Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Joe Goldmark: Blue Steel

11/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Night Flight
All Night Worker
A Love So Beautiful
Ginger Ale
The Wobble
Warm Rain
Howlin’ Wind
Natty Dread
Look What Your Thoughts Will Do
Tacky Tango
Beautician Blues
I Want To Be With You Forever
True Love Travels On A Gravel Road

Platenlabel
Lo-Ball Records

Labelnummer
LB 011

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
Mark Pucci Media

Website Artiest
Joe Goldmark

Pedalsteelgitarist Joe Goldmark nam zijn eerste album op in 1980 en speelde in de meest uiteenlopende bands. Begonnen als cellist, eigende hij zich ook reeds vroeg de gitaar toe en dus lag de weg open voor het spelen in garage- en soulbands. Een optreden van Jerry Garcia die met The New Riders Of The Purple Sage, opende voor The Grateful Dead, bracht hem bij de pedalsteelgitaar. Een instrument dat meestal met country geassocieerd wordt, maar dat Joe gebruikt voor zowel rock, soul, blues als Americana. Genres die hij op ‘Blue Steel’ ook ruim aan bod laat komen. Dat doet hij aan de hand van een aantal covers afgewisseld met eigen nummers. Covers zijn er van Rufus Thomas, Jeff Lynne, Jimmy McCracklin, Graham Parker, Bob Marley en B.B. King. Joe is geen zanger en om niet te verzanden in een instrumentaal album, nodigde hij Glenn Waters en Dallis Craft uit, die samen zorgen voor zeven vocale songs. Een mooie verdeling dus tussen gezongen en instrumentaal werk en maar goed ook, want de instrumentale nummers vertoeven meestal in een klinisch steriele sfeer, waardoor ze vaak eindigen in de rol van achtergrondmuziek. De vraag is dan ook of de pedalsteel misschien toch het best geschikt is voor het countrygenre en als subtiele begeleiding in andere genres, maar niet om op het voorplan te treden in instrumentale blues, rock, soul of Americana.

Lambert Smits (3)

Mix of instrumental and vocal songs in rock, blues, soul and Americana, each with the pedal steel on the forefront.

Emmy Lou & The Rhythm Boys: Live, Enviken

11/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Bring My Cadillac Back
You Can Get Him, Frankenstein
Can’t Get You Out Of My Mind
Rootie Tootie Baby
Too Much Lovin’
Roller Coaster Ride
Cowboy Yodel
Last Kiss
Rock ’n Roll Guitars
Devils Right Hand Man
Surfin’ Bird
Higher
Ain’t Got A Thing
Bip Bop Boom
Sweet Nothings
Tough Lover
Train Kept A-Rollin’
Bye Bye Baby
Everybody’s Gone And Done It

Platenlabel
BLP Music

Labelnummer
BLP 201602

Distributie
Niet Meegedeeld

Website Artiest
Emmy Lou & The Rhythm Boys

Wij zagen deze uit het Zweedse Enviken komende band aan het werk tijdens de jongste editie van het gezellige Rolmo’s Rootsrock in Zonhoven. Alhoewel Emmy Lou en haar muzikanten vrij vroeg geprogrammeerd stonden, wisten zij zonder problemen toch de aandacht van het publiek vast te houden. Momenteel werkt de band aan een nieuw album, maar toch willen wij u hun vorige, deze ‘Live, Enviken’ niet onthouden. Zoals de titel reeds aangeeft, is het een liveregistratie van een optreden in de Tangergarden in Enviken, in 2015. En wat voor een liveregistratie! Dit is zonder meer ‘the real stuff’. Een scheurende sax en Emmy Lou die onmiddellijk in de Zweedse Wanda Jackson transformeert, maken van opener ‘Bring My Cadillac Back’ meteen een rootsrocker van formaat, waarna de band in overdrive blijft rocken dat het een lieve lust is. Een serieuze pluim mogen ook The Rhythm Boys op hun diverse hoeden steken. De strakke ritmesectie, het snedig saxwerk en subliem gitaarwerk, vormen Emmy Lou’s perfecte backing. En de manier waarop ze Wanda Jackson nog maar eens naar de kroon steekt met ‘Cowboy Yodel’ is zonder meer indrukwekkend. Super versie!
Gedurende bijna een uur, krijg je schitterende rockabilly en rock-‘n-roll uit Zweden op je bord.
Verdomd goed album dat tevens grappig is vanwege de Zweedse bindteksten. ‘Live, Enviken’ maakt ons nieuwsgierig naar de op stapel staande nieuwe release.

Lambert Smits (5)

Great rockabilly en rock & roll from Sweden by an excellent playing band and Emmy Lou as the Swedish Wanda Jackson. Love it!

Bob Holz with special guest Stanley Clarke: Visions: coast to coast connection

11/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Split Decision
Espresso Addiction
Next In Time
Jammin’ Man
Richie’s Trip
Pink Fur
West Coast Blues
Light & Dark
Spanish Plains
Flat Out

Platenlabel
MVD Audio

Labelnummer7
760137101321

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Bob Holz

Jazz-fusion drummer Boh Holz is een zeer goede vriend van bassist Stanley Clarke. Voor het eerst nemen ze samen op. Clarke verleent zijn diensten op twee songs. Ook bassist Ralphe Armstrong bekend van het Mahavishnu Orchestra is van de partij. Holz vindt zeker niet opnieuw het wiel uit, maar maakt met ‘Visions: coast to coast connection’, wel een mooie eigentijdse jazzplaat.Clarke en Armstrong doen samen leuke dingen op ‘Next In Line’ en ‘Jammin’ Man’. Ook de schitterende trompettist Randy Brecker klinkt aangenaam op deze twee songs. Het zijn dan ook de hoogtepunten van dit album. Hoewel dat ook ‘Espresso Addiction’, het meest toegankelijke nummer en de enige niet instrumentale song, zeer de moeite waard is. Het is fantastisch gezongen door Dave Porter.
Holz en Armstrong zetten een sterke basis neer waarop de verschillende instrumentalisten hun gang kunnen gaan, zoals gitarist Alex Machacek in ‘Light And Dark’ of Frank Stapaneks Spaanse gitaar in de voor de hand liggende titel ‘Spanish Plains’. Wes Montgomery is niet ver weg.
Bob Holz’ derde solo-album is een leuke onderhoudende jazz-fusion cd met echo’s uit een nabij verleden, de jaren 1970.

Line-up o.a.:
Bob Holz (drums)
Stanley Clarke (bas)
Ralphe Armstrong bas)
Randy Brecker (trompet)
Billy Steinway (keyboards)
Alex Machacek (gitaar)
Chet Catello (gitaar)
Frank Stepanek (gitaar, bas, keyboards)
Dave Porter (zang)
Andrew Ford (bas)
Ada Rovatti (riet blaasinstrumenten)
David Goldberg (riet blaasinstrumenten)
Andrew Lippman (trombone)
Louis Ludovic (trompet)
Jeff Jarvis (trompet)

Peter Jacobs (3 ½ )

Bob Holz's third album as a leader is very entertaining and echoes some sounds from the near past, the 1970’s. Holz and Armstrong provide strong foundations for the soloists. Highlights are the vocal track ‘Espresso Addiction’ with Dave Porter’s voice and the two all star tracks ‘Next In Line’ and ‘Jammin’ Man’ with Stanley Clarke and Randy Brecker.

