KEYS AND CHORDS
  • HOME
  • MUSIC NEWS
  • ALL CONCERT REPORTS
  • CD REVIEWS 2026
  • VINYL REVIEWS 2025
  • BOOK REVIEWS
  • INTERVIEWS / ARTICLES
  • COMING EVENTS
  • CONTACT PAGE
  • DISCLAIMER / COPYRIGHT POLICY

  CD & vinyl   REVIEW BLOG

KC and The Sunshine Band: Feeling You! The 60s

14/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. (There’s) Always Something There To Remind Me
  2. Oh How Happy
  3. Dreams
  4. Rockin’ Pneumonia And The Boogie Woogie Flu
  5. Words
  6. You’ve Really Got A Hold On Me
  7. Both Sides Now
  8. Tell It Like It Is
  9. Blowin’ In The Wind
  10. You’ve Lost That Lovin’ Feeling
  11. You Really Got Me
  12. Sweet Soul Music
  13. I Hear A Symphony
  14. Stand By Me
  15. You Keep Me Hanging On
  16. Bring It On Home To Me
  17. Put A Little Love In Your Heart
Platenlabel
BFD Records

Labelnummer
BFD040

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent:
Webster Public Relations

Website Artiest
KC and The Sunshine Band
Harry Wayne Casey, de oprichter en leider van de band KC and The Sunshine Band, is nog niet uitgezongen. De groep die ons hits afleverde zoals ‘Get Down Tonight’, ‘That’s the Way I Like it’, ‘Boogie Shoes’ enz. bestaat nog steeds, en heeft zelfs een nieuw album uit. Dat staat integraal in het teken van de jaren ’60 en is compleet gevuld met covers. “The widespread social and political issues of the 1960s were, in part, the inspiration to do something that would make people forget about their problems and be happy,” zei Casey. “People were looking for something that would divert their attention from the negative aspects of everyday life surrounding them.” Het is tegelijk een autobiografisch album, want de songs symboliseren hoe hij staat tegenover dit decennium, en hij bezit ze allemaal op single. Zeventien tracks staan er op dit album, dat begint met ‘(There’s) Always Something There To Remind Me’, bij ons bekend geworden in de versie van Sandie Shaw. Daarna volgt ‘Oh How Happy’, geschreven door wijlen Edwin Starr, eerst gebracht door The Shades of Blue, daarna door The Jackson 5. ‘Dreams’ is mij totaal onbekend, gevolgd door ‘Rockin’ Pneumonia And The Boogie Woogie Flu’ van Johnny Rivers. ‘Words’ komt uiteraard van The Bee Gees, maar Casey was vooral een Motown “gek” en dus komt Smokey Robinson & The Miracles aan de beurt met ‘You’ve Really Got A Hold On Me’. Joni Mitchell’s ‘Both Sides Now’ is de volgende in het rijtje, waarna Aaron Neville’s ‘Tell It Like It Is’ volgt. Ook Bob Dylan’s ‘Blowin’ In The Wind’ staat hier, alhoewel Stevie Wonder hem dat voor deed. En ‘You’ve Lost That Lovin’ Feeling’, één van de klassiekers van The Righteous Brothers, is ook van de partij. Britse pop van The Kinks is ook aanwezig met ‘You Really Got Me’, waarna Arthur Conley’s ‘Sweet Soul Music’ eraan komt. Nu is het soul geblazen, een genre waar mijns inziens Casey zich beter bij gehouden had. ‘I Hear A Symphony’ van The Supremes is de volgende Motown klassieker, gevolgd door Ben E. King’s ‘Stand By Me’. Nog meer Supremes met ‘You Keep Me Hanging On’, en zelfs Sam Cooke’s ‘Bring It On Home To Me’ staat er tussen. Afsluiten doet hij met Jackie DeShannon’s ‘Put A Little Love In Your Heart’, ook al gecoverd door Al Green. Casey wou de songs niet kopiëren, maar nieuwe energie geven. Daar is hij met sommige covers in geslaagd, maar niet met alle. Toch een leuk initiatief, met pop, rock en soul.

Patrick Van de Wiele (4)
An album full of 60s songs, from pop, rock and soul.
0 Opmerkingen

Cliff Gallup And The Great Guitar Stringbenders: The Great Rock And Roll Stringbenders

14/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks
  1. Race With The Devil: Gene Vincent And The Blue Caps
  2. Be-Bop-A-Lula: Gene Vincent And The Blue Caps
  3. Woman Love: Gene Vincent And The Blue Caps
  4. Gonna Back Up Baby: Gene Vincent And The Blue Caps
  5. Who Slapped John: Gene Vincent And The Blue Caps
  6. Jumps, Giggles And Shouts: Gene Vincent And The Blue Caps
  7. Bluejean Bop: Gene Vincent And The Blue Caps
  8. I Flipped: Gene Vincent And The Blue Caps
  9. Well, I Knocked Bim Bam: Gene Vincent And The Blue Caps
  10. Jump Back, Honey, Jump Back: Gene Vincent And The Blue Caps
  11. Teenage Partner: Gene Vincent And The Blue Caps
  12. Cat Man: Gene Vincent And The Blue Caps
  13. Double Talkin’ Baby: Gene Vincent And The Blue Caps
  14. Hold Me, Hug Me, Rock Me: Gene Vincent And The Blue Caps
  15. B-I-Bicky-Bi Bo Bo Go: Gene Vincent And The Blue Caps
  16. Pink Thunderbird: Gene Vincent And The Blue Caps
  17. Pretty, Pretty Baby: Gene Vincent And The Blue Caps
  18. Cruisin’: Gene Vincent And The Blue Caps
  19. You Better Believe Me: Gene Vincent And The Blue Caps
  20. Red Blue Jeans And A Pony Tail: Gene Vincent And The Blue Caps
  21. Rockin’ Daddy: Eddie Bond
  22. Suzie Q: Dale Hawkins (ft. James Burton)
  23. Trying To Get You: Johnny Carroll And His Hot Rocks
  24. Pink And Black: Sonny Fisher
  25. Bop Bop Baby: Wade And Dick (ft. Dan Gililland)
  26. Guitarville: Roland James
  27. Have Guitar Will Travel: The Scotty Moore Trio
  28. Blues For Two: Luther Perkins
  29. School Of Rock ‘N’ Roll: Gene Summers
  30. The Train Kept-A-Rollin’: Johnny Burnette And The Rock ‘N’ Roll Trio (ft. Paul Burlison)
  31. I’m Coming Home: Johnny Horton (ft. Grady Martin)
Platenlabel
Righteous Psalm Records

Labelnummer
Righteous Psalm 23.84

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen
Dat de rock & roll en rockabilly aan de zoveelste revival toe zijn, is te merken aan het aantal verzamelcd’s die rond dit genre op de markt komen. Al te vaak belichten die echter de zanger en meestal komen ook steeds dezelfde artiesten met dan weeral dezelfde songs aan bod. Deze verzamelaar gooit het gelukkig over een heel andere boeg. ‘Cliff Gallup And The Great Guitar Stringbenders’ zet eindelijk eens de gitaristen uit de beginperiode van de rock & roll en rockabilly in het zonnetje. De man die destijds ongetwijfeld bulkte van het talent op de zes snaren was Cliff Gallup. Cliff werd geboren in 1930 en was dus in zijn twenties toen de rock & roll het levenslicht zag. Over hoe hij bij Gene Vincent terecht kwam doen verschillende versies de ronde. Nu is dat ook niet van levensbelang. Echt belangrijk is dat Cliff met zijn herkenbare stijl van spelen een groot aandeel had in het succes van Gene Vincent. Cliff was een aanhanger van de speelstijl van Les Paul en Chet Atkins, en met die kennis in zijn achterhoofd ontwikkelde hij een eigen stijl die tot op vandaag nog steeds een inspiratiebron is voor veel gitaristen. Eén van de grootste bewonderaars van Gallup is ongetwijfeld Jeff Beck, die trouwens met zijn album ‘Crazy Legs’ een eerbetoon bracht aan zowel Gallup als Vincent . In de toch wel korte periode dat Gallup deel uitmaakte van The Blue Caps, de begeleidingsband van Gene Vincent, nam hij samen met hem pakweg 35 songs op, waaronder Vincents grootste hit ‘Be-Bop-A-Lula’.  Dit nummer en nog 19 andere songs van Gene Vincent And The Blue Caps vullen het grootste deel van dit album. Getrouwd en verantwoordelijk voor zijn gezin verliet Gallup in 1956 reeds The Blue Caps en nam een job als onderhoudswerker aan in een school in zijn woonplaats. Gitaar spelen bleef Cliff echter in de weekends doen en zelfs enkele uren voor hij stierf aan een hartaanval, stond hij nog op een podium.
Naast Gallup waren er echter nog andere gitaristen die hun stempel drukten op de geboorte van de rock & roll. Eén van de bekendste is ongetwijfeld Scotty Moore die de beginnende Elvis begeleidde. Van zijn trio, The Scotty Moore Trio vinden we hier trouwens het bekende ‘Have Guitar Will Travel’. Nog zo een gitarist die mee aan de wieg stond en in de vaste begeleidingsband van de latere Elvis de snarenplank zou hanteren is James Burton, die verantwoordelijk is voor het riffje op Dale Hawkins’ ‘Suzie Q’.  Eveneens uit de duizenden herkenbaar is Paul Burlison, die met Johnny Burnette And The Rock ‘N’ Roll Trio meerdere hits scoorde. Ietwat verwant aan de vaak op de dikkere snaren gepeelde stijl van Burlison is Grady Martin, die met ‘I’m Coming Home’ van Johnny Horton dit album mag afsluiten.
‘Cliff Gallup And The Great Guitar Stringbenders’ is een verzamelaar die met zorg samengesteld is in plaats van lukraak wat hitjes uit de fifties te bundelen. Bovendien is het geluid van een erg goede kwaliteit voor die toch wel ruim een halve eeuw oud zijnde nummers. En het voornaamste is dat Gallup postuum weliswaar toch nog de verdiende aandacht krijgt.

Lambert Smits (5)
0 Opmerkingen

Cassandra Wilson: Coming Forth by Day

14/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Don’t Explain
  2. Billie’s Blues
  3. Crazy He Calls Me
  4. You Got To My Head
  5. All Of Me
  6. The Way You Look Tonight
  7. Good Morning Heartache
  8. What a Little Moonlight Canb Do
  9. These Foolish Things
  10. Strange Fruit
  11. I’ll Be Seeing You
  12. Last Song (For Lester)
Platenlabel
Legacy Recordings

Labelnummer
88875063622

Distributie
Sony Music

Website Artiest
Cassandra Wilson
Dat het op 7 april de verjaardag was van Billie Holiday aka Lady Day zal de doorwinterde jazz liefhebber hoegenaamd niet ontgaan zijn en ook een andere grote jazz diva met name Cassandra Wilson heeft daaraan gedacht door een nieuw album op de markt te brengen met een hommage aan de grootste jazz & blues zangeres die er ooit is geweest. Talrijke albums en films zijn al aan Billie Holiday opgedragen en deze ‘Coming Forth By Day’, uitgebracht door Sony Music, heeft dan op dit moment een speciaal plaatsje in ons hart verworven.
Cassandra Wilson werd op 4 december 1955 geboren als de jongste telg van bassist en gitarist Herman Fowlkes Jr. Haar moeder was een fervente fan van Motown Music daar waar haar vader zijn toewijding ging naar jazz, feit is dat Cassandra Wilson in een bijzonder sterke muzikale familie opgroeide. Tijdens haar jeugd speelde Cassandra piano en later ook klarinet. Aan haar vader vroeg ze om gitaar te leren spelen maar wat ze voornamelijk leerde was haar eigen afhankelijkheid te verkrijgen en dus leerde ze zichzelf maar gitaarspelen. Toen ze naar New Orleans trok kreeg ze een job bij een lokaal televisiestation wat haar matig kon bekoren en met mentors als een Ellis Marsalis vond ze de weg naar jazzmuziek en in 1982 trok ze gedreven door de muziek richting New York.
Samen met Steve Coleman richt ze het M-Base collectief op wat er toe bijdraagt artiesten muziek te laten maken in kleinere kringen. Door ook als zangeres aan M-Base mee te werken valt Cassandra meteen op door haar speciale timbre met een prachtige diepe stem doordrenkt van jazz en blues waardoor ze in 1993 een platencontract kan losweken bij het befaamde Blues Note label. Bij Blue Note komt haar veelzijdigheid nog meer tot uiting en geeft aan nummers van zowel Robert Johnson, U2, Hank Williams en Joni Mitchel een eigen arrangement mee waardoor ze in 1996 met haar album ‘New Moon Daughter’ een ‘Grammy’ wint als beste jazz vocaliste, iets wat ze in 2009 nog eens overdoet met het album ‘Loverly’.
Met deze ‘Coming Forth By Day’ wil Cassandra Wilson dus Lady Day eren en daarvoor koos ze als titel de vertaling van ‘Book of the Dead’ een oude Egyptische verzameling van spreuken die zijn bedoeld om de doden te begeleiden naar het hiernamaals. De titel is tevens op de cover afgebeeld in Egyptische hiërogliefen iets waar mijn toetsenbord helaas niet kan aan meewerken. Samen met producer Nick Launy heeft Cassandra een keuze gemaakt uit het oeuvre van Billie Holiday en deze nummers gebruikt samen met haar karakteristieke aanpak die deze iconische liedjes nog meer diepte geven waardoor ze Holiday’s tragische carrière wil weerspiegelen.
Naast 12 zorgvuldig geselecteerde nummers is het meest verrassende nog de keuze van de muzikanten die hieraan hebben meegewerkt zoals T-Bone Burnett en Nick Zinner de twee gitaristen van The Yeah Yeah Yeahs, strijkersarrangementen van Van Dyke Parks en de ritme sectie van Nick Cave zijn Bad Seeds, drummer Thomas Wydler en bassist Martyn P. Casey. Verder werkten nog mee Jon Cowherd aan de piano en Kevin Breit op gitaar.
Door de Bad Seeds ritme sectie krijgen sommige nummer een abstract blues-rock gevoel maar bij de ‘ballads’ komen de strijkersarrangementen dan weer op de voorgrond. Op opener ‘Don’t Explain’ wordt er gebruikt gemaakt van een speciale echokamer waardoor dit nummer een extreem hoog blues gehalte meekrijgt. De nummers ‘You Go To My Head’ en ‘The Way You Look Tonight’ worden bijna omgetoverd tot uitzonderlijke mooie pop-ballads en bij de bewerking van ‘Strange Fruit’ voel je als het ware de ware donkere tragedie waardoor dit nummer werd geschreven.
Aan deze ‘Coming Forth By Day’ is weinig aan toe te voegen dan het woord, fenomenaal. Een sterke keuze aan nummers en een nog sterkere bewerking waardoor het tragische leven van Eleanora Fagan zoals Lady Day’s echte naam was met enige verbeelding bijna visueel wordt weergegeven. Een harmonieus huwelijk van deze iconische nummers met eigentijdse arrangementen geven dit album de warmte die het moet verdienen waardoor het bij iedere jazzadept in zijn collectie zou moeten zitten. Aan de echte jazz fanaten toch nog meegeven dat deze Cassandra te zien en te bewonderen is op het ‘North Sea Jazz Festival’ op 10 juli 2015.

