Blog Archives - KEYS AND CHORDS

Brad Wilson: Blues Thunder

21/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Is It Any Wonder
Change It Up
Blue Shadows
Step By Step
Blues Thunder
Let’s Go Barefootin’ It
My Faith Has Been Broken
Cool Runnin’
Hom
Black Coffee At Sunrise
Sugar Sweet
Never Again

Platenlabel
Call Bee Music

Labelnummer
889211233441

Distributie
CD Baby

Promo-agent
HK Management

Website Artiest
Brad Wilson

Brad Wilson is een in Californië wonende ‘guitar slinger’ en is met deze ‘Blues Thunder’ niet aan zijn proefstuk toe. Alhoewel hij in de States als een bluesrock formatie wordt aangekondigd, is dit album voor mij toch een beetje te braaf. Bewonderingwaardig is wel dat deze Brad Wilson op dit album alle 12 tracks zelf heeft geschreven.
Opener is een ietwat melig ‘Is It Any Wonder’ waarna hij met ‘Change It Up’ toch ietwat steviger uit de hoek komt maar zelfs deze songs blijven bij mij onder de noemer blues gecatalogiseerd. Desalniettemin is het een lekker swingend album geworden, alleen wordt bluesrock hier in Europa anders bekeken.
‘Blue Shadows’ is een mooie ballad waar verliefde harten zich onmiddellijk op de dansvloer kunnen vinden, indien aanwezig uiteraard. ‘Step By Step’ werd als single uit dit album uitgebracht en werd meteen in de hitlijsten binnen de top 100 opgemerkt. Brad Wilson kon voor de opnamen van deze ‘Blues Thunder’ rekenen op Brian Beal (basgitaar), Amrik Sandhu (drums), Kirk Nelson (keys) en Tumbleweed Mooney op de bluesharp.
Op ‘Step By Step’ zijn vleugjes bluesrock waar te nemen zoals wij dit inderdaad als bluesrock kunnen aanvaarden maar de gehele song is uiteindelijk een lekker luisterend up-tempo bluesje. Naargelang je verder luistert komen de gitaarrifs van deze Brad Wilson wel enigszins steviger op de voorgrond zoals we horen op de titeltrack van deze nieuwe schijf. Met ‘Let’s Go Barefootin’ It’ treedt de geest van Bo Diddley duidelijk op de voorgrond.
‘Blues Thunder’ was voor mij een aangename kennismaking met Brad Wilson maar hij klinkt voor mij toch een beetje té braaf om in de categorie bluesrock thuis te horen als zijn er soms wel flarden bluesrock gitaarsolo’s te horen zoals op het afsluitende ‘Never Again’.

Freddy Vandervelpen (3½)

Andra Faye & Scott Ballantine: Coulda Woulda Shoulda

21/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Walkin’ Home To You
Crackhead Man
It’s A New Day
Take It Slow
Blues For A Crappy Day
Too Much Butt (For One Pair Of Jeans)
One Dream At A Time
Coulda Woulda Shoulda
Standing In The Need Of Prayer
Workin’ Mama Is Gone
Feels Like Rain
When You Gonna Stop Your Drinkin?’
Clyde

Platenlabel
Vizztone Records

Labelnummer
VT-AFSB-01

Distributie
Vizztone label group

Website artiest
Andra Faye

Ben je op zoek naar de akoestische bluesplaat van het jaar 2015? Zoek niet meer verder. ‘Coulda Woulda Shoulda’ van Andra Faye & Scott Ballantine is met een straat voorsprong mijn nominatie voor die award.
Enkel twee uitvoerders, hun stem en hun instrumenten maken van deze plaat een vat vol afwisseling. Scott Ballantine (een naam die naar whisky ruikt) zorgt met zijn Martin 000-28 voor de gitaarlijnen en nu en dan komt hij Andra Faye, waar het in de song past, vocale bijstand verlenen, zo bijvoorbeeld in het heerlijke ‘Standing In The Need Of Prayer’.
Andra Faye van haar kant heeft een fantastische stem die bij momenten aan Patsy Clyne herinnert. Die stem komt vooral tot uiting in het elegant swingende ‘Walkin’ Home to You’. Andra Faye was tussen 1992 en 2009 lid van het trio Saffire The Uppity Blues Women. In die periode brachten de drie vrouwtjes zo’n achttal cd’s uit voor Alligator Records. Nu dat Andra Fye de meerderheid van de zang voor haar rekening neemt, komt de sterkte en virtuositeit van haar stem nog beter tot uiting. Bovendien speelt Andra Faye viool, mandoline en bas, al naar gelang het liedje dat vraagt.
Haar versie van de niet stuk te krijgen John Hiatt klassieker ‘Feels Like Rain’ is, mede door de lichte echo in de achtergrond, waarlijk adembenemend.
Zoek hier vooral geen miskleunen want er zijn er geen. ‘Coulda Woulda Shoulda’ van Andra Faye & Scott Ballantine een schot in de roos en een must voor iedereen die van akoestische blues houdt.

