Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Marc Stone: Poison & Medicine

21/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

I Tried
Come To Me
7th Ave. (Oh She Was Pretty)
When You're Bad
Whatever You Do
Time
Lost Love Lounge
Restless Heart
The Well

Platenlabel
Louisiana Red Hot Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Swapping Music

Website Artiest
Marc Stone

Hoewel Marc Stone werd geboren in New York City, baseert hij zich al enkele decennia in New Orleans. Hij groeide in de loop der jaren uit tot een meer dan gevestigde waarde binnen deze muziekscéne. De afgelopen 20-jaar werkte hij nauw samen met Louisiana blues grootheden, R&B en zydecoartiesten zoals Eddie Bo, Ernie K-Doe, Marva Wright, Tommy Ridgely, Marcia Ball, Henry Gray, Rockin’ Dopsie, CJ Chenier en Grammy award winnaar Terrance Simien. Marc Stone organiseert ook de Soul Serenade, een populaire radioshow op het al even beroemde New Orleanse Jazz en Heritage station WWOZ. Nu presenteert Marc Stone met ‘Poison & Medicne’ de opvolger van het succesvolle album ‘Trickeration & Rascality’ uit 2010. Samen met een stellaire New Orleans cast dook hij twee jaar geleden de Marigny Studios in. De release opent met zijn typerende swamp slidegitaar die hier gewillig navolging krijgt van een al inventieve harp en indrukwekkende percussie. Stone’s aangenaam stemgeluid maakt het plaatje meteen compleet. Ne de akoestische intro van ‘Come To Me’ komt Stone’s geëlektrificeerde slidegitaar alweer sterk bovendrijven. De gedreven hoornsectie in het moderne ‘7Th Ave.’ (Oh She Was Pretty) en het jazzy geïnspireerde ‘When You’re Bad’ zorgen voor een gevarieerd en sensationeel totaalspektakel. Het nummer ‘Whatever You Do’ kan je moeilijk categoriseren door zijn opwekkende en efficiënte stemmingswisselingen. Dan houden wij het hier toch liever op nummers als ‘Time’ en het geïnfluenceerde ‘Lost Love Lounge’. De knappe gitaarriffs in ‘Restless Heart’ werken zo betoverend dat ze uitmonden in een heus totaalspektakel. Om af te ronden serveert Marc Stone de emotionele ballade ‘The Well,’ waar zelfs enige gospel invloeden in weerklinken.

Philip Verhaege (4½)

The album 'Poison & Medicine' is a total package of clever and deep swampy blues song. Highly Recommended !

Les Baroques: Such A Cad – Vinyl LP

21/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Silky
My Lost Love
Such A Cad
Summer Beach
I Know (That You’ll Be Mine)
She’s Mine
I’ll Send You To The Moon
Troubles
I Was Wrong
My Destiny
Real Love
Working On A Tsjing Tsjang
Dream Maker
Bottle Party
Indication
When You’re Feeling Good
Without Feeling, Without Mind

Platenlabel
Pseudonym Records

Labelnummer
VP99.057

Distributie
Centertainment

Website Artiest
Les Baroques

Les Baroques? Nederlandse 60’s beatmuziek, blijkbaar. De band kende een korte en krachtige carrière. De 70’s hebben ze nooit gehaald. Titelnummer ‘Such A Cad’ is zelfs bijzonder snedig. Ook ‘Troubles’, het laatste nummer van de A-kant, is lichtjes fantastisch. En vergeet zeker ‘When You’re Feeling Good’ niet. ‘Working On A Tsjing Tsjang’ deed me afvragen wat ‘tsjing tsjang’ betekent, maar ik heb niet meteen een antwoord gevonden. Al klinkt het wel alsof een platte Antwerpenaar “Het Sint-Jans(plein)” zou zeggen. De nummers zijn no-nonsense statements. Geen doekjes, geen gedraai rond potten. Snuifje Kinks, vleugje Beatles, en toch origineel. Gek dat er nooit een reünie is gekomen, want vandaag (verdorie meer dan 47 jaar na datum!) klinkt dit nog steeds prima puik. Benieuwd wat de bandleden vandaag doen. Hopelijk gaat alles hen muzikaal voor de wind.

Julian De Backer (4)

Les Baroques? Dutch 60’s beat music, apparently. A short and sweet career. They disbanded before the 70’s started. Title track ‘Such A Cad’ is super sharp. ‘Troubles’, the A-side’s closing number, is quite fantastic. And don’t discount ‘When You’re Feeling Good’. No idea what ‘tsjing tsjang’ means (in the song ‘Working On A Tsjing Tsjang’). It sounds like Antwerpian dialect for ‘Saint-Jean’ and its associated square in the city centre. All songs are no-nonsense statements. No beating about or around the bush, always cutting to the chase. A Kinks whiff, a hint of Beatles, and yet original at the same time. How odd that these cats (or cads, wink-wink) never did a reunion tour, because the material is still fresh, more than 47 years down the line. I’m actually curious as to what the former band members are doing right now. Sure hope they landed in a bowl of whipped cream.

John Wort Hannam: Love Lives On

21/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Roll Roll Roll
Over The Moon
Labrado
Love Lives On
Chasing The Song
Man Of God
Gonna See My Love
Write Me Back In
Heart For Sale
Molly & Me
Good Nite Nova Scotia

Platenlabel
Rebel Tone Records

Labelnummer
JWH06122015

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
John Wort Hannam

John Wort Hannam modelleert niet langer zijn song op zijn zesde release ‘Love Lives On’. In plaats hiervan knutselt hij zijn nummers op zijn geheel eigen modaliteiten. In het verleden won hij meermaals de Canadese Folk Music Award for Contemporary Album Of The Year. Hij groeide dus langzaam uit tot een meer dan begaafd singer-songwriter. Het album ‘Loves Lives On’ werd nu geproducet door de Canadese bluesrocker Leeroy Stagger, en die heeft uiteraard zijn stempel gedrukt op de sound. Het project bestaat nu uit elf nieuwe songs die werden opgenomen in een tijdspanne van liefst 12-maanden. Zo kreeg John Wort de tijd om alles perfect te mixen, rustig te blijven ademen en het verleende hem tevens de broodnodige vrijheid tussen de sessies door. De ruime cast wordt ingevuld door onder andere bassist Kurt Ciesla and drummer Brady Valgardson (Corb Lund Band), gitarist John MacArthur Ellis (Doc Walker), violist Adrian Dolan (The Bills/Ruth Moody), lap stel, mandoline en banjo virtuoos Bob Hamilton (Undertakin’ Daddies), baasit Tyson Maiko (Gob), Hammond orgel specialist Geoff Hillhorst (Deep Dark Woods) en pianist Adrian Ayotte. Inclusief de extraordinaire West Coast violist en trompettist Daniel Lapp. De openingssong ‘Roll Roll Roll’ geeft meteen aan welke muzikale houding wij hier uitgaan. De folky instrumentatie leent zich perfect voor John’s stemtimbre. Al gaat het in ‘Over The Moon’, ‘Molly & Me’ en ‘Loves Lives On’ overduidelijk in de richting van het country gebeuren. De nummers ‘Labrador’ en ‘Chasing The Song’ zijn knappe en levensechte ballades. Het akoestisch mooi opgebouwde ‘Man Of God’ is een prefiguratie voor de considerabele instrumentatie die is opgebouwd rond de sfeer van ‘Gonna See My Love’. Het afsluitende ‘Good Nite Nova Scotia’ bezorgt ons voor een allerlaatste keer kippenvel. Heerlijk!

Philip Verhaege (4½)

This spirited folk and country album is highly recommended and of course a must for any fan of this genre.

Jerusalem: Cooler Than Antarctica

21/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Snake
Steaming Hot
Specks
Drums, Bass And Guitar
Northern Nights
Simple Man
The Book Of You
All My Doors Are Open
Simple Simons
Cry

Platenlabel
Angel Air

Labelnummer
SJPCD487

Distributie
Proper Music Distribution

Website Artiest
Jerusalem

Jerusalem als Britse heavy rockband zag het levenslicht begin jaren ’70, maar verdween tussen de uitspattingen Deep Purple en consoorten. In 1972 brachten ze nog snel een debuutelpee uit alvorens van de aardbodem te verdwijnen. In 2008 volgde de eerste reünie met Lynden Williams (vocals) en Bob Cooke (composer), met een tweede album ‘Excalator’ als resultaat. In 2014 volgde dan nog het bejubelde album ‘Black Horses’. De heren van Jerusalem gokken op 2 paarden. De serieuze composities belanden onder de naam ‘Jerusalem’ en de komische songs onder ‘DeckChair Poets’.
Jump een gat in de lucht want op 24 juni 2016 verschijnt Jerusalem’s 4de album met de coole titel ‘Cooler Than Antarctica’. Op het hoesje staan de verantwoordelijken allemaal afgebeeld in zware winterkledij in de sneeuw. Joost mag weten wat de relatie is met de songs. En als het komisch bedoeld is, dan had dit naar Deckchair Poets moeten gaan, of niet ? Laat je ook niet van de wijs brengen, want na enkele malen beluisteren was mijn kachel heel sterk verhit. De songs knallen dan ook door de boxen. Niet alleen de leadgitaar van Ollie Hannifan en de drums van Nick D’Virgilio (Tears For Fears, Spocks Beard) maar ook de schitterende keyboards van Geoff Downes (ja, weeral, Asia en Yes) voeren je mee naar warmer oorden.
Mag het ritme constant een versnelling nemen, de inventieve composities van Bob Cooke geven ruimte voor diversiteit. ‘Drums, Bass and Guitars’, een inspiratieloze titel, is wel een kei van een song met blues harp en een keyboard-solo. In ‘Northern Nights’ krijgt zelfs violin nog een bijrolletje. En Lynden Williams stem schalt als een rijk klokkenspel. Hier en daar wordt er geput uit het blues- en folkvaatje wat in contrast met de gitaarrock je aandacht zal aanscherpen. Vrolijkheid overheerst en
eerlijk is eerlijk, Jerusalem mag nu eindelijk de aandacht krijgen die het verdient. Knappe gitaarrock die je zal verbluffen. En dat verbaast me niet met zo’n rijkelijke line-up.
‘Cooler Than Antarctica’ verschijnt op het Angel Air-label ‘Where The Artist Has A Voice’.

