Blog Archives - KEYS AND CHORDS

V.A.: Too Slow To Disco 3

6/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:

LEE RITENOUR Is It You?
BOB WELCH Don’t Let Me Fall
PRATT & MCCLAIN Whachersign (Extended Version)
THE CORNELIUS BUMPUS QUARTET Inside You
DAVID GATES Silky
WELDON IRVINE I Love You
THE MARKLEY BAND Fallin’ In Love
VAPOUR TRAILS Do The Bossa Nova
THE FIFTH AVENUE BAND One Way Or Another
MARK CAPANNI I Believe In Miracles
GRATEFUL DEAD Shakedown Street
DWIGHT DRUICK Quand Tu Te Laisse Aller
ARCHIE JAMES CAVANAUGH Take It Easy
ROB MEHL Taste And See
LARRY CARLTON Where Did You Come From
JEREMY SPENCER BAND Cool Breeze
STARS ’N’ BARS Stars And Bars
BILLY MERNIT Special Delivery

Platenlabel
How Do You Are? Recordings

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Konkurrent

Promoagent
Konkurrent

Website Artiest
Too Slow To Disco

De reeks ‘Too Slow To Disco’ is enkele jaren geleden opgestart om tracks in het vizier te brengen, die net geen hits werden, maar toch alle kwaliteiten daarvoor in zich hadden. Deel 3 daarvan is nu uit, met weerom obscure songs die bijeengebracht werden door SJ Supermarkt, en van klasse getuigen. Achttien tracks vullen de cd, die garant staat voor zonneschijn. Jazz fusion gitarist Lee Ritenour opent met het relaxte en mooie ‘Is It You?’. Wijlen Bob Welch is ooit nog lid geweest van Fleetwood Mac, en zingt hier ‘Don’t Let Me Fall’. Het duo Pratt & McClain was een eendagsvlieg uit de jaren ’70, hier met ‘Whachersign’. Cornelius Bumpus maakte ooit nog deel uit van The Doobie Brothers, maar koos voor een meer jazzy aanpak met zijn kwartet en ‘Inside You’. David Gates is best bekend als de leidsman van de groep Bread, hier met het onbekende ‘Silky’. Daarna komt de mij onbekende Weldon Irvine met ‘I Love You’, en The Markley Band brengt leuke smooth jazz met ‘Fallin’ In Love’. De band Vapour Trails met ‘Do The Bossa Nova’ is typische seventies Westcoast pop. The Fifth Avenue Band brengt leuke muziek met ‘One Way Or Another’, gevolgd door Mark Capanni met ‘I Believe In Miracles’. De Amerikaanse band Grateful Dead met het eerder commerciële ‘Shakedown Street’ wordt gevolgd door de Canadees Dwight Druick met het funky Franstalige ‘Quand Tu Te Laisse Aller’. Archie James Cavanaugh swingt erop los met ‘Take It Easy’, waarna singer-songwriter Rob Mehl ‘Taste And See’ zingt. Gitaar god Larry Carlton brengt blue-eyed soul met ‘Where Did You Come From’. Jeremy Spencer komt ook uit Fleetwood Mac voort en brengt een frisse bries met ‘Cool Breeze’. Stars ‘N’ Bars is afkomstig uit Zweden, maar dat hoor je er niet aan, en zingt ‘Stars And Bars’. En de Brit Billy Mernit sluit af met ‘Special Delivery’. Een mooie staalkaart dus van de Californische West Coast pop.

Patrick Van de Wiele (4)

A nice representation of Californian West Coast pop.

