Nog meer namen die een bezoek zullen brengen op Suikerrock dit jaar
Aanvullend op 28 juli zijn:
Natalia
Het leven is de voorbije vijf jaar niet mals geweest voor Natalia. Veel vaker dan haar lief was, keek ze de dood recht in de ogen. Eerst haar meter. Daarna haar vader. En dan ook nog totaal onverwacht een goeie jeugdvriend. Gewoon weg. Gone for good. Afscheid nemen kan je niet leren. Wennen doet het nooit. Zelfs een franke teut en een brede rug zijn niet bestand tegen zo’n zuivere hattrick van Magere Hein. In de dying seconds van een wedstrijd die alleen maar verliezers kent, nam die smeerlap trouwens ook nog gauw haar hond mee. Toch is wankelen niks voor haar. Hoogstens even deinen en dan weer doorgaan. Reculer pour mieux sauter. Met haar vijfde studioalbum Overdrive slaat Natalia harder terug dan ooit. Welgeteld dertien – haar lievelingsgetal – meedogenloze mokers met bezwerende beats en beklijvende teksten. Zonder zwaarmoedig te worden evenwel. Of zoals ze het zelf zingt in de titelsong: I’m going overdrive. I’m kicking the floor and knocking down all of the doors. Now it’s quiet on the other side…
En niets is sterker dan de stilte. Tenzij je Natalia heet. Dan is dat voorrecht je niet gegund. Of toch nauwelijks. Haar meter overlijdt middenin de razend ambitieuze SingStar Glamorous Tour. Even later neemt Natalia met Wise Girl haar vierde studioalbum op. All or Nothing, de eerste single van dat album, is meteen ook de titeltrack van de film Spion van Oranje waarin ze tevens een rolletje vertolkt. Op The Wise Girl Summer Tour volgt al snel de intimistische concertreeks Natalia Acoustelicious. De release van het nummer Burning Star luidt vervolgens de overrompelende Natalia Meets Anastacia-optredens in. Aan het vervolg op Natalia Meets The Pointer Sisters en En Vogue feat. Shaggy houdt ze een hartsvriendin voor het leven over. En daar vóór ook al een Best Of-cd die gepaard gaat met de Summertour 2010. Een nieuwe lokroep van het witte doek resulteert in de song 1 Minute, de titeltrack van de film Groenten Uit Balen waarin Natalia – net als met I’ve Only Begun To Fight in Team Spirit II destijds – weer een fel gesmaakte cameo ten beste geeft. Cassante kassierster, een rol die haar duidelijk ligt. Als jurylid van The Voice Van Vlaanderen I verkast ze ten slotte een paar maanden naar het kleine scherm.
Midden maart 2012 kan, nee, moet de riem er eindelijk even af. Sinds de dood van haar vader heeft Natalia nog geen moment rust gekend. En van zo’n groot verdriet kan een mens tenslotte niet ongestraft blijven weglopen. Ook een keiharde Kempendochter kan wel eens een paar balen hooi te veel op haar vork nemen. Tot ze onverdroten ‘Kust allemaal mijn kl****’ zegt. Wat volgt is een maandenlange aaneenschakeling van reizen. Van hot naar haar. Van Spanje over Thailand tot de Verenigde Staten. En terug. Gaan, gaan, gaan! En ook wel: uitgaan, uitgaan, uitgaan! Plankgas genieten. Deugddoend. De decompressiemeter voortdurend in het rood. In Overdrive, kortom. In alles. Zoals in ‘alles en iedereen de palmboom in’. Tot Lionel Richie plots belt. Hello, is it me you’re looking for? Ja dus. Angel, een duet om in te kaderen. En vervolgens een vreugdedansje on the ceiling, want Natalia Meets The Jacksons in de Lotto Arena. Intussen is het schrijfproces voor een nieuwe plaat in volle hevigheid losgebarsten. Opnieuw in Overdrive. Voor het eerst in tien jaar werkt Natalia niet met één, maar met verschillende producers en heeft ze een hand in heel wat nieuwe nummers: Overdrive, Alive, Make You Love Me, Paralyzed, Vegas To The Moon en Love Is War. Bijna de helft, maar toch geslaagd. Met grote onderscheiding zelfs. En felicitaties van de jury van The Voice Van Vlaanderen II. Geen toegevingen dit keer. Behalve eentje dan. Het schrappen van een Engels scheldwoord dat rijmt op moeders fruitplukker. Ach, moet kunnen. Zeker live.