Line-up:

Nick D’Virgilio (Drums & Percussion)
Geoff Downes (Keyboards)
Ashley Cutler (Bass Guitar)
Ray Drury (Keyboards & Accordian)
Will’ Harmonica’Wilde (Blues harp)
Rachel Hall (violin)
Lynden Williams (Lead Vocals)
Bob Cooke (Composer)
Rachael Hawnt (Vocals)
Sarah-Jane Szikora (Artist)
Ollie Hannifan (Guitars)

Marino Serdons (4)

Listen to Jerusalem’s new album ‘Cooler Than Antarctica’ and you get a Sahara-boost.
Beautiful rich compositions of Bob Cooke, even better than the seventies stuff!

Honey Island Swamp Band: Demolition Day

21/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

How Do You Feel
Head High Water Blues
No Easy Way
Medicated
Watch and Chain
Katie
Ain't No Fun
She Goes Crazy
Through Another Day
Say It Isn't True
Devil’s Den

Platenlabel
Ruf Records

Labelnummer
RUF 1230

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Honey Island Swamp Band

De Honey Island Swamp Band werd gevormd in de buurt van San Francisco Ca., pakweg 10-jaar geleden toen de bandleden verhuisden uit New Orleans toen de orkaan Katrina er een ware ravage had aangericht. Gitarist Chris Mule laat zich omringen door Aaron Wilkinson (vocals, mandoline, gitaar en mondharmonica), Sam Price op basgitaar, Garland Paul (drums) en Trevor Brooks op keyboard. Dit vierde album werd geregistreerd in de Parlor Studio in New Orleans met North Mississippi Allstars’ Luther Dickinson op de productiestoel. Heel wat gastartiesten verleenden hun medewerking, al zijn vooral Ivan Neville en Tab Benoit de meest opmerkelijke gasten. Het album opent sterk met knappe Stones rockriffs in het opwindende ‘How Do You Feel’. Maar al even vlug volgt het Louisiana funky begeesterde ‘Head High Water Blues’.
De compositie ‘No Easy Way’ wordt sterk omringt door de slide gitaar en een blazerssectie. De ritmiek wordt stelselmatig opgedreven in de aanwakkerende titeltrack en in het akoestische nummer ‘Katie’. Maar het wordt pas echt swampy met de song ‘Watch and Chain’. In de moderne rocker ‘Ain’t No Fun’ komt de slide gitaar alweer bovendrijven en deze blijft nog even aan boord in ‘Through Another Day’. De mandoline arrangementen en Tab Benoit’s pedal staal gitaar in ‘Devil’s End’ hebben de eer om dit schitterende album afronden.

Philip Verhaege (5)

‘Demolition Day’ is a very good album from start to finish!

The Kat Kings: Swingin In The Swamp

17/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

When I Say Jump
Poppin At Party Time
B Flat
I Work For You
Juke Joint Jimmy
Before I Found Him
Ridin In Style
I’m Just A Shadow
It Came From The Swamp
Til It Feels Alright
I Got The Fuse
Late Night Thing
Baby You Can’t Drink

Platenlabel
Kool Cat Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Sarah French Publicity

Website Artiest
The Kat Kings

Laten we meteen maar met de deur in huis vallen, ‘Swingin In The Swamp’ is SUPER! Deze Canadese band rond zanger en gitarist Kevin McQuade debuteerde in 2011 met het album ‘The Winning Hand’. Met ‘Swingin In The Swamp’ levert de band een dansbaar roots rockin’ boppin’ blues album af dat aftrapt met dancefloorkillers als het jumpy ‘When I Say Jump’ en ‘Poppin At Party Time’, met rollende piano en heldere gitaarsolo’s. En wat klinkt die licht door de echo gedraaide stem van Kevin toch heerlijk. Wat volgt is een dijk van een rockabillysong ‘B Flat Kat’, inclusief de voor het genre kenmerkende slappin’ bass. Geïnspireerd door Wilson Pickett, pende McQuade de soullovesong ‘I Work For You’, waarin Wayne Dagenais de piano ruilt voor een kippenvel bezorgend orgel. De baas van de Grossman’s Tavern in Toronto stond dan weer model voor het stevige fifties rockende ‘Juke Joint Jimmy’, doorspekt met vlammende gitaren. Inspiratie komt vaak uit onverwachte hoek. Een interview op TV met een op zijn executie wachtende gevangene was voor Kevin de aanleiding voor de gospelswampsong het superieure ‘Before I Found Him’. ‘Ridin’ In Style’ ruikt naar verbrand rubber en motorolie van hotrods, waarin de rijders verleidelijk knipogen naar de langs de renbaan poserende uitdagende meiden. Eventjes lassen The Kat Kings een rustpauze in met de soulballade ‘I’m Just A Shadow’ en het donkere ‘It Came From The Swamp’ met vernuftige slide, zowel op akoestische als elektrische gitaar. En dat Chuck Berry geen onbekende is voor Kevin, valt te merken aan ‘Til It Feels Alright’, terwijl ’Late Night Thing’ ons meeneemt voor een korte trip naar New Orleans.
‘Swingin In The Swamp’ is een meesterwerk! Nu maar hopen dat er ergens te lande een organisator is die ons ook live laat genieten van The Kat Kings.

Lambert Smits (5)

‘Swingin’ In The Swamp’ is a roots rockin’ boppin’ blues masterpiece. Need I say more?

Michael Livesley and Brainwashing House: Sir Henry at Rawlinson End

17/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Aunt Florrie’s Waltz
Interlewd
Wheelbarrow
Socks
The Rub
Nice ‘N’ Tidy
Pigs ‘Ere Purse
6/8 Hoodoo
Smeeton
Fool & Bladder
Endroar
The Beasht Inshide
Junglebunny
Aunt Florrie Remembers
Rawlinson & Maynards
Papadumb

Platenlabel
Guilty Dog

Labelnummer
MFGZ008CD

Distributie
Gonzo Multimedia

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Vivian Stanshall
Michael Livesley

Podcasts en hoorspelen, een nieuwe rage? In de jaren ’60 en ’70 werd het radiolandschap ook versierd met hoorspelen. De cross-over tussen tekst en muziek kwam dichterbij en ook in de theaterzalen was muziektheater geen uitzondering. In Engeland kweekt dit genre weer extra interesse. Denk maar aan de Tiger Lillies die reeds jaren wereldwijd furore maken met hun theatermix. In 2006 werd Michael Livesley’s aandacht getrokken op een ‘lost LP’ van Vivian Stanshall: Sir Henry at Rawlinson End. Vivian Stanshall kreeg in de seventies veel aandacht in John Peel’s Radio 1 sessions, verving hem zelfs wanneer de master met verlof was. Hij was ook de oprichter van de fameuze Bonzo Dog Doo-Dah Band die experimenteerde met jazz, psychedelica en poëzie. In 1978 verscheen op het Charisma label zijn persoonlijke mix van Music And Spoken Word. De plaat kreeg een cultstatus maar bleef toch in de obscuriteit van het Britse eiland. Later werd de lp wel verfilmd en verscheen er ook een boekversie. In 1991 bracht Vivian zijn Rawlinson Dog Ends nog voor een uitverkochte zaal. Voor mij ligt de cd-opname van deze performance. En nu dus een nieuwe bewerking door Michael Livesley. Nothing is easy so…it took a few years before he was surrounded with the perfect musicians. In 2010 kreeg Liverpool de eer voor de première en nog steeds ‘on the running’ (zie website). Michael zingt en treedt op als verteller van een bizar verhaal met veel woordspelingen en spitsvondigheden. Muzikaal kreeg hij de hulp van onder andere Rick Wakeman op piano. Zoals in de oorspronkelijke versie zijn het vooral oude instrumenten die het specifieke karakter van het werk benadrukt. Geen gemakkelijke opdracht voor arrangeur/componist/gitarist Bill Leach om de bizarre composities vrij getrouw te presenteren. Jammer genoeg kwam mijn kennis van de Engelse taal heel wat tekort om de komische woordspelingen van wijlen Vivian Stanshall (RIP 1995) te begrijpen in al haar nuances.
Bewijs dat de verrijzenis van dit meesterwerk alle aandacht verdient: Rick Wakeman brengt deze cd uit als allereerste release van zijn pas opgericht record label Guilty Dog.