Freddy Vandervelpen (5)
0 Opmerkingen

California X: Nights In The Dark

14/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
Nights in the Dark
Red Planet
Ayla’s Song
Hadley, MA
Blackrazor
Garlic Road
Summer Wall
Platenlabel
Don Giovanni Records

Labelnummer
DG-76

Distributie
Sonic RendezVous

Promo-agent
Klanderman Promo

Website artiest
California X
Niet te verwarren met de inderdaad in Californië residerende punkrock band X.  Het betreft hier California X een rock groep met thuisbasis in Massachusetts. In Amherst richtte Lemuel, Lemmy voor de vrienden, Gurtowsky  in 2012 deze formatie  op met de hulp van Dan Jones En Cole Lanier. Het eerste wapenfeit was een cassette Sucker / Mummy, eigenlijk een epeetje dat later op vinyl werd uitgebracht.  In 2013 werd het debuut  ‘Western Mass’ van het powerrock trio uitgebracht op Don Giovanni Records, het punkrocklabel uit New York City.
Op het vervolg ‘Nights in the Dark’ krijgt Gurtowky assistentie van gitarist Zack Brower en de producrie lag opnieuw in handen van Justin Pizzoferrato, bekend van zijn werk met Dinosaur Jr., The Pixies en Sonic Youth. California X grossiert in een logge, massieve gitaarsound met dubbelloops snarenwerk en een zich agressief opstellende ritmesectie  gieren vervaarlijk door de bocht. De geest van Dinosaur Jr.  en The Jesus & Mary Chain is nooit ver weg maar de negen songs dragen een onmiskenbaar persoonlijke signatuur.
Na het dynamische openings duo met ‘Nights In The Dark’ en het van energieke hooks voorziene ‘Red Planet’ wordt het tempo behoorlijk teruggeschroefd. Ayla’s Song’ kondigt zich aan als een rustig akoestisch intermezzo. Nadien worden de versterkers weerom ingeplugd voor ‘Hadley MA, een ode aan het thuisfront en het in twee delen opgesplitste  ‘Blackrazor’ worden de gitaarduivels terug ontbonden. Met het zwaar in fuzz gedrenkte snarenepos ‘Summer Wall’ sluit California X af, galmende gitzwarte gitaarrock die je 36 minuten uur ongenadig bij het nekvel grijpt.  
   
Cis Van Looy (3½)
0 Opmerkingen

The Boom Band: Deluxe Edition

14/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. We Can Work Together
  2. Diamonds In The Rust
  3. Under The Skin
  4. Sweet Alberta
  5. Moonshine
  6. Waste My Time
  7. Monty’s Time
  8. Favour Bank Shuffle
  9. When You Come Home
  10. Red Eye of The Devil
  11. Bonus akoestische tracks:
  12. Nobody Fault But Mine
  13. Can’t Find My Way Home
  14. You Can Bring Me Flowers
  15. We Can Work Together
Platenlabel
Boom Recordings

Labelnummer
BBDECD0115

Distributie
Sonic RendezVous

Promo-agent
Broere Promo

Website Artiest
The Boom Band
Het was Matt Taylor, de gitarist van Snowy White en The Motives samen met drummer van Imelda May en Jeff Beck Steve Rushton die na een festival in Zwitserland gingen brainstormen om een nieuwe ‘super group’ boven de doopvont te gaan houden. Het was vooreerst de bedoeling om een band in elkaar te steken waarvan enkel de naam een certitude zou zijn maar waarvan de samenstelling van ieder optreden wel zou kunnen veranderen al naargelang de beschikbaarheid van de leden.
Uiteindelijk zou deze band naast de twee bezielers ook nog beroep doen op Joan Amor die we in de bluesmiddens uiteraard kennen van bij ‘The Hoax’ maar ook van bij zijn eigen Jon Amor Blues Group. Verder komt ook Marcus Bonfanti de groep versterken. Marcus is een gegeerd studio muzikant met een hele lijst van nominaties in diverse onderdelen van de muziek. Ook sinds 2014 mag hij worden aanzien als de nieuwe frontman van de legendarische band ‘Ten Years After’. Als vierde gitarist is er Mark Butcher die in de UK ook een zeer gewaardeerd en getalenteerd songwriter is. Aan de keyboards verwelkomen we bij deze ‘Boom Band’ Paddy Milner en hij mag tot de meeste gegeerde keyboardplayers van de wereld in de blues worden beschouwd iets waarvoor hij Jon Cleary bijzonder dankbaar voor is. Als bassist werd nog Scott Wiber aangetrokken. Bij onze noorderburen waren zij de primeur op de ‘Southern Bluesnight’ te Heerlen en ook op Moulin Blues zullen ze van de partij zijn en wie weet ook op Peer maar dat is uiteraard nog gissen.
Met nummers als ‘We Can Work Together’ laat deze super formatie duidelijk horen dat vier gitaren op rij beest wel kunnen en ook hun vocale capaciteiten zijn super te noemen. Als promo wordt er voor de single ‘Sweet Alberta’ gekozen waar Matt Taylor en Mark Butcher bewijzen ook samen vocaal uit te voeten te kunnen. ‘Monty’s Theme’ is een funky instrumentaaltje waar de gitaren en de wah wah’s hun werk doen, een eerder futuristisch nummer. ‘Red Eye Of The Devil’ is dan weer een nummer waar Paddy en zijn ‘beast’ in de spotlights komt te staan en dit voor bijna 8 minuten. Naast 10 uitstekende tracks wordt deze ‘Deluxe Edition’ nog vervolledigd met 4 akoestische tracks die ze als onderliggende titel ‘The Boom Guitars’ hebben genoemd.
‘The Boom Band’ moet uiteraard niet als de zoveelste bluesband worden aanzien, nee verre van want deze ‘gasten’ brengen hier een mix van Blues, Southern Rock en Country waardoor dit album toch een zekere diversiteit brengt en waarvoor we ze uiteraard dankbaar voor zijn. Of we deze superstars ieder optreden volledig zullen zien hangt uiteraard samen met de respectievelijke agenda’s van de leden maar in Heerlen hadden we het geluk ze allemaal samen op het podium aan te treffen… en het werkte!

Freddy Vandervelpen  (4)
0 Opmerkingen

Cameo: Ugly Ego & Secret Omen

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Ugly Ego album
  2. I’ll Be with You
  3. Insane
  4. Give Love a Chance
  5. I Want You
  6. Ugly Ego
  7. Anything You Wanna Do
  8. Friend to me
  9. Two of Us
  10. Secret Omen album
  11. Energy
  12. I Just Want to Be
  13. Find My Way
  14. Macho
  15. The Rock
  16. Sparkle
  17. New York
Platenlabel
Robinsongs

Labelnummer
CDMRED648

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Cameo
De Afro-Amerikaanse band Cameo werd in het begin van de jaren ’70 opgericht. Deze funkgroep bestond oorspronkelijk uit 13 mannen, onder de naam van New York City Players. In 1974 werd dat aantal teruggebracht tot 10 en de naam Cameo werd aangenomen om een rechtszaak met de Ohio Players te voorkomen. De kern bestond evenwel uit Tomi Jenkins, Nathan Leftenant & frontman Larry Blackmon Twee jaar later tekenden ze bij Casablanca Records, onder het Chocolate City label. Hun eerste single ‘Rigor Mortis’ ging al onmiddellijk voor goud. Op deze heruitgave staan 2 albums, nl. ‘Ugly Ego’ uit 1978 en ‘Secret Omen ‘ uit 1979. Van de eerste elpee onthouden we vooral de single ‘Insane’, een funksong, net zoals hun complete repertoire. Daarna komt de ballade ‘Give Love a Chance’, terwijl de gitaar op ‘I Want You’ doet denken aan The Isley Brothers. En ‘Friend to Me’ is ook weer een ballade.
Op de elpee ‘Secret Omen’ stonden de single ‘I Just Want to Be’, die goud behaalde, en ‘Sparkle’. Daarna ging de ganse elpee voor goud in hun thuisland. Het is duidelijk met ‘Energy’ al dat dit album meer op de danscharts gericht was, en ‘Find My Way’ was zelfs terug te vinden op de soundtrack van de discofilm ‘Thank God It’s Friday’. Op ‘The Rock’ zou je haast gaan denken dat dit Earth, Wind & Fire is, maar neen. Deze band zat dan ook in dat straatje met concurrenten Parliament, Funkadelic, Rick James enz. Hun hoogtepunt kwam er in de jaren ’80 met hits als ‘Word Up’ en ‘Candy’. In het cd-boekje staat een essay van Mojo’s Lois Wilson. Leuk voor funkateers!

Patrick Van de Wiele (4)
An interesting reissue that funkateers will love.
0 Opmerkingen

Thom Douvan: All Over Again

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Sephardia
  2. Ethersphere
  3. When Things Fall Apart
  4. Déjà Vu All Over Again
  5. Wes Coasting
  6. Then I Met You
  7. Again Again
  8. Rhonda
  9. Believe In You
  10. Believe In You (Reprise)
  11. Then I Met You (radio edit)
  12. Then I Met You (instrumental)
Platenlabel
Redwood Road Records

Labelnummer
TD103

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Thom Douvan
Uit Ann Arbor, Michigan komt het geluid van gitarist Thom Douvan. Toen hij opgroeide luisterde hij er naar de muziek van Motown uit het naburige Detroit. Later kreeg hij de kans om regelmatig met 4 van de originele Funk Brothers (het huisorkest van Motown tussen 1958 en 1971) te spelen. En dat waren: pianist en organist John Griffith, pianist Joe Hunter, drummer Richard ‘Pistol’ Allen en drummer ‘Spider’ Webb. Die sound beïnvloedde Thom uiteraard, alhoewel die muzikanten tevens uitstekende jazzmusici waren. Thom begeleidde ook sixties soulzanger Jimmy Delphs. Maar in 2008 bracht hij zijn solodebuut ‘So Shall We Learn’ uit, met daarop Americana met een funky tintje. Vorig jaar volgde daar ‘Brother Brother’ op, met soulklassiekers. Nu is de derde cd er, waarop enkele bekende namen meespelen zoals: Mitchel Forman (Mahavishnu Orchestra, John Scofield, Mike Stern), Michael Barsimanto (Jean-Luc Ponty, Billy Preston, Ivan Neville), Trey Henry (Ray Charles, Gerald Wilson, Kenny Burrell, Herbie Hancock, Flora Purim, Airto) en Jimmy Earl (Robben Ford, Jimmy Kimmel Show). De cd bevat negen originele composities, plus één cover, en 2 bonustracks. Thom noemt het “Midwestern Americana Heartland Music”, maar weerom met een funky kantje. “This is a snapshot of some of my favourite influences and music,” zei Thom. “I just kind of stood out of the way and let the music happen. And with the calibre of players on this record, I didn’t have anything to worry about.” Eigenlijk bestrijkt hij een breed palet, zoals fusion op opener ‘Sephardia’, en op ‘Ethersphere’. Santana-achtige jazz daarna met de ballade ‘When Things Fall Apart’, en smooth jazz op ‘Deja Vu All Over Again’. Meer swing jazz op ‘Wes Coasting’, ongetwijfeld met een knipoog naar Wes Montgomery, waarna de Kenny Burrell cover ‘Then I Met You’ gezongen wordt door Lynne Fiddmont. ‘Again Again’ is weer meer smooth jazz, gevolgd door ‘Rhonda’ met hints van klassiek en bluesgras. Het funky ‘Believe In You’ wordt gezongen door Rob McDonald, waarna Thom het nogmaals herneemt. Bovenop krijg je nog 2 bonustracks: de radio edit en de instrumentale versie van ‘Then I Met You’. Leuk!

