De 81-jarige Amerikaanse jazzgitarist Jim Hall is een levende legende. Vele collega’s, en niet van de minsten, zingen onbeschaamd zijn lof. Denk aan Bill Frisell, John Scofield en Pat Metheny. De meester van het lyrische understatement en de rake melodische frase komt naar Gent met de superbe bassist Scott Colley.
Sommige jazzmusici worden met de jaren alleen maar beter. Dat geldt zeker voor Jim Hall. ‘The reigning master of the jazz guitar’, noemt het toonaangevende weekblad The New Yorker hem. Sinds zijn tijdloze opnamen met Sonny Rollins, Jimmy Giuffre, Paul Desmond en Bill Evans in de jaren vijftig en zestig blijft hij zijn stijl verfijnen en vervolmaken. ‘Mr. Hall has a sound as recognizable as the voice of a friend’, schreef The Wall Street Journal.
Hij begint te musiceren met het Chico Hamilton Quintet, maakt deel uit van het Jimmy Giuffre trio en begeleidt Ella Fitzgerald. In de jaren erna musiceert hij met Ben Webster, John Lewis, Zoot Sims, Paul Desmond, Lee Konitz en Bill Evans. Hij is te horen op albums als ‘The Bridge’ met Sonny Rollins en het meesterwerk ‘Undercurrent’ met pianist Bill Evans. Pas op latere leeftijd treedt hij meer prominent als leider op de voorgrond. Hij wordt dan veel productiever en maakt schitterende albums als ‘Dialogues’ met musici als Bill Frisell, Mike Stern en Joe Lovano. Andere opmerkelijke albums zijn ‘Magic Meeting’ (in trio met Scott Colley en Lewis Nash) en ‘Duologues’ (met pianist Enrico Pieranunzi).
In zijn latere leven kwamen ook de prijzen, zoals de belangrijke Deense Jazzpar prijs. In 2004 ontving hij een NEA Jazz Masters Fellowship. Hij was een van de eerste artiesten om aan te sluiten bij het door fans ondersteunde ArtistShare label, waarop ‘Magic Meeting’ verscheen.
A harmonically advanced cool-toned and subtle guitarist, Jim Hall has been an inspiration to many guitarists, including some (such as Bill Frisell) who sound nothing like him. Hall attended the Cleveland Institute of Music and studied classical guitar in Los Angeles with Vincente Gomez. He was an original member of the Chico Hamilton Quintet (1955-1956), and during 1956-1959 was with the Jimmy Giuffre Three. After touring with Ella Fitzgerald (1960-1961) and sometimes forming duos with Lee Konitz, Hall was with Sonny Rollins' dynamic quartet in 1961-1962, recording The Bridge. He co-led a quartet with Art Farmer (1962-1964), recorded on an occasional basis with Paul Desmond during 1959-1965 (all of their quartet performances are collected on a Mosaic box set), and then became a New York studio musician. He has mostly been a leader ever since and, in addition to his own projects for World Pacific/Pacific Jazz, MPS, Milestone, CTI, Horizon, Artists House, Concord, Music Masters, and Telarc, Jim Hall recorded two classic duet albums with Bill Evans. A self-titled collaboration with Pat Metheny followed in 1999. A flurry of studio albums, reissues, and compilations followed throughout the next few years, with the exceptional Jim Hall & Basses standing out for its bass/guitar duet format.
Sommige jazzmusici worden met de jaren alleen maar beter. Dat geldt zeker voor Jim Hall. ‘The reigning master of the jazz guitar’, noemt het toonaangevende weekblad The New Yorker hem. Sinds zijn tijdloze opnamen met Sonny Rollins, Jimmy Giuffre, Paul Desmond en Bill Evans in de jaren vijftig en zestig blijft hij zijn stijl verfijnen en vervolmaken. ‘Mr. Hall has a sound as recognizable as the voice of a friend’, schreef The Wall Street Journal.
Hij begint te musiceren met het Chico Hamilton Quintet, maakt deel uit van het Jimmy Giuffre trio en begeleidt Ella Fitzgerald. In de jaren erna musiceert hij met Ben Webster, John Lewis, Zoot Sims, Paul Desmond, Lee Konitz en Bill Evans. Hij is te horen op albums als ‘The Bridge’ met Sonny Rollins en het meesterwerk ‘Undercurrent’ met pianist Bill Evans. Pas op latere leeftijd treedt hij meer prominent als leider op de voorgrond. Hij wordt dan veel productiever en maakt schitterende albums als ‘Dialogues’ met musici als Bill Frisell, Mike Stern en Joe Lovano. Andere opmerkelijke albums zijn ‘Magic Meeting’ (in trio met Scott Colley en Lewis Nash) en ‘Duologues’ (met pianist Enrico Pieranunzi).
In zijn latere leven kwamen ook de prijzen, zoals de belangrijke Deense Jazzpar prijs. In 2004 ontving hij een NEA Jazz Masters Fellowship. Hij was een van de eerste artiesten om aan te sluiten bij het door fans ondersteunde ArtistShare label, waarop ‘Magic Meeting’ verscheen.
A harmonically advanced cool-toned and subtle guitarist, Jim Hall has been an inspiration to many guitarists, including some (such as Bill Frisell) who sound nothing like him. Hall attended the Cleveland Institute of Music and studied classical guitar in Los Angeles with Vincente Gomez. He was an original member of the Chico Hamilton Quintet (1955-1956), and during 1956-1959 was with the Jimmy Giuffre Three. After touring with Ella Fitzgerald (1960-1961) and sometimes forming duos with Lee Konitz, Hall was with Sonny Rollins' dynamic quartet in 1961-1962, recording The Bridge. He co-led a quartet with Art Farmer (1962-1964), recorded on an occasional basis with Paul Desmond during 1959-1965 (all of their quartet performances are collected on a Mosaic box set), and then became a New York studio musician. He has mostly been a leader ever since and, in addition to his own projects for World Pacific/Pacific Jazz, MPS, Milestone, CTI, Horizon, Artists House, Concord, Music Masters, and Telarc, Jim Hall recorded two classic duet albums with Bill Evans. A self-titled collaboration with Pat Metheny followed in 1999. A flurry of studio albums, reissues, and compilations followed throughout the next few years, with the exceptional Jim Hall & Basses standing out for its bass/guitar duet format.
RSS Feed