Tim Woods: Human Race

11/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Can You Feel It?
Every Day
Step
Take A Minute
Human Race
Black Maria
TW Funk
Image Is Clear
Trixie
Have Mercy
Where Did She Go?
Leave The Earth Alone

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Blind Raccoon

Website Artiest
Tim Woods

Zanger-gitarist Tim Woods heeft al een carrière van 30 jaar achter de rug. Hij is afkomstig uit Georgia, maar werkt nu vanuit New York. Hij is de oprichter van de southern rock en jamband ‘The Mountain Jam Band’ (2002-2009). In 2010 keert hij terug naar zijn roots en maakt zijn debuutalbum ‘The Blues Sessions’ in Clarksdale, Atlanta en Georgia. Op de plaat werken 16 muzikanten mee, waaronder enkele legendarische bluesmuzikanten als Honeyboy Edwards, Bob Stroger, John Primer en Big Jack Johnson. De cd doet het goed en geeft Tim een duwtje in de rug.
Een maand geleden verscheen zijn tweede album ‘Human Race’, een zeer eclectisch album met zeer uiteenlopende songs. Je krijgt bluesrock met songs als ‘Can You Feel It?’, ‘TW Funk’, ‘Trixie’ , ‘Have Mercy en ‘Where did she go’, al dan niet in de Allman Brothers stijl. ‘Leave The Earth Alone’ is dan weer poppy blues en ‘Every Day’ is countryrock. ‘Step’ is eind jaren 1960 rock in de stijl van The James Gang, Grand Funk of The Cream.
The titelsong ‘Human Race’ heeft dan weer veel weg van de vroege The Who. Iets meer gevoelige rustpuntjes zijn de poppy song ‘Black Maria’ en de ballads ‘Take A Minute’ en ‘Image Is Clear’, waar Tim behoorlijk onzuiver op zingt.
Tims gitaarspel is voor zijn stijl uitstekend, maar zijn vocale prestaties zijn uitermate wisselvallig. Soms klinkt het echt goed en soms is het tenenkrommend slecht en zelfs vals. Een goede zanger zou wonderen doen. Aardig cd’tje van een aardige muzikant!

Line-up:
Tim Woods (gitaar, zang)
Bobby Lee Rodgers (gitaar, bas, drums, keyboard)
Peter Lavezzoli (drums)
Don Coffman (contrabas)
William Newell Bate (drums)

Peter Jacobs (3 ½ )

Nice album from the New York based bluesrocker Tim Woods. The songs are not bad and his guitar playing is excellent, but his singing is very precarious. Some songs the vocal parts are very good, on other songs Tim sings totally off-key. Nice album from a friendly musician…

Vive La Fête: Destination Amour

11/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

A Paris
Toute La Nuit
Tourtebelle
Samedi Soir
Mots Blues
Impossible Amour
Destination Amour
Couche Toi
Pousse Pas
Fous De Tout
C’est Debile
Jamais Oublier
Destination Amour (monks mix)

Platenlabel
Firme De Disque

Labelnummer
FDDO18PR

Distributie
Niet gekend

Promo-agent
Filip De Groote

Website Artiest
Vive La Fête

Karl Lagerfeld, de mode-icoon, viel voor de muzikale charme (en looks) van het duo dat Vive La Fête wereldallures geeft. Ook wij vallen voor hun schitterende uiterlijk en dito muziek.
Op de ‘catwalk’ een schare electro-pop songs die je partyzin aanwakkeren. ‘Destination Amour’ herbergt 12 songs en een monks mix bonus track. Voldoende om een hele nacht te feesten. Vive La Fête!
Als een op en top glamourkoppel laveren Danny Mommens en Els Pynoo doorheen de muziek-, mode- en parfumwereld met het muzikaal inkleden van o.a. fashion shows. Danny Mommens was in een vroeger leven nog bassgitarist bij Deus, in 2009 trouwde hij met Els Pynoo uit Marke. Noem haar geen dom blondje, zeker niet na haar doortocht in ‘De Slimste Mens’. De knappe Els heeft een voorliefde voor de Franse taal wat zich volop uit in het oeuvre van Vive La Fête. Met flair weet het duo dansbare elektronische ritmes en tunes te toveren met een knipoog naar de Franse chanson. Verwacht geen uitzonderlijke hoogstandjes. Ook de new wave invloeden zijn ‘déjà entendu’. ‘Destination Amour’ maakt je echter wel happy, op of naast de dansvloer. Luister maar eens naar ‘Mots Blues’ of de chanson ‘Impossible Amour’ of het opzwepende ‘Fous De Tous’ of … alle andere nummers op dit juweeltje. Als bonus track krijgt de song Destination Amour ‘Gregoriaanse’ synths als background. Hoe monniken inspirerend kunnen werken voor de liefde. Wie kan hier ongevoelig voor blijven?

Marino Serdons (3 ½)

When you have the skills and the right looks, you will be embraced by the whole World. Vive La Fête brings joy in your life. Dance the night away with your beloved and ‘Destination Amour’.

Eric Congdon: Into The Woods

11/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Huckleberry
Legend Of Blowing Rock
Becka’s Train
Cool Mountain Morning
Smoky Mountain Medicine Man
Enter In Silence
Requiem For John Fahey
Ballad Of Brando
Cuffs
Carolina Stroll

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Eric Congdon

Deze uit Asheville, NC komende artiest wil zich niet op één muziekgenre vastpinnen. Of het nu blues, Americana, folk of bluegrass is, ze maken allen deel uit van zijn songs. Songs die hij live vaak speelt op festivals, waarbij hij graag zijn gage afstaat voor de Autism Science Foundation. Een aandoening die Eric via zijn dochter, die eraan lijdt, van dichtbij meemaakt. Via zijn muziek probeert hij deze mensen toch wat aangename momenten te bezorgen en hoop te geven, wat hem zeker zal lukken, want Eric is een krak op de akoestische gitaar. Zijn vingervlugheid etaleert hij meteen in het instrumentale ‘Huckleberry’. Een knap staaltje muzikaal vakmanschap dat Becka Bletz nog eens overdoet in het folky bluegrass getinte, zich als een trein op snelheid trekkende ‘Becka’s Train’. De meeste gezongen nummers zitten in het singer/songwriter hoekje, met uitzondering van het bijna 7 minuten durende ‘Smokey Mountian Medicine Man’ dat serieus wat blues herbergt.
‘Into The Woods’ biedt een mooi samengaan van akoestische instrumentale en gezongen nummers. De eerlijkheid gebiedt ons echter om te vermelden dat de instrumentale nummers het meest imponeren.

Lambert Smits (3 ½)

Acoustic album with instrumental and vocal songs in the singer / songwriter and folk genre.

Adam Hawley: Double Vision

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Just Dance
Party People
Can You Feel It?
Traveling Mood
Detroit
Hello
Shuffle
Just A Friend Of Mine
Shake
1AM

Platenlabel
Kalimba Music

Labelnummer
KMI 10006

Distributie
Niet Gekend

Promoagent
Great Scott PR

Website Artiest
Adam Hawley

Wanneer jouw debuutalbum 3 Billboard #1 singles bevatte, waaronder de langstlopende single van het jaar, en je tweemaal de titel Debut Artist of the Year won, dan staan de verwachtingen voor de opvolger hoog gespannen. Dat is het geval bij de Amerikaanse gitarist Adam Hawley uit Portland, Oregon. "My number one goal was to have my second album not only live up to the first, but hopefully surpass it. I was overwhelmed with the support and feedback I received and definitely wanted to repay the listeners with a fitting second offering rich with strong grooves," zei hij. Adam heeft ondertussen getoerd en/of opgenomen met o.a. Dave Koz, Jennifer Lopez, The Backstreet Boys, Brian Culbertson, Joss Stone, Natalie Cole, Lalah Hathaway, Kirk Whalum, Gerald Albright. We zijn nu twee jaar later en die opvolger is er. ‘Just Dance’ is de leuke openingstrack, waarop Dave Koz sax speelt. ‘Party People’ is zelfs nog meer uptempo, met Jeff Lorber op Rhodes, piano en clav. De eerste single eruit, ‘Can You Feel It?’ werd meteen de single die ooit het hoogst bij Billboard binnenkwam. Op deze mid-tempo track kan je Marcus Anderson horen op sax en fluit. Bassist Julian Vaughan neemt het daarna over op het opgewekte ‘Traveling Mood’, gevolgd door ‘Detroit’. De enige cover hier is Adele’s ‘Hello’, gezongen door Kat Hawley, hier echter getransformeerd tot een samba. Saxman Darren Rahn kan je horen op ‘Shuffle’, waarna labelgenoot Greg Manning keyboards speelt op het swingende ‘Just A Friend Of Mine’. ‘Shake’ is rustiger, en ‘1AM’ sluit af in een latavond setting. Adam heeft zonder twijfel de verwachtingen ingelost. Dit is een “must have”!