Line-up:

Vivian Stanshall (Writer)
Michael Livesley (Singing/Narrator/Everybody Else)
Bill Leach (Arrangements, Guitar, Ukulele, Jaw’s harp)
Susie Honeyman (Violin, Stroh Violin)
John Lewis (Clarinet, Recorder, Violin)
Chris Hough (Banjolele, Double Bass)
Ged Fox (Trumpet, Penny Whistle, Kazoo, Sousaphone)
Jonny ‘purple’ Hase (Concussion and Percussion)
Andy Frizell (Crumhorns, Recorders, Backing Vocals)
Rick Wakeman (Piano)
Neil Innes (Ukelele)

Marino Serdons (4½)

Nothing can compare with Vivian’s original work. But Michael Livesley’s version as a narrator takes you also by the throat.

John Doe: The Westerner

17/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Get On Board
Sunlight
A Little Help
My Darling, Blues Skies
Go Baby Go
Alone In Arizona
Sweet Reward
Drink Of Water
The Other Shoe
Rising Sun

Platenlabel
Cool Rock Records

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
John Doe

John Doe is niet alleen muzikant, maar ook dichter en schrijver. In de jaren ’80 was hij medeoprichter van de legendarische punkrockband X en het is dan ook niet verwonderlijk dat zijn eerste boek, dat ongeveer gelijktijdig met ‘The Westerner’ verschijnt ‘Under The Big Black Sun, A Personal History Of L.A. Punk’ heet. Terwijl John samen met Howe Gelb het album in Tucson opnam, bezocht hij regelmatig zijn vriend en auteur van ‘Dances With Wolves’ Michael Blake. Even later kreeg Doe te horen dat de zieke Blake overleden was, wat meteen een stempel drukte op ‘The Westerner’. In openingstrack, het door blues beïnvloedde en door John met kracht gezongen ‘Get On Board’ is de geestelijke aanwezigheid van Blake nog hoorbaar, maar in de rest van het album manifesteert zich ook de eindigheid en sterfelijkheid. Gevoelens die vaak ook de aanzet tot smeekbedes zijn, zoals in het door heavy en twangy gitaar gedomineerde ‘My Darling, Blues Skies’. Gewoon prachtig is rocksong ‘Go Baby Go’, waarin Blondie’s Debbie Harry voor vocale ondersteuning zorgt, terwijl de eenzaamheid inspirerend werkte voor de ruimtelijk klinkende ballade ‘Alone In Arizona’. Wanhoop en vertwijfeling steken dan weer de kop op in het akoestische ‘Sweet Reward’, terwijl tremolo en twang overvloedig aanwezig zijn in ‘Rising Sun’, dat een beetje aan The Doors doet denken.
‘The Westerner’ is geen countryalbum maar baadt wel in een rockende westernsfeer.

Lambert Smits (4)

The death of Doe's friend, the author of 'Dances With Wolves' Michael Blake dominates, as finitude and mortality this rocking album.

Gregory Porter: Take Me To The Alley (Deluxe CD + DVD)

17/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD:

Holding On
Don’t Lose Your Steam
Take Me To The Alley
Daydream
Consequence Of Love
In Fashion
More Than A Woman
In Heaven
Insanity
Don’t Be A Fool
Fan The Flames
French African Queen
Bonus Tracks:
Holding On (Feat. Kem)
Insanity (Feat. Lalah Hathaway)
Don’t Lose Your Steam (Fred Falke Remix)

DVD:

Take Me To The Alley (EPK)
Don’t Lose Your Steam (video)
Don’t Lose Your Steam (I Mic I Take)
Holding On (feat. KEM) (I Mic I Take)
Don Was interview

Platenlabel
Blue Note

Labelnummer
0602547857330

Distributie
Universal Music

Website Artiest
Gregory Porter

Van tijd tot tijd verschijnt er een artiest of vocalist op het toneel, die erin slaagt om met talent, vakmanschap en niet alledaagse muziek door te breken tot het grote publiek. De vierenveertig jarige Gregory Porter is één van die talenten die daarin slaagt. Hij heeft dan ook alles mee. Hij heeft een zacht karakter, is een aimabele persoon, een betrouwbare knuffelbeer en heeft een warme soepele baritonstem. Zijn originele muziek past bij dit volledige pakket.
'Take Me To The Alley' is Porters vierde album, zijn tweede voor Blue Note records. ‘Zijn vorige ‘Liquid Spirit’ die een aanloop was naar dit album en ook wat minder werk bevatte, verkocht meer dan een miljoen exemplaren en maakte van hem een wereldster. Weinig of geen toegevingen moest hij daarvoor doen. Gregory maakt het soort jazz dat in de poplijsten kan belanden en dat een groot publiek kan pruimen. Maar is zijn muziek wel pure jazz? Het is eigenlijk veel meer dan dat. Zijn stem produceert soul en passie. Hij schrijft intelligente teksten over zijn leven, zijn ervaringen, maar schuwt maatschappijkritiek ook niet al is het dan in een gedoseerde vorm. Hij ‘predikt’ liefde, gezond verstand en hoe je ermee om moet gaan. Zijn muziek spreekt voor zich, haast vanzelfsprekend.
Deze Deluxe uitvoering van zijn nieuw album ‘Take Me To The Alley’ bevat drie bonustracks en een DVD. Deze laatste schenkt je de officiële clip van de single ‘Don’t Lose Your Steam’, ‘the making of’ ervan en een meer dan zes minuten durend interview over deze song, zijn inspiratiebronnen. Maar wat nog belangrijker en zeer interessant is, is het interview of gesprek dat Gregory heeft met Blue Note president Don Was waarin Porter uitlegt hoe hij in de muziek en het keen staat en hoe hij het zover heeft geschopt. Het geeft deze deluxe-uitgave iets extra en zeker de moeite om aan te schaffen.
Ik geef niet graag een vijf op vijf, omdat niemand perfect is en om eerlijk te zijn, geen enkel album dat ik de laatste jaren hoorde die quotering verdiend. Maar dit album verdient eigenlijk een 6 op 5 om eerlijk te zijn. Er is niets, maar werkelijk niets dat verkeerd is aan dit album. De productie is perfect, de muzikanten musiceren op een ongehoord hoog niveau, iets dat je nog zelden hoort in hedendaagse muziek. De songs (allemaal van Porters hand of in samenwerking) zijn sterk geschreven, goed gearrangeerd, met mooie melodieën en intelligente doordachte en vloeiende teksten. En dan die warme, overheerlijke soul/jazz stem van Porter die je meeneemt in muzikale reizen en verhalen met passie en betekenis.
Alle twaalf songs op dit album zijn zeer goed tot subliem. Ik kan ook geen uitschieters aanduiden, want dat zijn ze namelijk allemaal. Dit is voor mij, en het jaar is nog maar halfweg, hét album van het jaar. En niet alleen omdat het steengoed is, maar omdat Gregory Porter een artiest is die ons denkelijk en zeker waarschijnlijk de komende 30 jaar schitterende muziek zal geven en hij dat met dit album bevestigt.

Line-up:

Gregory Porter (zang)
Alicia Olatuja (zang)
Chip Crawford (piano)
Aaron James (bas)
Emanuel Harrold (drums)
Keyon Harrold (trompet)
Yosuke Sato (alt saxofoon)
Tivon Pennicott (tenor saxofoon)
Ondrej Pivec (orgel)

Peter Jacobs (5)

Al Lerman: Slow Burn

17/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Don’t Push Your Mess On Me
It Takes Me All Night Long
Bad Luck Blues
Gonna Have To Wait
Now That You Man’s Gone
Totally Out Of Whack
Younger Than Me
Any Way You Want
Tattoo Like You
Better Off Taking Chances
Kokomo
Slow Burn

