GUY SWINNEN BAND
Een groep is een zanger of een zanger is een groep zegt het cliché. Niet volgens Guy Swinnen, zanger van de groep Swinnen. Hoewel hij de songschrijver is binnen de groep zegt hij toch de chemie en de interactie met de overige bandleden nodig te hebben. Op zoek naar dit groepsgevoel startte hij enkele jaren terug met samen met guitarbuddy Bert Van Hoeylandt de groep Jonesy. Als proefkonijn werd de single 'Learning to be free' op het publiek losgelaten. Radio 1 knikte instemmend en gaf het popnummer de nodige airplay. Een enkel singeltje bleek echter niet genoeg om de groep de nodige naambekendheid te geven en op aanraden van Bert werd de groep omgedoopt tot SWINNEN.
Zo weten luisteraars meteen dat ze degelijk rock- en popwerk mogen verwachten van iemand die zijn sporen al verdiende in de vroege jaren tachtig en populair wist te blijven tot een flink stuk in de nineties met zijn eerste band The Scabs. Na de split in 1997 werd eerst het ondergewaardeerde solo album 'Hazy' gereleased onder de naam Guy Swinnen (dat ondertussen niet meer verkrijgbaar is behalve via I-tunes). Dan werd het beste van de theatertour 'Hard Times Revisited' live ingeblikt en dat resulteerde in een smaakvolle akoestische CD die, hoewel low profile, toch op positieve kritieken kon rekenen. De testsingle 'Learning to be free' gaf onze beide partners in crime voldoende moed om te beginnen denken aan een eerste studio album.
Er werd samen gezocht naar geschikte muzikanten en manager Lou Berghmans kwam met de idee aandraven om Mauro Pawlowski als producer aan te trekken. Een briljant idee, zo blijkt, want het album 'Swinnen' van de groep 'Swinnen' mag rekenen op vleiende kritieken in Knack en Humo. 'Misschien het beste wat de man ooit schreef' drukte men. Goeie songs voorzien van eenvoudige doch briljante Pawlowski -arrangementen resulteerde in een goedgemaakt tijdloos album.
Live heeft Swinnen het moeilijker in deze tijden van coverbands en het vrijblijvende entertainment van leuke zangeresjes, terwijl de nieuwe helden van deze tijd de grotere podia inpalmen. Maar Guy is een survivor in meer dan één betekenis van het woord en daarom wordt kortelings het nieuwe live album van Swinnen dat vorig jaar in een nokvolle AB club werd ingeblikt op de prille fans losgelaten. De CD bevat nummers uit 'Hazy' en 'Swinnen'. Ook het nummer 'But never mind.' dat vorig jaar speciaal voor het 'Te Gek!?'-project werd geschreven en de bonustrack 'Robbin' the liquor store' met ouwe Scabsmakker Willy Willy op gitaar vervolledigen dit album. 'Live in Brussels' bevat verder nog coverversies van 'Cinnamon girl' van leermeester Neil Young en 'Fifty ways to leave your lover' van Paul Simon in een eigenwijs arrangement. Een nieuw studioalbum wordt verwacht in het voorjaar van 2007.
Een groep is een zanger of een zanger is een groep zegt het cliché. Niet volgens Guy Swinnen, zanger van de groep Swinnen. Hoewel hij de songschrijver is binnen de groep zegt hij toch de chemie en de interactie met de overige bandleden nodig te hebben. Op zoek naar dit groepsgevoel startte hij enkele jaren terug met samen met guitarbuddy Bert Van Hoeylandt de groep Jonesy. Als proefkonijn werd de single 'Learning to be free' op het publiek losgelaten. Radio 1 knikte instemmend en gaf het popnummer de nodige airplay. Een enkel singeltje bleek echter niet genoeg om de groep de nodige naambekendheid te geven en op aanraden van Bert werd de groep omgedoopt tot SWINNEN.