Natalia raakt dus stilaan weer op toerental. Popelend van ongeduld. Snakkend naar het podium. Als een raket met nukkige neigingen tot ongeleid projectiel. Wachtend op lancering. Scherper dan ooit. Twaalf kilometer lopen in iets meer dan een uur. Keihard in vorm. Good Shape, maar dan met ballen. Tegenwoordig doet ze niet meer in tweede plaatsen zoals in Idool destijds. Hell no! The sky is the limit. Met Overdrive reiken haar ambities veel verder dan de eigen landsgrenzen. Volkomen terecht. Don’t fake me for a sucker, I’m joy-licious, damn ambitious klinkt het in Vegas To The Moon. What you see, is what you get. Take it or leave it. Her way or the highway. En dat zal iedereen geweten hebben… Zonder overdrijven.
http://www.nataliadruyts.be
Aanvullend op 28 juli zijn:
Natalia
Het leven is de voorbije vijf jaar niet mals geweest voor Natalia. Veel vaker dan haar lief was, keek ze de dood recht in de ogen. Eerst haar meter. Daarna haar vader. En dan ook nog totaal onverwacht een goeie jeugdvriend. Gewoon weg. Gone for good. Afscheid nemen kan je niet leren. Wennen doet het nooit. Zelfs een franke teut en een brede rug zijn niet bestand tegen zo’n zuivere hattrick van Magere Hein. In de dying seconds van een wedstrijd die alleen maar verliezers kent, nam die smeerlap trouwens ook nog gauw haar hond mee. Toch is wankelen niks voor haar. Hoogstens even deinen en dan weer doorgaan. Reculer pour mieux sauter. Met haar vijfde studioalbum Overdrive slaat Natalia harder terug dan ooit. Welgeteld dertien – haar lievelingsgetal – meedogenloze mokers met bezwerende beats en beklijvende teksten. Zonder zwaarmoedig te worden evenwel. Of zoals ze het zelf zingt in de titelsong: I’m going overdrive. I’m kicking the floor and knocking down all of the doors. Now it’s quiet on the other side…
En niets is sterker dan de stilte. Tenzij je Natalia heet. Dan is dat voorrecht je niet gegund. Of toch nauwelijks. Haar meter overlijdt middenin de razend ambitieuze SingStar Glamorous Tour. Even later neemt Natalia met Wise Girl haar vierde studioalbum op. All or Nothing, de eerste single van dat album, is meteen ook de titeltrack van de film Spion van Oranje waarin ze tevens een rolletje vertolkt. Op The Wise Girl Summer Tour volgt al snel de intimistische concertreeks Natalia Acoustelicious. De release van het nummer Burning Star luidt vervolgens de overrompelende Natalia Meets Anastacia-optredens in. Aan het vervolg op Natalia Meets The Pointer Sisters en En Vogue feat. Shaggy houdt ze een hartsvriendin voor het leven over. En daar vóór ook al een Best Of-cd die gepaard gaat met de Summertour 2010. Een nieuwe lokroep van het witte doek resulteert in de song 1 Minute, de titeltrack van de film Groenten Uit Balen waarin Natalia – net als met I’ve Only Begun To Fight in Team Spirit II destijds – weer een fel gesmaakte cameo ten beste geeft. Cassante kassierster, een rol die haar duidelijk ligt. Als jurylid van The Voice Van Vlaanderen I verkast ze ten slotte een paar maanden naar het kleine scherm.