Frank Piombo: Keep It Movin’

5/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:

Keep It Movin’
Al Dente (Tino’s Theme)
Sunset Beach
Middle Of The Night
Rush Hour Funk
Sogno D’Amore
Easin’ Up (Remix)
Keep It Movin’ (Vocal)

Platenlabel
Sound Exchange

Labelnummer
888295598552

Distributie
CD Baby

Promoagent
Rick Scott PR

Website Artiest
Frank Piombo

Toen hij pas 3 jaar oud was, zat de jonge Frank Piombo al te tokkelen op de akoestische gitaar van wijlen zijn grootvader. Hij werd geboren in Triplo, Libië uit Italiaanse ouders, en op zijn zesde verhuisde de familie naar Rome. Daar werd hij geïnspireerd door de muziek van zijn vader. Twee jaar later emigreerde het gezin naar de USA, maar toen was Frank al door de late fifties en de vroege sixties gebeten. En prompt nam hij gitaarlessen, mede door The Beatles. Op het einde van zijn tienerjaren speelde hij op huwelijken en daarna in jazzclubs. Meer dan 30 jaar later heeft Frank gespeeld en gezongen met Sidewalk Symphony, The Fantasy Band, Stepping Out, The New Prince Band, US & Co, de originele Inferno’s; en stond hij op het podium met The Duprees, The Mello Kings, Vito and the Salutations, en Vito and the Elegants. Zijn cd’s hebben gezorgd voor een internationaal fandom. In 2010 kwam zijn debuut ‘Smooth Reminiscence’ uit, en hij werd drie jaar op rij verkozen door ReverbNation tot No. 1 jazz artist in New Jersey. Afgelopen maand april nog kreeg hij 3 Indie Music Channel Awards voor 3 tracks uit dit nieuwe album. De titeltrack, die hem Best Male Jazz Artist vermelding tijdens de IMC Awards opleverde, klinkt opgewekt en optimistisch. Michael Mahadeen speelt er fluit op. Aan het eind van de cd zingt Arminio deze track ook nog eens. ‘Al Dente (Tino’s Theme)’ won de Best Easy Listening Song Award, gevolgd door de avondlijke strandfantasie ‘Sunset Beach ‘. Op ‘Middle Of The Night’ hoor je de trompet van Sam Hankins, en hiermee won Frank de Best Easy Listening Artist. Vervolgens hoor je de sax van Tony Exum Jr. op ‘Rush Hour Funk’, waarna het Italiaans aandoende ‘Sogno D’Amore ‘ eraan komt. De remix van ‘Easin’ Up’ is de voorlaatste track. Een optimistische en spontane cd!

Patrick Van de Wiele (4)

An optimistic and spontaneous album!

Fish On Friday: Quiet Life

3/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:

Unreal
Sweet Love
Beautiful
Quiet Life
Snowed In
Get Up
MH17
You’ve Hurt Me
In The Key Of Silence
Time Out

Platenlabel
Esoteric Antenna

Labelnummer
EANTCD 1066

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Fish On Friday

Frank Van Bogaert doet niet meteen een belletje rinkelen. Nochtans is hij één van de meest bekwame producers in België. In zijn ACE-studio te Aartselaar kreeg het vierde album van zijn band Fish On Friday gestalte. Het vorige album ‘Godspeed’ werd internationaal de hemel in geprezen en de band borduurde verder op dat stramien. ‘Quiet Life’ heeft dan ook alle ingrediënten om progrockers te pleasen. Mooie melodieën, knappe tempowisselingen, aangevuld met enkele guest appearances. Bassist Nick Beggs (speelt ook met Steven Wilson en Steve Hackett), ondertussen vast lid, vestigde de aandacht van Alan Parsons. Meteen onder de indruk nodigde hij Fish On Friday uit om de song ’In The Key Of The Silence’ op te nemen in de Abbey Road Studios. (En kon niet nalaten om even mee te zingen.) De meeste songs vloeiden uit het brein van Frank, als drijvende kracht ook op keyboard en gitaar. Dit alles om even te duiden dat België talent in huis heeft en dat straalt ook af op dit album.
Quiet Life start met ‘Unreal’ , atmosferisch gezongen zoals je het vroeger hoorde bij Todd Rundgren. Op ‘Sweet Love’ drijf je op een oceaan van liefde gezongen door Lula Beggs (dochter van Nick en singer-songwriter). Frank Van Bogaert steekt zijn waardering voor de oudere progrockbands niet weg. Genesis, Alan Parsons Project, en Pink Floyd laten sporen na. ‘Beautiful’ start als een Roger Waters song en evolueert naar een zoete melodische compositie die je doet wegdromen. De mooiste songs zijn deze waar het instrumentarium wordt uitgebreid met fluit, clarinet of sax. En natuurlijk het door Alan Parsons geproducete ‘In The Key Of The Silance, dreamy én catchy.
Het zou Fish On Friday oneer aandoen om steeds bronnen en vergelijkingen te zoeken. Quiet Life is een origineel album geworden, waar elke song op zijn eigen energie en inventiviteit drijft. Een sterk staaltje progrock dat internationale aandacht verdient.