Zo weten luisteraars meteen dat ze degelijk rock- en popwerk mogen verwachten van iemand die zijn sporen al verdiende in de vroege jaren tachtig en populair wist te blijven tot een flink stuk in de nineties met zijn eerste band The Scabs. Na de split in 1997 werd eerst het ondergewaardeerde solo album 'Hazy' gereleased onder de naam Guy Swinnen (dat ondertussen niet meer verkrijgbaar is behalve via I-tunes). Dan werd het beste van de theatertour 'Hard Times Revisited' live ingeblikt en dat resulteerde in een smaakvolle akoestische CD die, hoewel low profile, toch op positieve kritieken kon rekenen. De testsingle 'Learning to be free' gaf onze beide partners in crime voldoende moed om te beginnen denken aan een eerste studio album.
Er werd samen gezocht naar geschikte muzikanten en manager Lou Berghmans kwam met de idee aandraven om Mauro Pawlowski als producer aan te trekken. Een briljant idee, zo blijkt, want het album 'Swinnen' van de groep 'Swinnen' mag rekenen op vleiende kritieken in Knack en Humo. 'Misschien het beste wat de man ooit schreef' drukte men. Goeie songs voorzien van eenvoudige doch briljante Pawlowski -arrangementen resulteerde in een goedgemaakt tijdloos album.
Live heeft Swinnen het moeilijker in deze tijden van coverbands en het vrijblijvende entertainment van leuke zangeresjes, terwijl de nieuwe helden van deze tijd de grotere podia inpalmen. Maar Guy is een survivor in meer dan één betekenis van het woord en daarom wordt kortelings het nieuwe live album van Swinnen dat vorig jaar in een nokvolle AB club werd ingeblikt op de prille fans losgelaten. De CD bevat nummers uit 'Hazy' en 'Swinnen'. Ook het nummer 'But never mind.' dat vorig jaar speciaal voor het 'Te Gek!?'-project werd geschreven en de bonustrack 'Robbin' the liquor store' met ouwe Scabsmakker Willy Willy op gitaar vervolledigen dit album. 'Live in Brussels' bevat verder nog coverversies van 'Cinnamon girl' van leermeester Neil Young en 'Fifty ways to leave your lover' van Paul Simon in een eigenwijs arrangement. Een nieuw studioalbum wordt verwacht in het voorjaar van 2007.
THE BOLLOCK BROTHERS
The Bollock Brothers zijn een Britse band die punk- en newwavemuziek maakt. De band is met een reeks cultnummers beroemd geworden.
The Bollock Brothers werden in 1983 opgericht door frontman Jock McDonald, van Schotse komaf. Ze gingen meteen de controversiële toer op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een elektro-versie. Afgezien van hun voor sommigen aanstootgevende naam ('bollocks' kan zowel, in grof taalgebruik, kloten als onzin betekenen), vielen ze op door hun spottende, ironische teksten en vrolijk cynisme. De single 'God Save the Queen' werd onmiddellijk een succes. Gedurende de tachtiger jaren verwierf de band een grote status in de alternatieve muziekscène; ze spreidde een opvallende aandacht voor ongebruikelijke onderwerpen tentoon. Bekende cultsongs waren onder andere 'The Bunker' (over Albert Speer), 'Harley David (Son of a Bitch)' en 'Horror Movies'.
Na een stille periode in de vroege jaren 90 kwam de band in 1996 weer samen. Tot de vaste leden behoren Mark Humphrey op de synthesizer en de Belg Pat Pattyn (vroeger van Nacht und Nebel) op de drum. In de jaren 80 maakten ook Serge Feys van TC Matic en Bart Peeters deel uit van de band; The Bollock Brothers treden derhalve vaak in België op, waar ze vooral in Oostende nog enige faam hebben. Mark Humphrey overlijdt op 31 maart 2008.
De groep maakte vele parodieën van bestaande nummers; naast een heleboel Sex Pistols-nummers maakten ze zo ook een eigen versie van 'Monster Mash' van Bobby Pickett. Ze schijnen een obsessie voor horror-pulp te hebben: 'Drac's back' en 'For your Blood' gaan over vampirisme. Ook met religieuze thema's spelen ze ('Faith Healer', 'The 4 Horsemen of the Apocalypse', 'Jesus Lived Six Years Longer than Kurt Cobain'). Zangeres Lolita voegt geregeld teksten in het Frans toe (zoals in 'Wilde Anthology', over Oscar Wilde). Over het algemeen maken ze originele muziek, die naast punk-invloeden ook wave met een gothic-randje verraadt. The Bollock Brothers zijn van relatief groot belang in de niet-commerciële muziekscène.