Ivan Van Belleghem (5)

Are you looking for this year’s acoustic record? Don’t look any further! ‘Coulda Woulda Shoulda’ by Andra Faye & Scott Ballantine is the record!

The Grahams: Glory Bound

19/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Glory Bound
Gambling Girl
Blow Wind Blow
Lay Me Down
Kansas City
Mama
The Wild One
Griggstown
Biscuits
Borderland
The Spinner
Promised Land

Platenlabel
South Records

Labelnummer
GRAM003

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
G Promo Pr

Website Artiest
The Grahams

Zangeres en akoestische gitariste Alyssa en Douglas Graham, die naast zang ook de akoestische gitaar en dobro hanteert, brachten de grootste tijd van hun leven samen door. Respectievelijk waren ze 7 en 9 jaar oud toen hun paden kruisten. Sindsdien verloren ze mekaar niet meer uit het oog. Uiteindelijk resulteerde dit in een huwelijk en werden ze The Grahams. ‘Glory Bound’ is het tweede album van dit uit Nashville komende duo. Wanneer Nashville je thuisbasis is, is het haast onvermijdelijk dat country je geliefkoosd muzikaal genre is. Dit is bij The Grahams niet anders, al breiden zij hun territorium gemakkelijk uit naar de Amerikaanse rootsmuziek, waarvan country een deel is. ‘Glory Bound’ is niet zomaar een cd, maar tevens de soundtrack bij de muzikale documentaire ‘Rattle The Hocks’. Gedurende een 3 maanden durende treinreis, waarbij gebruik werd gemaakt van maar liefst 21 treinen, vertellen 20 muzikanten, waaronder The Grahams, de relatie tussen de spoorwegen en de Amerikaanse rootsmuziek. Vanzelfsprekend is deze digipack dan ook voorzien van tot de verbeelding sprekende foto’s van desolate rangeerstations met uit- en afgereisde treinwagons. Bovendien zochten The Grahams er naar een hedendaagse echo van de oude muziek. En dat is met deze ‘Glory Bound’ uitermate goed gelukt. Gedurende 12 songs maak je als het ware een trip door de Amerikaanse rootsmuziek. Blues komt aan zijn trekken in het met mondharmonica overgoten ‘Gambling Girl’. ‘Blow Wind Blow’ en ‘Mama’ zijn dan weer songs die het familiale gemis op een lange treinreis extra in de verf zetten. Naast de tristesse kan een treinreis ook de romantiek in je doen opborrelen, wat dan ook gebeurt in de ballades ‘Lay Down’ en ‘Biscuits’. Op volle bluegrasssnelheid gaat het dan richting ‘Kansas City’ om via het melancholische met accordeon beladen ‘Borderland’ uiteindelijk terug thuis te belanden, wat nog steeds de ‘Promised Land ‘ is.
Met ‘Glory Bound’ bewijzen The Grahams dat zij perfect songs kunnen schrijven die niet alleen binding hebben met het rijke muzikale verleden van Amerika, maar hiermee tevens een boeiend verhaal kunnen vertellen. De emotionele, in authenticiteit badende, maar vooral vertrouwend in de oren klinkende stem van Alyssa maakt van ‘Glory Bound’ zowel op instrumentaal, als op vocaal vlak een uiterst genietbaar album. Een album dat door de vele gastmuzikanten zeker een extra cachet kreeg. Als een rit op een hotsende, botsende, met vooroorlogse houten banken voorziene trein je niet deert, ga dan samen met The Grahams aan boord. A splendid time is guaranteed!

