In 1975 als ieder goedgeaarde Nederlandse muzikant in de voetsporen van o.a. Focus probeert te treden, besluit de Achterhoekse formatie Pudding terug te keren naar de eenvoud. De band, die al snel wordt omgedoopt tot Normaal kiest als uitgangspunt pure rock. De teksten worden in de streektaal gezongen en gaan onveranderd over daldeejen, de Achterhoekse term voor gein tappen. Jan Colijn volgt de band ruim 20 jaar voor het dagblad De Telegraaf en het fanblad, de Anhangerschapbode. Een eerste berichtgeving in de voornoemde krant was als de bandleden de marathon van New York zouden lopen… op Hollandse klompen. Tot op een zekere hoogte en met diep respect, verdiept Colijn zich zowel in het muzikale -als het privéleven- van de band. Seks, drugs, de vele ruzies, opgewonden stemmingen, alcoholverslavingen, de depressies van Jolink en de verschillende bezettingen komen ruimschoots aan bod.
Hemelvaart 1975, een rockband in het Achterhoeks dialect blaast zowaar het openluchttheater van Lochem omver. Een ware revolte binnen de Nederlandse muziekscène is geboren. Met die oerend harde oerknal zet Normaal de nederpop op zijn kop. Normaal speelt bovendien een prominente rol tijdens de emancipatie van het platteland. Zanger Ben ’Buizen Beernd’ Jolink, gitarist John Kolleman, bassist Willem Van Dijk en drummer Jan Lamschot, alias Brekken Jan Schamschot verweven in hun teksten vaak beugelflesjes Grolsch, motoren en vrouwelijke geslachtsdelen. Nadat hun debuutsingle ’Hels Als Een Jachthond’ flopt, worden Kolleman en Van Dijk vervangen door respectievelijk Ferdy ’Frekie Puntroad’ Joly en Wim ’Wimken van Diene’ Terhorst. De groep tekent een contract bij het dochterlabel van Johnny Hoes’ platenlabel Telstar. Met ‘Oerend Hard’ scoort men in het voorjaar meteen en gigantische hit, gevolgd door een ware zegetocht doorheen gans Nederland. Het allerlaatste waar men de band kan van betichten is valse bescheidenheid. Liefst 17 hoofdstukken lang leidt Jan Colijn ons langs ‘In Den Beginne’ naar ‘De Gouden Jaren’ waar Normaal de ene hit na de andere scoort. Ze boeren goed, maar roem eist blijkbaar ook zijn tol. Binnen de band begint het te rommelen en het puberale gedrag wordt maar matig geapprecieerd. Toch bouwt de band een ijzersterke reputatie op en het biersmijten en het T-shirt scheuren worden steevast een vast ritueel tijden hun talloze optredens. De slopende veldtochten met meer dan 100 shows per jaar eisen zo hun tol. Andere leuke en uitgebreide fragmenten zijn vooral ‘De Anhangers’, waarin de trouwe volgelingen schitterend worden beschreven alsook ‘Hken op het pluche’. Dit blijkt een begrip te zijn voor die trouwe volgers, het betekent zoveel als brekken, zoeper en angoan. Sappig Achterhoeks voor onbegrensd uit je bol gaan. Schitterend dialect is het alleszins.
Jan Colijn neemt samen met de bandleden en oudgedienden een duik in het historisch verleden van Neerlandse meest illustere rockband. Het boek steekt bovendien boordevol schitterende foto’s en is een lekker vlot geschreven eerbetoon, aan een fenomeen dat nu al 35 jaar voortduurt. Ook dit boek is “Top In Nederpop“!

Philip Verhaege (4½)

• Originele Titel

• Uitgeverij: Carrera

• Website: www.uitgerverijcarrera.nl

• Blz.: 224

• ISBN 9 789048 805112