The Bollock Brothers zijn een Britse band die punk- en newwavemuziek maakt. De band is met een reeks cultnummers beroemd geworden.
The Bollock Brothers werden in 1983 opgericht door frontman Jock McDonald, van Schotse komaf. Ze gingen meteen de controversiële toer op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een elektro-versie. Afgezien van hun voor sommigen aanstootgevende naam ('bollocks' kan zowel, in grof taalgebruik, kloten als onzin betekenen), vielen ze op door hun spottende, ironische teksten en vrolijk cynisme. De single 'God Save the Queen' werd onmiddellijk een succes. Gedurende de tachtiger jaren verwierf de band een grote status in de alternatieve muziekscène; ze spreidde een opvallende aandacht voor ongebruikelijke onderwerpen tentoon. Bekende cultsongs waren onder andere 'The Bunker' (over Albert Speer), 'Harley David (Son of a Bitch)' en 'Horror Movies'.
Na een stille periode in de vroege jaren 90 kwam de band in 1996 weer samen. Tot de vaste leden behoren Mark Humphrey op de synthesizer en de Belg Pat Pattyn (vroeger van Nacht und Nebel) op de drum. In de jaren 80 maakten ook Serge Feys van TC Matic en Bart Peeters deel uit van de band; The Bollock Brothers treden derhalve vaak in België op, waar ze vooral in Oostende nog enige faam hebben. Mark Humphrey overlijdt op 31 maart 2008.
De groep maakte vele parodieën van bestaande nummers; naast een heleboel Sex Pistols-nummers maakten ze zo ook een eigen versie van 'Monster Mash' van Bobby Pickett. Ze schijnen een obsessie voor horror-pulp te hebben: 'Drac's back' en 'For your Blood' gaan over vampirisme. Ook met religieuze thema's spelen ze ('Faith Healer', 'The 4 Horsemen of the Apocalypse', 'Jesus Lived Six Years Longer than Kurt Cobain'). Zangeres Lolita voegt geregeld teksten in het Frans toe (zoals in 'Wilde Anthology', over Oscar Wilde). Over het algemeen maken ze originele muziek, die naast punk-invloeden ook wave met een gothic-randje verraadt. The Bollock Brothers zijn van relatief groot belang in de niet-commerciële muziekscène.
THE BLACK TARTAN CLAN
The band, their families and fans (Clan members) are proud to present 'The Black Tartan Clan', the first Celtic Punk Rock band from Belgium. We all have a long musical past, Punk Rock for some and more Folk and Traditional for others. These diverse backgrounds is what brings the alchemy to our own compositions. You will notice that we have influences from bands such as, Dropkick Murphys, The Real MacKenzies, but also traditional Scottish bagpipe tunes, also Irish and Breton bands such as Dan Ar Braz, Alan Stivel, Tri Yan, Armen and many more. It is with this perspective that we look forward to collaborating with a wonderful festival/venue such as yours in the future. We hope for a favorable reply and remain at your entire disposition. kind and amicable regards from 'The Black Tartan Clan'.
Het muzikale gezelschap, hun families en fans hebben het genoegen jullie The Black Tartan Clan voor te stellen. Eerste Keltische Punk Rock groep van Belgische bodem. We hebben allen een lang muzikaal verleden achter ons. Punkrock voor sommigen, meer folk en traditioneel voor anderen. Het is deze combinatie dat de alchemie maakt in onze eigen composities die U kunt beluisteren via onze site. Het zal U wellicht opvallen dat onze muzikale invloeden zeer gevarieerd zijn. (Dropkick Murphys, Real McKenzies, maar eveneens traditionele Schotse, Ierse en Bretoense groepen zoals Dan Ar Braz, Alan Stivel, Tri Yan, Armen en vele anderen). Met het oog om samen te kunnen werken met een festival/organisatie als het uwe drijft er ons toe jullie dit schrijven laten te geworden ten einde een muzikale vriendschap te kunnen plannen. Hopend op een gunstig antwoord verblijven wij met de meeste hoogachting.