Patrick Van de Wiele (4)
Jazz fusion, smooth jazz and other influences on this third solo album.
0 Opmerkingen

The Temperance Seven + 1: Music for Metro-Land & Ken Russell’s Music for Monitor

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
Temperance Seven +1 album:
  1. Tiger Rag
  2. Seven and Eleven
  3. The Elton Boating Song
  4. Laughing Blues
  5. Hard-hearted Hannah
  6. When the Midnight Choo-choo leaves for Alabam
  7. Yes Sir, That’s My Baby
  8. My Mamma’s in Town
  9. I’m Forever Blowing Bubbles
  10. Abie, Abie, My Boy
  11. Alexander’s Rag Time Band
  12. Bill Bailey, Won’t You Please Come Home
Music for Metro-Land album:
  1. Build a little Home
  2. Masculine Women & Feminine Man
  3. The Sunny Side of the Street
  4. Golfing Love
Ken Russell’s Music for Monitor album:
  1. Marcia, from Serenade for Strings, op 11
  2. Olympic Girl
  3. Symphony Mathis der maler
  4. Moritat vom Mackie Messer
  5. Piano Concerto n° 2/Adagio
  6. Nimrod from ‘The Enigma Variations
  7. Introductions and Allegro
  8. Syrinx
  9. Jardins sous la pluie
  10. Prélude à l’après-midi d’un faune
  11. De l’aube à midi sur la mer
  12. Danse profane
  13. Gymnopedie N° 1
  14. The Forgotten Rite
  15. Touch Her Soft Lips and Part
  16. On Hearing the First Cuckoo in Spring
  17. A Song of Summer
Platenlabel
Él Records

Labelnummer
ACMEMD286CD

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
The Temperance Seven
Voor de eerste maal verschijnt op cd het debuut van de groep The Temperance Seven uit 1960, een top twintig hit in 1961, als een bredere editie die tevens een viering is van de Edwardiaanse muziek, en die van de periode tussen de 2 oorlogen. De groep maakte deel uit van de traditionele jazzscène die in Groot-Brittannië na de oorlog populair was. Ze speelden vooral muziek uit de jaren ’20 en ’30. In 1961 geraakte hun song 'You're Driving Me Crazy', door George Martin geproduceerd, zelfs tot nummer 1. Alhoewel het geen comedy groep was, effende ze de weg voor Monthy Python, en hun historische kostuums zouden door The Beatles geadopteerd worden voor ‘Sgt. Pepper’.
Deze muziek werd aangevuld met die afkomstig uit de films van de Britse regisseur Ken Russell. Tijdens de jaren ’70 vond hij pop promo uit met Twiggy en ‘The Boyfriend’ en met The Who's ‘Tommy’, en hij schokte het publiek met The Devils, één van de meest gecensureerde films ooit. Tien jaar daarvoor had Russell een documentaire willen maken over The Temperance Seven, maar zijn baas ging niet akkoord. Deze editie werd aangevuld met muziek uit het Elgar programma en met zijn bijdragen voor Monitor en Omnibus. Ook staat er muziek op over de getroebleerde dichter en schilder Dante Gabriel Rossetti, de danser Isadora Duncan, The Debussy Film, met Oliver Reed, de ‘Song of Summer’, een film over de laatste jaren van Frederick Delius, verteld door zijn amanuensis, Eric Fenby.
Het is muziek die nu lang vergeten lijkt, en gedateerd.

Patrick Van de Wiele (3½)
0 Opmerkingen

Smokestack Lightnin’: El Camino Real – EP

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL EP

Tracks:
  1. El Camino Real
  2. Mean Ol’ River
  3. You Don’t Care
  4. Run To Join The Race
Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
LC 33231

Distributie
Rough Trade

Website Artiest
Smokestack Lightnin’
Na hun in Nashville TN opgenomen ‘Stolen Friends’ met Eddie Angel van ‘Los Straitjackets’ zitten de vier van Smokestack Lightnin’ met hun nieuwste EP weer terug op ramkoers.
Smokestack Lightnin’ dat zijn uiteraard Bernie Batke op de upright bass & vocals samen met Michael ‘Mike’ Kargel (drums), Axel Brückner (guitars & keyboards) en André Langer (guitar & mandoline). Het nieuwe wapenfeit is enkel maar een EP’tje maar hun ‘Die Hard’ zullen meer dan tevreden zijn met dit kleinood dat tevens op vinyl verkrijgbaar is want hierop klinken ze weer net als op hun in Antwerpen opgenomen ‘Soulbeat’.
Op deze EP verblijven ze op de ‘El Camino Real’ met het verlangen in Monterey aan te komen. Deze ‘Highway 101’ ofwel ‘The Royal Road’ strekt zich uit in het zuiden van Californië en verbindt zo Texas met Mexico City in Louisiana over meer dan 966 historische kilometers. De song begint uitstekend met een ‘Bond Tune’ en verenigd de sound van swingende beats in country style met de ontstressende stem van Bernie. Ook ‘You Don’t Care’ mag best in als een ‘oudje  worden gecatalogiseerd  want buiten Bernie Batke zijn de credits hier ook voor Vroeger Smokestack lid Frieder Graef en dat hoor je duidelijk aan hun signature.
‘Run To Join The Race’ is de afsluiter van deze EP maar mijn voorkeur gaat uit naar track #2 met als titel ‘Mean Ol’ River’. Dit nummer is een buitenbeentje op deze schijf want het overklast hier alle stevigere Indie hits die er al zijn geweest en een melodie die zeker als oorwurm mag worden beschreven. Stevig en zonder al te veel poespas.
Op de 20ste editie van Rockin’ Around Turnhout waren ook deze Smokestack Lightnin’ van de partij en voor mij alsook voor Berine Batke was het een blij weerzien waarop ik ook meteen vertelde dat ik met verlangen uitkijk naar hun volgende full album.

Freddy Vandervelpen (4½)
0 Opmerkingen

Peter Blachley: Nevada Sky

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Big Old Train
  2. Love Is Eternal
  3. Angelina
  4. I Call Your Name
  5. Soho Sunday Morning
  6. Like Music, Like Fire
  7. I Was Dreaming
  8. Salvation Songs
  9. Summer Lover
  10. Nevada Sky
Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Peter Blachley
Wat is er verkeerd aan een leuke, sterk klinkende country cd? Niets toch? Maar er bestaat nog steeds een grote misvatting van wat country muziek anno 2015 eigenlijk is. Uiteraard hebben we daar grote voorbeelden van zoals bv. een Dolly Parton, Dwight Yoakam of zelfs een Vince Gill om er maar enkele te noemen. Maar er is ook een groot deel C&W artiesten die misschien niet zoveel bijval hebben zoals genoemde iconen en dan denk ik hier uiteraard aan mijn favoriet Collin Raye. Peter Blachley mag ik nu gerust aan mijn lijstje van favorieten toevoegen. Met deze ‘Nevada Sky’ was het voor mij een eerste, doch leuke kennismaking, de man weet hoe hij sterke C&W getinte muziek moet maken.
Peter Blachley is niet alleen muzikant maar ook een fotogalerieuitbater en maakte tal van videoclips. Hij werkte met o.m.  Stray Cats, George Thorogood en Duran Duran. Hij was 10 jaar directeur van het Marketing en Production dept. bij Capitol/EMI. Wanneer hij 50 wordt start hij zijn eigen fotogalerie waar voornamelijk foto’s uit de rockwereld hangen. Dit doet hij samen met partners Richard Horowitz en de iconische Woodstock en Laurel Canyon artiesten fotograaf Henry Diltz. In 2001 start hij de ‘Morrison Hotel Gallery’ op waar we ook een portfolio over Bob Dylan terugvinden. Hij runt deze galerie nog steeds, met affiliaties in Europa, Asië en Australië.
Voor de opname van dit aangename schijfje trok hij samen met enkele muzikanten richting Saltland Studios, Brooklyn en onder het alziend oog van Felix McTeigue kregen zijn songs vaste vorm.
In de studio werd hij bijgestaan door Fiona McBain (vocals), Chris Masterson (The Mastersons - gitaar), David Mansfield (ex-Bob Dylan - gitaar, mandoline), Byron Isaac (Levon Helm Band - bas), Jeff Hill (bas), Luis Guzman (Martha Gomez - bas) en Jeff Kazee (Southside Johnny & The Asbury Jukes - keys). Peter bespeelt de akoestische gitaar klinken maar laat zich ook gelden op de zwart/witte ivoren toetsen. ‘Nevada Sky’ bevat 9 eigen nummers en slechts één cover, nl. ‘I Call Your Name’ van de eveneens veel te vroeg overleden singer-songwriter Willy DeVille.
Met ‘Big Old Train’ wordt meteen sterk gestart; de inspiratie voor deze compositie vond Peter toen hij en zijn verloofde per trein de US doorkruisten. Luister vooral naar de sterke maar zeer melodieuze gitaaruithaal. De inspiratie voor ‘Love Is Eternal’ haalde Peter uit het dagdagelijkse leven, meer bepaald wanneer familieleden en/of goede vrienden het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen. Niet iedereen kan, zoals Peter, met dit soort zaken omgaan omdat ze soms te emotioneel geladen zijn. In ‘Love Is Eternal’ vind je de nodige inspiratie om met zo’n situatie om te gaan.
‘Like Music, Like Fire’’s initieel concept was een liefdeballade maar in de studio bedachten ze zich en nu krijgen een ietwat meer uptempo song dat naar een Stax groove helt. Het Willy DeVille nummer krijgt hier wel een nieuw fris jasje om en geloof me, DeVille zal zich zeker niet in zijn graf omdraaien. Maar het nummer dat het bij me deed is het gracieuze ‘Soho Sunday Morning’. Sterke fingerpicking en knappe mandolineklanken vullen je huiskamer. Dat Soho, NY voor velen een nest van inspiratie was en is, dat maakt Peter hier zeer duidelijk. Dit liedje gaat over een jong meisje dat zijn galerie binnenstapte, sloeg haar gade maar toen ze weer wegging begon een vreemd gevoel aan Peter te knagen. Ze liet een vreemde, mysterieuze indruk op hem achter. Met ‘I Was Dreaming’ krijgen we een leuk nummer met iets meer vaart. Deze song begon eigenlijk als een droom over een meisje waar hij met uitging tijdens zijn schooljaren. Maar denk er aan vooraleer je terug een oude geliefde zou opzoeken: dromen zijn bedrog! Nog meer vaart wordt gezet in het meer rockende ‘Summer Love’ dat zijn oorsprong vond in de periode dat Peter naar Sydney, Australië afreide om een tentoonstelling te organiseren. En met het schitterende ‘Nevada Sky’ komt een einde aan al dit moois.
‘Nevada Sky’ is een wel doordacht schijfje met leuke songs die hun roots vonden in de levenswandel van een man die zijn job bij een platenlabel wisselde voor een van muzikant. Dat Blachley beschikt over het nodige talent, wordt ons hier wijd en zijn uitgesmeerd. Een toffe schijf!

