Geboren in augustus 1977 in Manchester, groeide Matt eigenlijk op in Fairford, Gloucestershire en al snel luisterde hij naar zijn vader’s Amerikaanse blues platen. Een beslissend moment kwam in het leven van de 13-jarige Matt, toen hij een filmpje van BB King, Albert Collins en Stevie Ray Vaughan samen zag jammen. Uiteraard wilde hij dat ook wel eens proberen en al vroeg stond zijn besluit vast om gitarist te worden.  Na het voltooien van zijn opleiding op 18 waagde hij zich naar Londen om de lokale bluesscène te ontdekken en wat er zich daar zo allemaal bewoog op de scène. Hij werd al snel aangetrokken om in diverse bands te komen spelen, met name bij Dana Gillespie’s London Blues Band, die hem door heel Europa meenam tot zelfs zo ver als India, en het Caribische gebied. Gedurende deze tijd vervolmaakte hij zijn gitaarstijl en dat had hij te danken aan enkele Amerikaanse bluesgitaristen die een bepaalde invloed op hem hadden uitgeoefend. Geheel autodidact, de kracht en de passie om te spelen als Stevie Ray Vaughan en Albert Collins in het bijzonder, waren zeer bepalend voor zijn verdere carrière. Het ontdekken van de muziek van Robben Ford gaf hem nieuwe inspiratie. Zoals Matt zegt, “Het heeft mijn ogen en oren geopend om te ontdekken hoe anderen de blues benaderden, en in het bijzonder de gitaar.”  Daarom had Robben Ford Matt uitgenodigd om samen met hem een podium te delen tijdens een gig november 2006. 
De vorming van het Matt Schofield Trio dateert uit 2003, toen Matt begon te spelen en toen optredens had met een vierkoppige band inclusief keyboards door Jonny Henderson, de broer van een schoolvriend, en Evan Jenkins op drums. Toen hun bassist niet op een show kwam opdagen stelde Jonny voor om met zijn linkerhand de bas te bedienen.

De Noorse bluesgitarist Bjørn Berge speelt virtuoos gitaar en heeft een stem die klinkt als gravel en zingt alsof de duivel zelf hem op de hielen zit. Als inspiratiebronnen noemt hij Robert Johnson, Skip James en Mississippi John Hurt, evenals spierwitte jongens als Roy Rodgers en John Hammond. Hij is één van Noorwegens meest gerespecteerde muzikanten. Deze onvermoeibare, uitzonderlijke gitarist zet bluesrock onder hoogspanning, met niets meer dan zijn akoestische gitaar en zijn rechtervoet. Begin 2008 verscheen zijn ‘Live In Europe’.
Op het podium is Bjørn Berge meedogenloos. Hij speelt alsof hij vijftig paar armen heeft en wordt gedreven door een onverzadigbare muzikale nieuwsgierigheid en honger. Bjørn Berge heeft rebellie en onrust in zijn bloed. Hij is rauw, hard, soms bedreigend duister en altijd geweldig in your face.
Berge tekende onlangs een platendeal bij het Dixiefrog label. Zijn tiende album ‘Fretwork’ verschijnt begin oktober. Op dit nieuwe album trekt hij zijn solide geluid open door bijvoorbeeld het gebruik van viool. De imposante Noor klinkt solo als een volwaardige band. Niet te missen.