Patrick Van de Wiele (4½)

Adam has done it again, without a doubt. This is a must have album!

Bob Arthurs and Steve Lamattina: Jazz It Up! – Ukrainian Songs for Three Dads

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Blackthorn is in Blossom
Marigolds, That my Mother Planted
My Dear Mother
Oh, Girl
Hutzul Girl Ksenia
Moon in the Sky
Kyiv Waltz
Walking around the Garden
Do not Ask why my Eyes are Teary
Why Haven’t You Come
Blues for Ukraine

Platenlabel
Blue Griffin Recording

Labelnummer
BGR 461

Distributie
Niet Gekend

Promoagent
Jazz Promo Services

Website Artiest
Bob Arthurs

Op zijn achtste begon Bob Arthurs uit Hastings-on-Hudson, New York aan trompetlessen. Vijf jaar later had hij zelf al een student, en gaf hij zijn eerste optreden. De eerste band waarmee hij speelde was een schoolbandje, Variations. Tijdens jamsessies thuis werd Bob blootgesteld aan contemporary jazz. Miles Davis, Cannonball Adderly, en John Coltrane bleken interessanter dan rock ‘n’ roll te zijn. Na schooltijd doorliep Bob de Manhattan School of Music en het Westchester Conservatory of Music. Als hoofd van het jazzdepartement daar organiseerde hij heel wat concerten. In 2005 ging hij met pensioen. Bob speelt al tien jaar samen met gitarist Steve LaMattina. Vijf jaar geleden maakte hij de cd ‘Jazz voor Svetlana’ voor zijn Russische vrienden, die geïmmigreerd waren, en daarna volgde nog ‘Jazz for Molly’. Irena Portenko, die daar een fan van was, vroeg Bob vervolgens of hij een album wou maken met Oekraïense folk op jazz. En stilaan viel Bob voor dat idee. Het album is opgedragen aan Irina's vader, haar oom en vader Anastasia. Er staan 11 tracks op de cd, puur Oekraïense volksliederen. Het is een ongewoon album, dat toch erin slaagt om ontspannen over te komen.

Patrick Van de Wiele (3½)

An unusual album, with Ukrainian folk songs covered on jazz, by trumpet and guitar.

Sean Noonan: The Aqua Diva

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

A Sunny Day
When My Band Goes with Me on the Road
As the World Spins Around Me
Butterflies Away
Don Knotts
Elijah Rocks
Smoking Man
The Aqua Diva
Where Would I Go
Make Her Great Again

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
1007

Distributie
Niet Gekend

Promoagent
Jazz Promo Services

Website Artiest
Sean Noonan

Ritmische verteller Sean Noonan componeert en dirigeert met behulp van twee drumstokken originele multi gestileerde Amerikaanse muziek. Deze Iers-Amerikaanse drummer met een theatrale air en een passie voor Afrikaanse ritmes heeft overal ter wereld de “couleur locale” opgenomen. Dat resulteerde in meer dan 20 albums en honderden optredens in meer dan 12 landen. Zijn ‘Rock Opera Zappanation’ een 13 koppige band met koor, werd geïnspireerd op de muziek van Frank Zappa en Edgard Varèse, en ging in september 2016 op Sardinië in première. Het begon allemaal in Brockton, Massachusetts van waar hij naar het Berklee College of Music in Boston trok en zijn Masters in Music Composition aan de Aaron Copland Music School in Queens, NY behaalde. Hij settelde in 1999 in New York City, en richtte het jazz-punk trio The Hub op. Op zijn nieuwe cd, die pas op 1 juni uitkomt, vertelt hij 10 songs, samen met een pianist en een bassist. De muziek die erop staat is moeilijk te catalogeren, maar gaat van jazzrock tot avant-garde klassiek. En ik vind ze moeilijk toegankelijk.

Patrick Van de Wiele (3½)

The music on this release is difficult to categorize. It goes from jazz rock to avant-garde classical. Not easy to listen to!

Noshir Mody: A Burgeoning Consciousness

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Secrets in the Wood and Stone
Consequence of the Uninitiated
Precipice of Courage
Reconciling Loss
Weaving our Future from the Past
Forever July

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
888295673761

Distributie
Niet Gekend

Promoagent
Jazz Promo Services

Website Artiest
Noshir Mody

Fusiongitarist Noshir Mody is afkomstig uit Bombay, India, waar hij opgroeide, maar verkaste in 1995 naar New York. Hij leerde zichzelf gitaar spelen, en zijn inspiratiebronnen waren Indische klassieke muziek, Al Di Meola’s ‘Elegant Gypsy’, muziek uit Bollywood, en de moderne jazzgitaarmeesters. In de Big Apple leidde hij al gauw zijn eigen trio, maar ook speelde hij mee in The EthniFusion Rock Ensemble en The EthniFusion Jazz Ensemble. Hij was solo te horen op ‘In This World With You’, met zijn trio Union Of Hearts en met zijn kwintet op ‘Stories From The Years Of Living Passionately’. Op zijn laatste release wordt hij bijgestaan door Mike Mullan op alt/tenorsax, Benjamin Hankle op trompet/flugelhorn, Campbell Charshee op piano, John Lenis op bas en Yutaka Uchida op drums. Noshir brengt 6 originele composities, die allemaal lang uitgesponnen zijn, gaande van bijna 10 tot meer dan 15 minuten. Het is atmosferische jazz, die zoals op opener ‘Secrets in the Wood and Stone’ ietwat mysterieus klinkt. Het tweede stuk ‘Consequence of the Uninitiated’ is ritmischer, maar ‘Precipice of Courage’ klinkt meer avant-garde. ‘Weaving our Future from the Past’ komt pas op gang na een drumsolo. Verwacht geen traditionele jazz hier!

Patrick Van de Wiele (3½)

Don’t expect traditional jazz here, but instead listen to long atmospheric fusion tracks of more than 10 minutes.

Diane Marino: Soul Serenade – The Gloria Lynne Project

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Somewhere in the Night
Nothing Ever Changes My Love for You
Soul Serenade
For You
Blue Gardenia
The Jazz in You
Happy Shoes
Sweet Pumpkin
Out of this World
Speaking of Happiness
That’s no Joke
He Needs Me
Let’s Take an old Fashioned Walk
Serenade in Blue

Platenlabel
M&M Records

Labelnummer
MCD 6923

Distributie
CD Baby

Promoagent
Jazz Promo Services

Website Artiest
Diane Marino

Jazzzangeres en pianiste Diane Marino werd geboren in Manhattan, waar ze op tienjarige leeftijd klassieke piano en jazzimprovisatie begon te studeren. Ze studeerde af aan de ‘Famed’ High School for the Performing Arts en ontving later haar B.M. van het Mannes College of Music in Manhattan. Tijdens haar vijfendertigjarige carrière zong ze het Great American Song Book, traditionele jazz, Latin en Braziliaanse jazz, zowel in clubs als op festivals. Ze stond al op het podium met o.a. Houston Person, Ralph Lalama, Joe Henderson, Wycliffe Gordon, Harry Allen, Pete Escovedo, Tania Maria, Kirk Whalum, Felix Cavaliere enz. Haar nieuwste release is een ode aan souljazzzangeres Gloria Lynne, maar ze wil deze laatste niet imiteren. Integendeel ze geeft haar eigen draai aan de 14 songs. Deze keer heeft ze echter het arrangeren en de keyboards aan Brad Cole overgelaten. Zo brengt ze o.a. ‘Somewhere in the Night’, ‘For You’, ‘Blue Gardenia’, ‘Sweet Pumpkin’, ‘He Needs Me’, Irving Berlin’s ‘Let’s Take an Old-Fashioned Walk’ en Harry Warren’s ‘Serenade in Blue’. Diane is zowel thuis in ballades als in uptempostukken.