Line-Up:
William Beckers (Keyboards, Percussion)
Frank Van Bogaert (Vocals, Keyboards, Guitars, Backing Vocals)
Nick Beggs (Bass, Chapman Stick, Backing Vocals)
Marty Toqnsend (Electric And Acoustic Guitars, Mandolin)
Marcus Weymaere (Drums, Percussion)

Guests:
Lula Beggs (Vocals)
Theo Travis (Flute, Clarinet)4
John Mitchell (Guitars)
Henry Ylen (Saxophone)
Stef Caers, Chantal Kashala, Nina Babet, Alan Parsons (Backing Vocals)

Marino Serdons (4)

Greasy Tree: Greasy Tree

3/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:

Don’t Worry About Me
Let Love Go
Sweet Sugar
Time, Love And Space
Goin’ Home
Shame (Behind The Bottle)
Love That Lady
Whiskey
Greasy
She Wild

Platenlabel
Greasy Tree Music

Labelnummer
promo CD

Distributie
niet gekend

Promo-agent

Website Artiest
Greasy Tree

Greasy Tree is een blues power trio, afkomstig uit Jonesboro (USA) dat ons hier hun titelloze debuut op ons afvuurt. Veel meer is ons helaas niet gekend over deze band maar laat dat u aub niet tegenhouden om de naam toch te onthouden voor wanneer u deze begin volgend jaar op een affiche in onze contreien tegen zou komen. ‘Greasy Tree’ staat vol stevige, heupswingende bluessongs. Op het grootste deel daarvan doen de heren het inderdaad ook met hun drie hoofdinstrumenten (gitaar, bas, drums) waarbij de gitaar een hoofdrol opeist. Ook al klinken de songs in deze bezetting goed, soms valt het wel een beetje mager uit. Vooral de drums hadden wat prominenter in de mix aanwezig mogen zijn, het zou het geluid wat voller en krachtiger hebben gemaakt. Beter klinkt het wanneer er bijkomende elementen gebruikt worden. Op ‘Time, Love And Space’ duikt er voor het eerst een orgeltje op dat de song een haast Black Crowesiaanse (waauw, die kwam er zonder nadenken uitgefloept) feel meekrijgt. ‘Goin’ Home’ wordt er ook een beter nummer door. ‘Shame (Behind The Bottle)’ is één van de sterkste nummers van het album. Een blues tear jerker met akoestische, elektrische en slide gitaar die een subtiel maar prachtig geheel vormen. ‘Greasy’ wordt gekenmerkt door een funky aanvoelend ritme, een soul ladies choir en de solo halverwege klinkt haast Dave Gilmouriaans (tja, als we dan toch bezig zijn). Al bij al een opwindende debuutplaat. De muziek zal het best toch z’n recht komen in een bar of kleine club of een niche festival. Begin volgend jaar zouden de gasten van Greasy Tree op tournee gaan in Europa maar exacte locaties zijn ons op dit ogenblik nog niet gekend. Misschien wel ergens in uw buurt?

