. Alleen een klein beetje van hun wilde haren zijn nu enigszins verdwenen en het buikje is met enkele centimetres aangedikt. Ach, dat hoort er allemaal bij.
Alfons Maes (4 tot 5)
Enkele jaren later zagen we reeds een andere line-up: Cliff Jackson vonden we nog steeds aan de gitaar terwijl Bernd Kolbe plaats had geruimd voor de nieuwe bassist Harvey Janssen en om dat gemis een beetje op te vullen brachten ze een toetsenman in, nl. Michael Karch. Onnodig te zeggen dat hun sound nu voller klonk door deze extra inbreng. Vreemd genoeg speelden ze maar één nummer van het concert uit 1977, ‘Going To Chicago’.
Met ‘Tonight’ een sterke opener, werd de toon ingezet dat voor de rest van het concert een constante bleef: sterke rock, zeer gevarieerde nummers en natuurlijk weer de ‘guitar duelling’ maar dan nu tussen Cliff en Heinz. ‘When I Lose Your Love’, dat een sterke gitaarintro krijgt, krijgt sterke competitie van ‘Mick’s Boogie’ waarin de gitaren nu echt gaan schreeuwen. Op dit nummer zien we dat ook Michael Karch soms de micro voor zijn mond schuift. Met ‘On The Road’ wordt duidelijk gemaakt wat de smaakmakers waren uit de seventies rock. En Epitaph maakt daar deel van uit, en nu nog steeds trouwens. Met de afsluiter ‘Going To Chicago’ krijgen we nu een iets langere versie dan in 1977.
Het zoveelste reünie concert dat in Bonn plaatsvond op 22/12/2004 had een double bill affiche, nl. Jane en Epitaph.
De line-up nu was Cliff Jackson (gitaar, zang), Bernd Kolbe (bas, zang), Heinz Glass (gitaar) – helaas zijn de keyboards verdwenen- en Achim Poret is de drummer (dus de huidige line-up). Was het een bepaalde strategie van Peter Sommer, de organisator, toen hij deze twee bands samen op één avond programmeerde. Ja ik dacht van wel gezien de gitarist van Jane niemand anders was dan Klaus Walz die een tijdje bij Epitaph zat. En zoals je op de tweede dvd kunt zien komt hij gewoon eventjes een potje gitaar meespelen op het nummer ‘Going To Chicago’ dat we nu voor een derde maal kunnen horen en zien. Dus drie gitaristen die elkaar waard zijn. En dat laten ze ook merken in ‘Going To Chicago’. Helaas zat er geen bisnummer in (enfin toch niet op de cd en dvd) maar Bernd Kolbe begroet zijn fans op de allerlaatste moment met wat geprevel van de Plastic Ono Band klassieker ‘Give Peace A Chance’, de rest liet hij over aan de dankbare toeschouwers.
Over het algemeen mogen we spreken van beelden die niet echt optimaal zijn maar ook niet zo slecht dat je er barstende hoofdpijn zou van krijgen. De beste (nou ja beste…) beelden zijn uiteraard het concert uit 2004 en wanneer je net naar de beelden van 1977 en 1979 hebt gekeken, dringt zich een vreemd gevoel bij je op. Zijn dat diezelfde mannen van pakweg veertig jaar terug? Wie van pure, sterke rock en rock ‘-n’ roll houdt, zoals bijvoorbeeld een Status Quo, waarmee ze ooit toerden, komt hier sterk aan zijn trekken want ik kon geen enkel moment van verveling ontdekken. Zeer sterk! Herbeleef de seventies vanuit je luie zetel…
Hopelijk komt de huidige line-up van Epitaph toch even gedag zeggen hier in België want ze blijven een must om te zien. Alleen een klein beetje van hun wilde haren zijn nu enigszins verdwenen en het buikje is met enkele centimetres aangedikt. Ach, dat hoort er allemaal bij.
Alfons Maes (4 tot 5)
RSS Feed