Midden maart 2012 kan, nee, moet de riem er eindelijk even af. Sinds de dood van haar vader heeft Natalia nog geen moment rust gekend. En van zo’n groot verdriet kan een mens tenslotte niet ongestraft blijven weglopen. Ook een keiharde Kempendochter kan wel eens een paar balen hooi te veel op haar vork nemen. Tot ze onverdroten ‘Kust allemaal mijn kl****’ zegt. Wat volgt is een maandenlange aaneenschakeling van reizen. Van hot naar haar. Van Spanje over Thailand tot de Verenigde Staten. En terug. Gaan, gaan, gaan! En ook wel: uitgaan, uitgaan, uitgaan! Plankgas genieten. Deugddoend. De decompressiemeter voortdurend in het rood. In Overdrive, kortom. In alles. Zoals in ‘alles en iedereen de palmboom in’. Tot Lionel Richie plots belt. Hello, is it me you’re looking for? Ja dus. Angel, een duet om in te kaderen. En vervolgens een vreugdedansje on the ceiling, want Natalia Meets The Jacksons in de Lotto Arena. Intussen is het schrijfproces voor een nieuwe plaat in volle hevigheid losgebarsten. Opnieuw in Overdrive. Voor het eerst in tien jaar werkt Natalia niet met één, maar met verschillende producers en heeft ze een hand in heel wat nieuwe nummers: Overdrive, Alive, Make You Love Me, Paralyzed, Vegas To The Moon en Love Is War. Bijna de helft, maar toch geslaagd. Met grote onderscheiding zelfs. En felicitaties van de jury van The Voice Van Vlaanderen II. Geen toegevingen dit keer. Behalve eentje dan. Het schrappen van een Engels scheldwoord dat rijmt op moeders fruitplukker. Ach, moet kunnen. Zeker live.
Natalia raakt dus stilaan weer op toerental. Popelend van ongeduld. Snakkend naar het podium. Als een raket met nukkige neigingen tot ongeleid projectiel. Wachtend op lancering. Scherper dan ooit. Twaalf kilometer lopen in iets meer dan een uur. Keihard in vorm. Good Shape, maar dan met ballen. Tegenwoordig doet ze niet meer in tweede plaatsen zoals in Idool destijds. Hell no! The sky is the limit. Met Overdrive reiken haar ambities veel verder dan de eigen landsgrenzen. Volkomen terecht. Don’t fake me for a sucker, I’m joy-licious, damn ambitious klinkt het in Vegas To The Moon. What you see, is what you get. Take it or leave it. Her way or the highway. En dat zal iedereen geweten hebben… Zonder overdrijven.
http://www.nataliadruyts.be
Gabrielle Aplin
Gabrielle Aplin is een singer-songwriter uit Bath, Somerset, Engeland. Ze heeft drie ep's (Acoustic, 2010; Never Fade, 2011; Home, 2012) en een single (The Power Of Love, 2012) uitgebracht. Haar debuutalbum English Rain komt uit op 29 april 2013 en de bijbehorende single Please Don't Say You Love Me op 10 februari 2013.
Aplin dankt haar bekendheid aan een filmpje dat ze op YouTube plaatste op jonge leeftijd en recenter aan haar cover van The Power of Love van Frankie Goes to Hollywood, die werd gebruikt in de kerstreclame van het Britse warenhuis John Lewis en op nummer 1 in de Britse hitparade stond.
http://www.gabrielleaplin.co.uk/
Gabrielle Aplin is een singer-songwriter uit Bath, Somerset, Engeland. Ze heeft drie ep's (Acoustic, 2010; Never Fade, 2011; Home, 2012) en een single (The Power Of Love, 2012) uitgebracht. Haar debuutalbum English Rain komt uit op 29 april 2013 en de bijbehorende single Please Don't Say You Love Me op 10 februari 2013.
Aplin dankt haar bekendheid aan een filmpje dat ze op YouTube plaatste op jonge leeftijd en recenter aan haar cover van The Power of Love van Frankie Goes to Hollywood, die werd gebruikt in de kerstreclame van het Britse warenhuis John Lewis en op nummer 1 in de Britse hitparade stond.
http://www.gabrielleaplin.co.uk/
Brahim
Brahim werd bekend toen hij meedeed aan Idool 2003. Daar eindigde hij op de 4e plaats en kreeg hij een platencontract, dat hij echter snel terug kwijtraakte.