Alfons Maes (4)
'Nevada Sky' is a very nice album. A man who changed his career into one of a musician now... Songs out of life, music without boundaries and well presented with a great musical skill.
0 Opmerkingen

Paul Couter (PCNW):  A Yellow Tape Recording – ONLY Vinyl LP 

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
A-kant
  1. Oh God
  2. You
  3. Same Old Friend
  4. Woman
B-kant
  1. Daisy
  2. Love Me No
  3. Booboo
  4. Looking For Somebody

Platenlabel
Sing My Title

Labelnummer
SMT-001

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Paul Couter
De nieuwe van Paul Couter, de eerste sinds mensenheugenis. Dit is een moeilijke. Het helpt om alles te vergeten waarmee je Paul Couter associeert: Freckle Face, Tjens Couter en TC Matic. Deze LP, de eerste van een drieluik, begint met een traag, slepend nummer van dik zes minuten: ‘Oh, God’. Couter zingt niet, hij vertelt. Couter en zijn band bouwen geen melodie uit, noch lassen ze een refrein in, maar ze herhalen en variëren op de herhaling. Het parlando van Couter en het repetitieve van  zang en instrumentarium, vormen dan ook de twee meest in het oog springende aspecten van deze plaat, die van begin tot eind door Paul Couter werd geschreven en geproducet. Het tweede nummer,  ‘You’, trekt die lijn door. Wel knipoogt hij naar ‘Ya Ya Twist’, in feite een R&B-compositie van Hank Ballard, en schept de gitaar een mood die aan Lou Reed doet denken. Dat trucje haalt hij wel meer uit: ‘Love Me Now’, deint op de overbekende riff van ‘Tramp’. Iedereen kent de versie van Otis Redding en Carla Thomas, maar het nummer werd gepend door R&B-ers Lowell Fulson en Jimmy McCracklin, terwijl Redding en Thomas de riff zelf pikten van ‘(I Know) I’m Losing You’, voor het eerst in 1966 uitgebracht door The Temptations. Rhythm and Blues: wat je niet van je af kan schudden, kan je nog altijd bedekt koesteren, denkt Couter misschien. Op die manier drijft hij wiggen in de repetitio en de dreun van de synthesizer.  Het kortstondige flamencoritme op ‘A Woman’ en een clichématig Russisch ritme op ‘Daisy’, allemaal goed weggestoken op de achtergrond, behoren tot dezelfde categorie.
Repetitief en parlando. Misschien moet ik daar een derde kenmerk aan toevoegen: minimalisme. Het geluid wordt opgebouwd met een synthesizer, een gitaar, een bas en percussie. Daar kan je een huis mee omver blazen, maar Paul Couter houdt  het low-fi en mixt veel geluiden naar de achtergrond. Het geheel krijgt een bezwerende toon , die overigens  ook in veel Mississippiblues voorkomt – R.L. Burnside was er een meester in.  Met die kenmerken  kan je makkelijk een climax opbouwen, crescendo gaan tot het repetitieve implodeert, maar dat doet Couter dus net niet.
Het voorlaatste nummer, ‘Boo Boo’,  is het eerste dat min of meer openlijk naar blues verwijst, want dat verwacht u misschien van het label van Tiny Legs Tim. We moeten het enkel stellen met een boogie-opening en wat slide, zodat we ogenschijnlijk in de buurt van een klassieke song komen. Dit merkwaardig werkstuk eindigt met een funky intro die overloopt in een bluesakkoord, even naar tango verwijst (Malando!), het begin van ‘Satisfaction’ suggereert en dan terugvalt op de basisboogie van een John Lee Hooker – met weer een scheut blues.
‘PCNW’ staat voor Post Classic New Wave, maar voor mij staat de afkorting voor de P van Paul Couter (componist, producer, arrangeur), de N van Neef (Patrick De Neve: bas, percussie, arrangementen) en de W van Wim Hermans alias Ping Wim (synthesizer en ‘other tricks’). Deze LP betekent meteen het startschot van ‘Sing My Title’, het label van bluesman Tiny Legs Tim. En Couter heeft de smaak te pakken, want er komt een trilogie van.
Meer info op Tiny Legs Tim’s webssite en op die van Eddy Bonte.

Eddy Bonte (3½)
0 Opmerkingen

Lottie Mae Jones: Butterflies In Grey Skies

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. By Myself    
  2. Teddies
  3. Empty Pages
  4. Before I Forget
  5. It Wasn’t True
  6. Look Beyond
  7. Move On
  8. Bonus tracks:
  9. Teddies (Live At Sound Vision Studio)
  10. Empty Pages (Live At Sound Vision Studio)
  11. Before I Forget (Live At Sound Vision Studio)
Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Lottie Mae Jones
Haar naam klinkt als een échte soul- en bluesdiva uit de jaren vijftig maar we hebben het hier over de Nijmeegse Charlotte van den Boomen die in 1984 bijna zingend op de wereld kwam.  Zij noemt zichzelf niet graag bij haar eigen naam omdat die niet echt muzikaal klinkt. Ze rilt dan ook bij het woord ‘artiestennaam’.
Voor Charlotte begon het al vrij vroeg. Haar eerste liedje schreef ze op 8-jarige leeftijd en toen ze  14 werd vormt ze samen met haar zuster Sistah. Ondertussen trad ze op menig festival op zowel in binnen- en buitenland en theaters over het ganse land programmeerden haar met plezier. Eind 2013 werd ze gevraagd om het openingsnummer van de grote nieuwe brug ‘De Oversteek’ te zingen en dit voor 10.000 man.
Op 8 maart kwam haar langspeler ‘Butterflies In Grey Skies’ uit en wat ik ervan vond lees je hier.
Laat me meteen één ding duidelijk maken: dit is, en om me even in het Nederlandse jargon uit te drukken, een dijk van een plaat. Zelden heb ik zoveel kwaliteit bij elkaar gehoord. Lottie heeft een prachtstem, ze wist zich met ronduit getalenteerde muzikanten te omringen en bovendien krijgen we allemaal eigen nummers weliswaar in co-auteurschap met Saskia van Loozen (tekst) en George Konings (muziek). George toerde in het verleden doorheen gans Europa met Henk Westbroek, Kadans maar ook met zijn eigen band.
Onder welk label moeten we nu haar muziek catalogeren? Hedendaagse rockmuziek, maar van ongeoorloofde kwaliteit.
Wat meteen opvalt in haar muziek is het gebruik van klassieke instrumenten zoals een cello en een contrabas. Dankzij het gebruik van deze instrumenten krijgen sommige van haar songs een ware dieptegang om U tegen te zeggen. Knappe gitaar riedel zet ‘By Myself’ in en meteen al een indicatie van hoe de cd verder evolueert. Prachtige gitaarklanken dringen je gehoor binnen en zullen daar niet snel verdwijnen. Een eerste hoogtepunt, ja zeker en moet je nog weten dat het merendeel van de instrumenten (gitaar, keys, bass, akoestische gitaar…) door Konings ingespeeld werden. Dat de cello zijn werk mocht doen horen we in ‘Empty Pages’, dit nummer zorgt voor een serieuze apotheose. Piano en cello zorgen samen voor een kippenvel effect. Aansluitend krijgen we nog een ontroerende moment met ‘Before I Forget’ en laat je meeslepen met de prachtige stem van Lottie: “Before I forget to say, that you’ve restored my faith in love, when I watched you sleep beside me, I thanked the angels up above…” Toch mooi, niet. Van ongehoorde kwaliteit! Het meer uptempo, ja, het is moeilijk om haar muziek in één hoekje te drukken, ‘It Wasn’t True’ en ‘Look Beyond’ zorgen hier voor enige afwisseling. Met ‘Move On’ komen we aan het laatste nummer en meteen krijgen we weer dat gevoel dat we naar een zangeres uit een lang vervlogen era zitten te luisteren. Lottie heeft een krachtige stem en ze weet die ook perfect te gebruiken in alle nummers. Ze zingt alsof het geen moeite kost, zonder haar stem ergens te forceren, weer iets wat we vrij weinig tegenkomen de laatste jaren. Interactie van de cello maakt van dit nummer weer zo eentje waar eigenlijk geen einde zou aan mogen komen.
Als bonus tracks krijgen we drie live opgenomen nummers vanuit de opnamestudio Sound Vision van George Konings. Het gaat hier om ‘Teddies’, ‘Empty Pages’ en het prachtige ‘Before I Forget’. Zelfs live wist Lottie Mae Jones mij over de streep te trekken.
Wat Lottie Mae Jones ons hier laat horen is gewoonweg subliem. Dit is een album waarvan je iedere song moet koesteren. Dit is muziek recht uit het hart geplukt, muziek die je naar een hoger bewustzijn transformeert, muziek met sterke boodschappen en een zangeres die de woorden originaliteit niet schuwt.
Mogen we haar nu al vergelijken met die andere twee Nederlandse grote sterren Ilse De Lange en Anouk? Ja hoor en als het van mij zou afhangen zou eerst de naam Lottie Mae Jones uitgesproken moeten worden. Fantastisch, sterk en met de nodige dosis emotie geladen pronkstuk. Dat is zeker!

Alfons Maes (5)
0 Opmerkingen

Jimmy McIntosh: Jimmy McIntosh and…

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Slow Blues
  2. The Logue
  3. Letsco
  4. Ju Ju
  5. PM Blues
  6. Sophisticated Lady
  7. Lavona’s Boogie
  8. I Gotta See
  9. Demon
  10. 32 20 Blues
  11. Back2Cali
  12. Fast Blues

Platenlabel
Arizona Club Records

Labelnummer
AZC-02

Promo-agent
Glass Onyon

Distributie
Niet gekend

Website Artiest
Jimmy McIntosh
Jimmy McIntosh werd in 1958 geboren in San Paolo Brazilië maar groeide op in Michigan toen zijn ouders hem op 7-jarige leeftijd meenamen naar het kleine stadje Temperance. Het eerste instrument waarop hij leerde spelen was opmerkelijk genoeg een ‘French Horn’, een instrument dat hij kreeg van familievriend Duke Ellington. Pas op 14-jarige leeftijd ging zijn interesse uit naar de gitaar en na het zien van de Stones-film ‘Gimme Shelter’ uit 1970 werd hij één van de grootste Stones fans op deze aardbol wat daardoor niet verwonderlijk is dat Ronnie Wood weerom op dit album als gastgitarist te horen is.
Na het behalen van zijn diploma ging hij nog een paar jaar naar het befaamde ‘Berklee College of Music’ en toen hij in 1981 naar Las Vegas verhuisde speelde hij al onmiddellijk met namen als ‘Billy Preston’ en ‘Little Anthony & The Imperials’. Zijn toekomst lag toen duidelijk in Las Vegas waar hij als veelgevraagd gitarist aan de bak kwam.
In 2006 nam Jimmy McIntosh het solo project ‘Orleans To London ‘op met ook destijds Ronnie Wood en The Neville Brothers, een, album met een duidelijke knipoog naar de funk van New Orleans. Ook op dit nieuwste solo project is deze ‘Jimmy McIntosh and…’ een opsomming van grote namen geworden zoals buiten R. Wood ook gitaarlegenden als John Scofield en Mike Stern en neem daarbij no een Ivan Neville aan de ‘black & white keys’ en een Toss Panos op drums en je weet dat het hier om een uitgelezen gezelschap gaat. John Scofield en Jimmy gaan ook al wel enkele jaren terug want ze jamden met regelmaat in elke Blue Note Jazz club in Vegas waardoor hun vriendschapsband nog versterkte.
Dit album werd opgenomen in de Toss Panos studio’s in Hollywood en telt 12 instrumentale tracks. Naast alle namen reeds vermeld wordt de basspartij meestal vertolkt door John Humphrey en is dit album volgens Jimmy een resultaat van hard werken.
Dat de Rolling Stones hem nauw aan het hart liggen blijkt ook uit de samenstelling van de nummers waar buiten Ronnie Wood er ook eentje te vinden is van brother Keith. Met het ‘Sophisticated Lady’ betuigt Jimmy McIntosh zijn eer aan de jazzmuziek, een nummer dat werd geschreven door Duke Ellington.
Deze opvolger van ‘Orleans To London’ is een zeer sterk album geworden waarop funk, jazz en blues de hoofdingrediënten vormen met een keur aan gasten maar ook soms met een knipoog richting rock. Het samenbrengen van al deze zinderende namen moet al geen sinecure zijn geweest laat staan het tot stand brengen van dit album en het mag uitzonderlijk worden genoemd dat dit album toch nog tot dit resultaat heeft geleid van jazz over funk naar de pre-war blues van Robert Johnson met 32 20 Blues je kan het allemaal beluisteren in een eigentijds jasje van deze in Las Vegas based rock gitarist Jimmy McIntosh.