Jan Guisset (3 ½)

Greasy power blues trio excells in greasy power blues

Keith Emerson: Off The Shelf

3/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:

Abaddon’s Bolero Orchestral
Pictures At An Exhibition
And Then January
Rio
Straight Between The Eyes
Don’t Be Cruel
Au Privave
Walter L
Rythm-A-Ning
Asian Pear
Motor Bikin’
America
Lumpy Gravy
Up The Elephant & Round The Castle
Sex & Drugs & Rock&Roll

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2583

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Keith Emerson

De dood van Keith Emerson vorig jaar schokte de hele muziekwereld. Op 71 jarige leeftijd schoot hij zichzelf in Santa Monica een kogel door het hoofd. Reeds jaren sukkelde hij met de rechterhand die niet meer naar behoren functioneerde. Gekwetste zenuwbanen hinderden zijn spel als toetsenist. Niet meer kunnen spelen op topniveau (tijdens optredens werd altijd een back-up pianospeler voorzien) bleek uiteindelijk een ondraaglijke gedachte. Tien jaren voor zijn overlijden (2006) bracht hij nog een solo-album uit. ‘Off The Shelf’ moest voor hem een eclectisch overzicht zijn van enkele lievelingswerken. Het werd een boeiende potpourri, nu terug uitgebracht door Esoteric Recordings.
Keith Emerson’s liefde voor klassieke én jazz muziek stak hij niet onder stoelen of banken. Met ELP, Emerson, Lake & Palmer, creëerde hij het perfecte podium voor onvergetelijke composities en adaptaties. Van Mussorgsky over Charlie Parker to Frank Zappa, allen hadden ze een grote invloed.
De cd opent met The London Philharmonic Orchestra met een bewerkte bolero-drum door Carl Palmer. De klassieke spits afgebeten. Het bekende ‘Pictures At An Exhibition’, oorspronkelijk van Mussorgsky, kon natuurlijk niet ontbreken. Keith maakte reeds in zijn jeugd kennis met een Hammond-orgel en een Moog-synthesizer. Beide instrumenten, alsook de piano, zal hij koesteren tot zijn dood. ‘Rio’ is een bizar Braziliaans getinte song, gezongen door de nicht van Paul McCartney. Geen muziekstijl liet hem onberoerd: jazz in ‘Au Privave’ met het London Jazz Orchestra of blues in ‘Walter L’. Tof ook dat elk nummer uitvoerig door Keith Emerson wordt toegelicht in het bijgevoegde booklet. Hou je van afwisseling en verbazing verpakt in geniaal vakmanschap, dan blijf je Keith Emerson beluisteren!

Marino Serdons (4)

Off The Shelf is a wonderfull collection of pieces made by Keith Emerson himself. That’s the way we like to remember a real genius on keyboard!

Nirvana: Local Anaesthethic (1971 British Band)

3/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:

Modus Operandi
Home

Bonus Tracks

The Saddest Day Of My Life
I Wanna Go Home

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2588

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Nirvana

Laat ons duidelijk zijn: deze Nirvana heeft niets te maken met de grunge van Kurt Cobain. In de jaren zestig onstond in London de allereerste Nirvana. Zoals de tijdsgeest speelden ze psychedelische muziek waaruit ook een paar hits ontsproten (o.a. Rainbow Chaser, Pentecost Hotel)) . Na het ter ziele gaan, ging Patrik Campbell-Lyons solo. Hij wilde een gekke ongestructureerde plaat componeren, ver weg van zijn muzikaal verleden. ‘Local Anaesthehtic’ mag je gerust weird noemen. Er stonden slechts 2 nummers op de gebruikelijke vinyl, kant 1 (16 minuten) en kant 2 (19 minuten). Een deel van het progressieve (en vooral financieel krap) publiek liet dat in platenbakken steken omdat ze te weinig waar voor hun geld kregen. Bij beluistering moet je toegeven dat de composities op kant 1 (Modus Operandi) in eerste instantie nogal een zootje lijken. Alle lijnen lopen wat door elkaar en je rolt van pure psychedelia in de jazz-rock. Kant 2 (Home) klinkt veel gestructureerder en melodisch toegankelijker. Intrigerende congas brengen het ritme aan, er volgt een lange stilte…..en een mondharmonica valt in, dan plots ‘klavecimbel’-sound als intro voor een regenachtige bluesballad. Een mix van rock, psychedelia, barok, jazz, kamermuziek,… Vergelijkingen zijn compleet uit den boze: soms denk je aan The Kinks, een lapje Frank Zappa, een Westcoast melodie op à la Stephen Stills. Local Anaesthetic bracht menige muziekliefhebber in verwarring. Zoals Patrick nu zelf zegt:”It was Nirvana getting weird, but that’s what I wanted to do”. Als bonus tracks werd de A&B side van de Vertigo single toegevoegd. En een 16-pages booklet laat je kennis maken met een interview en zijn geschiedenis. Oh ja, wanneer je de originele Vertigo plaat vindt, laat mij iets weten! Nog te ontdekken: Patrick Campbell-Lyons bracht onlangs de elpee ‘You're A Cloud, I'm A Comet’ uit op het Marquet Square label.