Hij schreef zich in voor Eurosong 2006 met het lied P.O.W.E.R. In de eerste voorronde werd hij 2e na Katerine. In de halve finale had hij het lied wat veranderd, in plaats van een intro begon hij direct met het refrein en dat werd gewaardeerd door het publiek. De vakjury was erg lovend en gaf hem een 2e plaats, de kijkers gaven hem een 3e plaats maar door de andere jury's werd hij minder gewaardeerd, waardoor hij vierde was en niet rechtstreeks naar de finale mocht. De vakjury had echter nog een wildcard en gaf die aan Brahim. In de finale gaf de vakjury zelfs de volle pot aan Brahim maar ook nu speelden de andere jury's hem parten, waardoor hij opnieuw op de 4e plaats strandde.
Met Turn the music up en Didi had Brahim zelfs hits in Marokko.
In 2007 was hij het boegbeeld van de Damiaanactie waarvoor hij de song Lamuka (Wake Up) schreef. In de zomer van 2007 nam hij een nieuw nummer op So into you.
In 2008 nam hij opnieuw deel aan Eurosong met het nummer 'What I like about you'. Hij werd tweede in de eerste voorronde, bleef steken in de halve finale, maar de jury had nog een wildcard uit te delen en gaf die aan Brahim. Hiermee ging hij door naar de finale, waar hij uiteindelijk vierde werd.
In maart 2011 begint hij het programma I-CLiPS te presenteren op VRT-jeugdzender Ketnet. In 2011 zet hij ook zijn eerste stapjes in de radiowereld, met de MNM Dance 50 op VRT-radiozender MNM, elke vrijdag van 19.00 u. tot 21.00 u.
In 2012 presenteerde hij, opnieuw bij Ketnet, I-fan, en was er peter van de campagne tegen pesten. Het liedje Move tegen pesten dat hij hiervoor samen met wrapster Charlotte Leysen zong, kreeg tijdens Radio 2 Zomerhit 2012 de prijs voor beste kidspop.
In het najaar van 2012 presenteert Brahim op Eén het nieuw muziekprogramma In de mix, waarin een gevestigde Vlaamse artiest en een jonge collega een grote hit van elkaar bewerken in hun eigen stijl. Het is gebaseerd op het Nederlandse programma Ali B op volle toeren. Sinds het najaar van 2012 presenteert Brahim op MNM niet langer de Dance 50, maar de Urban 50 op zaterdag.
Brahim is sinds 2009 getrouwd.
http://www.brahimusic.com/
Brahim werd bekend toen hij meedeed aan Idool 2003. Daar eindigde hij op de 4e plaats en kreeg hij een platencontract, dat hij echter snel terug kwijtraakte.
Hij schreef zich in voor Eurosong 2006 met het lied P.O.W.E.R. In de eerste voorronde werd hij 2e na Katerine. In de halve finale had hij het lied wat veranderd, in plaats van een intro begon hij direct met het refrein en dat werd gewaardeerd door het publiek. De vakjury was erg lovend en gaf hem een 2e plaats, de kijkers gaven hem een 3e plaats maar door de andere jury's werd hij minder gewaardeerd, waardoor hij vierde was en niet rechtstreeks naar de finale mocht. De vakjury had echter nog een wildcard en gaf die aan Brahim. In de finale gaf de vakjury zelfs de volle pot aan Brahim maar ook nu speelden de andere jury's hem parten, waardoor hij opnieuw op de 4e plaats strandde.
Met Turn the music up en Didi had Brahim zelfs hits in Marokko.
In 2007 was hij het boegbeeld van de Damiaanactie waarvoor hij de song Lamuka (Wake Up) schreef. In de zomer van 2007 nam hij een nieuw nummer op So into you.
In 2008 nam hij opnieuw deel aan Eurosong met het nummer 'What I like about you'. Hij werd tweede in de eerste voorronde, bleef steken in de halve finale, maar de jury had nog een wildcard uit te delen en gaf die aan Brahim. Hiermee ging hij door naar de finale, waar hij uiteindelijk vierde werd.