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
AL002

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Sarah French Publicity

Website Artiest
Al Lerman

De Canadese mondharmonicaspeler en multi-instrumentalist Al Lerman draait reeds een veertigtal jaren mee in de blueswereld. Hij was oprichter van de band Fathead, waarmee hij tweemaal de Juno Award in de wacht wist te slepen. Daarnaast deed hij studiowerk met o.a. Willie ‘Big Eyes’ Smith, Mel Brown en Little Mack Simmons en bouwde hij ook nog een solocarrière uit. Uit die solocarrière groeide ‘Slow Burn’. Onder het waakzaam oog van producer Alec Fraser trok Al naar de E-Roomstudio in Toronto en nodigde hij enkele van zijn favoriete muzikanten uit. Het album werd opgenomen met twee verschillende ritmesecties. Een eerste bestond uit bassist Alec Fraser en drummer Al Cross, de tweede had Omar Tunnoch op bas en Bucky Berger achter de drumkit. Naast de zang neemt Lerman de akoestische en elektrische gitaar ter hand en vanzelfsprekend horen we hem op mondharmonica. Op een vijftal songs horen we bovendien Lance Anderson op piano. Opener het rockende ‘Don’t Push Your Mess On Me’, gevolgd door het ironische ‘It Takes Me All Night Long’ laten meteen Lermans kwaliteiten horen. Zijn knappe, ietwat lazy en doorleefde stem, maar vooral zijn subliem harmonicaspel zorgen voor schitterende blues. ‘Bad Luck Blues’ doet een beetje aan het werk van Robert Cray denken en het licht bluesrockende ‘Now That Your Man’s Gone’ nestelt zich vanaf de eerste luisterbeurt tussen je oren. ‘Younger Man Than Me’ is een prachtige ‘vader-zoon’ slowblues, met een inspirerende pianopartij van Lance Anderson. Swampy gaat het eraan toe in ‘Tattoo Like You’. Nog niet overtuigd? In afsluiter, de slowblues en instrumentale titeltrack haalt Al nog eens alles uit de kast.
Enige cover is het aan Kokomo Arnold schatplichtige ‘Kokomo’.
Al Lerman verstaat de kunst om een bluesalbum te maken, dat niet enkel de bluesliefhebbers zal bekoren, maar ongetwijfeld nieuwe fans naar de ‘devil’s music’ zag gidsen.
Wie smult van een heerlijk klinkende doorleefde stem, degelijk harpwerk en functioneel gitaarwerk mag ‘Slow Burn’ van Al Lerman zeker niet over het hoofd zien.

Lambert Smits (5)

A strong voice, a superb harmonica and functional guitar make "Slow Burn" an album that not only attracts the blues fans. Great production!

Thierry Condor: So Close

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Heart To Heart
Just Call
Love Will Rise And Fall
Deeper Than The Night
Touch By Touch
Hard To Say Goodbye
Let’s Go Up
So Close
Music Prayer For Peace
Now
I Thought That We Were Still In Love
Deeper Than The Night (Extended Version)

Platenlabel
NiRo Sounds

Labelnummer
0091037441195

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Niet gekend

Website Artiest
Thierry Condor

Al jaren is Thierry Condor muzikaal actief, en heeft ondertussen vooral in de USA een reputatie opgebouwd. Hij heeft Duits-Italiaanse roots en leeft in Zwitserland. Met zijn karakteristieke stem neemt hij als studiomuzikant deel aan internationale producties. Thierry leerde tijdens zijn schooltijd zichzelf gitaar, drums, sax en piano spelen. Naast de Beatles waren Italiaanse songwriters zijn voorbeeld. Hij raakte geïnteresseerd in West Coast pop, R&B en jazz, nam zanglessen in Chicago en studeerde verder aan de Jazz School Lucerne. Dit is zijn vierde album, waarop hij teruggrijpt naar de West Coast pop van de jaren ’80. Hij opent met een cover van Kenny Loggins’ ‘Heart To Heart’, waarna het prachtige ‘Just Call’ eraan komt, met hulp van Jeff Lorber op Rhodes. ‘Love Will Rise And Fall’ is een ballade in de stijl van de band Chicago en Peter Cetera, gevolgd door ‘Deeper Than The Night’, een cover van Olivia Newton-John, waarop Tom Scott sax speelt. ‘Touch By Touch’ doet me dan weer aan Al Jarreau denken, en de ballade ‘Hard To Say Goodbye’ is een duet met zangeres Jeri Lynne. Daarna komt ‘Let’s Go Up’ dat als mid-tempo begint, maar daarna versnelt. De titeltrack is een power ballade, gevolgd door een mooie cover van Phil Perry’s ‘Music Prayer For Peace’, met G-Sax uiteraard op sax. ‘Now’ werd geschreven door Jay Graydon en Randy Goodrum, songwriters die bekend werden met werk voor Al Jarreau en Toto. Vervolgens is de ballade ‘I Thought That We Were Still In Love’ aan de beurt, waarna de “extended version” van ‘Deeper Than The Night’ afsluit. Een prachtig album, dat de sfeer van de West Coast pop en R&B uit de jaren ’80 weergeeft. Ik ben er alleszins fan van!

Patrick Van de Wiele (4½)

A beautiful album, that represents the atmosphere of West Coast pop & R&B from the eighties. I’m all for it!

Rupert Wates: Colorado Mornings (True Love Songs)

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Prelude: Colorado Morning (Part 1)
Motorbike Of Midnight Blue
The Green And Goodly Valley
Sundance And Etta (True Love Never Dies)
Lady Grey
Colorado Morning (Part 2)
You
If Ever My Love
Fear Of Flying
To A Day Old Child
You Saved Me
Further Down The Road

Platenlabel
Bite Music Limited

Labelnummer
BR12112

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Rupert Wates

De in Londen geboren Rupert Wates verhuisde in 2007 naar New York en Colorado. Eind jaren 90 ontpopte Wates zich als singer/songwriter. Zijn songs waren voornamelijk onder akoestische, melodieuze folk met invloeden uit de jazz en vaudeville te rangschikken. ‘Colorado Mornings (True Love Songs)’ is Ruperts achtste soloalbum. Met een instrumentarium bestaande uit akoestische gitaar, piano en keyboards, bass en percussie bezingt Wates de verschillende facetten van de liefde. Dat kan de liefde voor de omgeving en de natuur zijn zoals in ‘Colorado Morning (Part One)’, maar net zo goed de liefde die ontstaat tijdens een ritje met zijn tweetjes op de motorfiets in ‘Motorbike Of Midnight Blue’, dat het gevoel van de Parijse terrasjes en cafeetjes in zich draagt. De liefde voor zowel de natuur als zijn partner laat Rupert perfect samensmelten in ‘Colorado Morning (Part Two) en folksong ‘The Green And Goodly Valley’ met imponerende tweede stem van Stacey Lorin. Lovesong ‘You’ doet een beetje aan John Denver denken en Ruperts voorliefde voor jazz siert ‘If Ever My Love’.
In 12 originele nummers bezingt Rupert Wates alle mogelijke vormen van de liefde. Een mooi album om bij weg te dromen.

Lambert Smits (3½)

Twelve original acoustic songs about all forms of love.

The Meller Band: Decades Of Number One Hits volume 1

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

The 60s In One Minute / Why Did You Have To Go
Let Me Tell You
Condition Of Love
It’s Alright
Into The 70s
My Time
Playing This Game
Get Into
Harmony
What About The 80s!
Summer By The Sea
This Place

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
The Meller Band

The Meller Band was een Noors popduo bestaande uit de in 1948 geboren Ron Meller (voc., guitar, bas, piano, drums) en de één jaar jongere Dan Martin (voc., organ, bass, percussion, arrangements). In de jaren 60, 70 en 80 scoorden zij hits in Zweden, Denemarken, Noorwegen, Duitsland, Benelux, Italië, Engeland, Canada, Duitsland en Australië. Door de jaren heen deed het duo beroep op gastmuzikanten, die vaak vrienden of familieleden waren. Deze muzikanten behoorden echter nooit tot de vaste bandleden. In 1965 werd de band zelfs gevraagd om het voorprogramma van de Stones te doen. Hun ouders vonden dit echter maar niks, zodat The Pussycats hun plaats innamen. De hits van The Meller Band worden nu heruitgebracht op twee albums. Het eerste ‘Decades Of Number One Hits, volume 1’ is onlangs verschenen en bevat vier songs uit de jaren 60, vijf uit de jaren 70 en sluit af met drie nummers uit de eighties. De nummers uit de sixties zijn van die typische mooie popmelodietjes met knappe vocale harmonieën, waar meerdere bands waaronder Herman’s Hermits en The Hollies hun successen mee boekten. Het waren de hoogdagen van The Beatles en dat uit zich in het naar ‘Day Tripper’ lonkende ‘Let Me Tell You’. Nog Beatlesinvloeden verschijnen in het ietwat psychedelische ‘Condition Of Love’. De jaren 70 veranderden de popmuziek. Pop werd volwassener en hiermee ook de arrangementen. ‘Playing The Game’ wordt ingeleid door een aan The Beach Boys schatplichtige samenzang en ontrolt zich dan als een prachtige pianopopsong. En ook de disco vond zijn oorsprong in de seventies. The Meller Band sprong met ‘Get Into’ op deze trein. Het repertoire dat The Meller Band in de tachtiger jaren uitbracht, roept dan weer regelmatig herinneringen op aan Elton John en Billy Joel.
Ondanks hun verschijningen in de hitparades in diverse landen, heeft The Meller Band niet die roem geoogst die vele Britse concurrenten te beurt viel. Niettemin is dit album een leuke terugblik met nummers die, voor wie die periode meemaakte, zeker niet gedateerd klinken.

Lambert Smits (3½)

Pop from three decades, with beautiful vocal harmonies of this Norwegian band.