Lambert Smits (4)

'Glory Bound’ is not just a CD. It is also the soundtrack of the musical documentary ‘Rattle The Hocks’, which tells the relationship between the railways and American roots music. The train makes a stop at the places that were inspiring for the musical predecessors of the Grahams. The Grahams as well as the guest musicians, particularly the emotional voice of Alyssa Graham, make ‘Glory Bound’ a breathtaking trip through the rich landscape of American roots music. Get On Board!

The Brazilionaires: Algo Diferente

19/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Euforia
Venetian Blinds
Blue October
Tudo Bem
La Libertad
Linger
She’s Electric
Lullaby to the Sun
Amor Misterioso
Follow You
Take Off
The Encounter

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
888295311045

Distributie
CD Baby

Website Artiest
The Brazilionaires

In 2013 besprak ik hier de debuut EP van de Amerikaanse band The Brazilionaires, met hun swingende, zonnige, Zuid-Amerikaanse muziek, die mij aansprak. De groep bestaat uit zangeres Dove Benoit en gitarist Rico Wayne Johnson, die ruggensteun krijgen van verschillende sessiemuzikanten zoals o.a. bassist Andy Crawford, trompettist Todd Kelly, drummer Tom Marko, pianist Mike Nellas, fluitist Carlos Bopp, enz. Nu is hun eerste “full” album uit, waarvoor Johnson samen met D. Pratt alle songs schreef, behalve twee. Je hoort hier jazzy nummers met bossa nova’s en samba’s en andere Latin grooves. Zo opent “Euforia’ met een opgewekte samba, terwijl ‘Venetian Blinds’ mij meer doet denken aan tango. ‘Blue October’ is een heerlijke, ingetogen bossa nova, gevolgd door de samba terugkeert op ‘Tudo Bem’. ‘La Libertad’ doet je heupwiegen in alle vrijheid, en op ‘Linger’ mijmer je over een afwezige geliefde. ‘She’s Electric’ is meer pop, waarna het zonnige ‘Lullaby to the Sun’ de zon in slaap wiegt. Daarna komt het opwekte ‘Amor Misterioso’, gevolgd door de melancholische, maar zalige bossa nova ‘Follow You’. Met ‘Take Off’ keert de samba weer, maar ‘The Encounter’ sluit af met een toevallige ontmoeting tussen twee oud-geliefden. Deze cd biedt weerom aanstekelijke Braziliaanse en andere Latin muziek, die liefhebbers van opgewekte, zonnige muziek zeker zal aanspreken!

Patrick Van de Wiele (4)

This album offers again infectious Brazilian and other Latin Music, that will certainly attract lovers of joyous, sunny Music!

Canned Heat: Songs From The Road

19/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks CD:

On The Road Again
Time Was
Don’t Know Where She Went (She Split)
Nighthawk
So Sad (The World’s In A Tangle)
Going Up The Country
Oaxaca
Chicken Shack Boogie
Future Blues
Cristo Redentor
Amphetamine Annie
Rollin’ And Tumblin’
Let’s Work Together
Euro Boogie

Tracks DVD:

On The Road Again
Time Was
I’m Her Man
Don’t Know Where She Went (She Split)
Nighthawk
So Sad (The World’s In A Tangle)
Going Up The Country
Oaxaca
Chicken Shack Boogie
Have A Good Time
Future Blues
Cristo Redentor
Amphetamine Annie
Rollin’ And Tumblin’
Let’s Work Together
Euro Boogie