In maart 2011 begint hij het programma I-CLiPS te presenteren op VRT-jeugdzender Ketnet. In 2011 zet hij ook zijn eerste stapjes in de radiowereld, met de MNM Dance 50 op VRT-radiozender MNM, elke vrijdag van 19.00 u. tot 21.00 u.
In 2012 presenteerde hij, opnieuw bij Ketnet, I-fan, en was er peter van de campagne tegen pesten. Het liedje Move tegen pesten dat hij hiervoor samen met wrapster Charlotte Leysen zong, kreeg tijdens Radio 2 Zomerhit 2012 de prijs voor beste kidspop.
In het najaar van 2012 presenteert Brahim op Eén het nieuw muziekprogramma In de mix, waarin een gevestigde Vlaamse artiest en een jonge collega een grote hit van elkaar bewerken in hun eigen stijl. Het is gebaseerd op het Nederlandse programma Ali B op volle toeren. Sinds het najaar van 2012 presenteert Brahim op MNM niet langer de Dance 50, maar de Urban 50 op zaterdag.
Brahim is sinds 2009 getrouwd.
http://www.brahimusic.com/
Joe Cocker
Joe Cocker werd wereldberoemd dankzij zijn unieke rauwe stem en zijn hartstochtelijke muziek. Sinds zijn doorbraak, de Beatles cover 'With a little help from my friends' in 1969, is hij één van de meest succesvolle en populaire artiesten ter wereld. In zijn lange prachtige carrière mocht hij reeds verschillende platina platen, Grammy Awards, Golden Globes, Academy Awards en een OBE in ontvangst nemen. Kortom, Joe Cocker is een legende!
Na het grote succes met platina album ‘Hard Knocks’, dook Joe Cocker meteen opnieuw de studio in. Dat levert ‘Fire It Up’ op, een waardige opvolger met klassieke soulnummers, big power ballades en erg energetische songs. Hij kondigt meteen ook aan dat hij een Europese tour plant om het nieuwe werk aan zijn fans voor te stellen. Naast nieuwe nummers brengt de wereldster ook zijn grootste klassiekers als 'You Can Leave Your Hat On', 'Unchain My Heart' en 'Up Where We Belong'. De ‘Fire It Up’ zomer tournee zal op 28 juli 2013 halt houden in Tienen, en vormt een prachtig slotakkoord van Win for Life Suikerrock 2013!
He’s been a major player in the music business for more than forty years. He released 21 studio and four live albums. His unmistakable bluesy soul voice is a musical trademark in its own right. He sold millions of records and had massive hit singles all over the world. He is a Grammy, Golden Globe and Academy Award winning artist. He even received an OBE. Without any doubt, Joe Cocker is not only a true music legend but one of the most successful and popular singers of the last four decades. But despite numerous accolades and million selling releases, he still sympathizes and very much identifies with those who haven’t been as lucky as him, the outsiders and underdogs. So it’s no surprise that when he’s being asked about his feelings towards TV competitions like “American Idol” (a shows he has performed on twice - in France and in the US), he doesn’t seem too unhappy that these formats weren’t around in his youth. “When you think of all the losers on that, who disappear into nowhere”, he ponders, “it probably would have been more disillusioning for me if I had been in a competition like this – and lost, than to work in the pubs and come up that way”. It’s hard believe, but this man, despite being an icon for generations of music fans and musicians alike, still can’t see himself being a winner. His new album, the first for the Sony Music label Columbia Records, is called “Hard Knocks”.
“I’ve spent probably more time on the streets than being educated”, explains the 66-year-old Brit. “Fans who’ve been around long enough to remember me all those years ago will probably understand the album title.” But despite the rough theme and atmosphere that it suggests, Cocker devotees (who had to wait more than three years for new material from the singer) don’t have to be worried about a hard-edged new musical direction, far from it. “Hard Knocks” is much more pop than any of his releases in recent years – especially his last album. “With Ethan Jones, who I love and with whom I made ‘Hymn For My Soul’ in 2007, we almost did it like a ‘demo record’. We were using no electronics and no special effects”, explains Joe Cocker.