Martin Turner ex-Wishbone Ash: Live Begins

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc1

Time And Space
Vas Dis
Ballad Of The Beacon
Rock ‘n Roll Widow
Sorrel
Everybody Needs A Friend
Phoenix
Lost Cause In Paradise
Errors Of My Way
Ships In The Sky
You See Red

Disc 2

Time Was
Sometime World
The King Will Come
Leaf And Stream
Warrior
Throw Down The Sword
Blowin’ Free
Living Proof
Jailbait

DVD

Live Recordings
Interviews
Trailer
Rehearsels

Platenlabel
Dirty Dog Discs

Labelnummer
DDD 008

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Martin Turner

Nog een live-album van ex-Wishbone Ash, Vocalist and bass speler Martin Turner met materiaal van één der beste progressieve rockgroepen aller tijden. Twee cd’s en een dvd van een schitterende performance in The Y Theatre anno 2010, geregistreerd in superkwaliteit. Zoals luttele voorgangers is dit ‘Celebrating the 40th Anniversary of Wishbone Ash’.
De groep haalde het nieuws met hun schijnbaar overmatige gitaarbezetting. Twee leadgitaristen leek wat teveel van het goede, maar naderhand bleek het een gouden zet. Pareltjes vlogen uit de gitaarkasten van de Ted Turner en Andy Powell, Martin Turner strooide er met zijn bass nog een laagje over. Resultaat: melodische gitaarsongs die je doen smullen. Luister zeker naar het jazzy-getinte ‘Vas Dis’, of het melancholische ‘Errors Of My Way’. Het samenspel tussen de gitaristen, nu Danny Wilson en Ray Hatfield, lijdt zelden tot ego-tripperij, wel altijd tot een vloeiend geheel dat je emoties beroert.
Je krijgt waar voor je geld. De hele ‘Argus’-lp aangevuld met een aantal songs uit het rijke verleden van een ondergewaardeerde supergroep. Daarbovenop een dvd met het volledige concert in digitale kwaliteit, aangedikt met een aantal interviews met Martin Turner en zijn band. Kleurrijke en haarscherpe beelden vanuit het Y Theatre vakkundig ingeblikt.
By the way: onlangs verscheen ook een nieuw album van hen: ‘Written In The Stars’. Volledig in dezelfde geest als het legendarische Wishbone Ash. Niet te missen stuff!

Line-up:
Martin Turner (Bass and Lead Vocals)
Danny Wilson (Guitars and Vocals)
Ray Hatfield (Guitars and Vocals)
Dave Wagstaffe (Drums)

Marino Serdons (4)

Never heard of Wishbone Ash…?? Well, with the words of Frank Zappa, Shut Up ‘n Play Your Guitar Folks. One of the best live-albums of the year!

Larry Weiss: (Ain’t It Supposed To Be) Better By Now - Single

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Track:

(Ain’t It Supposed To Be) Better By Now

Platenlabel
Nub Music

Labelnummer
Promo-single

Distributie
The Orchard

Website Artiest
Larry Weiss

We kennen Larry Weiss allemaal nog wel van zijn nummers waarmee andere muzikanten of bands in de hitparade terechtkwamen.
Hij wordt vrij vaak de Rhinestone Cowboy genoemd naar zijn nummer waarmee collega Glan Campbell vrij aardig succes mee boekte. Maar zijn credits reiken verder dan dit. Ken je nog ‘Hi Ho Silver Lining’ dat ook door Jeff Beck gecoverd werd en de niet te versmaden Amen Corner Hit ‘Bend Me Shape Me’ dat in 1967 een nummer 5 plaats bereikte in de Amerikaanse US Billboard hitlijsten. En tot zover de commerciële hits. Maar de ietwat oudere progressieve rockliefhebbers onder ons denken hierbij dan maar eens terug aan het prachtige ‘Evil Woman’ van Spooky Tooth, terug te vinden op hun ‘Spooky Two’ uit 1969 reeds.
Na een lange afwezigheid is de Rhinestone Cowboy weer in het zadel gekropen en met ‘(Ain’t It Supposed To Be) Better Now’, afkomstig van zijn langspeler ‘Cuts And Scratches’, levert hij een nieuwe prachtige single af.
Met een leuke piano-intro start de single en na enkele seconden barst het nummer totaal open, dus laat je niet verleiden door de intro, blijven luisteren is de boodschap. Zeer leuke single met een sterke gitaarsolo die het heel helemaal kleurt.
Zal dit nummer ook de weg naar een groot succes kennen zoals vele van zijn andere songs? Zo ja, laat het dan nu Larry Weiss zelf zijn die het welslagen van deze single op zijn hoed mag steken.
De single verschijnt wereldwijd op 24 juni 2016.

Alfons Maes (3)

Ilya Toshinskiy: Red Grass

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Red Grass
Close To Home
Changing Direction
Tram Station
At The End Of The Day
Melissa’s Song
Birch Leaf
Country Morning
Old River
Swan Song

Platenlabel
Hadley Music Group

Labelnummer
HMG1017

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Hadley Music Group

Website Artiest
Ilya Toshinskiy

Rond de schrijfwijze van de naam van deze in Rusland geboren, maar momenteel in Nashville residerende artiest heerst blijkbaar toch wat verwarring. Staat op het album Toshinskiy vermeld, dan vermeldt het internet steevast Toshinsky. Aangezien zijn facebookaccount op naam van Toshinskiy staat, zou er echter geen twijfel mogen bestaan. Ilya maakte deel uit van de band Bering Strait. Deze band, die van 2003 tot 2006 bestond, mixte countrymuziek met traditionele Russische muziek. Hun muzikale stijl werd bestempeld als ‘redgrass’ refererend naar ‘bluegrass’. Ilya’s eerste instrument is de banjo en die hanteert hij dan ook op dit album. Naast banjo is Ilya echter ook een begenadigd gitarist. Zijn naam duikt dan ook vaak op als sessiemuzikant bij opnames van o.a. Sheryl Crow, James Blunt, Bonnie Tyler en Dollly Parton. Op ‘Red Grass’ laat hij de gitaar echter over aan anderen. Gedurende 10 instrumentale nummers van eigen hand, etaleert Toshinskiy zijn talent. De snelheid waarmee hij de banjo fingerpickin’ bespeelt is gewoonweg fenomenaal. Maar ook zijn medemuzikanten doen niet voor hem onder. Dat laten Andy Leftwich op mandoline en fiddlespeler Luke Bulla meteen horen in de snelle titeltrack. Ilya is klassiek geschoold en studeerde aan de Russische Muziekacademie. De invloeden uit de Russische muziek zijn duidelijk hoorbaar in ‘Changing Direction’ en ‘At The End Of The Day’. ‘Train Station’ vertoeft dan weer meer in een jazzy bluessfeertje en ‘Old River’ is een min of meer klassiek bluegrassnummer. Maar let ook op het klassiek getinte ‘Swan Song’. De troef van dit album is echter dat je de zang niet mist. Ilya’s banjospel is zo verbluffend dat hij je gedurende iets meer dan een half uur aan zich weet te kluisteren. Leuk album!

Lambert Smits (4)

Ten amazing instrumental songs from a phenomenal banjo player who mixes bluegrass with influences from his native country, Russia.

The Danberrys: Give & Receive

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Receive
Lady Belle
Let Me Ride
Long Song
Don’t Drink The Water
Let Me Go
Life Worth Living
All The Way Up
Get Back Home
We’ll Be Done

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
The Danberrys

The Danberrys is een uit koppel uit Tennessee bestaande uit Ben DeBerry en Dorothy Daniel. Zingen doen ze beiden en Ben speelt daarbij ook nog gitaar. Sessiemuzikanten zorgen dan weer voor de inbreng van bass, fiddle, mandoline, orgel, banjo, piano, bazouki, cigar box en percussie. Samen brengt het gezelschap muziek die vanaf het eerste nummer, het met prachtige samenzang van Ben en Dorothy gebrachte ‘Receive’, je aandacht vasthoudt. De 10 songs op dit album geven een fraai beeld van hoe je old-time country, bluegrass, blues en soul kan verbinden. Een schoolvoorbeeld is het opwindende ‘Long Gone’. Bluegrass en old-time country gedijen hier subliem. Een dikke proficiat gaat hier vooral uit naar Chrisitian Sedelmeyer en Kyle Tuttle voor hun inbreng op respectievelijk fiddle en banjo. In het hoofdzakelijk door akoestische gitaar begeleidde ‘’Don’t Drink The Water’ met supermooie zang van Dorothy, reiken blues, soul en gospel mekaar dan weer de hand. De soms wat rauw aandoende teksten worden verzacht door de prachtige stemmen van Ben en Dorothy, die zowel apart als samen, je steeds weten te begeesteren. In het enkel met percussie gebrachte ‘Life Worth Living’ komt dus pas echt goed over. Ben en Dorothy krijgen hier vocaal nog de hulp van Ethan Ballinger, die op andere songs diverse snaarinstrumenten hanteert en ook verantwoordelijk is voor de productie van het album.
Wie een zwak heeft voor pakkende vocale samenzang, doet met de aankoop van ‘Give & Receive’ zeker geen slechte zaak.