Patrick Van de Wiele (4)

Vocalist Diane Marino chose 14 songs made famous by the late Gloria Lynne, and made them her own.

Michelle Malone: Slings & Arrows

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Just Getting Started
Love Yourself
Sugar On My Tongue
Beast’s Boogie
I’ve Been Loving you too long
Fox And The Hound
Civil War
Matador
The Flame
Boxing Gloves

Platenlabel
SBS records

Labelnummer
SBS2016

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Richard Lusher

Website Artiest
Michelle Malone

Singer-songwriter Michelle Malone is geen onbekende meer. Haar Carrière startte 30 jaar geleden, toen ze 12 jaar was. Ze zingt, speelt gitaar, mandoline, saxofoon, drums en schrijft al haar materiaal zelf. Ze won een container vol onderscheidingen en heeft sinds een jaar of drie haar eigen platenmaatschappij, SBS records. Ze werkte al samen met ontelbare bekendheden zoals Gregg Allman, Charlie Musselwhite, Johnny Winter, James Taylor, Jackson Browne, Joan Osborne en vele anderen.
Haar muziek heeft wel wat weg van de rockende Melissa Etheridge, maar dan zonder het rauwe randje. Michelle’s stem is daarvoor veel te fluweel. De song die Michelle schrijft zijn sterk en variëren van (country)boogies, langs singer-songwriter materiaal tot slappe soul. Zoals de enige cover op dit album, de Otis redding Klassieker ‘I’ve Been Loving You Too Long, dat hier een kleffe duet-versie met Shawn Mullins wordt. Dat is zo’n nummer waar je beter vanaf blijft als blonde zangeres.
De rest van de songs wentelen zich in de rock en poprock, maar zijn net niet catchy genoeg om klassiekers te worden. Maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Dit is een sterk album voor wie houdt van afgeborstelde rock.

Line-up:
Michelle Malone (zang, gitaren, mandoline, mondharmonica)
Doug Kees (gitaar)
Robby Handley (bas)
Trish Land (percussie)
Shawn Mullins (zang op ‘I’ve Been Loving You Too Long’)
Peter Stroud (gitaar)

Peter Jacobs (4)

Nice album from the Melissa Etheridge-like Michelle Malone. The Album rocks but the production is smooth and her voice sounds way too lovely for the strong songs. They will not be classics in their genre, but that doesn’t always have to be the case. Very good album for those who love brushed and polished rock.

Case Garrett: Aurora

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

What Can I Say?
Long Way Down
Going Down To Mobile
She Never Liked Elvis
Call Me The Breeze
The Thought Of You
Fill ‘Er Up
Going Down To Mobile (alt. mix)

Platenlabel
Suitcase Records

Labelnummer
SR001

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Case Garrett

Case Garrett is zoals menig artiest door de muziekmicrobe gebeten door nummers die hij hoorde op de radio, in zijn geval in Louisiana en Memphis, waar zijn grootvader een winkeltje uitbaatte, waar Case regelmatig ging helpen. Zo sleurde hij er zware met voedingsmiddelen gevulde zakken toen hij nog maar 8 jaar was. De Cola die hij aan het einde van de dag kreeg, soms aangevuld met een dollar, maakte echter veel goed, maar nog belangrijker was de muziek die Memphis ademde. Met ‘Aurora’ maakt hij zijn debuut, een debuut dat niet onopgemerkt zal blijven. Al jaren trad Case op in lokale bars en clubs totdat Suitcase Records hem aanbood om dit album op te nemen. Een album dat zeker toekomstmogelijkheden biedt voor Garrett. Naast de zang hoor je de man ook op akoestische en elektrische gitaar, piano en keyboard. Vergezeld wordt hij door muzikanten op bas, drums, fiddle, pedalsteel, banjo en dobro. Met uitzondering van J.J. Cale’s ‘Call Me The Breeze’, zijn alle songs van Cases hand. Uitbundig steekt hij op Americanawijze van wal met ‘What Can I Say’, inclusief een heerlijk stukje fiddle. Vervolgen doet hij ingetogen met het met blues en country gevulde ‘Long Way Down’. Het sterkst komt Case uit de hoek met ‘She Never Liked Elvis’. Tonnen emoties, een country pedalsteel en Cases overtuigende zang, maken dat dit nummer rijp is voor airplay. Wedden dat het dan een hit zal worden? Een streepje wereldmuziek klinkt door in de intro van ‘Fill ‘Er Up’, terwijl ‘Going Down To Mobile’ ter afsluiting nog een tweede maal de revue passeert in een alternatieve, wat stevigere mix.
Case Garrett heeft met ‘Aurora’ een mooi visitekaartje in handen, laat dit duidelijk zijn!

Lambert Smits (4)

Beautiful Americana debut that certainly offers future possibilities for Case Garrett.

Tusky: Rated Gnar

10/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

White Dress
Folly
Going Out
Beacheater
Attend The Party
Tea For One
Armed To The Teeth
You Will Not Regret This
Smack MeWith Your Bible Belt

Platenlabel
V2 Records

Labelnummer
WNL32462

Distributie
V2 Benelux

Promo-agent
V2 Benelux

Website Artiest
Tusky

Uit een onverwachte hoek ontspruit als een gewelddadige zwam de Nederlandse punkrock band Tusky. Foo Fighters en Offspring fans kunnen zich laven aan een portie headbanging. It’s all about ENERGY.
Wanneer je op hun website de vier muzikanten scant, relateert dit helemaal niet met hun muziekstijl. Ook de verwijzing naar punkrock zit niet juist. Het cliché doorbroken? Niks rebels aan Tusky. Onze Nederlanders zijn veel gevoeliger en muzikaler dan ze via de media willen laten uitschijnen. Fake news? Tusky onstond uit het uitgebluste John Coffey. Gitaristen Alfred en Christoffer vonden elkaar en Tusky werd het party vervolg. Rated Gnar is hun debuutalbum. Met opener ‘White Dress’ willen ze hun punk gehalte bewijzen. De andere songs benaderen echter meer hun persoonlijkheid: melodische heavy metal. De gitaren scheuren het behangpapier van je puberale kamer, de zang kwijlt doorheen de muren van de buren. Tusky componeert no nonsense rocksongs die blijk geven van een hogere begaafdheid dan rebelse punk of zuiperige heavy metal. Het staat in de sterren geschreven dat over enkele jaren Tusky ofwel verdwijnt in het verraderlijke heavy metal moeras ofwel evolueert naar het intelligentere heavy progrock.

Line-up:
Alfred van Luttikhuizen (Guitars)
Sjors van Reeuwijk (Guitars)
Bas Allein Richir (Drums)
Christoffer Teyijlingen (Bass)

Marino Serdons (3)

It’s always difficult to predict the evolution. The Dutch band Tusky plays ‘happy punkrock’ with the skills of heavy progrock. How long will it last before they give the public what it deserves? But maybe they are satisfied with emotional headbanging. Of Coruse!