Line-up:
Patrick Campbell-Lyons
With the help of:
Patrick Joseph Kelly
Mel Collins
Tony Duhig
Jon Field

Marino Serdons (3)

Stackridge: The Final Bow, Bristol 2015

3/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD1

Over The Horizon
The Road To Venezuela
The Last Plimsoil
Red Squirrel
Syracuse The Elephant
Fundamentally Yours
Highbury Incident
Teatime
God Speet The Plough
Long Dark River
Purple Spaceships Over Yatton

CD2

All I Do Is Dream Of You
Fish In A Glass
Something About The Beatles
No One’s More Important Than The Earthworm
Lost And Found
Boots And Shoes
The Final Bow
Lummy Days
Slark
Dora The Female Explorer
Do The Stanley Aviator Brass

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD500

Distributie
Proper Music

Website Artiest
Stackridge

Ook in de muziekscene heb je bands die in de schaduw blijven van commerciële en mediatieve successen. Genesis, Wishbone Ash, Camel sierden de affiches als headliner. Stackridge mocht zich als support uitsloven. Lustig timmerden ze verder aan hun eigen succesverhaal, en support werd headliner. Met een een achttal schitterende studio-albums op hun palmares tussen 1969 en 1976, kunnen ze fier terugblikken op hun progrock bijdrage. Een revival stond in de sterren geschreven. Eind jaren negentig screende de BBC het landschap en kwam al snel bij Stackridge uit de Bristol/Bath area uit. Mike Evans, Jim Crun Walter en James Warren besloten het te wagen en later sloot ook Andy Creswell zich terug aan. De rëunie oogde compleet. De back-catalogue werd ondertussen bij Angel Air Records op cd geschreven. Het hele verhaal eindigde in 2015 met het allerlaatste optreden, The Final Bow, in Bristol.
De dubbelcd geeft een mooi én boeiend overzicht van hun carrière. Fijne zachte folksongs evolueren naar complexere folkrock met een progrock-structuur zonder in gefreak te vervallen. Zachtheid en tederheid blijven een kenmerk in alle songs. Luister naar de stem en viool van Clare Lindley en het mooie pianospel van Andy Davis. Het doet allemaal heel ‘british’ aan met referenties naar traditionele deuntjes. Eindig met de trombone als een fanfare/brassband en de emoties komen los. Lieflijk, blij en vooralgezellig. Tweeëntwingtig songs om rustig te laten insijpelen onder oorverdovend applaus. Jammer dat het hier eindigt!

Line-up:
Andy Creswell-Davis (Lead Guitars, Keyboards, Vocals)
James Warren ( Guitrs, Bass, Vocals)
Clare Lindley (Violin, Guitar, Vocals)
Glenn Tommey (Keyboards, Trombone, Flute, Vocals)
Eddie John (Drums, Ukelele)

Marino Serdons (4)

Fun, joy, emotion,…sweet music to celebrate a GREAT progressive folkrock band! Thanks to Angel Air Records we can still enjoy and never forget Stackridge!