Gasten:
  • Jon Scofield
  • Mike Stern
  • Ronnie Wood
  • Ian Neville
  • Tos Panos
  • John Humphrey
  • Keith Hubacher
  • Dan Lutz
  • Albert Wing

Freddy Vandervelpen (4)
0 Opmerkingen

James Bay: Chaos & The Calm

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Craving
  2. Hold Back The River
  3. Let It Go
  4. If You Ever Want To Be In Love
  5. Best Fake Smile
  6. When We Were On Fire
  7. Move Together
  8. Scars
  9. Collide
  10. Get Out While You Can
  11. Need The Sun To Break
  12. Incomplete
Platenlabel
Republic Records

Labelnummer
472476-0

Distributie
Universal Music

Website Artiest
James Bay
De in 1990 geboren Britse singer-songwriter James Bay kreeg onlangs de ‘Brit Award Critic Choice 2015’. Deze onderscheiding wordt toegekend aan nieuwkomers die het meeste kans maken om in de nabije toekomst naam te maken. Hiermee verkeert Bay in goed gezelschap, want ook Adèle, Jessie J., Florence & The Machine en Sam Smith mochten in het verleden deze award in ontvangst nemen. James Bay nam reeds 3 ep’s op, nl. ‘The Dark Of The Morning’ in 2013, in 2014 gevolgd door ‘Let It Go’ en ‘Hold Back The River’. Met ‘Chaos & The Calm’ levert hij dus zijn eerste full cd af. Voor de opnames hiervan trok James naar Nashville en deed hij beroep op producer Jacquire King die ook reeds werkte met Editors, Kings Of Leon en Tom Waits. James heef een veerkrachtige stem, die gevoelens als ingehouden woede, frustratie of gelatenheid probleemloos gestalte kan geven. Dit wordt al meteen duidelijk in ‘Craving’ een stevige song die beschrijft wat er in hem omgaat wanneer hij door de straten van zijn thuishaven loopt. ‘Let It Go’, dat handelt over het in stand houden van een steeds onder druk staande liefde, en ‘Hold Back The River’, van zijn eerder verschenen ep’s worden op dit album nog eens hernomen. Muzikaal tapt James uit vele vaatjes. Zijn steeds melodieuze songs zijn een mix van soft rock, americana en hier en daar bespeuren wij zelfs een vleugje Springsteen. Met zijn kunstzinnige en niet voor de hand liggende teksten positioneert Bay zich ontegensprekelijk bij de betere singer/songwriters. ‘Best Fake Smile’ is één van de songs die op dit vlak spijkers met koppen slaat. Maar ook het over een lange afstandsrelatie gaande ‘Scars’ is zo een parel, net zoals de gospelachtige afsluiter ‘Incomplete’. Dat er voor James Bay een mooie muzikale toekomst in het verschiet ligt, daar bestaat sinds deze ‘Chaos & The Calm’ geen twijfel meer over. Enig puntje van kritiek is misschien dat er nog iets meer ‘Chaos’ in dit album mocht zitten, maar eigenlijk is dit muggenzifterij!
Op donderdag 25 juni speelt James Bay op Rock Werchter.

Lambert Smits (4½)
0 Opmerkingen

Jackie Lomax: Rare, Unreleased and Live, 1965-2012

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1 Unreleased:
  1. Soul Light
  2. More (Livin’ for Lovin’)
  3. California
  4. Who’s Foolin’ Who
  5. If Only I Could Find A Way
  6. She Feels That Way
  7. The Little Things of Love
  8. Fallen Angel
  9. I’m Gonna Be There
  10. You’re so Beautiful
  11. Green Eyes
  12. Don’t Talk Down to Me
  13. Devil eyes
  14. Give Your Heart to Somebody
  15. Hold on to what You Got
  16. Against All Odds
  17. The Edge of the World
  18. I Can’t Hold Out
  19. One Night in Chicago
  20. Dead and Gone
CD 2 Rare:
  1. Throw Your Love Away
  2. You Better Get Going Now
  3. Genuine Imitation Life
  4. Sour Milk Sea
  5. The Eagle Laughs at You
  6. So War Das Netz Gewoben
  7. Too Complicated
Live:
  1. Sour Milk Sea
  2. More (Livin’ for Lovin’)
  3. Peace of Mind
  4. (Put Some) Rhythm in Your Blues
  5. Blue World
  6. Our Love
  7. Hold on to Your Loved One
  8. It Isn’t only Love
  9. One the Road to be free
  10. Hellfire, Night-Crier
  11. She Took Me Higher
Platenlabel:
Angel Air Records

Labelnummer:
SJPCD466

Distributie:
Proper Music Distribution

Website Artiest:
Jackie Lomax
De Britse gitarist en singer-songwriter Jackie Lomax werd geboren in Wallasey, Cheshire op 10/5/1944. Hij maakte deel uit van de band Dee and the Dynamites, die hij in 1962 verliet om de Merseybeat band The Undertakers te vervoegen. Net als The Beatles speelden ze eerst lokaal, om daarna naar Hamburg te gaan. The Undertakers waren de meest rockende band uit de Merseybeat. In 1965 verkasten ze naar de USA en veranderden hun naam in Lomax Alliance. Het jaar daarop kwam Brian Epstein met The Beatles naar New York, en hij wou Jackie als soloartiest inlijven, maar door zijn vroegtijdige dood kwam het album er niet. Jackie werd wel de eerste artiest die voor het Apple label tekende. Zo kwam George Harrison op de proppen, die zijn debuutsingle ‘Sour Milk Sea’ schreef,  en samen met andere Beatles, Eric Clapton en Nicky Hopkins op de plaat speelden. Maar de single deed niks.
Jackie Lomax overleed op 15/9/2013, en de rest is geschiedenis. Deze dubbel-cd beslaat zijn complete carrière.
De eerste cd bevat dus onuitgegeven tracks, die zich situeren tussen 1975 en 2012, het merendeel door Lomax zelf geschreven. ‘If Only I Could Find A Way’ en ‘She Feels That Way’ zijn gebaseerd op gedichten van R. Kocor, die Lomax arrangeerde op een dubbelzijdige solosingle in 1978. Iets verder staat ‘Devil Eyes’, en die track is niet echt onuitgebracht, maar stond op de compilatie ‘True Voices’ van Saul Davis, waarbij eigentijdse artiesten songs van overleden songwriters coverden. Dat geldt ook voor ‘Dead And Gone’, dat op de compilatie ‘Black on Blues – A Tribute to the Black Keys’ uit 2012 staat.
De tweede cd bevat zeldzame tracks tussen 1965 en 1970, zoals ‘Throw Your Love Away’ door The Undertakers, ‘You Better Get Going Now’ door The Lomax Alliance,  en het voornoemde ‘Sour Milk Sea’ en ‘The Eagle Laughs at You’ die beiden in 1968 live voor de BBC opgenomen werden. Bovendien krijg je hier een Duitse versie van ‘How The Web Was Woven’, en dat wordt dan ‘So War Das Netz Gewoben’. De cd wordt verder aangevuld met een liveoptreden in 1976 in The Savoy in San Francisco. Lomax vond zelf deze live opname de beste, en de meeste tracks erop waren promotie voor zijn nieuw album. Toch opende hij met ‘Sour Milk Sea’, en nam telkens één track uit elke van zijn albums voor Warner Brothers, zoals ‘She Took Me Higher’ en ‘Hellfire, Night-Crier’.
Voor nostalgische zielen en verzamelaars.

Patrick Van de Wiele (3½)
This double album contains rare, unreleased songs, plus a live concert from 1976. For nostalgic souls and collectors.
0 Opmerkingen

Dunderhead: Dunderhead

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Gone With The Wind
  2. Some Other Time
  3. Once and for All
  4. All For None
  5. In Silence
  6. Down the Line
  7. Love Like a Loaded Gun
  8. Little Boy Little
  9. Somewhere Along These Tracks
  10. Diggin’ My Own Grave
  11. Lovers Ahanhs
Platenlabel
Rootsy Nu

Labelnummer
Rootsy 00113

Distributie
Sonic RendezVous

Website artiest
Dunderhead
Wedstrijden voor muzikanten, het is niet echt mijn ding, maar soms ontdek je op zulke competitie wel interessante muzikanten. Neem nu Dunderhead, het klinkt een beetje als de naam voor een of andere metalband. Niets is wat het lijkt, op de voorbije editie van European World of Bluegrass schoot Dunderhead de hoofdvogel af. Niet slecht voor een formatie die nauwelijks een jaar bestond. Oorspronkelijk opereerde de groep vanuit Gotenburg  onder de naam Angelina Darland and The Moonshine Brothers. De even ravissant ogende als zingende Angelina Lundh volgde een klassieke opleiding piano maar het was in de countryscène van Zweden dat ze furore maakte. Tegenwoordig houdt ze het op de accordeon. Haar heerlijke zangpartijen worden ondersteund door verfijnde harmoniezang van mandolinespeler Mikael Grund die in  zelf gecomponeerde songs zoals ’Once and For All’, het uitgelaten ‘Somewhere Along These Tracks’ en het meer intimistische ‘Love Like  A Loaded Gun’ op de voorgrond treedt.
Het dartele banjospel en de resonatorpartijen zijn van Anders Ternesten, stichter en bandleider van The Moonshine Brothers. Bassist Carl Karlsson en de jonge gitarist Jimmy Hermansson complementeren de traditionele bluegrass line up. Minder gebruikelijk in het genre is dat we op het titelloze debuut van Dunderhead uitsluitend eigen werk, hoofdzakelijk van zangeres Angela voorgeschoteld krijgen. Blijkbaar is er ook interesse aan de overkant van de Oceaan voor de verrichtingen van Dunderhead. In de zomer wagen Angelina en haar kompanen de oversteek voor een Amerikaanse tournee. Op het ROMP festival in Queensboro delen ze binnenkort het podium met John Prine en ronkende namen uit het bluegrasscircuit zoals Del McCoury en Sam Bush. Het zegt meer dan genoeg over het niveau, hopelijk mogen we Dunderhead daarna nog eens terug in Europa begroeten.
 
Cis Van Looy (3
0 Opmerkingen

Deke Leonard: Kamikaze

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Cool Summer Rain
  2. Jay Hawk Special
  3. Sharpened Claws
  4. Taking The Easy Way Out
  5. The Black Gates of Death
  6. Stacia
  7. Broken Glass and Lime Juice
  8. April The Third
  9. Louisiana Hoedown
  10. In Search of Sarah and Twenty Six Horses
  11. The Devil’s Gloves
  12. She’s a Cow
  13. California Silks and Satins
  14. Joyful Soul
  15. Steel Painting Man
Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2480

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Deke Leonard
Roger "Deke" Leonard werd geboren op 18/12/1944 en is een rockmuzikant, die best bekend is als lid van de progressieve rockband Man uit Wales, die hij verschillende malen vervoegde en weer verliet. Daarnaast richtte hij meermaals zijn eigen band Iceberg op, die hij ook weer in de steek liet. Tevens is hij auteur. Toen hij de groep Man in 1972 verliet, was hij kort lid van de groep Help Yourself, vooraleer hij aan een solocarrière begon en twee albums opnam voor United Artists. Het eerste daarvan was ‘Iceberg’, waarvan u de recensie hiernaast vindt. Dat leidde tot de stichting van de band Iceberg, die bestond uit Brian Breeze (gitaar), Paul Burton (bas) en Keith Hodge (drums). Zijn tweede album ‘Kamikaze’ kwam er tussen juni 1973 en januari 1974 en werd opgenomen in de Rockfield studio’s, Chipping Norton studio’s en Olympic studio’s. Daarop speelden Brian Breeze (gitaar), Martin Ace (bas), Keith Hodge (drums), Dave Charles (drums) en MAN leden Micky Jones, Terry Williams en Ken Whaley. De plaat raakte in de UK in de charts en dat leidde tot het feit dat Deke later dat jaar weer bij de groep Man ging. Deze digitale heruitgave, die geremastered werd van de originele tapes, bevat 11 tracks, plus 4 bonustracks, waarvan er 3 voorheen niet uitgebracht zijn. Ze komen van de B-kant van een single en van sessies voor ‘Kamikaze’. Hierbij is de eerste versie van de Man klassieker ‘California Silks and Satins’. Voer voor verzamelaars van progressieve rock uit de jaren ’70.

Patrick Van de Wiele (3½
digital reissue of a progressive rock album from 1973-1974.
0 Opmerkingen

Deke Leonard: Iceberg

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Razorblade and Rattlesnake
  2. I Just Can’t Win
  3. Lisa
  4. Nothing is Happening
  5. Looking for a Man
  6. A Hard Way to Live
  7. Broken Ovation
  8. Jesse
  9. Ten Thousand Takers
  10. The Ghost of Musket Flat
  11. Crosby (second class citizen blues)
  12. 7171 551
  13. Diamond Road
  14. Turning in Circles
  15. The Aching is so sweet
  16. Nothing is Happening
  17. The Four Corners of Hell
  18. After Burner Boogie
Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2479

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Deke Leonard
Roger "Deke" Leonard werd geboren op 18/12/1944 en is een rockmuzikant, die best bekend is als lid van de progressieve rockband Man uit Wales, die hij verschillende malen vervoegde en weer verliet. Daarnaast richtte hij meermaals zijn eigen band Iceberg op, die hij ook weer in de steek liet. Tevens is hij auteur. Toen hij de groep Man in 1972 verliet, was hij kort lid van de groep Help Yourself, vooraleer hij aan een solocarrière begon en twee albums opnam voor United Artists. Het eerste daarvan was ‘Iceberg’, dat hij opnam met Micky Gibbons (Badfinger), Byron Berline (The Flying Burrito Brothers), Tommy Riley, Martin Ace, Beau Adams en de complete band Help Yourself. Dat leidde dan weer tot de stichting van de band Iceberg, die bestond uit Brian Breeze (gitaar), Paul Burton (bas) en Keith Hodge (drums). ‘A Hard Way to Live’ werd gekozen als single en haalde zelfs de BBC. Het album werd opgenomen tussen oktober 1972 en januari 1973 in de Rockfield studio’s in Monmouth en Olympic studio’s in Barnes, Londen. Deze digitale heruitgave, die geremastered werd van de originele tapes, bevat 12 tracks, plus 6 bonustracks, waarvan er 3 voorheen niet uitgebracht zijn. Ze komen van singles uit 1973 en van sessies voor ‘Iceberg. In het bijbehorend cd-boekje staat een nieuw essay door Michael Heatley.