The ten new tracks on “Hard Knocks” were recorded with Matt Serletic at the helm. It’s the first collaboration between him and Cocker. The Californian first emerged in the mid nineties when working with the alternative rock band Collective Soul. Later he produced records for Matchbox Twenty, Rob Thomas, Blessid Union Of Souls and Carlos Santana. “I met quite a few producers at the time I met Matt”, says Cocker. “We were just having a chat in his studio. I said that I wanted to make a modern record, but not too modern. I know I’ve got to compete with 25 year old kids here, but I’m not Green Day and all that! I felt the vibe from him that we could make something a little different together.”
The recording sessions took place in Serletic’s own Emblem studios in Los Angeles involving a host of acclaimed musicians like Ray Parker Jr., Tim Pierce and Joel Shearer on guitar, Josh Freese, Matt Chamberlain and Dorian Crozier on drums, Chris Chaney on bass and Jamie Muhoberac on keyboards. The songs were mixed by Chris Lord-Alge and mastered by Bob Ludwig.
Another producer he had a go with was none other than Nashville legend Tony Brown, who once played piano for Elvis Presley. “Oddly enough we have the same accountant”, laughs Cocker in reference to the link-up. “He’s quite a character. Actually we also cut another track but it didn’t fit the bill for the kind of record I wanted to make.” The one that actually made the cut is also the only cover version on the album, the Dixie Chicks song “I Hope” (from their 2006 album “Taking The Long Way”). For a singer who is legendary for refining other people’s songs with his unique voice and interpretation style, the quantity of brand new original songs on “Hard Knocks” might come unexpected even for long-standing die-hard Cocker fans. “I used to take a lot of flak for doing covers, especially from younger people and the press”, he remembers. “And in mid production everyone was saying: ‘Well, Joe, they are going to expect a couple covers’ and at one point we were talking about doing a duet with Joss Stone. I’d really like to sing with her, but for some reason we never got the right song. But when I finally delivered ten tunes they were happy enough and I thought: ‘It makes a change’.”
Unlike other bands and musicians who reliably praise their latest musical output as being their best ever, Joe Cocker pleasantly doesn’t believe in all the “next level shit”-hype and rather lets the punters decide how “Hard Knocks” rates amongst his other works. “I guess it’s only about my 21st album in forty-odd years. That doesn’t seem a lot”, he muses. “I wait till I get feedback from the people. I haven’t even played it to them.” The singer will have to hold back his curiosity at least until October. Then not only will the new album be released, but he will also be touring Europe – for the first time since 2007.
Playing live is and always has been an integral element of his job and one that Joe Cocker always enjoyed immensely. Apart from presenting the songs from “Hard Knocks” live for the first time, he prepared another little surprise for his fans. “There are some songs that were quite successful, but always have been neglected for the live shows”, he explains. “Of course we always do ‘You Can Leave Your Hat On’ and ‘Unchain My Heart’, but now I want to do a little montage in the middle of the show that includes some old songs like ‘Simple Things’ and ‘Tonight’.”
Joe Cocker werd wereldberoemd dankzij zijn unieke rauwe stem en zijn hartstochtelijke muziek. Sinds zijn doorbraak, de Beatles cover 'With a little help from my friends' in 1969, is hij één van de meest succesvolle en populaire artiesten ter wereld. In zijn lange prachtige carrière mocht hij reeds verschillende platina platen, Grammy Awards, Golden Globes, Academy Awards en een OBE in ontvangst nemen. Kortom, Joe Cocker is een legende!
Na het grote succes met platina album ‘Hard Knocks’, dook Joe Cocker meteen opnieuw de studio in. Dat levert ‘Fire It Up’ op, een waardige opvolger met klassieke soulnummers, big power ballades en erg energetische songs. Hij kondigt meteen ook aan dat hij een Europese tour plant om het nieuwe werk aan zijn fans voor te stellen. Naast nieuwe nummers brengt de wereldster ook zijn grootste klassiekers als 'You Can Leave Your Hat On', 'Unchain My Heart' en 'Up Where We Belong'. De ‘Fire It Up’ zomer tournee zal op 28 juli 2013 halt houden in Tienen, en vormt een prachtig slotakkoord van Win for Life Suikerrock 2013!