Lin Rountree: Stronger Still

9/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Pass the Groove
My Time with You
This Time Around
Take it Back
Stronger Still
Something More
Out the Box
In my Soul
The Way You Move
It Gets Better

Platenlabel
Trippin ‘N’ Rhythm Records

Labelnummer
TNR95

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Lin Rountree

Deze Afro-Amerikaanse trompettist kwam hier al driemaal aan bod, dus introduceren hoef ik hem niet meer. Hij werd beïnvloed door hiphop, funk, soul, evenals jazz. ‘Pass the Groove’ is de eerste single uit zijn nieuw album, dat hiermee ook opent. Het is een tof uptempo nummer op gedempte trompet, dat zo uitnodigt om mee te dansen. ‘My Time with You’ klinkt ontspannener, terwijl ‘This Time Around’ drijft op een aangenaam mid-tempo. ‘Take it Back’ is een “feel good” song, met Adam Hawley op gitaar. Daarna volgt de titeltrack in een ontspannen sfeer, waarna het duet ‘Something More’ met vocaliste Jessica Jolia eraan komt. Dit wordt meteen de tweede single. En ‘Out the Box’ heeft een hiphopritme met Skinny Hightower op piano. Saxofonist Marcus Anderson maakt zijn opwachting op de ballade ‘In my Soul’, gevolgd door het uptempo ‘The Way You Move’. En David P. Stevens speelt gitaar en bas op de rustige afsluiter ‘It Gets Better’. Lin heeft weerom een topalbum afgeleverd, dat zijn talent nog maar eens bewijst.

Patrick Van de Wiele (4½)

Lin Rountree has once delivered a top album, which proves once again his talent.

RoughMax and the Steamrollers: Roots in the blues, crown far ahead

9/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Candy Ass Blues
Quite Man
I Am To Loose (I Want To Stand)
Junk
Guilty
Hey Big Wonder
The Second Bite
Betrayal
Little Stone In My Pocket

Platenlabel
Buffalo Bounce Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Niet Gekend

Website Artiest
Roughmax

Net zoals de titel is ook de rest van deze band zeer verwarrend en onduidelijk. Italiaanse bassist en zanger Max Pieri schrijft songs die gedrenkt zijn in de beats en sound van midden jaren 1960, maar dan ruig en onstuimig gespeeld. De Steamrollers zijn een trio, bas, drums en orgel/piano. De songs zijn niet onaardig geschreven en keyboardspeler Luciano is fenomenaal goed en verdient veel beter dan dit bandje. Bassist Max is een aardige bassist en Corrado is een sterke, zij het niet zo’n subtiele drummer. De Steamrollers stomen vooruit in bijna alle songs. Er zitten wel een paar mooie melodieën en rustpunten tussen, die dan weer verknoeid worden met de monotone doordrammende totaal vervormde stem van Max. Om te verdoezelen dat hij niet kan zingen staat er een voortdurend fuzz-effect op Max’ stem dat na drie songs gewoon irritant klinkt. En euh…de teksten, als je ze zo kan noemen zijn enorm mysterieus, de één nog erger dan de ander. De complete nonsens teksten in Engels met haar op staan afgeprint op het hoesje. Maar goed anders begreep je er totaal niks van. Even een kleine bloemlezing om aan de tonen hoe geniaal het allemaal is: “I seek the enigma of the town / In the black cesspool / I Can’t bite the bullit / While I keep it cool” of nog beter “I Lived for a while on a knife edge / In the end I got my due /Just A Second-hand life”
Prachtig toch!

Line-up:
Max Pieri (bas en zang)
Luciano Lucky Pesce (piano, orgel, achtergrondzang)
Corrado D’Amato (drums, percussie en achtergrondzang)

Peter Jacobs (3)

Beatpop trio, rough sixties style, with bass, drums and organ/piano. Max sings like he is in pain with an irritating fuzz-effect on his voice. The band steamrolls on while Max pukes out a lot of lyrical nonsense in the worst English I’ve ever heard/read. Keyboard player Luciano Pesce is magnificent. He has to leave this trio immediately to persue a much better musical career. He is miles ahead of these guys and this music.

The Nick Moss Band featuring Dennis Gruenling: The High Cost of Low Living

9/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Crazy Mixed Up Baby
Get Right Before You Get Left
No Sense
The High Cost Of Low Living
Count On Me
Note On The Door
Get Your Hands Out Of My Pockets
Tight Grip On Your Leash
He Walked With Giants (Ode to Barrelhouse Chuck)
A Pledge To You
Lesson To Learn
All Night Diner
Rambling On My Mind

Platenlabel
Alligator Records

Labelnummer
ALCD 4981

Distributie
V2Benelux
Alligator Records

Promo-Agent
V2Benelux

Website Artiest
Nick Moss Band

Chicagoan Nick Moss was een sportman ‘pur sang‘. Tot een aangeboren congenitale aandoening aan de nieren zijn droom werkelijk deed uit elkaar spatten. Na zijn studies aan de Hoffman Estates High School besloot hij dan maar zijn kansen te verzilveren in de blues business. De eerste keer dat ik Nick Moss live aan het werk zag was ik helemaal overdonder door zijn talentrijke en muzikale vaardigheden. Met zijn hardwerkende en strakke band neemt hij je meteen bij je strot. Nick speelt met zo’n intensiteit en oprechte emotie dat zijn muzikale ziel haast tastbaar is. In zijn thuisstad Chicago heeft hij reeds jarenlang het status verworven van een duizelingwekkende gitarist. Hij is dan ook een superieur talent dat met zijn creativiteit een baanbrekende evolutie is voor de blues scéne in de Windy City.
Doorheen zijn albums kenmerkt Nick zich als een uitstekend singer-songwriter, gitarist en producer. Vooral met de release ‘Time Ain’t Free’ op zijn eigen label Blue Bella Records scoorde Nick Moss hoog in de blues charts. Drie jaar gelden gaf hij een memorabel concert op Duvel Blues. Nu heeft hij samen met vocalist/mondharmonicawizard Dennis Gruenling, pianist Taylor Streiff, Nick Fane (bas) en drummer Patrick Seals een dijk van een plaat te promoten. In november vorig jaar, en dit na twaalf albums op zijn label Blue Bella Records, ondertekende Nick een contract bij het gerenommeerde label Alligator Records. Dennis Gruenling leerde blues harp uit de eerste hand van zowel James Cotton als Snooky Pryor. Zijn album 'I Just Keep Lovin' Him: Tribute to Little Walter’ uit 2008, zorgde voor heel wat opschudding in de wereld van de blues-harp. Dennis speelde hier naast en met Kim Wilson, Rick Estrin en Steve Guyger. In 2017 ontving Gruenling een Blues Music Award-nominatie als ‘Beste instrumentalist – Harmonica’.
The Nick Moss Band kenmerkt zich nu alweer met een traditioneel Chicago blues album. Samen met co-producer Kid Anderson werd de beoogde old-school sound bewerkstelligd. De vette Chicago blues shuffle uit ‘Crazy Mixed Up Baby’ is meteen een kolfje naar de hand van Nick. Zijn gitaarriffs worden al even snel ingevolgd door Gruenling’s blues harp, Eric Spaulding’s tenor sax en Jack Sanford’s bariton saxofoon. De swung blijft gegarandeerd in het rock-‘n-roll begeesterde ‘Get Right Before You Get Left’. Een eerste blues trage vinden we met ‘No Sense’. Kid Anderson neemt hier met plezier zijn gitaar in handen, terwijl Taylor Streiff voor enig mooie piano arrangementen zorgt. En dan komt de titeltrack voor enig jolijt zorgen. Met een vette knipoog naar zijn old-school Chicago blues mentors hanteert Nick zijn slidegitaar. In de boogie rocker ‘Count Me In’ mag Gruenling ook de vocale partij voor zijn conto nemen. Moss raast als een bezetten en Streiff zorgt voor een hypnotiserende barrelhouse pianostructuur. Na de emotionele liefdesverklaring in ‘Note On The Door’ komt Otis Spann’s klassieker ‘Get Your Hands Out Of My Pockets’ ons vergasten. Moss en co benaderen Spann’s sound met prikkelende piano arrangementen en Greunling’s opzwepende harptunes. En het feestje gaat lekker door met ‘Tight Grip On Your Leash’ en het emotionele ‘He Walked With Giants’ (Ode to Barrelhouse Chuck). De immer goedlachse en steeds vriendelijke Harvey Charles Goering aka Barrelhouse Chuck was een voorbeeld en mentor voor heel wat hedendaagse blues pianisten. De blues wereld verloor een zoveelste topartiest/kerel. Hij overleed op 58 jarige leeftijd op 12 december 2016. Na deze goosebumps chapiter komen het klassieke ‘A Pledge To You’ en het beukende ‘Lesson To Learn’ de revue passeren. De instrumentale rock-‘n-roll song ‘All Night Diner’ is dan weer origineel van Santo & Johnny Farina. Het nummer was ooit de B-side van hun monster hit ‘Sleepwalk’ uit 1959. Boyd Gilmore’s rockversie ‘Rambling On My Mind’, eigenlijk bij elkaar gepend door Robert Johnson, maar de credits gaan naar Boyd Gilmore, mag de dans beëindigen. En dit met een vette knipoog naar Elmore James. Hell yeah… Replay please!

