Van Johnny Winter weten we dat hij eigenlijk zijn echte doorbraak te danken heeft aan wijlen Michael Bloomfield omdat deze laatste de jonge gitarist tijdens zijn ‘Live Adventures of Al Kooper & Michael Bloomfield’ (1968 – Fillmore East NY) aan het grote publiek introduceerde. Ondertussen heeft onze albino, en broer van Edgar Winter, Bloomfield overleefd. Maar zijn intro op de ‘Live Adventures’ had meteen een grote impact op de organisators van Woodstock die Johnny prompt op hun affiche plaatsten. En de rest is geschiedenis maar omdat zijn fysieke uitstraling de laatste jaren onder nul is wil dat niet zeggen dat hij zijn gitaar niet meer kan laten janken. Rockpalast heeft uiteraard tijd en geld gespendeerd aan meneer Winter en daarom krijgen we nu het concert uit 1979 dat plaatsvond in de ondertussen beroemde Grugahalle in Essen. Op 21 en 22 april 1979 waren we getuige van een knap liveconcert met Johnny Winter (gitaar), Jon Paris (bas) en Bob Torello op drums.
Op deze cd wordt hij niet, zoals gewoonlijk, aangekondigd door Alan Bangs of zijn Duitse collega maar Johnny zet er meteen de beuk in met Freddy Kings ’Hideway’ en vermits het om een live-concert ging mocht Johnny zich iets meer permitteren dan in een opnamestudio en breidt voor deze instrumentale versie een jasje van 11 min. Bij de solo’s stampt Winter alle pedalen in die er maar voor zijn voeten lagen en in ‘Messin’ With The Kid’, uit zijn ‘White, Hot & Blue’-album, doet hij het nog eens een keertje over, als het geen wah wah-pedaal is dan gebruikt hij de destortion maar we krijgen het eerste nummer waarin zijn mond opentrekt. En het publiek draagt hem op handen. Van Jimmie Rodgers, en afkomstig van diezelfde langspeler, knapt hij de klassieker ‘Walking By Myself’ even op. Maar luister vooral naar zijn bindteksten en als je daar ook maar de helft van begrepen hebt, mag je je gelukkig prijzen. Het langste nummer is wel ‘Mississippi Blues’ en dit leent zich perfect voor Johnny’s stem, dus blues zoals zij toen nog gemaakt werd.
Verder op de spijskaart krijgen we nog ‘Divin’ Duck’ van Sleepy John Estes en de eerste cd sluit af met de Chuck Berry-klassieker ‘Johnny B. Goode’. Als we een keuze konden maken, dan ging ik resoluut voor de meester van de rock ‘-n’ roll zelf.
Het tweede concert, op 22/4/1979, start met zijn interpretatie van de CCR-klassieker ‘Suzie Q’, een nummer van Dale Hawkins. Niet meteen de versie waarvan onze mond openvalt… Maar dat deed hij wel bij de drumsolo van Bob Torello en vooraleer de man kon beginnen moet je nog een gehele bindtekst – vol vreemde woorden ontsproten aan zijn geestesverruimende snoepjes- van Winter doorploeteren. Met ‘I’m Ready’ pakken we weer de bluesrockdraad op en Winter laat het publiek smullen van zijn gitaarspinsels.
Misschien weten jullie het of niet maar tijdens dat concert was Patti Smith, met haar klarinet, aanwezig –ze stond op de eerste rij!- en ze had graag het podium met de albino gedeeld maar Johnny ging zo op in zijn werk dat hij hier niet op reageerde. Van de blues naar rock ‘-n’ roll is maar een stap en in het laatste halfuur konden de toeschouwers genieten van ‘Rockabilly Boogie’, een medley van haast twaalf minuten om dan als finale afsluiter uit te pakken met de Rolling Stones’ hit ‘Jumpin’ Jack Flash’.
Toen Johnny Winter in de Grugahalle arriveerde werd er afgesproken dat hij één uur mocht spelen maar net voordat Johnny en zijn discipelen het podium betraden vroeg zijn toermanager snel om hem twee uur te laten spelen. Uiteraard ging iedereen hiermee akkoord, waarom niet, het was nu eenmaal een live-concert en dat voor de prijs van één uur.
Alfons Maes (4)
Verder op de spijskaart krijgen we nog ‘Divin’ Duck’ van Sleepy John Estes en de eerste cd sluit af met de Chuck Berry-klassieker ‘Johnny B. Goode’. Als we een keuze konden maken, dan ging ik resoluut voor de meester van de rock ‘-n’ roll zelf.
Het tweede concert, op 22/4/1979, start met zijn interpretatie van de CCR-klassieker ‘Suzie Q’, een nummer van Dale Hawkins. Niet meteen de versie waarvan onze mond openvalt… Maar dat deed hij wel bij de drumsolo van Bob Torello en vooraleer de man kon beginnen moet je nog een gehele bindtekst – vol vreemde woorden ontsproten aan zijn geestesverruimende snoepjes- van Winter doorploeteren. Met ‘I’m Ready’ pakken we weer de bluesrockdraad op en Winter laat het publiek smullen van zijn gitaarspinsels.
Misschien weten jullie het of niet maar tijdens dat concert was Patti Smith, met haar klarinet, aanwezig –ze stond op de eerste rij!- en ze had graag het podium met de albino gedeeld maar Johnny ging zo op in zijn werk dat hij hier niet op reageerde. Van de blues naar rock ‘-n’ roll is maar een stap en in het laatste halfuur konden de toeschouwers genieten van ‘Rockabilly Boogie’, een medley van haast twaalf minuten om dan als finale afsluiter uit te pakken met de Rolling Stones’ hit ‘Jumpin’ Jack Flash’.
Toen Johnny Winter in de Grugahalle arriveerde werd er afgesproken dat hij één uur mocht spelen maar net voordat Johnny en zijn discipelen het podium betraden vroeg zijn toermanager snel om hem twee uur te laten spelen. Uiteraard ging iedereen hiermee akkoord, waarom niet, het was nu eenmaal een live-concert en dat voor de prijs van één uur.
Alfons Maes (4)
RSS Feed