The band, their families and fans (Clan members) are proud to present 'The Black Tartan Clan', the first Celtic Punk Rock band from Belgium. We all have a long musical past, Punk Rock for some and more Folk and Traditional for others. These diverse backgrounds is what brings the alchemy to our own compositions. You will notice that we have influences from bands such as, Dropkick Murphys, The Real MacKenzies, but also traditional Scottish bagpipe tunes, also Irish and Breton bands such as Dan Ar Braz, Alan Stivel, Tri Yan, Armen and many more. It is with this perspective that we look forward to collaborating with a wonderful festival/venue such as yours in the future. We hope for a favorable reply and remain at your entire disposition. kind and amicable regards from 'The Black Tartan Clan'.
Het muzikale gezelschap, hun families en fans hebben het genoegen jullie The Black Tartan Clan voor te stellen. Eerste Keltische Punk Rock groep van Belgische bodem. We hebben allen een lang muzikaal verleden achter ons. Punkrock voor sommigen, meer folk en traditioneel voor anderen. Het is deze combinatie dat de alchemie maakt in onze eigen composities die U kunt beluisteren via onze site. Het zal U wellicht opvallen dat onze muzikale invloeden zeer gevarieerd zijn. (Dropkick Murphys, Real McKenzies, maar eveneens traditionele Schotse, Ierse en Bretoense groepen zoals Dan Ar Braz, Alan Stivel, Tri Yan, Armen en vele anderen). Met het oog om samen te kunnen werken met een festival/organisatie als het uwe drijft er ons toe jullie dit schrijven laten te geworden ten einde een muzikale vriendschap te kunnen plannen. Hopend op een gunstig antwoord verblijven wij met de meeste hoogachting.
AROMA DI AMORE
We gaan terug naar 1980 als Didi De Paris mensen zoekt om mee te doen met Humo's Rock Rally. Dat worden Gerry Vergult, Jos Verlooy, Ria De Boodt en Luc Van Capellen. Ze doen mee onder de naam 'De Paris et Les Poseurs de Minuit de Noël', maar zonder succes.
Op een free podium in 1981 ontmoetten Gerry Vergult en Jos verlooy elkaar opnieuw. Ze besluiten samen 'iets' te doen en beginnen een groepje met ook Ria Geboodt, de vrouw van Jos. Ze halen Luc Van Capellen erbij in 1982 die de sound voller maakt. Ze kiezen de groepsnaam Aroma Di Amore. Ze veranderen hun namen naar Elvis Peeters, Fred Angst, Andrea Smits en H.K. Met het nummer 'Doe de maffia' halen ze de finale van Humo's Rock Rally '82. Dat jaar nemen ze nog 6 nummers op in de studio: Avondrood, Gorilla, dans de samba, Dobberman, Kuifje in Afrika, De nieuwe orde en Zij is blij. De eerste 3 nummers verschijnen op een 45-toerenplaat maar verkoopt slechts 75 exemplaren. Nu is het een collectors item waar enorm veel geld voor wordt gegeven.
In 1983 verlaat H.K. de band en komt L Meulen in de plaats. En ze nemen 8 nieuwe songs op in de studio. De pers moet er niet veel van hebben, maar toch ontstaat er een grote fanbasis met vele optredens tot in Nederland, Canada en Zwitserland. In 1984 nemen ze met nieuwe saxofonist Frits De Cauter 'Voor de dood' op dat in de smaak valt bij Studio Brussel. Ook 'Oor' toont interesse met een hoop optredens in Nederland als gevolg. In 1985 nemen ze in Nederland een nieuw album op. Eind dat jaar trekken Lo en Elvis naar Afrika, waardoor de groep stil komt te liggen.
Het jaar erop komen Lo en Elvis terug, maar verlaat Andrea de groep. Luc Pillards komt in de plaats. Het eerste fullalbum 'Harde Feiten' wordt een bestseller in de platenwinkels. Pillards wordt al snel vervangen door Jan Lamberts. Frits De Cauter stapt eveneens op, zodat de groep een trio wordt. Er komt een 2e album in 1987 met een korte tour in Zwitserland. De reacties vallen wat tegen en in 1988 besluiten ze er even mee te stoppen.
In 1990 krijgen ze toch opnieuw de kriebels en trekken ze opnieuw op tournee. Ze maken nieuwe songs, maar zonder reactie van platenmaatschappij's, waarna het opnieuw stil wordt rond de groep. In 1993 wordt er gedacht aan een compilatie en komen er nieuwe optredens. Meningsverschillen tussen Angst en Peeters zorgen voor een definitief einde in 1994.