Patrick Van de Wiele (4)
0 Opmerkingen

The CharFlies: Linoleum Angels

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Whip-Poor-Will-Holler
  2. My Baby Cries When I Don’t Come Home
  3. Dear Linoleum
  4. Place In My Heart
  5. Song for the Dead of Winter
  6. Five Bags of Poison
  7. Witch of Sunoco
  8. River Will Dream
  9. Good and Gone
  10. Single Digit Highway
  11. Trickle of Blood
  12. Another Angel
Platenlabel
Mule Fuel Records

Labelnummer
880547 798314

Distributie
CD Baby

Website artiest
The CharFlies
Zo’n vijftien jaar raakte Richard Newman nauwelijks een gitaar aan. Zijn vroegere groepen Jukhouse en Neverminds behoren tot de geschiedenis van de muziekscène van St Louis. Ondertussen bleef Newman actief als uitgever van het literaire tijdschrift River Styx, in de vroege jaren zeventig opgestart als kustenaars collectief.  Na een tweede scheiding stevende hij af op een midlife crisis. Tijdens een dronken nacht zong hij met zijn hoge tenor enkele harmonische duetten met Shannie Latham, nummers van Buddy Holly, The Beatles, Jimmy Dale Gilmore en George Jones. Dat wakkerde het songwriters instinct terug aan. Nick Nihara  kwam enkele maanden later met zijn snarenarsenaal (banjo, mandoline en percussiemateriaal). Samen met Newman en zangeres Shannie legde hij, onder de naam The Jarflies, de basis van  door harmoniezang gedomineerde Appalachen bluegrass en folk. Nihira, een getalenteerd illustrator verloor al zijn bezittingen bij een woningbrand zijn volledig instrumentarium, zijn kustarchief werd tot as herleidt. Een rampzalige gebeurtenis die tot de naamsverandering CharFlies inspireerde. Dave Melson, Newmans voormalige collega bij Junkhouse kwam het trio versterken met zijn akoestische baskast. In 2013 debuteerde het kwartet met ‘Blowfish Radio’, een epeetje. Tijdens de sessies voor  de eerste fullcd ‘Linoleum Angel’ kwam er versterking met percussionist Steve Meyers, die met Nihira bij Psychedelic Barnyard musiceerde.
Op de in een fraaie door  Nihira geïllustreerde digipack vinden we  een dozijn nummers van Newman die van  country naar folk en pop pendelen maar eigenlijk niet tot een specifieke stijl behoren. De harmoniezang en het akoestische instrumentarium refereren naar een eclectisch georiënteerde bluegrass benadering. Daar kunnen we ‘Mary’ het enige nummer van Nihira bij rekenen en zeker ‘Witch of Sunoco’ waarin de banjo van Nihara door de fiddle van gastmuzikant Colin Blair geflankeerd wordt.
In de countryballade ‘Place in My Heart’ duikt een pedalsteel op die in ‘Five Bags of Poison ‘, een opgewekte hillbilly, het gezelschap van een bariton sax krijgt. De verhalende folksong ‘Song For The Dead of Winter’ is wellicht een van de fraaiste songs op ‘Linoleum Angel’.Bij een volgende beluistering zou ik ‘Trickle of Blood’, ‘Dear Linoleum’ of de opener ‘Whip-Poor-Will Holler’ als favoriet aanduiden, of is het toch ‘My Baby Cries When I Don’t Come Home’?

Cis Van Looy (3½)
0 Opmerkingen

Andrew Maxwell Morris: Well Tread Roads

10/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. On A Rainbow
  2. In A Heartache
  3. Black Dog
  4. Friday Night
  5. Sea Shanty
  6. Home City
  7. Writing on the Windows
  8. Well Tread roads
  9. Low Light
  10. Let It Go
Platenlabel
Eigen beheer

Labelnummer
Niet vermeld

Distributie
Bandcamp

Promo-agent
Hemifran

Website artiest
Andrew Maxwell Morris
Andrew Maxwell Morris was nauwelijks een teenager als hij met zijn ouders van het Australische Melbourne naar de  Engeland verhuisde en uiteindelijk in  Bookham, een plaatsje in het graafschap Surrey verzeilde. Als hij niet aan het werk is als advocaat in het gerechtshof componeert hij liedjes met de gitaar in de hand. Hij was  al op jonge leeftijd gefascineerd door de muziek van Jackson Browne, James Taylor ,The Eagles en andere muzikanten die in de jaren zeventig in Laurel Canyon kolonie in de buurt van L. A. resideerden, naast Dylan kwamen daar later nog  Springsteen en Neil Young bij.
Op ‘Well Tread Roads’ bouwt hij verder op de traditie met fijnbesnaarde  hedendaagse folkpop, semi- akoestisch werk zoals de tedere openingssong ‘On A Rainbow’ en de titelsong. De foto op het hoesje, een roestig, verweerde autowrak langs een eenzame highway in een onherbergzaam gebied geeft het al een beetje aan.
Songs over onthechting en de onvermijdelijke eenzaamheid die daarmee gepaard gaat. Als Morris het over zijn ‘Black Dog’ heeft, gaat dat niet over een zwarte viervoeter die thuis op hem zit te wachten. Het blijkt hier de metafoor voor een om de hoek loerende depressie. Een gevoel dat ook in het treurige ‘Friday Night’ en ‘Home City’ en eigenlijk al het overige werk overheerst. Veel vreugde valt hier niet te rapen maar Morris komt overtuigend over met zijn prachtig gezongen sfeervolle repertoire dat hem al enkele keren naar het podium van Glastonbury leidde. Nu ook in de geborgenheid van de huiskamer in alle intimiteit te beluisteren.

Cis Van Looy (3½)
0 Opmerkingen

New Madrid: Sunswimmer

8/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. All Around the Locaust (out on the pavement)
  2. Manners
  3. Forest gum
  4. Dead legs
  5. Find my Blood
  6. Homeside
  7. And She Smiles
Platenlabel
Normaltown Records

Labelnummer
NTR 1009

Distributie
ADA/ Warner Music

Promotie-agent
Klanderman Promo

Website artiest
New Madrid
Drie jaar geleden was er met ‘Yardboat’ al een meer dan beloftevol debuut van New Madrid, niet te verwarren met de bijna gelijknamige  Britse  folkrockers New Madrids. Dit jonge kwartet opereert aan de overkant van de Grote Oceaan, meer bepaald vanuit Athens, Georgia. Er bestaan meerdere  indierock enclaves maar Athens oefent wel een bijzondere aantrekkingskracht uit op het jonge  muzikantenvolkje. Niet verwonderlijk, formaties als  REM  en recenter Drive By Truckers spreken in niet geringe mate tot de verbeelding.
De verrichtingen van New Madrid behoren eerder tot de strekking van de postpunk uit de jaren tachtig en hoewel de leden uit Nashville en Chattanooga afkomstig zijn assimileren ze op hun tweede langspeler ‘Sunswimmer’ voluit de vibes van Athens uit die periode in een meer experimentele aanpak, getuige de opener ’All Around The Locust’ en de gedreven  rauwe snarenspinsels in ‘Manners’. ‘Forest Gum’evolueert op een catchy onweerstaanbare beatstructuur. Een zweverig ‘Find My Blood’ met gedempte gitaartjes op de achtergrond ontrolt zich als een verslavende mantra.
Herinneren de meer gebalde riffs van ‘Manners’ in combinatie met de zang van Phil McGill, aan hun Tenessee roots. Op  ‘Sunswimmer’ transformeren McGill en Graham Powers met geïnspireerde gitaarescapades een zwaar aan de jaren zestig schatplichtige sound.
Die geïnspireerde gitaarstuf, dartel melodieus galmend in ‘Homesick’ en ‘And She Smiles’, wordt in de laatste twee nummers, goed voor zowat de helft van de totale speelduur, ongegeneerd uitgesponnen. Complementair gitaarwerk dat gehuld in een wolk van psychedelia ook zonder geestverruimende of andere roes verwekkende hulpmiddelen een haast hypnotische uitwerking genereert.   
     
Cis Van Looy (4)
0 Opmerkingen

Jim Adkins: The Journey

8/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. The Journey
  2. Time With You
  3. So Far So Good
  4. The Secret Place
  5. 49th & Broadway
  6. Highway 12
  7. Into The Storm
  8. No Ordinary Love
  9. A New Horizon
Platenlabel
Clear Image Records

Labelnummer
888295230674

Distributie
CD Baby

Website Artiest:
Jim Adkins
Songwriter & gitarist Jim Adkins uit Virgina kwam hier al in 2008 aan bod met zijn album ‘City Streets’. Het was prima smooth jazz muziek, die alhoewel onbekend, toch kon wedijveren met de meer bekende namen. Hij won ondermeer de 1999 Billboard Song Contest. Daarnaast bezit hij acht Awards in V(irginia) O(rganization) (for) C(omposers) (and) L(yricist). Zijn muziek wordt overal ter wereld beluisterd, van de USA tot hier in Europa en zelfs tot in Australië. Hij vermengt smooth jazz met soul, blues en rockinvloeden. Dat doet hij weerom op zijn 6de album, waarop 8 originele tracks staan, en één cover. De cd opent met de titeltrack, die vlot en aangenaam klinkt. Het levendige en akoestische ‘Time With You’ volgt, waarna het al even opgewekte ‘So Far So Good’ voorbij huppelt. R&B is de inspiratiebron voor het relaxte ‘The Secret Place’, gevolgd door het dartele ‘49th & Broadway’. ‘Highway 12’ klinkt wat bluesy, en op ‘Into The Storm’ hoor je de sax van Rob Holmes. Dit is een ontspannen song, één van de beste op de cd. Daarna covert Jim, Sade’s  hit ‘No Ordinary Love’ op een gitaar met nylonsnaren. Erg leuk! Met het rockachtige ‘A New Horizon’ sluit hij af. Jim weet hij alleszins te bekoren met deze erg interessante, eigentijdse muzikale reis!

Patrick Van de Wiele (4½)
A very nice contemporary musical smooth jazz journey with hints of soul, blues and rock.
0 Opmerkingen

Irish Coffee: When The Owl Cries

8/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Rock On
  2. Decent Life
  3. Gotta Keep On Running
  4. Gotta Move
  5. When The Owl Cries
  6. Here We Come
  7. Guitars and Beer
  8. Sick And Tired
  9. Playhouse
  10. I’m Alive
  11. I Hate War
  12. Ain’t No Time For Duying
Platenlabel
Starman Records