He’s been a major player in the music business for more than forty years. He released 21 studio and four live albums. His unmistakable bluesy soul voice is a musical trademark in its own right. He sold millions of records and had massive hit singles all over the world. He is a Grammy, Golden Globe and Academy Award winning artist. He even received an OBE. Without any doubt, Joe Cocker is not only a true music legend but one of the most successful and popular singers of the last four decades. But despite numerous accolades and million selling releases, he still sympathizes and very much identifies with those who haven’t been as lucky as him, the outsiders and underdogs. So it’s no surprise that when he’s being asked about his feelings towards TV competitions like “American Idol” (a shows he has performed on twice - in France and in the US), he doesn’t seem too unhappy that these formats weren’t around in his youth. “When you think of all the losers on that, who disappear into nowhere”, he ponders, “it probably would have been more disillusioning for me if I had been in a competition like this – and lost, than to work in the pubs and come up that way”. It’s hard believe, but this man, despite being an icon for generations of music fans and musicians alike, still can’t see himself being a winner. His new album, the first for the Sony Music label Columbia Records, is called “Hard Knocks”.
“I’ve spent probably more time on the streets than being educated”, explains the 66-year-old Brit. “Fans who’ve been around long enough to remember me all those years ago will probably understand the album title.” But despite the rough theme and atmosphere that it suggests, Cocker devotees (who had to wait more than three years for new material from the singer) don’t have to be worried about a hard-edged new musical direction, far from it. “Hard Knocks” is much more pop than any of his releases in recent years – especially his last album. “With Ethan Jones, who I love and with whom I made ‘Hymn For My Soul’ in 2007, we almost did it like a ‘demo record’. We were using no electronics and no special effects”, explains Joe Cocker.
The ten new tracks on “Hard Knocks” were recorded with Matt Serletic at the helm. It’s the first collaboration between him and Cocker. The Californian first emerged in the mid nineties when working with the alternative rock band Collective Soul. Later he produced records for Matchbox Twenty, Rob Thomas, Blessid Union Of Souls and Carlos Santana. “I met quite a few producers at the time I met Matt”, says Cocker. “We were just having a chat in his studio. I said that I wanted to make a modern record, but not too modern. I know I’ve got to compete with 25 year old kids here, but I’m not Green Day and all that! I felt the vibe from him that we could make something a little different together.”
The recording sessions took place in Serletic’s own Emblem studios in Los Angeles involving a host of acclaimed musicians like Ray Parker Jr., Tim Pierce and Joel Shearer on guitar, Josh Freese, Matt Chamberlain and Dorian Crozier on drums, Chris Chaney on bass and Jamie Muhoberac on keyboards. The songs were mixed by Chris Lord-Alge and mastered by Bob Ludwig.
Another producer he had a go with was none other than Nashville legend Tony Brown, who once played piano for Elvis Presley. “Oddly enough we have the same accountant”, laughs Cocker in reference to the link-up. “He’s quite a character. Actually we also cut another track but it didn’t fit the bill for the kind of record I wanted to make.” The one that actually made the cut is also the only cover version on the album, the Dixie Chicks song “I Hope” (from their 2006 album “Taking The Long Way”). For a singer who is legendary for refining other people’s songs with his unique voice and interpretation style, the quantity of brand new original songs on “Hard Knocks” might come unexpected even for long-standing die-hard Cocker fans. “I used to take a lot of flak for doing covers, especially from younger people and the press”, he remembers. “And in mid production everyone was saying: ‘Well, Joe, they are going to expect a couple covers’ and at one point we were talking about doing a duet with Joss Stone. I’d really like to sing with her, but for some reason we never got the right song. But when I finally delivered ten tunes they were happy enough and I thought: ‘It makes a change’.”