Elvis Peeters hield zich verder bezig met 'De Legende', als auteur en theater. Fred Angst begint eerst de groep 'Kolk' en daarna 'Zool'. Lo Meulen speelt eerst nog in een Engelse band, maar keert snel terug naar België voor een eigen IT-bedrijf. Wout Dockx stopt met de muziekwereld en heeft een mediabedrijf. Ria De Boodt onderzoekt kunstwetenschappen en archeologie aan de VUB. Frits De Cauter is helaas in 1990 overleden na een slepende ziekte.
In 2004 is er een reünie van de groep met Fred Angst, Elvis Peeters en Lo Meulen.
We gaan terug naar 1980 als Didi De Paris mensen zoekt om mee te doen met Humo's Rock Rally. Dat worden Gerry Vergult, Jos Verlooy, Ria De Boodt en Luc Van Capellen. Ze doen mee onder de naam 'De Paris et Les Poseurs de Minuit de Noël', maar zonder succes.
Op een free podium in 1981 ontmoetten Gerry Vergult en Jos verlooy elkaar opnieuw. Ze besluiten samen 'iets' te doen en beginnen een groepje met ook Ria Geboodt, de vrouw van Jos. Ze halen Luc Van Capellen erbij in 1982 die de sound voller maakt. Ze kiezen de groepsnaam Aroma Di Amore. Ze veranderen hun namen naar Elvis Peeters, Fred Angst, Andrea Smits en H.K. Met het nummer 'Doe de maffia' halen ze de finale van Humo's Rock Rally '82. Dat jaar nemen ze nog 6 nummers op in de studio: Avondrood, Gorilla, dans de samba, Dobberman, Kuifje in Afrika, De nieuwe orde en Zij is blij. De eerste 3 nummers verschijnen op een 45-toerenplaat maar verkoopt slechts 75 exemplaren. Nu is het een collectors item waar enorm veel geld voor wordt gegeven.
In 1983 verlaat H.K. de band en komt L Meulen in de plaats. En ze nemen 8 nieuwe songs op in de studio. De pers moet er niet veel van hebben, maar toch ontstaat er een grote fanbasis met vele optredens tot in Nederland, Canada en Zwitserland. In 1984 nemen ze met nieuwe saxofonist Frits De Cauter 'Voor de dood' op dat in de smaak valt bij Studio Brussel. Ook 'Oor' toont interesse met een hoop optredens in Nederland als gevolg. In 1985 nemen ze in Nederland een nieuw album op. Eind dat jaar trekken Lo en Elvis naar Afrika, waardoor de groep stil komt te liggen.
Het jaar erop komen Lo en Elvis terug, maar verlaat Andrea de groep. Luc Pillards komt in de plaats. Het eerste fullalbum 'Harde Feiten' wordt een bestseller in de platenwinkels. Pillards wordt al snel vervangen door Jan Lamberts. Frits De Cauter stapt eveneens op, zodat de groep een trio wordt. Er komt een 2e album in 1987 met een korte tour in Zwitserland. De reacties vallen wat tegen en in 1988 besluiten ze er even mee te stoppen.
In 1990 krijgen ze toch opnieuw de kriebels en trekken ze opnieuw op tournee. Ze maken nieuwe songs, maar zonder reactie van platenmaatschappij's, waarna het opnieuw stil wordt rond de groep. In 1993 wordt er gedacht aan een compilatie en komen er nieuwe optredens. Meningsverschillen tussen Angst en Peeters zorgen voor een definitief einde in 1994.
Elvis Peeters hield zich verder bezig met 'De Legende', als auteur en theater. Fred Angst begint eerst de groep 'Kolk' en daarna 'Zool'. Lo Meulen speelt eerst nog in een Engelse band, maar keert snel terug naar België voor een eigen IT-bedrijf. Wout Dockx stopt met de muziekwereld en heeft een mediabedrijf. Ria De Boodt onderzoekt kunstwetenschappen en archeologie aan de VUB. Frits De Cauter is helaas in 1990 overleden na een slepende ziekte.
In 2004 is er een reünie van de groep met Fred Angst, Elvis Peeters en Lo Meulen.