Lambert Smits (4½)

Super beautiful voices and clever instrumental accompaniment. An album that mixes bluegrass, old-time country, blues and soul in a very pleasant way.

The Buffalo Skinners: Cease Your Dreaming

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

We Get Along
Sam’s Chop House
Play To Lose
Shoes
Come On Home
Lost & Gone
Monkey On Your Back
Sugar Cane
Goodbye To My First Love
If You Won’t Love Me, Somebody Else Will
Delta Blues
Remember Me
We Gotta Go

Platenlabel
Loose Chat Records

Labelnummer
LCR005

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
G Promo PR

Website Artiest
The Buffalo Skinners

The Buffalo Skinners is een muzikantencollectief uit Yorkshire, Sheffield. Zoals het een collectief past, is dit meestal een samensmelten van muzikanten die allen met hun eigen invloeden en muzikale voorkeuren, de totale sound verrijken. Dit geldt zeker en vast voor The Buffalo Skinners. Met de ingrediënten rock, folk, country, blues en soul brouwen zij een compleet eigen geluid, dat zowel elektrisch als akoestisch boeit. Voeg daar nog de knappe samenzang van de heren aan toe en je hebt een dijk van een album. ‘Shoes’ en ‘Delta Blues’ zijn duidelijk op de bluesleest geschoeid en voor een poppy countryrocker kan je bij ‘Lost & Gone’ terecht, waarna fiddlebluesboogie ‘Monkey On Your Back’ je overdondert. ‘Goodbye To My First Love’ is een enkel door akoestische gitaar en samenzang gebrachte, ontroerende folksong. Lang wordt er echter niet getreurd om het afscheid van de eerste liefde, want het uptempo ‘If You Won’t Love Me, Somebody Else Will’ barst alweer van optimisme.
‘Cease Your Dreaming’ is een album waarvan het speelplezier en creativiteit afdruipt. The Buffalo Skinners bezorgen je een goed gevoel. Beluister dit album bij het ochtendgloren en je dag kan niet meer stuk!

Lambert Smits (4½)

Folk, rock, blues, country and soul are the ingredients for the unique sound of The Buffalo Skinners. The beautiful vocal harmonies of the band members are the icing on the cake.

Asia: Phoenix

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc 1 - The European Edition

Never Again
Nothing’s Forever
Heroine
Sleeping Giant/No Way Back/Reprise
Alibis
I Will Remember You
Shadow Of Doubt
Parallel Worlds/Vortex/ Déyà
Wish I’d Known All Along
Orchard Of Mines
Over And Over
An Extraordinary Life
BONUS TRACKS
I Will Remember (acoustic remix)
An Extraordinary Life (acoustic remix)

Disc2 -The American Edition

Never Again
Nothing’s Forever
Heroine
Sleeping Giant/No Way Back/Reprise
Alibis
I Will Remember You
Shadow Of Doubt
Parallel Worlds/Vortex/ Déyà
Wish I’d Known All Along
Orchard Of Mines
Over And Over
An Extraordinary Life

Platenlabel
Asia Music Limited

Labelnummer
Asia 001

Distributie
Cherry Red Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Asia

Onlangs verscheen een heruitgave van Asia’s album met de toepasselijke titel Phoenix. Asia herrees uit haar as in 2006 en de renaissance werd een jaartje of twee later getaped. Het design werd traditioneel toevertrouwd aan Roger Dean en is dus weer een tekenstaaltje van creativiteit. Muzikaal tappen de senioren wel uit hetzelfde progrock-vat als vroeger.
John Wetton ‘ex-King Crimson’ richtte de band op in 1982 samen met Rick Wakeman, maar deze kon als snel niet meer aarden en werd vervangen door Geoff Downes (ex-Yes). Kwam dan ook nog eerst Carl Palmer ‘ex-ELP’ op de deur en de drums kloppen, en als klap op de vuurpijl sloot gitarist Steve Howe (ook ex-Yes) zich aan. De band Yes lag dus op apegapen maar een volgende supergroep was geboren.
Grote commerciële successen bleven uit , de hitlijsten werden na het eerste jaar niet meer bereikt, maar de heren konden zich wel uitleven tijdens succesvolle tours in de USA en in, jawel, het Aziatische Japan. Een tweede habitat voor die Britse progrockers?
Het succesrijke ‘Phoenix’-album uit 2008 wordt nu door het Cherry Red label in een deluxe-editie terug uitgebracht als dubbel-cd met een Europese en Amerikaanse versie. De setlist is dezelfde maar op de Europese versie staan 2 extra akoestische remixes. Zoals het hoort verpakt als een six-panel digipack met Roger Dean-illustraties. Aan jullie om de verschillen te zoeken en misschien zelfs een voorkeur te krijgen.
De symfonische rock blijft haar aanhangers hebben, maar van enige vernieuwing of originaliteit is echter geen sprake, niet in de muziek noch in de fans. Maar het viertal staat voor sterke melodische songs in een bombastisch kleedje. ‘An Extraodinary Life’ zou een wereldhit zijn ?? Dat heb ik dan toch gemist. Wiegen met je aansteker en meezingen met John Wetton’s sublieme vocals zowel solo als in samenzang. Ja, het heeft wel wat. Zelf kick ik meer op ‘Parallel Worlds/Vortex/Déyà’ , een gevarieerde creatie, waar John’s stem schittert en de muzikale intermezzo’s - luister naar Steve Howe’s emotioneel gitaarwerk en Palmer’s inventieve percussie -meer tot hun recht komen.
Nog een opsteker: er werd geopteerd om deze deluxe-dubbel-cd aan te bieden aan een normale standaard cd-prijs. Een koopje!

Line-up:

Geoff Downes (Keyboards)
Steve Howe (Electric, Acoustic And Steel Guitars)
Carl Palmer (Drums And Percussion)
John Wetton (Lead Vocal and Bass Guitar)

Marino Serdons (3½)

The re-birth of Asia with the successful Phoenix-album of 2008, now in a deluxe package with Roger Dean Illustriations. Four maestro’s in progrock for an extraordinary cheap price!

Ann Licater: Beyond the Waves

14/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Rhythm Of The Stars
Halcyon Morning
Blossoms Falling
Beyond The Waves
Island Garden
Sailing On Moonlight
Sunrise Blessing
Dreaming In Time
Song Of The Willows
Echoes In The Mist
Shimmering Waters
Ocean Lullaby

Platenlabel
Cul de Sac Mystic Productions

Labelnummer
CMP7225

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
The B Company

Website Artiest
Ann Licater

Negen jaar na haar doorbraak met het debuut ‘Following the Call’ gaat de Amerikaanse fluitiste Ann Licater verder met het verleggen van de grenzen van New Age muziek. Dit is haar vijfde release, en via meditaties opent ze de deur naar een diepere persoonlijke spirituele reis. Ann bespeelt verschillende fluiten en vermengt in haar muziek invloeden van New Age, jazz en wereldmuziek. Haar fluit wordt verweven met piano, gitaar, bas, percussie, viool en zachte gezangen. Dat maakt de muziek perfect voor meditatie, maar ook voor massage, yoga, of gewoon om bij te chillen. Ann zei zelf: "My passion is creating relaxation music that people can use for self-reflection and inner journeying. This album has more layers which is intended to move the listener to deeper places while opening them up to experiencing an expansive awareness. Each track is carefully placed in an order that supports a 55-minute, 'travelling meditation for well-being.'" Ze gaat daarbij van de kosmos in ‘Rhythm of the Stars’ tot onder de oceaan in ‘Beyond the Waves’ en ‘Ocean Lullaby’. Dit is dus inderdaad een “travelling meditation”.

Patrick Van de Wiele (4)

The flute of Ann Licater has the ability to take us on a travelling meditation. It’s a doorway to a deeper personal spiritual journey.