Labelnummer
SMR054

Distributie
Starman Records

Website Artiest
Irish Coffee
William Souffreau
Onze eigenste Irish Coffee is back…
Eigenlijk is dit een verkeerde interpretatie want William Souffreau (in 1970 uitgeroepen tot beste Belgische rockzanger) en zijn gang zijn eigenlijk nooit van weg geweest. Het was, zeg maar, enkele jaren stil rond hen maar dat had zeker te maken met deze nieuwe release waar serieus aan gesleuteld werd.
45 jaar geleden startte Irish Coffee een carriére in Aalst en liet van zich horen met de single “Masterpiece/The Show”. Kort daarna volgde een album dat uitgroeide tot een der meest gezochte collector-items ter wereld. Zelfs tot in het verre Japan en de USA staat deze vinylrelease op de lijst van alle grote verzamelaars. Niemand had ooit van de band gehoord en het merendeel van de muziekliefhebbers die toen met het kranige ‘The Show/Masterpiece’ geconfronteerd werden, gingen er steevast vanuit dat het hier een nieuwe Britse of Amerikaanse band betrof. Zo zie je maar hoe geweldig hun sound begin jaren zeventig wel klonk. Rockmuziek, met de nodige krachtige psychedelische invloeden, uit Vlaanderen, niemand had het hen voor gedaan!
Hun eerste titelloze worp verscheen in 1974 en meteen was dit de start voor verzamelaars want wie de dag van vandaag een (vinyl)exemplaar van dit hebbeding in handen krijg, en laat het er nog eentje zijn in uitstekende kwaliteit, die heeft een fortuin in handen. Wie nu de digitale versie (uitgebracht in een maximum oplage van 1500 stuks in 1992) van dit album heeft krijgt er zeven extra tracks bij die je eigenlijk als fan van het eerste uur zou moeten hebben. En geloof me, deze extra nummers zijn zeker van even hoogwaardige kwaliteit als de nummers op het vinyl.
Tussen deze release in ’71 en 1974 verschenen enkele singeltjes.
Met een nieuwe line-up trok William
en kornuiten in 2004 naar de studio om er een eveneens titelloos nieuw album op te nemen. Hierop staan 8 nummers en een herneming van het nog steeds prachtig klinkende ‘I’m Lost’ ook terug te vinden op hun eerste langspeler. Dankzij deze release toonde het Duitse tv-programma ‘Rockpalast’ interesse in de band en een contract voor dit beroemde live event was de volgende logische stap. Dit vond plaats op 21 december 2005 in zaal Harmonie in Bonn.
2013 laat Irish Coffee –weliswaar nu in een powertrio opstelling- weer van zich horen met het album ‘Irish Coffee- Revisited’  en we vergeten niet de krachtige live performance om hun album te promoten op 4 april 2013 in de Charlatan te Gent.
Wie dacht dat William Souffreau nu stilaan aan zijn pensioen denkt, die heeft het bij het verkeerde eind. Begin 2015 krijgen we hun nieuwste muziekpallet dat nu wél een titel  kreeg: ‘When The Owl Cries’.
Wat mogen we nu verwachten van een Irish Coffee dat toch een grondige metamorfose onderging? Een ding is duidelijk. Het psychedelische element, dat schering en inslag was op hun eerste boreling, blijft nu voor een groot gedeelte achter de schermen hangen maar met ‘I Hate War’ roept William meteen herinneringen op aan bands als The United States Of America, The Electric Prunes en ook wat Holy Modal Rounders. Sterke zwalpende gitaarlijnen sieren dit nummer, doe daar ook nog wat tekst bij afkomstig uit een speech van Franklin D. Roosevelt uit een ver verleden over en tegen WO1 en je krijgt meteen een song die helemaal in het straatje past van Irish Coffee 1971.
Met ‘I Gotta Move’, een eerbetoon trouwens van en aan de Kinks ter gelegenheid van hun 50ste jaar in de muziekbusiness, zet Souffreau ons op een spoor dat ietwat naar ‘The Show’ ruikt. Hier gaan we ook niet om treuren want sterke gitaarritmes is iets waar Irish Coffee nooit om verleden zat. En als we over sterke gitaarpartijen praten voeg dan gerust ‘Here We Come’ maar aan dit lijstje toe. Zelfs zonder hun tweede gitarist van weleer, Jean Van Der Schueren, blijft Irish Coffee de dag van vandaag als een sterk geoliede rockbolide overeind. Met ‘Guitars and Beer’ wordt een beetje gas teruggenomen maar let vooral op voor het sterke ‘Playhouse’ waarin Stany Van Veer met zijn keyboards voor een solide ondersteuning zorgt. Roept echt herinneringen op aan de jaren zeventig.
‘I’m Alive’ is een herneming van de b-side van hun single ‘Down Down Down’ uit 1973 en als extra track op de digitale versie van hun eerste album terug te vinden is. Deze actualisering werd op knappe manier uitgewerkt.
Hoogtepunten kan ik niet opnoemen gezien alle songs aan de nodige, strenge criteria voldoen.  Met ‘Ain’t No Time For Dying’ wordt deze knappe cd afgesloten en hopelijk blijven ze daar nog even van gespaard.
Irish Coffee bewijst hiermee nog maar eens dat muziek uit beginjaren zeventig nog steeds actueel klinkt, en laat sommige van hun songs maar deel uitmaken van onze muzikale, culturele erfenis, William en zijn kornuiten presenteren de nummers met een respectvolle flair, eentje die bij vele hedendaagse bands de dag van vandaag een beetje zoek is. ‘When The Owl Cries’ is het nieuwe visitekaartje van een rockband die door de jaren heen een beetje door de grote media verwaarloost werd en onterecht, want met deze nieuwe worp krijgen we een band te horen die tot in het verre Japan bemind werd en dit nu ook weer zal waarmaken. Nu nog de nodige airplay, enkele sterke live-optredens, uitstekende verkoopscijfers en William zal dan eindelijk aan zijn pensioen mogen/kunnen denken. Wat ons betreft, ‘When The Owl Cries’ zal niet snel uit onze cd-lader verdwijnen.
De CD release party vond plaats op 5 april in de Charlatan te Gent.

Line-up:
  • William Souffreau - zang, gitaar
  • Franky Cooreman - bas
  • Kris van der Cammen - drums
  • Stany Van Veer – keys
Additionele muzikanten
  • Luc Crabbe (Betty Goes Green) – backing vocals
  • Joel Oelbrandt (Dobrojean) - lapsteel

Alfons Maes (5)
0 Opmerkingen

Brian Lisik and the Unfortunates: Curtisinterruptedus

8/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
  1. Jan.13
  2. Never Was
  3. Beaten Up Blue
  4. Marietta
  5. The Beekeeper
  6. Born on Needles and Pins
  7. Normaloy
  8. Chaos Is A Friend Of Mine
  9. St. Patrick’s Day (Alex)
  10. About Me Back Home
  11. Tattered & Broken
  12. Needles (reprise)
  13. Swagger Sway Fall
Platenlabel
Cherokee Queen Records

Labelnummer
CQR 00010

Distributie
CB Baby

Promo-agent
Michael J. Media

Website artiest
Brian Lisik
In 2004  en 2005  toerde Brian Lisik, die in de jaren negentig The Giants of Science aanvoerde, samen met  zijn begeleidingsband om zijn debuut ‘Bagage’ te promoten. Tijdens de uitgebreide tournee deelde hij het podium met onder meer Jesse Malin, Tim Easton en opper Byrd Roger Mc Guinn. Omstreeks dezelfde tijd  werd hij voor zijn werk als reporter en columnschrijver voor de plaatselijke Sun News in Cleveland gelauwerd.  
Op het met dampende rootsrock gevulde tweede werkstuk ‘Happiness Is Boring’ vist hij in dezelfde voorgangers als The Replacements en Old’97 met een rockende benadering en combinatie van bluesy  en countrygetint werk. Drie jaar geleden toonde ‘The Mess That Money Could Buy’ ondubbelzinnig aan dat Lisik en kompanen het juiste muzikale pad bewandelen.
Voor ‘Curtisinterruptedus’ kon Lisik zoals in het verleden op de hulp van Steve Norgrove en Benjamin Payne rekenen. Norgrove was als coauteur betrokken en leverde enkele in zijn eentje gecomponeerde songs aan, Hij was bovendien evenals Payne bij de productie betrokken. Naar verluid overwogen Lisik en Norgrove om een akoestisch, huisgemaakte eerder bescheiden productie te fabriceren, het draaide evenwel uit op een meesterwerkje.
Norgrove en Payne vormen samen met gitarist  Raymond Arthur Flanagan, pianist Tom Langfellow en Craig Lisik aan de drumkit The Unfortunates.  Lisik toog aan het werk met enkele songs die Norgrove aanleverde. ‘Jan. 13’, ‘Never Was’ en ‘Beaten Up Blue’ werden vrij snel uitgewerkt en dit lichtjes fantastische trio opent energiek voor meer introvert werk zoals ‘Mariette’, een door cello en bluesy gitaar gedragen verhaal over de wrange nasleep en verwerking van een echtscheiding.  In ‘Paramours ‘ krijgt Lisik het gezelschap van Rachel Roberts de folkrock lieveling uit Akron. De pianoballade ‘Born On Needles and Pins’ kan zo in het repertoire van Ian Hunter, die bezong ooit de grootste stad van Ohio in ‘Cleveland Rocks’.
Het is geen geheim dat Lisik een fan was van The Replacements en bij uitbreiding de betreurde Alex Chilton. Met ‘St. Patricks Day’ heeft  hij nu ook een eerbetoon voor de voormalige  Box Tops zanger   die zich met Big Star en met zijn solowerk als eigenzinnig Memphis icoon profileerde. In ‘About Me Back Home’ verplaatst Lisik zich in de leefwereld  van de onterecht  voor dubbele moord  en verkrachting veroordeelde Clarence Elkins die ruim zes zat opgesloten in Ohio. De combinatie van de  doorleefde vertolking van verhalend songwerk, dat onveranderlijk als een spannende kortverhaal leest, met rockende gitaarriffs  en het meer intimistisch balladewerk verantwoordt de aanschaf van ‘Curtisinterruptedus’.  

Cis Van Looy (4)
0 Opmerkingen

Billie Holiday: The Centennial Collection

8/4/2015

0 Opmerkingen

 
Picture
DETAIL ALBUM

Tracks:
What a Little Moonlight Can Do
These Foolish Things
Summertime
Billie’s Blues
I’ve Got My Love To Keep Me Warm
Why Was I Born?
I Must have That Man
I’ll Get By (as long as I have you)
Mean To Me
When a Woman Loves a Man
You Got To My Head
The Very Thought Of You
I Can’t Get Started
Them There Eyes
All Of Me
God Bless The Child
Gloomy Sunday
Strange Fruit
Fine and Mellow
Lover Man (‘Oh, where can you be)
Platenlabel
CBS/Legacy Records

Labelnummer
888750 48762

Distributie
Sony Music

Website Artiest
Billie Holiday
Op 7 april zou deze Eleanora Fagan haar 100ste verjaardag hebben gevierd moest ze niet zo een tragisch leven hebben geleefd want Billie Holiday (1915-1959) aka Lady Day is zonder meer op 44-jarige leeftijd veel te vroeg heen gegaan.
Bij Sony Music brengen ze natuurlijk ode aan deze grootste jazz-zangeres die er ooit geleefd heeft en niet alleen bij de platenlabels als ‘Legacy Records’ leeft deze diva nog enorm in het geheugen en ook bij latere jazz grootheden wordt deze verjaardag in de spotlights gezet want zo brengt ook Cassandra Wilson een hommage aan Lady Day met een nieuw album dat de titel ‘Comin’ Forth By Day’ heeft meegekregen en tevens als dubbel LP te verkrijgen is. Uiteraard starten we met respect voor Billie Holiday met ‘The Centennial Collection’ die bij de  new releases van Sony Music behoren en volgt de ‘hommage’ van Cassandra enkele dagen later.
De dame die als 18-jarige, tijdens de grote economische depressie in de jaren dertig in de clubs van Harlem het jazzlandschap compleet deed veranderen, werd ontdekt door John Hammond, een man die als grootste talentscout van zijn generatie mag worden beschouwd. Uiteraard moeten we Billie Holiday aan de jazz adepten niet voorstellen maar als extra album zal deze verzamelaar met 20 nummers nog altijd welkom zijn bij de ‘diehards’ en voor de jongeren die nu nog maar pas jazz aan ‘t ontdekken zijn is dit meteen al een start van wat een mooie collectie kan worden.
20 tracks in de sfeer van de dertiger jaren maar met de hedendaagse kwaliteit om te beluisteren, daar kan je uiteraard niet aan weerstaan. Opener ‘What a Little Moonlight Can Do’ werd meteen Billie’s eerste hit in 1935 met het orkest van Teddy Wilson samen met Benny Goodman, Roy Eldridge en Ben Webster. In een jaar dat voor Wilson en zijn band bijzonder productief was werd ook samen met Brunswick Records in 1936 ‘These Foolish Things’ uitgebracht. Wat uiteraard niet mag of mocht ontbreken was Gershwin’s legendarische ‘Summertime’ uit ‘Porgy & Bess’. Later trad Billie Holiday op als ‘Billie Holiday & Her Orchestra’ en bracht ze haar eerste eigen compositie ‘Billie’s Blues’ uit.
Billie Holiday werd ‘soulmates’ met Buck Clayton en saxofonist Lester Young maar haar grote liefde werd gitarist Freddie Green. ‘Them There Eyes’ werd eerst uitgebracht door Louis Armstrong maar kreeg door toedoen van de jonge en in die tijd zorgeloze Billie een tweede leven toegedeeld. Het tragische ‘Strange Fruit’ over de rassenhaat in de VS werd aanvankelijk door ‘Columbia Records’ geweigerd waardoor Lady Day overstapte naar Commodore Records. Dit nummer, dat werd geschreven door een communistische leraar, mag worden beschouwd als de song die door Billie Holiday werd groot gemaakt.
In 1941 werd met ‘All Of Me’ één van de laatste nummers opgenomen samen met Lester Young aka ‘Pres’ en enige tijd later werd in een arrangement van haar moeder samen met Arthur Herzog het nummer ‘God Bless The Child’ geschreven. Het kwam op de markt in 1941 onder het ‘Okey Label’ en werd meteen voor de ‘Grammy Hall Of Fame Award’ genomineerd. Het nummer vinden we nu terug in de ‘Song Of The Century’ lijst. Deze ‘God Bless The Child’ mag nog steeds als een van de beste nummers allertijden worden aanzien.
Met ‘Gloomy Sunday’ bracht ze een nummer uit dat ook wel ‘The Hungarian Suicide Song’ werd genoemd en waarbij haar angst voor het tragische levendig werd. Tijdens de oorlogsjaren werd het een beetje stil rond Billie Holiday en het was door toedoen van haar goede vriend Milt Gabler dat ze deze volgde naar het Decca label waar ‘Lover Man’ een van de eerste nummers was dat ze voor dat label opnam.
Door toedoen van de tumultueuze 50-tiger jaren begonnen drugs en ernstige gezondheidsproblemen haar tol te eisen bij Billie.
Onder politiearrest verbleef ze meer dan een maand in het hospitaal tot aan haar tragische dood op 17 juli 1959.
‘She is the tragic beauty, the self-destructive genius, and the sensual goddess (Farah Griffin).