Wie The Nick Moss Band featuring Dennis Gruenling aan het werk wil zien, moet op 5 mei naar het Moulin Blues Festival in Ospel in Nederland.

Philip Verhaege (5)

Alligator Records is pleased to announce the signing of famed Chicago-based blues guitarist, vocalist and songwriter Nick Moss. The Nick Moss Band Featuring Dennis Gruenling will release their label debut, ‘The High Cost Of Low Living’. The Nick Moss Band is already characterized by a traditional Chicago blues album. Together with co-producer Kid Anderson, the intended old-school sound was achieved. This is preliminary, Nick Moss' musical testament!

Joan Baez: Whistle Down The Wind

8/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Whistle Down The Wind
Be Of Good Heart
Another World
Civil War
The Things That We Are Made Of
The President Sang Amazing Grace
Last Leaf
Silver Blade
The Great Correction
I Wish The Wars Were All Over

Platenlabel
Proper Records

Labelnummer
PRPCD146P

Distributie
Niet Meegedeeld

Promo-agent
Prescription PR

Website Artiest
Joan Baez

Joan Baez is:

Een dame met een palmares om u, mevrouw, hare hoogheid tegen te zeggen.
Een dame met een achternaam die legio uitspraken kent. We sommen er een aantal fonetisch op: 'Base', 'Basz', 'Bes', 'Bajez', …

Deze prelude als kleine zijnoot. Een tweede zijnoot alvorens het echte werk aan te vatten. Uw recensent denkt niet zo gek vaak aan mevrouw Baez. Meer nog: eerder zelden. Nu wil het toeval dat dit onlangs wel gebeurde. Meer bepaald op de dag dat de heer Otis Gibbs concerteerde in een cultuurhuis dat uw schrijver van dienst al eens frequenteert. Terwijl de heer Gibbs zich opmaakte voor zijn performance, zat een ander – mij onbekend – heerschap vrolijk te lezen in Joan’s biografie. Op zo’n moment durven de gedachten al eens afdwalen richting Joan. Hoe zou het met haar zijn? Zou er iets nieuw op stapel staan? En, alsof de duivel er mee gemoeid is … ’s daags nadien wordt me een exemplaar van ‘Whistle Down The Wind’ in de handen geduwd...
Met andere woorden: Joan heeft een nieuw plaatje uit. Een decennium hebben we erop moeten wachten. Naam van dit langverwachte door John Henry geproducete wapenfeit: 'Whistle Down The Wind'. Mooie titel, die iets Waitsiaans klinkt. Wat niet geheel toevallig is, gezien de albumtitel en het openingsnummer van de Meester zelve werden geleend. Alsook nummer 7 ‘Last Leaf’. Terwijl ‘Be A Good Heart’ en ‘Silver Blade’ dan weer geërfd werden van Josh Ritter. De betere verstaander heeft het in de smiezen. Mevrouw Baez speelde, het motto ‘beter goed gepikt, dan slecht bedacht’ indachtig, gretig leentjebuur bij collega-muzikanten. Resultaat: een ingetogen en minimalistisch begeleid eerbetoon aan haar favoriete tekstbrouwers. Dit op gedegen wijze. Geen sprake van verkrachting, des te meer van respectvol omgaan met geleend werk.
Zeer mooi. Een album om gekluisterd naar te luisteren. Te blijven luisteren zelfs. Vanaf de eerste track wordt de luisteraar op sleeptouw genomen door de weemoedige klanken van een zingende zaag (en nee … we doelen hiermee niet op de kranige 77-jarige artieste zelf) … en dit sleeptouw blijft gespannen tot de slottrack. Een plaat die kan tellen als tour-afscheid (noot van uw recensent: met de aan ‘Whistle Down The Wind’-gelinkt concertreeks neemt Baez afscheid van formeel touren). Knap werk, Joan. Niks dan lof.

Jan Coonen (4 ½)

Whistle Down The Wind … hell of homage, hell of a tour-farewell!

Ghost Town Blues Band: Backstage Pass

7/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Come Together
Tip Of My Hat
Shine
Givin’ It All Away
Big Shirley
Whipping Post
I Get High
One More Whiskey
I Need More Love

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-Agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Ghost Town Blues Band

Sinds de authentieke Ghost Town Blues Band in 2014 de tweede plaats wist te veroveren op de Internationale Blues Challenge in Memphis gaat het crescendo met hun muzikale ontwikkelingen. Ze vertegenwoordigden er met brio The Memphis Blues Society.
Tien jaar geleden had de band hun debuutplaat ‘Dust The Dust’ in de cd- rekken. Vier jaar geleden was er dan de succesvolle opvolger ‘Dark Hourse’, net zoals ‘Hard Road To Hoe’ uit 2015. De bekroonde band opende voor Steve Miller Band, Keb ‘Mo, Jonny Lang, John Lee Hooker Jr, Booker T. Jones en vele andere topformaties. Nu hebben zanger/gitarist Matt Isbell, Taylor Orr (gitaar), Matthew Karner (sas) en drummer Preston McEwen een denderend live album ingeblikt in Lafayette’s Music Room in Memphis. Trombonist Suavo Jones en Tim Stanek (toetsen en trompet) zijn een prima invulling op de ritmesectie. De zesvoudige Grammy genomineerde ingenieur/producer en saxofinst Kevin Houston stond garant voor een heerlijke warme sound. De verrassende en stemming wisselende opener ‘Come Togheter’ van The Beatles wordt naar de hand gezet van Isbell’s slidetechniek en zijn driesnarige cigarbox-gitaar. Het feestje is ingezet en de party wordt verder gezet met het New Orleans slingerende ‘Tip Of My Hat’ en het soul gedrenkte ‘Shine’. De track ‘Givin’ It All Way’ is met een vette knipoog naar de Southern rock van The Allman Brothers Band. Het nummer ‘Big Shirley’ is een mid-tempo blues song en staat in aangenaam contrast met de twin-gitaartunes en de aanwakkerende hoornsectie in ‘Whipping Post’, origineel van Greg Allman. Van het funky ‘I Get High’ gaat het gezwind naar de duellerende gitaren en pianoarrangementen in de overstijgende Texas blues rocker ‘One More Whiskey’. De funky beat is ook een constante in het afsluitende ‘I Need More Love’, representatief met flarden van Spencer Davis ‘Gimme Some Lovin’. De sterke individualiteit is dan ook een verlengde voor de strakke band.
Dit album is het voorlopige testament voor de formatie Ghost Town Blues Band.
And now…Replay asap..!

Philip Verhaege (5)

The strong individuality is an extension for the tight band groove. This album is the testament for the formation Ghost Town Blues Band. And now ... Replay asap ..!