Unlike other bands and musicians who reliably praise their latest musical output as being their best ever, Joe Cocker pleasantly doesn’t believe in all the “next level shit”-hype and rather lets the punters decide how “Hard Knocks” rates amongst his other works. “I guess it’s only about my 21st album in forty-odd years. That doesn’t seem a lot”, he muses. “I wait till I get feedback from the people. I haven’t even played it to them.” The singer will have to hold back his curiosity at least until October. Then not only will the new album be released, but he will also be touring Europe – for the first time since 2007.
Playing live is and always has been an integral element of his job and one that Joe Cocker always enjoyed immensely. Apart from presenting the songs from “Hard Knocks” live for the first time, he prepared another little surprise for his fans. “There are some songs that were quite successful, but always have been neglected for the live shows”, he explains. “Of course we always do ‘You Can Leave Your Hat On’ and ‘Unchain My Heart’, but now I want to do a little montage in the middle of the show that includes some old songs like ‘Simple Things’ and ‘Tonight’.”
Katie Melua
In 2003 maakt de wereld kennis met de zachte en sixties getinte stem van een jonge Katie Melua. Op haar achtste verhuisde ze van Georgië naar London waar ze school liep aan de befaamde BRIT School for the Performing Arts & Technology, de kweekvijver van heel wat muzieksterren. Haar fascinatie voor artiesten als Joni Mitchell, Eva Cassidy, Paul Simon en Bob Dylan schemert door op haar eerste album 'Call of the Search', dat wereldwijd miljoenen luisteraars weet te raken.
Met het tweede album 'Piece by Piece' (2005) volgt de grote doorbraak. De single 'Nine Million Bicycles' wordt een wereldhit van formaat. Melua wint aan vertrouwen en haar succes overtreft alle verwachtingen. De gouden en platina albums blijven elkaar opvolgen. In 2008 weet Katie Melua Vorst Nationaal twee keer tot de nok te vullen, en ook in 2011 en 2012 weet ze het Belgische publiek te overdonderen in deze uit de kluiten gewassen zaal.
Katie Melua is ook houder van een bizar wereldrecord: Op 2 oktober 2006 gaf ze het diepste onderwaterconcert ooit (303 meter!) in één van de steunpilaren van het gasplatform Troll A in de Noordzee.
Een nieuw album is dit najaar voorzien is, maar eerst tourt ze deze zomer nog door Europa. Op zondag 28 juli staat Katie Melua op Win for Life Suikerrock 2013 voor haar eerste festivaloptreden op Belgische bodem!
In 2003 maakt de wereld kennis met de zachte en sixties getinte stem van een jonge Katie Melua. Op haar achtste verhuisde ze van Georgië naar London waar ze school liep aan de befaamde BRIT School for the Performing Arts & Technology, de kweekvijver van heel wat muzieksterren. Haar fascinatie voor artiesten als Joni Mitchell, Eva Cassidy, Paul Simon en Bob Dylan schemert door op haar eerste album 'Call of the Search', dat wereldwijd miljoenen luisteraars weet te raken.
Met het tweede album 'Piece by Piece' (2005) volgt de grote doorbraak. De single 'Nine Million Bicycles' wordt een wereldhit van formaat. Melua wint aan vertrouwen en haar succes overtreft alle verwachtingen. De gouden en platina albums blijven elkaar opvolgen. In 2008 weet Katie Melua Vorst Nationaal twee keer tot de nok te vullen, en ook in 2011 en 2012 weet ze het Belgische publiek te overdonderen in deze uit de kluiten gewassen zaal.
Katie Melua is ook houder van een bizar wereldrecord: Op 2 oktober 2006 gaf ze het diepste onderwaterconcert ooit (303 meter!) in één van de steunpilaren van het gasplatform Troll A in de Noordzee.
Een nieuw album is dit najaar voorzien is, maar eerst tourt ze deze zomer nog door Europa. Op zondag 28 juli staat Katie Melua op Win for Life Suikerrock 2013 voor haar eerste festivaloptreden op Belgische bodem!
RSS Feed