The Valentines: The Sound Of…

9/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks

Everyday I Have To Cry
I Can’t Dance With You
She Said
To Know You Is To Love You
I Can Hear The Raindrops
Why Me?
Peculiar Hole In The Sky
Love Makes Sweet Music
Sooky Sooky
Doin’ The Heavy (Coca Cola Commercial)
Ebeneezer
My Old Man’s A Groovy Old Man
Nick Nack Paddy Wack
Getting Better
Juliette
Hoochie Coochie Billy

Bonus Tracks – As The Spektors

Gloria (Live)
It Ain’t Necessarily So (TV Broadcast)
On My Mind (TV Broadcast)
Yesterday (TV Broadcast)

Platenlabel
RPM

Labelnummer
RPM531

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
The Valentines

Om deze band beter te leren kennen verplaatsen we ons weer met plezier naar Down Under, naar Australië waar tijdens de periode 1966 – 1970 deze band niet weg te denken viel. Misschien weer een nobele onbekende voor de meesten onder ons maar ze hadden twee lead vocalisten aan boord, nl. Bon Scott (ex-AC/DC en overleden op 19 februari 1980) en Vince Lovegrove (overleden op 26 maart 2012). De andere leden van deze band waren: John Collins (vocals, drums), Wyn Mildom (gitaar) en Brian Gannon (bass) en Ted Ward (gitaar).
Dus nu gaat er wel een lichtje branden.
Hun sound konden we best omschrijven als een kruisbestuiving tussen de Rolling Stones en de Easybeats, dus de prachtige R&B uit de jaren zestig.
Ontstaan als The Spektors (waar Bon Scott de zingende drummer was) namen ze hun eerste single op in 1966 en veranderen toen hun naam in de Valentines.
Hun repertorium bestond uit enkele eigen nummers aangevuld met klassiekers uit die periode.
Met ‘Everyday I Have To Cry’ krijgen we meteen een indruk van hoe het verder allemaal zal verlopen. Leuk poppy deuntje. En ‘I Can’t Dance With You’ was een typisch dansvloernummer, dus de Jerk was schering en inslag. We kennen allemaal nog wel de Phil Spector klassieker ‘To Know You Is To Love You’. Deze versie is toch zeker eentje dat veel airplay verdiende. ‘Loves Makes Sweet Music’ zullen we eigenlijk beter kennen van de componist, de ook reeds overleden Kevin Ayers. Ze maakten er hier een echt swingend nummer van waarbij je echt niet kan blijven stilzitten. Steppenwolf coverde het Don Covay/Steve Cropper ‘Sooky Sooky’ ook en de Valentines besloten om dit ook maar op hun setlist te zetten. Met leuke gitaarfranjes en een beukende bas hebben ze het nummer naar hun hand gezet. ‘Doin’ The Heavy’ had best een jingle kunnen zijn voor bv. Radio London of Radio Caroline maar het was hun muziek voor een Coca-Cola reclamespot.
Uiteraard krijgen we ook enkele nummers uit hun Spektors-periode. Van ‘Gloria’ (Them) krijgen we een live-versie en dit was zeker geen slechte, zeker niet wat de vocalen van Bon Scott betrof.
De overige drie nummers waren songs die ze speelden tijdens een originele tv-uitzending. Deze waren ‘It Ain’t Necessarily So’, het rock-‘n-roll nummer ‘On My Mind’ en om te eindigen een nummer dat zowat haast door iedereen ooit gecoverd werd, ‘Yesterday’ van de Beatles. Misschien niet de beste versie want we hebben al betere covers hiervan gehoord.
The Valentines hebben het geprobeerd om internationaal door te breken maar helaas zaten ook zij gevangen in een muzikaal kluwen, eentje waaruit nieuwe bands ontstonden en die later toch internationaal wisten door te breken. En daarmee houdt het verhaal van The Valentines op.

Alfons Maes (3½)

The Valentines have tried to break through internationally but unfortunately they were also caught up in a tangle, where new bands arose.
Some of these new bands found fame and fortune internationally. And thus the story of The Valentines ends here.

Greg Lake: Greg Lake / Manoeuvres

9/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks
Disc 1: Greg Lake

Nuclear Attack
Love You Too Much
It Hurts
Black And Blue
Retribution Drive
Long Goodbye
The Lie
Someone
Let Me Love You Once Before You Go
For Those Who Dare

Bonus Tracks:

You Really Goy A Hold On Me
You’re Good With Your Love
Cold Side Of A Woman

Disc 2: Manoeuvres

Manoeuvres
Too Young To Love
Paralysed
A Woman Like You
Don’t Wanna Lose Your Love Tonight
Famous Last Words
Someone
Haunted
I Don’t Know Why I Still Love You
It’s You, You Gotta Believe

Bonustrack:

Hold Me

Platenlabel
Manticore Records

Labelnummer
MR003

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Greg Lake

Wanneer ik deze naam noem, zal bij de meeste onder u een lichtje beginnen knipperen. Ja, hij was inderdaad de stem en een van de veelschrijvers en bassist bij ELP (Emerson, Lake & Palmer) die vrij aardig wisten te scoren als trio. Hun grote hit ‘Lucky Man’ (geschreven door Lake op 12-jarige leeftijd) werd een wereldwijd succes.
Maar er is meer. Lake begon zijn muzikale carriére reeds als mede-oprichter van de vermaarde progressieve band King Crimson, die trouwens op 3 november 2016 een concert zal geven in Antwerpen (Stadsschouwburg) maar dan zonder Lake).
Na zijn avonturen bij ELP vond hij dat het tijd werd om aan een solocarriére te bouwen.
Via Cherry Red Records krijgen we nu een heruitgave van toch twee van zijn beste solo-albums, ‘Greg Lake’ (1981) en ‘Manoeuvres’ (1983). En het leuke ervan is dat ze nu extra bonus tracks tellen.
Om ‘Greg Lake’ in te blikken deed hij beroep op enkele vrienden nl. ook het reeds veel te vroeger overleden gitaarwonder Gary Moore (Thin Lizzy, Skid Row,…), Tommy Eyre (ex-Joe Cocker, Sensational Alex Harvey Band, Ian Gillan,… keys, ook reeds overleden in 2001), Ted McKenna (ex-Sensational Alex Harvey Band, Rory Gallagher,… drums) en Tristram Margetts (ex-Spontanous Combustion, Time,… bass).
De bonus tracks werden opgenomen met een haast volledige line-up van Toto.
Met ‘Nuclear Attack’ laat Moore zijn gitaar klinken zoals het hoort, sterk ritmisch, overtuigend. Zeer sterke track.
De druk wordt een beetje van de ketel genomen door ‘Love You To Much’ een nummer dat eigenlijk een hitparade notering verdiende. Dat Lake ook zeer krachtige en emotioneel geladen songs kan schrijven, bewees hij reeds tijdens zijn periode bij ELP (‘I Believe in Father Christmas’, ‘C’est La Vie’) maar ook hier krijgen we weer twee voltreffers van formaat. Met ‘It Hurts’ en ‘Let Me Love You Once’, kennelijk twee nummers die gebaseerd zijn op zijn eigen liefdesleven. Luister vooral naar de onovertreffelijke gitaarinterventies van Mr. Moore. Twee songs waarvan er geen blauwdruk bestaat. Met een knappe piano-intro begint ‘Let Me Love You Once’, de tweede schitterende slow, music to get laid on… Ook hier zorgt Gary Moore met zijn zessnareninstrument voor de toepasselijke gitaarsolo.
‘Retribution Drive’ is een van de nummers die we af en toe nog op een gespecialiseerde radiozender horen draaien. Een album dat je zeker onconditioneel moet aanschaffen.
Het was dan ook uitkijken naar de extra tracks.
‘You Really Got A Hold On Me’, een nummer van Smokey Robinson. Leuke versie maar zou echt niet gepast hebben op de originele vinyl release. ‘You’re Good With Your Love’, dat we nog kennen in de versie van de ook eveneens overleden Long John, Baldry krijgt nu een steviger jasje om zich heen en met ‘Cold Side Of A Woman’, weer een meer intiemer nummer wordt deze langspeler afgesloten.
Het tweede album ‘Manoeuvers’ start met de titelsong al even sterk als het eerste album. In de schaduw van zijn voorganger ontploft ‘Too Young To Love’ al even snel als het om sterke gitaarriffs gaat zoals in het vorige nummer. Moore zorgt weer voor de knappe gitaarlicks.
Ook op dit album tijd voor enkele slows van formaat. ‘A Woman Like You’, kennelijk weer een biografisch getint liedje. Met ‘Famous Last Words’ blikt Lake even terug naar zijn King Crimson periode terwijl we in ‘I Don’t Know Why I Still Love You’ ondergedompeld worden in een emotioneel geladen leifdesballade. De bonustrack is ‘Hold Me’ sluit deze re-release af.
Greg Lake, als zanger/componist/bassist is nog steeds een muzikant die vrij vaak over het hoofd wordt gekeken. Lake heeft meer dan ooit bewezen wat hij allemaal in zijn mars heeft en indien je niet vertrouwd bent met zijn werk, dan schaf je toch zeker deze box met twee cd’s aan.
Laat je verrassen door mooie, sterke en originele songs die over ver uiteenlopende onderwerpen handelen. Greg Lake is top, zonder enige twijfel. En hij is nog steeds een mens die op de dag van vandaag zichzelf is gebleven. Helaas zien we hem hier niet meer op een podium.

Alfons Maes (5)

Greg Lake, as a singer / composer / bassist is still a musician who is quite often been overlooked. Lake has more than once proved what he has up his sleeve, and if you're not familiar with his work, you still definitely purchase this box with two beautiful CD's.
Surprise yourself with beautiful, strong and original songs dealing with widely divergent issues. Greg Lake is top notch, without any doubt.
And he is still a great man without arrogance. Unfortunately, we do not see him anymore on stage here.