NEON JUDGEMENT
Time can have a strange effect on music. It puts certain aspects in perspective and makes others redundant. Things that are important at first, no longer matter over the years, while superficial details seem to become more valuable.
Enter The Neon Judgement. Dirk Da Davo's and TB Frank's band certainly has been affected by this double time-effect. Although these Belgian Leuven-based musicians have often been considered the founding fathers of EBM (Electronic Body Music), the high-tech genre form the early 80'ies, combining industrial and electro music, from which later originated new beat and techno...
About a quarter of a century after the first single ‘Factory Walk’ (1982) The Neon Judgement appears to be overtaking time. The band's creative model – electronic music with a rock approach – now exists in many forms and varieties. Furthermore The Neon Judgement's music seems to have been rediscovered by a new and younger generation of hip musicians from all over the world. Today, renowned artists such as Dave Clarke, The Hacker en Tiga often emulate the bands early work (1981 - 1985)
Although time seemed to have forgotten about The Neon Judgement, it also re-instated the band as a hot act. The rough 80'ies wave music inspires today's hip electro-pop. Finally the band is credited for its groundbreaking pioneering work, and even after 25 years the music is far from being outdated. In other words: ahead of its time. Other remarkable fact: as the band's music is a progressive mix of electronics and guitars, The Neon Judgement now appears both on all the important rock festivals (e.g. Dour) and dance-events (e.g. 10 Days Off). Mission nearly accomplished!
With “Smack!”, their first studio album since “Dazsoo” (1998), The Neon Judgement once again prove the relevancy of their presence on today’s music scene. Here’s a band that is still angry – song titles like ‘The Great Consumer’, ‘Leash’ and ‘’Smack!’ live up to their promise – and, most of all, still vintage Neon Judgement: recognisable yet firmly rooted in the new century, brawly and without compromise yet swinging and hopeful. Its good to know they’re there. Live, The Neon Judgement will continue to give art terrorism a good name, finding new ways of marrying noise and beauty, machines and magic.
This aggressive heart keeps on beating.
Light up a legend!
Time can have a strange effect on music. It puts certain aspects in perspective and makes others redundant. Things that are important at first, no longer matter over the years, while superficial details seem to become more valuable.
Enter The Neon Judgement. Dirk Da Davo's and TB Frank's band certainly has been affected by this double time-effect. Although these Belgian Leuven-based musicians have often been considered the founding fathers of EBM (Electronic Body Music), the high-tech genre form the early 80'ies, combining industrial and electro music, from which later originated new beat and techno...
About a quarter of a century after the first single ‘Factory Walk’ (1982) The Neon Judgement appears to be overtaking time. The band's creative model – electronic music with a rock approach – now exists in many forms and varieties. Furthermore The Neon Judgement's music seems to have been rediscovered by a new and younger generation of hip musicians from all over the world. Today, renowned artists such as Dave Clarke, The Hacker en Tiga often emulate the bands early work (1981 - 1985)
Although time seemed to have forgotten about The Neon Judgement, it also re-instated the band as a hot act. The rough 80'ies wave music inspires today's hip electro-pop. Finally the band is credited for its groundbreaking pioneering work, and even after 25 years the music is far from being outdated. In other words: ahead of its time. Other remarkable fact: as the band's music is a progressive mix of electronics and guitars, The Neon Judgement now appears both on all the important rock festivals (e.g. Dour) and dance-events (e.g. 10 Days Off). Mission nearly accomplished!
With “Smack!”, their first studio album since “Dazsoo” (1998), The Neon Judgement once again prove the relevancy of their presence on today’s music scene. Here’s a band that is still angry – song titles like ‘The Great Consumer’, ‘Leash’ and ‘’Smack!’ live up to their promise – and, most of all, still vintage Neon Judgement: recognisable yet firmly rooted in the new century, brawly and without compromise yet swinging and hopeful. Its good to know they’re there. Live, The Neon Judgement will continue to give art terrorism a good name, finding new ways of marrying noise and beauty, machines and magic.
This aggressive heart keeps on beating.
Light up a legend!
Tickets • Neon Judgement • Guy Swinnen • The Bollock Brothers • The Black Tartan Clan • Aroma Di Amore
RSS Feed