Platenlabel
Ruf Records

Labelnummer
RUF 1218

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Canned Heat

De legendarische band Canned Heat hoeft, en dan vooral bij onze oudere bezoekers en lezers, alvast geen introductie meer. De beste boogieband in de muziekgeschiedenis heeft uiteraard heel wat personeelswisselingen gekend, maar drummer Fito de la Parra en bassist Larry Taylor zijn inmiddels de enig overgebleven originele oudgedienden. Nu behoren de New Orleans inheemse Dale Spalding (harp, vocals) en John Paulus (gitaar) tot de recentste reïncarnatie van de band.
Dale Spalding vervangt Harvey ‘The Snake’ Mandel die nog steeds herstellende is van een zware ziekte. Het nieuwste deel van de Ruf Records serie ’Songs From The Road’ is dus weggelegd voor Canned Heat. Zowel de CD als de DVD werden live ingeblikt in de Harmonie in Bonn op 16 maart 2015, en het concert staat in het teken van de ‘50th Anniversary Tour‘. Een tot in de nok gevulde zaal Harmonie kon dus genieten van een groots spektakel. De show opent met hun signaturensong ’On The Road Again’. Deze tijdloze klassieker heeft gelukkig nog niets van zijn groove verloren, al heeft Fitto’s stem toch wel wat van zijn glorie verloren. Maar dat merken we gelukkig minder bij ‘Going Up The Country’. Verder vinden we alle grote klassieker die de band in hun rijke geschiedenis registreerden. En zowel Spalding harptunes als Paulus gitaarriffs komen aardig in de beurt van het originele stuff. In het opwindende ‘Don’t Knwo Where She Went’ (She Split) ruilt Larry Taylor zijn basgitaar om voor zijn elektrische tegenhanger, en dat geeft vuurwerk. Taylor geeft les in West Coast jump en puurt enkele hoogstaande riffs uit zijn snaren. En dat doet hij nog eens fijntjes over in ‘So Sad’ (The World’s In A Tangle) Op de DVD merken we twee extra nummers op, namelijk ’I’m Her Man’ en ’Have A Good Time’. Die opnames werden geproduceerd door Christian Wagner, en die was destijds mede verantwoordelijk was voor het immens populaire Rockpalast op de Duitse omroep.

Philip Verhaege (4)

Songs From The Road and Canned Heat is a musical historical period piece. Though I prefer anyway their original albums. If you wanna Boogie…Let's Boogie !

Charlie Sayles and The Blues Disciples Featuring Tony the Legend Fazio

18/8/2015

Tracks:

Those Things Of Old
Jesus Christ
New Day Coming
These Chains
Vietnam
Everybody’s Got Something To Say
Arella
I Don’t Want To Die
Laughin and Grinnin
Grean Peace

Platenlabel
Fetal Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Webside Artiest
Charlie Sayles

Jawel, de volledige titel van de jongste cd van Charlie Sayles is ‘Charlie Sayles and The Blues Disciples Featuring Tony the Legend Fazio’.
Tom Fazio is de gitarist van de band, terwijl Greg Phillips achter de drumkit heeft plaats genomen.
Charley Sales, afkomstig uit Maryland, is een bijzonder scherpe harmonica speler en hij fluistert zich een weg doorheen tien tracks die blijkbaar in de eerste plaats Onze Heer Jezus Christus moeten behagen, op track twee ‘Jesus Christ’ zelfs op het hilarische af.
Charlie Sayles start nochtans hoopvol met ‘Those Things Of Old’, waarbij de tekst gebaseerd is op psalm 78.
Ik heb altijd enige moeite met al die sacred stuff, maar dit kan ook aan mij liggen. Al de tracks komen uit de pen van Charlie Sayles gekropen en ze klinken zeker niet slecht, alhoewel Charlie Sayles nu ook niet die fantastische zanger is. Zoals ik al zei, hij fluistert meer dan hij zingt en de ganse cd laat mij met een bubbel gevoel achter.

Ivan Van Belleghem (3)

Charlie Sayles whispers the sacred blues.

The Aaron Clift Experiment: Outer Light, Inner Darkness

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Kissed By The Sun
Locked
Fragments Of Sleep
Your Arms Hold Them To The Dark
Aoide, Goddess Of Song
The Last Oasis
Moonscape
Bathed In Moonlight
Your Arms Hold Them To The Dark (Acoustic)
Kissed By The Sun (Single Version)