Robin Trower: Time And Emotion

3/7/2017

Tracklist:

The Land Of Plenty
What Was I Really Worth To You
I’m Gone
Bitten By The Snake
Returned in Kind
If You Believe In Me
You’re The One
Can’t Turn Back The Clock
Make Up Your Mind
Try Love
Time And Emotion

Platenlabel
V-12 Records
Manhaton Records

Labelnummer
Hatman 2047

Distributie
Manhaton Records

Website Artiest
Robin Trower

Om de levensloop van deze stergitarist even er op na te kijken, moeten we terug naar de Good Old Sixties, eigenlijk reeds 1959, waar in Engeland (Southend-on-Sea) een band met de naam The Paramounts de kop opstak. Enkele jaren nadien zullen enkele onder hen, waaronder dus Robin Trower maar ook Gary Brooker een wereldhit scoren onder de nieuwe groepsnaam, Procol Harum. En de hit is natuurlijk het nog steeds overweldigend klinkende “A Whiter Shade Of Pale”, nog steeds mijn nummer één allertijden.
Tot op “Broken Barricades” (1971) was Robin de gitarist van Procol Harum en brak met de band om een solocarriére op te starten. 2 jaar later verraste hij vriend en vijand met het fanntastische album “Twice Removed From Yesterday”, een langspeler van de pure psychedelica van afdruipt en slechts gemaakt door 3 muzikanten. Denken we hierbij ook aan de volgende pareltjes die hij achtereenvolgens op ons losliet: “Bridge Of Sighs”, “For earth Below”, “Long Misty Days”, “In City Dreams” enz… Allemaal hebbedingetjes, geloof me.
In 2009 kregen we nog “What Lies Beneath” dat gevolgd werd door “Roots & Branches”, “Something’s About To Change” en “Where You Are Going To”. Trower werkt ook een tijdje samen met Cream basslegende Jack Bruce (B.L.T. = Bruce, Lordan, Trower) en de Roxy Music frontman Bryan Ferry.
Een indrukwekkend palmares aan studiowerk, zou ik zeggen.

En nu op zijn 72ste levensjaar doet de brave man daar nog een schepje bovenop met zijn nieuweling “Time And Emotion”. Nog steeds als een trio, want Chris Taggart (drums) en Livingstone Brown (bass) stonden hem terzijde in de studio, levert hij weer een buitengewoon album af dat zeker niet in je Robin Trower-collectie mag ontbreken.

Bij de eerste tonen van “The Land Of Plenty” weet je in welke richting Trower ons duwt. Dat komt vooral door diens eigen geluid want hij heeft jaren geleden reeds bewezen dat hij geen blauwdruk van Jimi Hendrix is zoals velen nog steeds beweren.

“What Was I Really Worth To You” is weer zo’n meesterwerkje in het toch al indrukwekkende repertoire van Trower. Een heerlijke psychedelische slowblues met sterk gitaarwerk. Dat dit album verder nog andere leuke te ontdekken nummers herbergt, zul je zelf wel ondervinden bij het beluisteren van deze nieuwe worp.

Ook het funky werk is niet weg te denken op dit album. “I’m Gone” is een groovy nummer waarin Trower zijn gitaar weer dat schroeiende, logge Trower-geluid mee geeft.

Het is, zoals steeds met dit soort grootheden, moeilijk om te beweren dat er hoogtepunten of minder interessante nummers op dit schijfje zitten. Als je van blues, bluesrock met een sneufje psychedelica houdt, dan is deze “Time And Emotion” je volgende aankoop. Doe het nu het nog kan.

Alfons Maes (4)

It is hard to say that there are highlights or fewer interesting songs on this disc like always with these kinds of great musicians. If you like blues blues, rock with a touch of psychedelics, then this "Time And Emotion" is your next purchase. Do it now. It’s hardly to believe that an 72-years old man is still surprising us with this unforgettable sound. A Must-have!

Scott H. Biram: Bad Testament

3/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:

Set Me Free
Still Around
Red Wine
Train Wrecker
Long Old Time
Swift Driftin’
Righteous Ways
Crippled & Crazy
Feel So Wrong
True Religion
Hit The River
Pressin’ On
What Doesn’t Kill You