Reverend Freakchild: Dial It In

7/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Opus Earth
Personal Jesus (on the Mainline)
Hippie Bluesman Blues
Dial It In
Skyflower
Roadtrance
Damaged Souls
15Going on 50
It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)
Soul of a Man
Opus Space

Platenlabel
Floating Records

Labelnummer
T&R-009

Distributie
Niet Gekend

Promo-Agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Reverend Freakchild

Sinds de albums ‘Illogical Optimism’ uit 2016 en het vorig jaar verschenen ‘Preachin’ Blues’ zijn wij hier onvoorwaardelijk fan van Reverend Freakchild’s opwindende sound en ruw stemgeluid. De Reverend (vocals, gitaar) speelde in allerlei bands waaronder een vroege incarnatie van Soul Coughing with M. Doughy. Hij vervolgde succesvol zijn weg met de roots rockband Bananafish in de buurt van Boston, The Neptune Ensemble, The Soul Miners, The Lucky Devils, The Cosmic All-Stars en toerde met The Metro Mass Gospel Choir. Dit alles heeft uiteraard zijn muzikale carrière sterk beïnvloed. Muziek is al het ware zijn religie. The Rev. groeide op in het zonnige Hawaï en studeerde filosofie en religie aan de Norteastern University in Boston. Momenteel is hij gehuisvest in New York. In het verleden speelde hij dus in diverse formaties en was een alom gerespecteerde straatmuzikant. Hij is allerminst een dominee en kreeg zijn bijnaam toen hij als jonge gast (jonger dan wettelijk toegestaan) veel speelde in bars die doordrongen waren door oude spirituals en blues. Zijn fans bestempelden hem dan maar als een soort Reverend Freakchild. Hij lijkt wel een reïncarnatie van een oude blues artiest. Nu hypnotiseert The Rev. ons met zijn nieuwe release ‘Dial It In’, dat met elf nummers rijkelijk gestoffeerd is. En zoals we van hem gewoon zijn heeft hij nu ook weer heel wat muzikale gasten uitgenodigd. In de openingssong ‘Opus Earth’ komt drummer Chris Parker Freakchild’s National Steel guitar modificeren. In de cover ‘Personal Jesus’ (on the Mainline), origineel van Martin L. Gore, komt Hugh Pool met zijn blues harp het nummer verder opvrolijken. Zijn uitstekende slidegitaar komt ook tot uiting in de lekkere schuffle van ‘Hippie Bluesman Blues’. In de titeltrack komt Garret Dutton met zijn harp het nummer een funky sfeertje meegeven. Het akoestische ‘Skyflower’ is overgoten met Freakchilds 12-string gitaarsound en Hugh Pool’s lap steel arrangementen. Pool blijft ook aan boord voor het heavy ‘Roadtrance’. Wij treden hier net niet in extase en houden ook van de blues trage ‘Damaged Souls’, de overweldigende en swingende blues rocker ’15Going on 50’ en het hoornsectie geënthousiasmeerde ‘It’ Alright Mama’ (I’m Only Bleeding), origineel van Bob Dylan. De traditionele ‘Soul of a Man’, een tribute to Blind Willie Johnson, en ‘Opus Space’ katapulteren ons even naar de diepe Mississippi Delta.
Reverend Freakchild bevestigd keer op keer. Knap!

Philip Verhaege (5)

The Rev. features a few friends on this latest record. The whole album is blues based with a rock flavor. His raw voice and freaky guitars are so important for this exciting sound. Great stuff!

Rob Mo: From Scratch

6/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Hey People
Obsessive Love
Watch Your Step
Rock Me Honey
Long Way From Home
Crying Shame
Me And My Old Car
Black Cat Bone
Rock’n’Roll Cruise
Joyful Joy
Out Of Mind

Platenlabel
Phamosa

Labelnummer
PR007

Distributie
Niet Gekend

Promo-Agent
Carolin Wobbeb

Website Artiest
Rob Mo

Rob Mo is niet minder dan Roberto Morbioli. Het Italiaanse gitaarwonder uit de formatie Morblus. Rob is een muzikale duizendpoot, en brengt na heel wat nevenprojecten met een regelmaat ook heel wat solowerk bij zijn schare fans. Twee jaar geleden was er het uitstekende akoestische album ‘Accoustic Me’ met zijn Morbioli Trio. Nu heeft hij het knappe ‘Scratch Me’ te promoten. Rob trok samen met bassist Stefano Dallaporta en drummer Nik Taccori naar de Mühle der Freundschaft in het Duitse Bad Iburg om deze elf tracks in te blikken. Het album ‘From Scratch’ opent met de fantastische blues rocker ‘Hey People’. Van Rob’s krachtige gitaarsolo’s gaat het gezwind naar het funky chapiter ‘Obsessive Love’. De blazerssectie met Tommy Schneller (sax) en trompettist Gary Winters is een prettig addendum voor Mo’s instigerende tunes. Het duo Schneller/Winters is samen met Rob’s wah wah performance ook een constante voor het instrumentale ‘Watch Your Step’. Het klinkt lekker funky en zelfs wat jazzy met een snuifje rock. Prettig inspirerend gestoord is het zeker. Na het onversneden ‘Rock Me Honey’ en de vrij ontspannen sfeer uit ‘Long Way From Home’ gaat het in een ruk naar het bluesy ‘Crying Shame’ en het low-down countryachtige ‘Me And My Old Car’. Als je dacht dat Rob al het muzikale gamma van de blues had ontgrendeld, komt hij ons plezieren met de Texas blues stamper ‘Black Cat Bone’, origineel van Ivory Lee Semien & Hop Wilson. Zijn slidegitaar is amper uitgezongen of het trio komt aandraven met de onvervalste rocker ‘Rock ’n Roll Cruise’. In de funky soul instrumentale ‘Joyful Joy’ laat Rob zijn vurig gitaar lekker klaarkomen in Schneller’s saxofoon arrangementen. Het swingende ‘Out Of Mind’ is een waardige afsluiter. Rob Mo heeft een muzikale diversiteit nagelaten die wij hier best wel kunnen smaken.

Philip Verhaege (4 ½)

Rob Mo has left a musical diversity that we can really taste here. It sounds greasy funky, has handsome rock 'n' roll, blues and even soul. What a fantastic musical testament!

Peter V Blues Train: Running Out Of Time.

6/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Stay On Track
Cherry On The Cream
Buzzed Busted & Blue
Worried Life Blues
Running Out Of Time
Time To Collect
Youngblood
Time For Me To Go
Freedom
Love Me Like A Man
Lay Down My Friend

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Cd Baby

Promo-agent
Blind Raccoon

Website Artiest
Peter V Blues Train

Peter V werd in 1959 geboren in Manhattan, maar groeide op in Jamaica Queens. Op 12 jarige leeftijd zag Peter een zwarte Les Paul in het uitstalraam van een pandjeshuis. Peter, die in de buurt de kranten bezorgde, spaarde al zijn zuur verdiende geld en na een tijdje mocht hij zich de gitaar toe-eigenen. Luisterend naar Derek and the Domino’s en The Allman Brothers, leerde hij het instrument bespelen. Zijn eerste optreden deed hij als 15 jarige, waarna de verschillende bands mekaar opvolgden. Toen hij 21 werd, hield hij de muziek voor gezien, waarna hij de volgende 25 jaar de gitaar in de hoek liet staan. Op bluesgebied mag je Peter een laatbloeier noemen. Pas toen hij begin 50 was, raakte hij in de ban van Robert Cray. Zingen was aanvankelijk niet Peters sterkste kant, maar gaandeweg wist hij zich toch als vocalist te manifesteren. Niet alleen door blues, maar Peter is ook geïnspireerd door jazz en funk, wat ook te horen is op ‘Running Out Of Time’. Naast hem op gitaar en zang, bestaat de band uit drummer Alex D’Agnese, Aron Louis Gornish op keys en bassist Sean Graverson. Formatie die voor dit album uitgebreid werd met gastmuzikanten op sax, piano, conga’s en harp. De meeste nummers zijn van Peters hand, en het mag gezegd, de man weet waar hij mee bezig is. Dat laat zich onmiddellijk horen in ‘Stay On Track’, een song die funky rhythm & blues ademt. Ook Peter’s krachtige stem valt meteen op. Een heldere stem die schitterend contrasteert met de scheurende sax van gastmuzikant Danny Walsh. Diezelfde Walsh geeft trouwens een sublieme intro weg op de slowblues ‘Buzzed Busted & Blue’. In de titeltrack geeft Peter V zijn gitaar eerder de bluesrock sporen, om daarna de funkrichting in te slaan met ‘Time To Collect’, een instrumental waar de sax andermaal het mooie weer maakt. Tijdens ‘Time For Me To Go’ wordt de elektrische gitaar geruild voor de akoestische, wat dan weer voor een mooi ingetogen moment zorgt.
De toevoeging van de sax geeft duidelijk een meerwaarde aan deze band. Het zou schitterend zijn moest Peter dit instrument definitief aan boord nemen van zijn Blues Train. Niet onaardig album!