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
The Aaron Clift Experiment

The Aaron Clift Experiment moet wel een pretentieloos bandje zijn. Wanneer je in Austin, hun thuisbasis, de honderden clubs afschuimt (al dan niet bezopen) zijn de progbands dun gezaaid. Alles is natuurlijk tijdsgebonden, ook het toevallige moment dat je als Europeaan verdwaalt in Sixth Street. Jammer, want ik had Aaron wel eens live willen ontmoeten om te peilen naar zijn muzikale roots.
In 2012 bracht zijn band hun eerste album uit, Lonely Hills. Een uitgebalanceerd debuut met ‘Shipwrecked’ als hoogvlieger en zeer positief onthaald.
En nu, 2015, is er dus eindelijk hun lang verwachte opvolger Outer Light, Inner Darkness. Ook hier borduren ze verder op hun geijkte stramien: een mix van rockinvloeden kneden tot een h(oor/eer)lijk geheel. Natuurlijk niet bijster origineel wanneer je elementen van Genesis, The Passions of Porcupine Tree ontdekt. Maar Aaron slaagt er wel in om onmiddellijk je interesse te wekken. Het album start dan ook met een aantal typische progrock songs met veel ritme-breaks, wat loeiend gitaarwerk afgewisseld met intiem baswerk of pianospel. Geen discussie over de virtuositeit van de bandleden. In het 7min. 40s durende openingsnummer ‘Kissed by the Sun’ ondersteunt een klassieke viool de aanstekelijke drive, wordt je verrast door een bas-solo en het zuivere gitaarspel van Eric Gutierrez. Wat echter niet altijd opgaat voor de zangkwaliteiten van Aaron himself, maar dat kan ook aan mijn subjectief gehoor liggen. Na verloop van tijd bekruipt het gevoel dat er iets teveel op het sentiment wordt gewerkt met lange zangpartijen, weliswaar rijkelijk omkaderd. Maar laat je niet beïnvloeden, luister vooral zelf even naar ‘Moonscape’.
Na het herbeluisteren toch even ootmoedig toegeven dat ‘Outer Light, Inner Darkness’ rijpt als goede wijn. Een conceptalbum waarin een verborgen dualiteit schuilt? Interesting!
Line-up:

Aaron Clift (vocals,keyboards)
Eric Gutierrez (guitar)
Joe Resnick (drums)
Devin North (bass)

Soulstack: Soulstack

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Just don’t call it the blues
Can’t take it with you
Little fire alive
Lot of good men
Poison headache
Tip of my tongue
No man’s land
Love thing
Real bad feeling
Time don’t wait

Platenlabel
Stack-o-soul records

Labelnummer
Stack-o-soul 131977

Distributie
Onbekend

Promo-agent
Tom Bona Marketing

Website Artiest
Soulstack

Het Moulin Blues festival in Ospel stelt elk jaar een verrassend programma samen met gevestigde waarden, maar vooral ook met ‘ontdekkingen’ en veelbelovende, al dan niet, nieuwe artiesten of bands. Begin mei dit jaar mochten we genieten van John Knight & Soulstack. In hun deelgenre van de (rhythm ‘n’) blues, wordt het niet ‘ver-rockt’ zoals ik ergens las, maar verder uitgebreid en verrijkt, zoals dat al 70 a 80 jaar evolueert.
Deze Canadese band verbaasde en verraste het publiek met hun versie van southern rock, soul en rhythm ‘n’ blues. Het was echt genieten!
Hun derde album, simpel ‘Soulstack’ genoemd, ligt volledig in de lijn van de verwachtingen na het optreden in Ospel. Het album werd live opgenomen op analoge tape en dat hoor je ook! Het geluid is warm, aanstekelijk en toch aangenaam helder.
Frontman gitarist John Knight en toetsenist Mark Wessenger schreven samen alle tien songs.
Dit genre leeft erg tegenwoordig. Kijk maar naar het succes van Vintage Trouble, Curtis Harding, The Monophonics, Gary Clark Jr. en The Delta Saints, om er maar een paar te noemen. Iedereen weet dat de meest interessante muziek voortvloeit uit combinatie van verschillende bestaande stijlen of, in mindere mate, het doordrijven naar de uitlopers of extremen van dat genre. Dan ontstaan er nieuwe, spontane dingen die voor een unieke invalshoek zorgen. Zo is dat ook bij Soulstack, die southern rock, soul, gospel, blues, bluesrock, rhythm ‘n’ blues en rock ‘n’ roll vermengen tot één coherent geheel. Allemaal deelgenres of uitlopers van het vruchtbare blues-genre.
De ‘Soulstack’-cd opent met een funky jaren zeventig southern rocksong met de toepasselijke titel ‘Just don’t call it the blues’. Deze ‘roadsong’ is heerlijk om mee te brullen achter het stuur. Je voelt direct dat het hier om doorgewinterde muzikanten gaat, die weten wat ze willen en aankunnen. De Hammondsolo van Wessinger zet de song in vuur en vlam.
‘Can’t take it with you’ is weer een meezinger die stilzitten onmogelijk maakt. Het ingetogen ‘Little fire alive’ begint een beetje als het overbekende ‘Stand by me’, maar gaat snel over in een ingetogen maar catchy schuifelaar met een prachtig refrein. De verschillende stemmen (de hele band backt de lead) smelten samen met de rauwere stem van John Knight. Bij alle songs zijn de zangpartijen zorgvuldig uitgewerkt en harmonisch geslaagd.
Bij ‘Lot of good men’, met een heerlijke back beat, ga je automatisch bewegen. De gitaar- en Wurlitzersolo zijn een prachtig extra’tje. ‘Poison headache’ met een heerlijk funky ritme van drummer Tom Bona klinkt zeer dynamisch en overtuigend. ‘Tip of my tongue’, een heerlijke southern rockballad heeft een meerstemmig meezingrefrein. ‘De ietwat ruigere rocker ‘No man’s land’ is een klap in je gezicht en de Hammondsolo betoverend. De gitaren ‘twinnen’ als bij Eagles of Thin Lizzy. Lang geleden dat een band dat nog deed.
‘Love thing’ is Hammond gedreven jaren zeventig soulrock en ‘Real bad feeling’ is een combinatie van Fisher Z en Eagles. Laten we zeggen, een Tom Petty-achtig nummer met een Eagles chorus. ‘Time don’t wait’ is een countryrock ballad en een waardige afsluiter van deze sterke cd.
Line-up:

John Knight (lead zang, gitaar, baritongitaar)
Mark Wessenger (Piano, orgel)
Chris Latta (gitaar, baritongitaar)
Darryl ‘Harpo’ Peterson (bas)
Tom Bona (drums, persussie)

Peter Jacobs (4½)

Millpond Moon: Time To Turn The Tide

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Forever Young
Time To Turn The Tide
Wind Of Plenty
Lena Baker
All LA Glory
Modi
Kitty Cat
No Man’s Land
Wayfaring Stranger
My Father Used To Say

Platenlabel
Tipokia records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Millpond Moon

Rune Hauge (gitaar, dobro, zang) en Kjersti Misje (gitaar, zang) zijn een Noors duo. Ze maken Americana, singer-songwriter folk en bluegrass. Dit is een volledig akoestische cd geworden, met 7 songs geschreven door Hauge, één traditional (‘Wayfaring stranger’) en twee covers van niemand minder dan Bob Dylan (‘Forever Young’) en Robbie Robertson/The Band (‘All LA glory’).
Hauge en Misje worden bijgestaan door muzikanten uit het Noorse Bergen, maar ook door de Amerikanen Kenny Malone (percussie), Rickie Simpkins (viool) en Ronnie Simpkins (contrabas). Hauges stem is vrij zacht met een beetje gruis. Maar Misjes stem is een ander verhaal. Veel te zoet en veel te ijl, gewoon té lief en meisjesachtig. Je moet ervan houden... Hun stemmen passen wel bij elkaar, maar de samenzang is af en toe rommelig en hapert voortdurend omdat hun timing niet gelijk loopt en ze soms dezelfde noten zingen.
Het is een zeer rustig ingetogen album dat je zeker niet moet beluisteren als je een zware dag hebt gehad, want dan val je zeker en vast in slaap. Daarom klinkt deze cd heel onopvallend.
Pas op, het zijn goede songs gebracht door een stel formidabele muzikanten, maar jammer genoeg nietszeggend. Het lijkt wel of ze een cd countrymuzak hebben opgenomen. Bovendien is het meest catchy nummer, ‘Kitty cat’ uitermate irritant te noemen, omdat Kjersti met haar ijl stemmetje zo’n 50 keer ‘kitty kitty cat’ zingt, wat danig op de zenuwen begint te werken…

Peter Jacobs (3)

This is Rune Hauge and Kjersti Misje’s (Millpond Moon) second album. These are good songs and covers, brought to you by incredible musicians. But the cd is so laid back and therefore meaningless, it will be forgotten soon. Though it’s a cd you could listen to relax after a days’ hard work. But I bet you’ll fall asleep before the album is finished.