Grapefruit: Yesterday’s Sunshine – The Complete 1967-1968 London Sessions

9/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Dear Delilah
Dead Boot
Breaking Up A Dream
Lullaby
Elevator
Yes
Ain’t It Good
Sweet Little Miss No Name
Round And Round
Someday
Somebody’s Turning On The People
Trying To Make It To Monday
C’mon Marianne
Theme For A Lonely Queen
This Little Man
Do What You Want To
Yesterday’s Sunshine
Someday Soon
One More Try

Platenlabel
RPM Records

Labelnummer
Retro977

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Grapefruit

Weer zo’n Britse band die echter moet gerekend worden bij de “one hit wonders” want we kennen hen uiteraard nog van hun wereldhit ‘Deep Water’. Maar dat was natuurlijk 1969, dus net voor hun ‘London Sessions’.
Ze waren een van de eerste door de Beatles gepromote bands (zie ook Badfinger en Sniff ‘N’ The Tears) en hun succes hadden ze voornamelijk te danken aan het talent van George Alexander (geb. George Young en broer van Angus en Malcolm Young van AC/DC, zie ook The Easybeats). Zijn broers verkozen om uit te wijken naar Australië maar George bleef rustig in Engeland om zijn muzikale carriére verder te zetten.
We krijgen dus muziek te horen zoals Grapefruit klonk voordat ze op de muzikale wereldmap kwamen met ‘Deep Water’.
Op de schijf krijgen we nu een zestal extra nummers die nooit voorheen werden uitgebracht.
Een totaal van 20 prachtige psychedelische popnummers zoals we ze maar zelden hoorden vinden we terug op dit wondermooie schijfje.
‘Dear Delilah’ was een kleine hit die we ons nog wel herinneren en met ‘Breaking Up A Dream’, een instrumentaal nummer gaan we helemaal de psychedelische toer op. Dit was een van de zes nooit uitgegeven nummers. Om in de sfeer van de psychedelica te blijven krijgen we ‘Lullaby’, het nummer dat de aandacht van John Lennon trok in 1967. De start voor Alexander voor een job in de Apple Studio’s. ‘Lullaby’, het had een Beatlessong kunnen zijn, werd door Lennon/McCartney geproducet. ‘Elevator’ heeft dan weer iets weg van de songbook van The Move en als ‘Yes’ je niet over de streep van twijfel kan trekken, dan weet ik het ook niet meer. Supersterke song.
‘Somebody’s Turning On The People’, weer een schoolvoorbeeld van prachtige psychedelica, werd nooit officieel uitgebracht maar Grapefruit speelde het nummer wel live tijdens de BBC’s ‘Stuart Henry Show’ maar wel in een totaal ander arrangement en het orgel werd vervangen door een chunky klinkende wah-wah gitaar. ‘C’Mon Marianne’, dat als B-side ‘Ain’t It Good’ kreeg, verscheen in 1968 en werd meteen hun vierde single. Op het continent geen grote hit maar wel op het Britse eiland. En deze single kende al snel een opvolger in de vorm van ‘Someday Soon’ (b-side ‘Theme For Twiggy’ en niet op deze cd terug te vinden) en meteen werd een weg gecreëerd naar hun grote succes ‘Deep Water’.
De overige vijf nummers die nooit tevoren werden uitgebracht zijn:
‘Sweet Little Miss No Name’, ‘Someday’, ‘Somebody’s Turning On People’, ‘Do What You Want To’ (aka ‘Learn To Love Me’) en ‘One More Try’. Waarom ze nooit eerder gereleased werden, het is een groot raadsel want ze voldoen allemaal aan de norm psychedelica tout court.
Het bijbehorende boekje bevat een enorme schat aan informatie en nog nooit eerder geziene foto’s van zowel de Beatles en Grapefruit.
Indien de Britse psychedelica iets voor jou is, dan raden we deze release zeer sterk aan. Duik met Grapefruit in een periode waar alles nog kon en mocht. Ik kan er van meespreken, ik heb het allemaal meegemaakt.

Alfons Maes (4)

If the British psychedelia is something for you, then we recommend this release very hard. Dive with Grapefruit in a musical period where everything could and without bounderies. Believe me, I have been through it all.

V.A.: I Don’t Care - vinyl lp

8/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

God’s Heart Attack – Treat Me Like A Doll
God’s Heart Attack – Ain’t No Hooker
Helmettes – I Don’t Care What The People Say
Helmettes – ? 2
Mecano Ltd. – Face Cover Face
Mecano Ltd. – Fools
Subway – Jesus Loves Me (But I Don’t Care)
Subway – You Gotta Support
Tits – Daddy Is My Pusher
Tits – We’re So Glad Elvis Is Dead
Mollesters – Plastic
Mollesters – I Am
Filth – Don’t Hide Your Hate
Filth – Sex
Filth – Nothing For Me
Ton Van Der Meer – Niets Aan Me Leven
Ton Van Der Meer – Ik Zie ’t Niet Meer Zitten

Platenlabel
Pseudonym Records

Labelnummer
VP99.056

Distributie
Centertainment

Website Artiest
Niet van toepassing

‘I Don’t Care: The No Fun and Plurex Singles 1978’ luidt de volledige titel van deze compilatie. Op een prachtige goudgele 180 gram vinyl met cover art van dé Joost Swarte. Een goed begin. De langspeelplaat is gezellig onderverdeeld in twee duidelijke helften, het vroegere ‘Face A/Face B’ indachtig. Kant A heet hier ‘Chapter No Fun’, kant B is ‘Chapter Plurex’. Muzikaal is dit Nederlandse punk. Dat genre is me quasi vreemd. Zonder te Googlen (want dat is gemakkelijk) herinner ik me De Raggende Manne, Heideroosjes en Peter Pan Speedrock. Van die bands geen spoor op deze compilatie, alleen al omdat die in 1978 nog niet actief waren. ‘1978’ is overigens ook het jaar van ‘There Will Be No Next Time’, maar dat is van The Kids en die zijn Belgisch.
Bands die present tekenen zijn God’s Heart Attack, Helmettes, Mecano Ltd., Subway, Tits, Mollesters, Filth en Ton Van Der Meer. Ik word altijd een beetje triest wanneer ik geconfronteerd word met de beperkingen van mijn algemene kennis, en hier is het weer van dat: werkelijk geen énkele groep doet een belletje rinkelen. Hoe kan ik zo ignorant zijn qua muzikale weetjes?
Punk is punk, en daar kan je vrij zwart-wit over zijn. Of je vindt dit geniaal, of je vindt hier niets aan. ‘Niets Aan Me Leven’ en ‘Ik Zie ’t Niet Meer Zitten’ van Ton Van Der Meer vind ik de hoogtepunten. Ook ‘Jesus Loves Me (But I Don’t Care)’ van Subway en ‘Ain’t No Hooker’ van God’s Heart Attack (fantastische titel, alsook bandnaam) zijn meer dan uitstekend. Tussendoor is het soms zwalpen, soms ergeren, soms fronsen, soms genieten. Kaf, koren, bos, bomen. Maar: altijd 10x beter dan wat uw dienaar – geboren zonder songschrijftalent - ooit zal maken. Op eigen risico kopen, maar dat het een piekfijn verzorgde uitgave is, staat buiten kijf.

Julian De Backer (2½)

Tweed Funk: Come Together

8/6/2016

DETAIL ALBUM

Tracks:

Light Up The Night
Don’t Give Up
Muse
Sweet Music
Come Together
Embrace
Who Is This
Love Ain’t Easy
Bullet
Soul Rockin

Platenlabel
Tweed Tone Records

Labelnummer
190394333072

Distributie
CD Baby

Promo-agent
Frank Roszak Promo

Website Artiest
Tweed Fun

In 2011 recenseerde ik hier het debuut ‘Bringin it’ van deze band uit Wisconsin, en het jaar daarop de opvolger ‘Love Is’. Ze wonnen ooit de Wisconsin Area Music Industry (WAMI) Award, en nu is hun vierde release uitgebracht. Met als leadzanger Joseph "Smokey" Holman hebben ze een goede soulstem in huis. Die zong ooit in Memphis voor het Hi label, probeerde bij Motown in Detroit aan de bak te komen, en nam daarna op bij Curtis Mayfield in Chicago. Verder bestaat de band uit bassist Eric Madunic, gitarist JD Optekar, drummer Dave Schoepke, saxofonist Andrew Spadafora en trompettist Doug Woolverton. Er staan 10 nieuwe originele tracks op dit album, die vergelijkingen oproepen met soul uit de late jaren ’60. Met ‘Light Up the Night’ kom je min of meer in de Stax sound terecht, terwijl ‘Don’t Give Up’ meer swingt. ‘Muse’ is iets funkier, waarna de tekst van ‘Sweet Music’ de muzikale lijdensweg van de leadzanger verhaalt. ‘Come Together’ roept op om samen te werken, gevolgd door de ballade ‘Embrace’. Daarna volgt het instrumentale ‘Who Is This’ met jazzy funk, terwijl ‘Love Ain’t Easy’ drijft op een vette baslijn. ‘Bullet’ is weerom een ballade, gevolgd door afsluiter ‘Soul Rockin’. Een aanrader voor fans van Charles Bradley en Sharon Jones!

Patrick Van de Wiele (4)

The return of ’60’s & ‘70’s soul music. Highly recommended to fans of Charles Bradley and Sharon Jones