Freddy Vandervelpen
0 Opmerkingen
<<Vorige
Volgende>>

    Archives

    Februari 2026
    Januari 2026
    December 2025
    November 2025
    Oktober 2025
    September 2025
    Augustus 2025
    Juli 2025
    Juni 2025
    Mei 2025
    April 2025
    Maart 2025
    Februari 2025
    Januari 2025
    December 2024
    November 2024
    Oktober 2024
    September 2024
    Augustus 2024
    Juli 2024
    Juni 2024
    Mei 2024
    April 2024
    Maart 2024
    Februari 2024
    Januari 2024
    December 2023
    November 2023
    Oktober 2023
    September 2023
    Augustus 2023
    Juli 2023
    Juni 2023
    Mei 2023
    April 2023
    Maart 2023
    Februari 2023
    Januari 2023
    December 2022
    November 2022
    Oktober 2022
    September 2022
    Augustus 2022
    Juli 2022
    Juni 2022
    Mei 2022
    April 2022
    Maart 2022
    Februari 2022
    Januari 2022
    December 2021
    November 2021
    Oktober 2021
    September 2021
    Augustus 2021
    Juli 2021
    Juni 2021
    Mei 2021
    April 2021
    Maart 2021
    Februari 2021
    Januari 2021
    December 2020
    November 2020
    Oktober 2020
    September 2020
    Augustus 2020
    Juli 2020
    Juni 2020
    Mei 2020
    April 2020
    Maart 2020
    Februari 2020
    Januari 2020
    December 2019
    November 2019
    Oktober 2019
    September 2019
    Augustus 2019
    Juli 2019
    Juni 2019
    Mei 2019
    April 2019
    Maart 2019
    Februari 2019
    Januari 2019
    December 2018
    November 2018
    Oktober 2018
    September 2018
    Augustus 2018
    Juli 2018
    Juni 2018
    Mei 2018
    April 2018
    Maart 2018
    Februari 2018
    Januari 2018
    December 2017
    November 2017
    Oktober 2017
    September 2017
    Augustus 2017
    Juli 2017
    Juni 2017
    Mei 2017
    April 2017
    Maart 2017
    Februari 2017
    Januari 2017
    December 2016
    November 2016
    Oktober 2016
    September 2016
    Augustus 2016
    Juli 2016
    Juni 2016
    Mei 2016
    April 2016
    Maart 2016
    Februari 2016
    Januari 2016
    December 2015
    November 2015
    Oktober 2015
    September 2015
    Augustus 2015
    Juli 2015
    Juni 2015
    Mei 2015
    April 2015
    Maart 2015
    Februari 2015
    Januari 2015
    December 2014
    November 2014
    Oktober 2014
    September 2014
    Augustus 2014
    Juli 2014
    Juni 2014
    Mei 2014
    April 2014


    Categories

    Alles
    ?
    50's Ballades
    70's Rock
    80’s En 90’s Rock
    80’s En 90’s Rock
    80's Pop
    A-capella
    Acid Folk
    Acid Jazz
    Acid Rock
    Acoustic Blues
    Acoustic Folk
    Acoustic Guitar
    African Blues
    Afro
    Afro Beat
    Afrobilly
    Afro Blues
    Afro-Colombiaans
    Afro Funk
    Afrojazz
    Afro Rock
    Akoestisch
    Akoestische Folk
    Alt. Country
    Alternatieve Pop
    Alternative
    Alternative Folk
    Alternative Pop
    Alternative Rock
    Alternative Softrock
    Ambient
    Ambiente Jazz
    Americana
    Americana & Blues
    American Cowboy Music
    American Desert Music
    American Folk
    American Rock
    American Roots
    American Standards
    Amusement Music
    Arabic Jazz
    Artificial World Music
    Art Pop
    Art Rock
    Astral Dub
    Atmospheric Music
    Avant Garde
    Avant-garde
    Avant Garde Folk
    Avant Garde Jazz
    Avant-garde Jazz
    Aziatische Fusion
    Balkan
    Baroque Folk
    Beat
    Beatpop
    Bebop
    Belgische Hiphop
    Big Band
    Big Band Music
    Blanke Soul
    Blue Eyed Soul
    Bluegrass
    Blues
    Blues & Jazz
    Blues & Pop
    Blues Rock
    Blues Rock & Country Soul
    Boogie
    Boogie Punk
    Boogie Woogie
    Bop
    Bop ’n Roll.
    Boppin' Blues
    Bossa Jazz
    Bossa Nova
    Brasband Muziek
    Brazilectro
    Braziliaans
    Braziliaanse Jazz
    Brit Pop
    Cabaret
    Cajun
    Calypso
    Cash Tribute
    Celtic Folk
    Celtic Music
    Chanson
    Chicano Rock
    Chillout
    Christmas
    Christmas Music
    Christmas Rock & Roll
    Christmas Songs
    Cinematic
    Cinématic
    Classic
    Classic Progrock
    Classic Rock
    Classic Symphonic Rock
    Club Music
    Coldwave
    Comedy
    Comtemporary Jazz
    Contamporary Folk
    Contamporary Irish Folk
    Contemporary Blues
    Contemporary Country
    Contemporary Folk
    Contemporary Jazz
    Contemporary Pop
    Contemporary R&B
    Contemporary Rock
    Cool Jazz
    Counrry
    Country
    Country Blues
    Country Folk
    Country Jazz
    Country Noir
    Country Pop
    Country Rock
    Countryrock
    Countryrockabilly
    Country Soul
    Country & Western
    Cowpunk
    Crooner
    Crooners
    Crosover World Music
    Crossover
    Crossover Jazz
    Cumbia Beat
    Dance
    Dark Electronics
    Dark Wave
    Deep Funk
    Dessert Blues
    Deutsch-Rock
    Dialectische Rock
    Disco
    Dixieland
    Dixiemusic
    DIY
    Doo Wop
    Doo-wop
    Droompop
    Dub
    Dubstep
    Duitse Rock 'n Roll
    Early Rock 'n Roll
    Easy Listening
    Electro
    Electro African Folk
    Electro Jazz
    Electronica
    Electronic Chill-out
    Electronic Cinématic Pop
    Electronic Etnic World
    Electronic Music
    Electronic Pop
    Electro Pop
    Electro Punk
    Electrorock
    Elektronisch
    Elektro-swing
    Eperimental Music
    Ethno
    Exotica
    Experimental Jazz
    Experimental Music
    Experimentele Chanson
    Fifties Pop
    Fiftys Rock & Roll
    FILM MUSIC
    Filmmuziek
    Flamenco
    Folk
    Folk/Americana
    Folk Blues
    Folk Pop
    Folkpop
    Folkpoptronica
    Folk Rock
    Folky Pop
    Franse Chanson
    Franse Chanson/singer Songwriter
    Franse Chanson/singer-songwriter
    Free Jazz
    Free Jazz
    Funk
    Funk & Soul
    Funky Blues
    Fusion
    Fusion Rock
    Fuzrock
    Garage Psych
    Garage Punk
    Garage Rock
    Gesproken Woord
    Glamrock
    Gospel
    Gospel Jazz
    Gothic
    Griekse Folk
    Grunge
    Guitar Music
    Gurls: Run Boy Run
    Gypsy
    Gypsybilly
    Gypsy Folkfolly
    Gypsy Jazz
    Hardcore Rap
    Hard Rock
    Hard Rock Blues
    Heavy Rock
    Hedendaagse Kleinkunst
    Highlife
    Hillbilly
    Hillbilly Rootsblues
    Hip Hop
    Honkabilly Blues
    Honky Tonk
    House
    House & Chill Out
    House & Chill-out
    House & Lounge
    Indie Folk
    Indie Pop
    Indie R&B
    Indie Rock
    Industrial
    Industrial Pop
    Instrumental
    Instrumentale Jazz
    Instrumental Folk
    Instrumental Surf
    Irish Folk
    Jazz
    Jazz Funk
    Jazzfunk
    Jazz Fusion
    Jazz Rock
    Jazzrock
    Jazz & Soul
    Jazz/Soul/Rock
    Jazzy Blues
    Jazzy Dub
    Jazzy Pop
    Jiddisch Blues
    Jive
    Jugband
    Jump
    Jump Blues
    Kazz
    Keltische Folk
    Kerstmis
    Kinderliedjes
    Klassiek
    Klassiek/jazz
    Kleinkunst
    Krautrock
    Latin
    Latin American Rock
    Latin Jazz
    Latin Pop
    Latin-soul
    Levenslied
    Licht Klassieke Pop
    Listening Songs
    Lo Fi Pop
    Lo-fi Pop
    Lounge
    Lounge & Chill-out
    Mathrock
    Medieval Rock
    Minimalistische Pop
    Mod
    Modern Country
    Modern Folk
    Modern Jazz
    Motown
    Musical Storytelling
    Nederlandstalig
    Nederlandtalige Blues
    Neo Funk
    Neoklassiek
    Neo Progrock
    Neo-Progrock
    Neo Soul
    New Age
    New Age & Solo Piano
    New Country
    New Orleans
    New Orleans R&B
    New Soul
    New Wave
    Noise
    Nordic Folk
    Northern Soul
    Nuevo Flamenco
    Nu Jazz
    Nu-Jazz
    Oldies
    Old School Country
    Old School Psychobilly
    Old School Rhythm And Blues
    Old School Soul
    Old Time Fiddle Music
    Opera
    Outlaw Country
    Percussion
    Philly Soul
    Piano Music
    Piano Solo
    Poetic Pop
    Poëzie
    Pop
    Popcorn
    Pop’n’Trad
    Pop Punk
    Poprock
    Post Industrial
    Post Jazz
    Post Punk
    Post Rock
    Post Soul
    Power Blues
    Power Pop
    Power Rock
    Presley Ballades
    Prog
    Prog Folk
    Prog Metal
    Progressieve Muziek
    Progressive Jazz
    Progressive Pop
    Progressive Rock
    Prog Rock
    Protest Songs
    Psychadilic Electro
    Psychedelic
    Psychedelic Rock
    Psychobilly
    Psych Rock
    Psych-Rock
    Punk
    Punk-a-billy
    Punk Rock
    Punkrock
    RaB
    Radio Play
    Ragtime
    Rap
    R & B
    R&B
    Rebekah Eden
    Reggae
    Retro Pop
    Rhythm And Blues
    Rhythm & Blues
    Rhythm ‘n’ Blues
    Rhythm ‘n’ Blues
    Riock
    Roch Lockyer: When Frank Met Django
    Rock
    Rockabilly
    Rock And Roll
    Rocking Southern Soul
    Rockin' Soul
    Rock 'n Roll
    Rock Opera
    Rock & Roll
    Roots
    Rootspop
    Roots Rock
    Rootsrock/bluesrock
    Rustieke Rockabilly
    Sacrale Muziek
    Samba Jazz
    Scandicana
    Seventies West Coast Pop
    Shuffles
    Singer Songwriter
    Singer-songwriter
    Sixties Beat
    Sixties Girls
    Sixties Pop
    Sixties Sound
    Ska
    Skiffle
    Smooth Jazz
    Smooth Soul
    Soft Pop
    Soft Rock
    Solo Piano
    Soul
    Soul & Blues
    Soul & Blues
    Soul Blues
    Soulful House
    Soul & Funk
    Soul & Jazz
    Soul Jazz
    Souljazz
    Soul Pop
    Soulrock
    Soundtracks
    Southern Folkrock
    Southern R&B
    Southern Rock
    Southern Soul
    Space Rock
    Spaghetti Rock
    Spoken Word
    Spych Rock
    Stoner
    Stories
    String Pop
    Sunshine Pop
    Surf
    Surf Punk
    Swamp
    Swamp Blues
    Swanabilly
    Swing
    Swingende Rhythm & Blues
    Swingende Rock
    Swing Jazz
    Symphonic Pop
    Symphonic Rock
    Synthesizer
    Synth Pop
    Synth-Pop
    Synth Prog
    Synth Rock
    Synth Wave
    Tango
    Taraab
    Techno
    Texas Country
    Texas Honky Tonk
    Tex Mex
    Tex-Mex
    Traditional
    Traditional Country
    Traditional Folk
    Trance
    Tribal
    Triphop
    Tropische Funk
    Twist
    Uke-Billy
    Underground
    Urban Folk
    Urban Jazz
    Urban Pop
    Vaudeville
    Vietnamese Folk
    Vintage Country
    Vintage Jazz
    Vocals
    Voodoo Blues
    Wereldmuziek
    West Coast Blues
    West Coast Pop
    West Coast Rock
    Western Swing
    Witch House Electronics
    Woestijn Blues
    World Bluesrock
    World Country
    World Mus
    World Music
    Worldmusic
    World Pop
    Yacht Soul
    Zydeco


​​A WOODLAND HILLCREST PROMOTION PRODUCTION  I  KEYS AND CHORDS 2001 - 2026
  • HOME
  • MUSIC NEWS
  • ALL CONCERT REPORTS
  • CD REVIEWS 2026
  • VINYL REVIEWS 2025
  • BOOK REVIEWS
  • INTERVIEWS / ARTICLES
  • COMING EVENTS
  • CONTACT PAGE
  • DISCLAIMER / COPYRIGHT POLICY