Platenlabel
Blood Shot Records

Labelnummer
promo CD

Distributie

Website Artiest
Scott H. Biram

Scott H. Biram, bij sommigen ook wel gekend als The Dirty Old One Man Band is een soort van moderne troubadour. Spelend met blues, country, punk en heavy metal is hij van vele markten thuis. Het is dat type muzikant dat op de straathoek een bluessong uit de jaren twintig staat te spelen in een t-shirt van Pantera. Solo zijn het vooral de blues, country en gospel die zijn muziek bepalen. Briam speelt het type muziek dat niet Amerikaanser kan zijn dan Coca Cola met Mac Donalds smaak en toch ook hier op het oude continent super populair blijkt te zijn. Waarom? Omdat die muziek ons herinnert aan het Amerika dat wij kennen uit de films, het Amerika zoals het bestond in de jaren veertig en vijftig. Of misschien heeft dat Amerika wel nooit echt bestaan, behalve in die films dan, dat zou ook kunnen. Op ‘Bad Testament’ neemt Biram ons mee langs verschillende settings. Het ene moment zitten we te ontbijten in de diner in Main Street (‘Still Around’), dan zitten we weer biertjes te hijsen in de lokale bar (‘Red Wine’), hebben we ons samen met een ander stel hobo’s meester gemaakt van een vrachttrein (‘Train Wrecker’) of bevinden we ons ’s nachts in de woestijn bij een warm kampvuur (‘Long Old Time’). De geest van Johnny Cash is op het gehele album nooit ver weg, zoals in ‘Crippled & Crazy’ en ‘Feel So Wrong’. Zelfs in de gospel song ‘True Religion’ is The Man In Black vast wel ergens in de buurt. ‘Bad Testament’ is de plaat die je het gevoel geeft een heuse drifter over wijds open wegen te zijn terwijl je eigenlijk met de wagen vaststaat in de str*ntregen op de Antwerpse Ring. En dat is een gevoel om te koesteren.

Jan Guisset (3 ½ )

Biram makes up the testament of an America that never existed … or maybe it did.

Eelst: Yes, We Can’t

3/7/2017

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1

Milza
Ritmo Sbilenco
Cartoni Animati Giapponesi
Parco Sempione
Pippero
Gargaroz
Come Gli Area
Bomba Intelligente
Lo Stato A. Lo Stato B
First Me, Second Me
Mio Cuggino
John Holmes (Una Vita Per Il Cinema)
Pagàno
La Chanson

CD 2

Plafone
Supermassiccio
Psichedelia
La Canzone Monota
Cani E Padroni Di Cani
L‘eterna Lotta Tra Il Bene Il Male
Heavy Samba
Ocio Ocio
Il Rock And Roll
Caro 2000
Christmas With The Yours
La Vendetta Del Fantasma Formaggino
La Terra die Cachi
Tell Me You Love Me

Platenlabel
Ear Music

Labelnummer
promo CD

Distributie
V2 Records

Promo-agent
V2 Records

Website Artiest
Eelst

"QUE ?!?", dat moet de uitdrukking zo ongeveer tien minuten lang op mijn gezicht geweest zijn toen ik dit schijfje in mijn muziekspeler geschoven had. Om vervolgens even met mijn hoofd te schudden, besloot om datzelfde hoofd leeg te maken en mijzelf in "onbevangen" modus te zetten. Daarna ging het al wat beter maar gemakkelijk was het zeker niet, integendeel. EELST, wat kort is voor Elio e le Storie Tese (Elio en de spannende verhalen) is een Italiaans underground fenomeen. Wat we van hen horen is een fusie tussen, pop, jazz, elektronika, funk, rock en wat weet ik nog allemaal meer. Als we er één onmiskenbare invloed op moeten kleven is het definitief wel Frank Zappa. Er wordt ongeneerd geleend uit het muzikale erfgoed dat Zappa destijds heeft achter gelaten. De teksten van EELST zijn volledig in het Italiaans, hetgeen dus maakt dat ik er geen hol van versta. Misschien is dat nog zo slecht niet want wat als hun teksten even weird zouden blijken te zijn als hun muziek? Wie weet verstaan de Italianen zelf ook niet waarover deze heren het hebben. Hoe zeg je "Que?!?" in het Italiaans trouwens? De momenten dat ze het wel in een ander taal proberen, bijvoorbeeld het Engels in 'First Me, Second Me' waarin ze uitleggen dat ze toch zo graag Engels wilden leren ("Bietels Ingliesj" zoals ze zeggen) of het Frans in 'La Chanson' (dat gewoon een opsomming is van alle Franse woorden en zinnen die ze kennen), klinkt het afschuwelijk gewoon. Grappig voor tien seconden en dat is het dan zowat. Buiten de Zappa invloeden wordt er soms ook geprobeerd om Prince Italian Style te spelen. Soms klinkt het een beetje, nog vaker botst het gewoon. Op 'Pippero' wordt de beat van MARRS' 'Pump Up The Volume' gebruikt en het gitaarriedeltje van 'I Feel Fine' van The Beatles niet enkel gesampled maar ook als zanglijn gebruikt. Het deed mij letterlijk uitroepen: "Hé, stomme Italiaan, ik doe hier de moeite om uw muziek deftig te beluisteren dus van The Beatles blijven we gewoonweg af, begrepen!" Het mocht niet baten... Twee schijfjes is gewoon tè lang voor dit soort geëxperimenteer. Indien ze zich beperkt hadden tot één CD en de nonsense had weggelaten had dit nog een interessant plaatje kunnen worden. Nu is het regelrechte kolder gewoonweg. Yes We Can’t? Daar is inderdaad iets van aan ja.