Leroy Powell and The Messengers: The Overlords of the Cosmic Revelation

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Weightlessness
Time Flies
King Kong
The Overlords Of The Cosmic Revelation
Rising
Brave New World
Lost In The Future
Liz
Brainscan
Star
Death Machine
Checking Out

Platenlabel
Cleopatra Records

Labelnummer
CFLP 2178

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Leroy Powell

De Amerikaan Leroy Powell doet qua muziek al gans zijn leven eigenzinnig zijn ding. Hij werd geboren in Redlands, Californië, en leerde gitaar spelen op een dieet van rock, blues en traditionele country. Nadat hij in verschillende combo’s meegespeeld had, proefde hij voor het eerst van het succes toen hij samenging met Shooter Jennings. Naast gitaarwerk verzorgde hij daar arrangementen en songwriting. Zo pende hij de live favoriet ‘Busted in Baylor County’, met een hoofdknik naar Black Sabbath. Na enkele jaren verliet hij de band om zijn eigen groep op te richten, Leroy Powell & the Messengers. Die band maakte wat albums in verschillende bezettingen. Leroy verkaste naar Nashville en de band werd herleid tot een trio. Daaruit ontstonden 2 albums: ‘Atlantis’ en ‘The Snowblind Moonshine Deathride’. Je kan die omschrijven als een mix van ZZ Top met metal uit de jaren ’70, of als country met een dosis psychedelica. Na een tournee in 2011 ontbond hij de groep en richtte The Stone Jack Ballers op. Met die groep kwam er ook een nieuwe sound. Nu is er een album uit met zijn oude band, waarop Leroy het in de ruimte zoekt met hints van psychedelica uit de jaren ’60. Zo bekom je een alt country album, met het verhaal van een groep rebellen die op de vlucht zijn voor de Cosmic Overlords. ‘Weightlessness’ zet de toon met akoestische gitaar en een radiostem, die doet denken aan Bowie’s Major Tom. Daarentegen is ‘Time Flies’ echte rock uit de jaren ’70 die me doet denken aan Kansas en The Doobie Brothers. Daarna is ‘King Kong’ aan de beurt met een stampende boogie. De titeltrack volgt uiteraard het concept volledig, waarna ‘Rising’ doet denken aan Bob Seger. Een instrumentaal intermezzo komt er met ‘Brave New World’. Daarna is het meer metal met ‘Lost In The Future’, gevolgd door de kosmische metal rock van ‘Liz’. Nog meer instrumentaal werk met ‘Brainscan’, à la Pink Floyd. ‘Star’ is kosmische country, met een Moog. Het tempo gaat naar benden op de metalballade ‘Death Machine’, terwijl ‘Checking Out’ afsluit. Een heus concept album met sciencefiction inslag, dat moeilijk in een vakje te stoppen is. Ik hou het op alt country met psychedelica.

Patrick Van de Wiele (4)

A concept album with a science fiction theme, difficult to categorize. For me it’s alt country with psychedelic influences.

Jay Gordon and Blues Venom: Woodchoppers Ball

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

The Stinger
Hobo Hilton
Chainsaw Boogie
Stranger Blues
Voodoo Woman
Travelin’ Riverside Blues
Pain
Message To Collins
Drippin’ Blues
Pure Grain Alcohol
Blues Venom
Original Sin

Platenlabel
Shuttle Music

Labelnummer
SHU14115

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Frank Roszak

Website Artiest
Jay Gordon

Jay Gordon is afkomstig uit Chicago maar verblijft sinds sinds zijn prille jeugd in Los Angeles. Samen met zijn band Blues Venom gaat hij geweldig te keer op zijn splinternieuw album ‘Woodchoppers Ball’. Het is een lekker rauw plaatje geworden. Reeds vanaf track één ‘The Stinger’ is het prijs. Ook heel sterk is ‘Hobo Hilton’ waarin hij ons vanuit zijn weinig benijdenswaarde positie ons meeneemt voor een ‘sight seeing tour’ doorheen Los Angeles.
‘Message To Collins’ is een spannend instrumentaalje dat werd opgedragen aan Albert Collins.
Sharon brengt nieuw vocaal nieuw leven in Koko Taylor’s ‘Voodoo Woman’. De saxklanken die je in dit nummer kunt horen worden geproduceerd door ene Mario Ramirez en dit is het jongere broertje van Ritchie Valens.
Er werden nergens scherpe kantjes afgeveild en zo komt het messcherpe gitaarspel van Jay Gordon goed tot zijn recht. Zijn versie van ‘Travelin’ Riverside Blues’ is zondermeer subliem.
‘Woodchoppers Ball’ is in ieder geval een schitterend plaatje geworden met twaalf lappen onversneden blues.

Ivan Van Bellghem (4½)

‘Woodchoppers Ball’ by Jay Gordon and Blues Venom is among the best records I've received so far this year.