Lambert Smits (4)

Amusing mix of blues, rhythm & blues and funk, with a beautiful sax that often appears in the spotlights.

Brazzmatazz: Turbolence

6/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Turboverture
Draaikolk
Say When?
Fatsen Your Ravo
Misantropisch Zwemparadijs
Up Across And Down
Tiny Tiger
Helping Hands
Uproar
Mezcal Y Sangrita
Goddamn
Raveteef Roedel

Platenlabel
Den Hoed Music Records

Labelnummer
DHM-0000006

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Den Hoed Music

Website Artiest
Brazzmatazz

Ze tellen 17 leden, waarvan er 13 een blaasinstrument spelen, 1 snare drummer, een bas drummer en een percussionist vervolledigen Brazzmatazz, dat onder leiding staat van musical director Sanne Werkers.
Ze speelden al op Polé Polé en Dranouter, en werden in hun thuisstad Gent in 2016 als ‘Strafste Straatartiest van Gent’ gekroond.
Deze veredelde fanfare speelt zichtbaar, wat ze zelf noemen in de steampunk-stijl, maar muzikaal is dit zeer hoogstaande blazersmuziek. Het swingt als een uier die moet gemolken worden en het danst als James Brown die voor het eerst na een wekenlange periode bak weer op het podium staat. Dit is niet zomaar rechttoe rechtaan blazen. Dit is muziek met inhoud en vooral dynamiek. Van Latin ritmes tot New Orleans beats naar psychedelische ‘Specials’ of ‘Madness’ ska of reggaegeluiden of hypnotiserende grooves die je haast in trance brengen tot echo’s uit de Balkan, het klinkt allemaal even fascinerend en vervoerend. Deze cd veroorzaakt mogelijk iets meer turbulentie dan uw doorsnee dorpsfanfare. Dit is één van de meest aanstekelijke cd’s van het laatste half jaar. Een groot applaus voor Sanne Werkers! Wat een prestatie om deze dames en heren muzikaal in goede banen te leiden met een originaliteit en enthousiasme, want dat straalt dit album uit!
Deze band moet op elke zomerfestival staan!

Peter Jacobs (4 ½ )

Incredible Brass section, 17 piece band with unbelievable grooves and swing. Latin rhythms, New Orleans stuff, Balkan echo’s, funky groovy tunes and just about everything you can dance and move on. Dynamic and straight forward. This band must play on all festivals in Europe!

Norman Baker: Staying Blue

6/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

Shipping Forecast
Nice And Loose
It Cut’s No Ice
Lowdown Blues
The Man In The Moon
The Woman In Grey
Slipping Through My Fingers
Bell Bottom Breeze
The Belly Of The Beast
Just Stay Blue
Perhaps

Platenlabel
Angel Air records

Labelnummer
SJPCD513

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Angel Air records

De Brit Norman Baker is de zanger van The Reform Club. Dit is zijn eerste solo-album. Het werd een verzameling van zeemans- en drinkliederen. De Keltisch- , country- en folkinvloeden zijn over heel de cd te ontdekken. Het zijn aardige, soms leuke songs, maar meer ook niet. Baker schreef alle songs samen met gitarist en snarenstreler Duncan Campbell. Accordeon, viool, lapsteel en andere instrumenten gekend voor het folkgenre, kleuren de songs sober in. Je krijgt zin in een Ierse of Britse pub waar de stamgasten de armen inhaken en heen en weer zwiepend, brallend en dronken de liederen meeschreeuwen.
En daar komen we bij het grote minpunt van Norman. Hij kan misschien wel een aardig liedje schrijven, maar hij zou het zingen beter aan iemand anders overlaten, want hij is allesbehalve toonvast en zingt zelf vaak op het randje van of helemaal vals.

Peter Jacobs (3 ½ )

A compilation of nice drinking/pub songs. You think you’re in an Irish or British pub where everyone sings along and gets drunk. Even Norman sounds drunk most of the time. He surely can write a song, but singing he better leaves to other people!

The Ugly Guys: Senior Moments

6/4/2018

DETAIL ALBUM

Tracks:

King Of Dixie
Mama Has Gone
Heads Turn
Handsome Boy
On Days Like These
Live Before You Die
Gold Fever
Not A Moment Too Soon
Pretty Pretty Lies
Ol’ 45
Neil Young In The Dark
Dixie Grass

Bonus track:
Willin’ (Live at The Riga)

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD513

Distributie
Proper

Promo-agent
Angel Air Records

Website Artiest
The Ugly Guys

‘Ugly’ ziet dit vijftal er allerminst uit. Het lijken veeleer vijf senioren, die zoals de titel van dit album laat vermoeden, hun dagje wel hebben. Minimaliseer dit laatste echter niet, want The Ugly Guys zijn doorwinterde muzikanten. Zanger Paul Shuttleworth en gitarist/zanger Vic Collins zaten samen in de Kursaal Flyers, die met ‘Little Does She Know’ de top 20 van de Engelse charts haalden. Andere ‘Ugly Guys’ zijn basgitarist en zanger Andy Farrell, drummer Bob Clouter en gitarist, keyboardspeler en tevens zanger Steve Oliver. ‘Senior Moments’ is inmiddels reeds hun derde album na ‘Lost In The Badlands’ en ‘Still Twenty Five In Your Head’. Gedurende twaalf originele nummers serveren deze heren heerlijke Americana. Wanneer het losgebarsten onweer verstomt en de slidegitaar op de proppen komt, ontrolt zich een door een twang gitaartje en door knappe samenzang gedomineerde ‘King Of Dixie’, een knappe Americanasong met een redelijk bluesgehalte. Collins’ pedalsteel staat daarna steevast op het voorplan in ‘Mama Has Gone’, waarna countrygewijs overgeschakeld wordt naar het aanstekelijke uptempo ‘Heads Turn’. Van melancholie doordrongen is ‘Handsome Boy’, terwijl in ‘Gold Fever’ de gitaar iets meer overstuurd van jetje mag geven. Pure rock! Rocken doen de heren ook op ‘Ol’45’, dat ze tevens voorzien van een leuk achtergrondkoortje. Tijdens ‘Neil Young In The Dark’ proberen ze in Youngs voetsporen te treden, alhoewel The Ugly Guys beter trouw aan zichzelf blijven. Ze hebben daarvoor trouwens alles in huis. Luister maar eens naar de instrumentale bluegrass van ‘Dixie Grass’. Dat ze zich ook live als vissen in het water voelen, laten ze horen op de bonustrack.
Deze senioren horen niet thuis in de luie zetel, zoveel is duidelijk. ‘Senior Moments’ is zonder meer met vakmanschap gebrachte, kwalitatieve ‘feel good music’.

Lambert Smits (4)

Five seniors who bring, with craftsmanship, qualitative 'feel good' Americana. That is the essence of 'Senior Moments'. Nice album!