De Britse formatie Mott The Hoople leek in de vroege jaren zeventig na enkele behoorlijke, maar slecht verkopende langspelers een aflopende zaak. De stoutmoedige fusie van glamrock, zware metalen in combinatie met een cynische Dylaneske attitude was David Bowie niet ontgaan. Bowie motiveerde Ian Hunter en gitarist Mick Ralphs om verder te gaan en de single ‘All The Young Dudes’, een nummer van Bowie die eveneens als producer aantrad voor het gelijknamige album werd een onverhoopt succes in 1972 en hoogtepunt in de glamrock periode. Er volgden nog een schitterende opvolgers met ‘Mott’ en ‘The Hoople’. Stichtend lid en stergitarist Mick Ralphs stapte eind ’73 op om met Paul Rodgers Bad Company op te richten. Nauwelijks een jaar later gooide Ian Hunter de handdoek in de ring. In New York City begon Hunter samen met gitarist Mick Ronson, die voordien zijn sporen als producer en arrangeur bij Bowie en Lou Reed verdiende en in een late reïncarnatie van Mott The Hoople figureerde, aan zijn solodebuut te werken.
Die intense samenwerking hield met tussenpauzes stand tot aan Mick Ronson’s vroegtijdige dood in ’93. In de lente van 1980 stonden Hunter en Ronson op de zesde editie van het Rockpalast Festival geprogrammeerd.
Na een instrumentale intro met ‘F.B I.’ klom Hunter het podium op om ijzersterk te openen met ‘Once Bitten Twice Shy’. De hoogtepunten volgden elkaar op met de pianoballade ‘Irene Wilde’ en het wonderlijke ‘I Wish I Was Your Mother’ waarin Hunter de twaalfsnarige gitaar bepoteld aangevuld met subtiele mandoline fingerpicking van Ronson.
Hunter was een jaar eerder opnieuw met Ronson aan de slag gegaan wat resulteerde in één van zijn sterkste solowerkstukken ‘You’re Never Alone With A Shizophrenic’. In een afgeladen Grugahalle debiteerde het flamboyante duo aangevuld met enkele voortreffelijke begeleiders daaruit een mooie selectie met ‘Just Another Night’ en ‘Bastard’. In de finale horen we ‘Cleveland Rocks’ dat naadloos aansluit bij het repertoire van Mott The Hoople en mooi tussen het onnavolgbare ‘All The Way From Memphis’ en het onvermijdelijke ‘All The Young Dudes’ werd ingelast. De fraaie, scheurende snarenlyriek van ‘Slaughter On 10th Avenue’ vormt de apotheose van een geïnspireerde concert van twee rasmuzikanten die meer dan een voetnoot betekenen in de muziekgeschiedenis van de twintigste eeuw.
Cis Van Looy (4)
Na een instrumentale intro met ‘F.B I.’ klom Hunter het podium op om ijzersterk te openen met ‘Once Bitten Twice Shy’. De hoogtepunten volgden elkaar op met de pianoballade ‘Irene Wilde’ en het wonderlijke ‘I Wish I Was Your Mother’ waarin Hunter de twaalfsnarige gitaar bepoteld aangevuld met subtiele mandoline fingerpicking van Ronson.
Hunter was een jaar eerder opnieuw met Ronson aan de slag gegaan wat resulteerde in één van zijn sterkste solowerkstukken ‘You’re Never Alone With A Shizophrenic’. In een afgeladen Grugahalle debiteerde het flamboyante duo aangevuld met enkele voortreffelijke begeleiders daaruit een mooie selectie met ‘Just Another Night’ en ‘Bastard’. In de finale horen we ‘Cleveland Rocks’ dat naadloos aansluit bij het repertoire van Mott The Hoople en mooi tussen het onnavolgbare ‘All The Way From Memphis’ en het onvermijdelijke ‘All The Young Dudes’ werd ingelast. De fraaie, scheurende snarenlyriek van ‘Slaughter On 10th Avenue’ vormt de apotheose van een geïnspireerde concert van twee rasmuzikanten die meer dan een voetnoot betekenen in de muziekgeschiedenis van de twintigste eeuw.
Cis Van Looy (4)
RSS Feed