Jan Guisset (3)

If you can get past the “Que?!?” feeling you might find some interesting music but even then it’s hard.

Mark Wynter: Venus In Blue Jeans: The Pop Years 1959-1974

1/7/2017

DETAIL ALBUM

Disc One

Disc Two

Disc Three

*Previously Unissued Tracks

Platenlabel
RPM Records

Labelnummer
RPMBXM536

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Mark Wynter

Mark Wynter was tijdens de jaren zestig een van de grote vertegenwoordigers van de Britse popmuziek op het Pye-label waarop ook de Kinks veel van hun werk uitbrachten. Hij was zonder enige twijfel een van die vele, na de echte beatexplosie, die in een vergetelhoekje werden gedrukt en hun muziek daarvoor – onterecht - ondergewaardeerd werd. Helaas, maar zo verging het veel van zijn collega’s toen.
Gelukkig en dankzij het Britse label RPM Records wordt Wynter weer van onder het stof opgevist en we krijgen in deze box met drie langspelers (dus drie cd’s welteverstaan) waarin we het werk van Mark Wynter werd kunnen beluisteren. Helaas bestaat het merendeel van zijn songs uit covers maar als die met vakmanschap gebracht worden, dan is daar niets verkeerds mee.
Zo verraste hij de wereld met zijn versie van bv. Lennon/McCartney’s “And I Love Here”, “Things We Said Today”, “All My Loving” enz.
Ook het Goffin/King-nummer “I Can Stop Talking About You”, dat hiervoor nooit een officiële release kreeg, mag best bij de zeer overtuigende songs gerekend worden. We horen hier ook Kathy Kirby haar bijdrage leveren. Van de uit 1966 uitgebrachte tv-show “A Tale Of Two Rivers” distilleerde Wynter het nog steeds innemende “Moon River” (Mercer/Mancini), dus tijd voor nog een beetje meer sentiment. Ook dit nummer van Wynter krijgt hier een premiére.
Wynter begon reeds als 17-jrige nummers op te nemen en in een mum van tijd genoot hij van negen vermeldingen binnen de Top 20 waaronder “Venus In Blues Jeans” en “Go Away Little Girl”. Dat laatste is zeer moeilijk, ook voor het mannelijk geslacht onder ons omdat zijn muziek toch zo indrukwekkend klonk. Helaas bewandelde Mark Wynter een veel te kort pad naar de grote roem. Wat een zonde.
Mark Wynter is nog steeds onder ons en is nog vrij vaak te zien op de podia van West End e.a.

Alfons Maes (4)

Walking away from his lovely music, also for the male sex among us, is very difficult because his music sounded so impressive. Unfortunately, Mark Wynter walked far too short to the great fame. What a shame.
Mark Wynter is still among us and is still quite often seen on the stages of West End and other famous local venues.