Jai Malano: Rocket Girl

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

You Made Me Love You
Learn About A Man
Don’t
Rocket Girl
Hound Dog….Take 1
Johnny Knows
Matchbox…I’m Gonna Forget About You
Schnick-Schnack-Boogie
So Good To My Baby
Tell Me
Let Me Be
Ain’t I A Mess

Platenlabel
Rhythm Bomb Records

Labelnummer
RBR5758

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Jai Malano

Wanneer dames zich op het bluespad begeven, doen ze dat al te vaak als gitarist/vocalist met een door messcherpe gitaarsolo’s doorspekte bluesrock. Eventjes leek het erop dat we de krachtige zwarte stemmen van o.a. Etta James en Big Mama Thornton , enkel nog via plaatopnames konden beluisteren. Gelukkig komt daar nu verandering in met de uit Austin, Texas komende Jai Malano. Jai zit nog maar goed vijf jaar in het vak, en toch klinkt ze erg ervaren. In juli 2010 deed ze haar eerste optreden met haar toenmalige band The Royal Rhythmaires. Muzikale meningsverschillen deden Malano al vlug besluiten om het solo te proberen, en eerlijk gezegd, een beter besluit had ze niet kunnen nemen. Jai bespeelt geen instrument…..of toch? Haar stem is haar instrument en wat voor eentje. Malanos stem is krachtig, ruw, rauw, schurend, maar vooral erg melodieus. Haar label Rhythm Bomb bracht haar in contact met de Franse band, Nico Duportal And His Rhythm Dudes. Duportal is alom gekend als een veelzijdig muzikant. Rhythm & blues, early rock & roll, swing en zelfs jazz hebben geen geheimen voor deze schitterende gitarist. Bovendien behoren de blazers in de Rhythm Dudes , momenteel tot de Europese top. Beter kon Malano het niet treffen. Op ‘Rocket Girl’ zijn Nico Duportal And His Rhythm Dudes niet alleen haar begeleidingsband. Nico nam ook plaats in de producerstoel en de voltallige band zorgde voor de arrangementen van de 8 door Jai gepende songs. En ook als songschrijver slaagt Malano met vlag en wimpel. Alhoewel ze nog maar in de dertig is, ademen haar nummers ontegensprekelijk de sfeer van de rokerige clubs uit de hoogdagen van de rhythm & blues. Na een jazzy gitaarintro van Duportal neemt de swingende titeltrack je mee voor een ruimtereisje naar planeet Malano. ‘Johnny Knows’ is dan weer een tegelplakker van formaat, zoals je in de fifties wel op iedere jukebox eentje aantrof. En als je bij het rockende ‘ Learn About A Man’ kan blijven stilzitten, lijkt een doktersbezoek noodzakelijk.
In ‘Ain’t I A Mess’ van Joe Tex steekt ze zelfs de jonge Tina Turner naar de kroon, en de manier waarop ze ‘Hound Dog’ aanpakt, is enkel maar voor de grote talenten weggelegd. Samen met Nico Duportal And His Rhythm Dudes levert Jai Malano een solodebuut af om van te snoepen.
Malano is een verademing in bluesland, dat is een feit. Laat ‘Rocket Girl’ een eerste kennismaking zijn met de krachtigste, rauwe soulstem van de laatste jaren en laat een liveperformance van deze dame zeker niet aan je neus voorbijgaan. Neem dit maar onvoorwaardelijk aan, want wij zagen Malano onlangs reeds aan het werk op Sjock.

Lambert Smits (5)

For those who thought that the powerful, raw voices of Etta James and Big Mama Thornton belonged to the past, are totally wrong. The black young Jai Malano has such a powerful, raw and rough soul voice that she is a worthy successor for James or Thornton. With Nico Duportal and his Rhythm Dudes as backing band, Malano brings authentic swinging rhythm & blues and early rock & roll like you did not hear the last few years. Malano is undoubtedly the future of the rhythm and blues!

Jack Tempchin: Room To Run (EP)

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Room To Run
Jesus And Mohammed
The High Cost Of Hate (Let’s Make Some Lawyers Rich)
Summertime Bum

Platenlabel
Blue Elan Records

Labelnummer
BER 1004

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Jack Tempchin

Singer-songwriter en gitarist Jack Tempchin is vooral bekend omwille van de songs die hij schreef voor de Eagles. Daarna, toen die band een pauze nam van 1980 tot 1994, schreef hij songs, samen met Glenn Frey. Maar hij componeerde ook voor Johnny Rivers, Emmylou Harris, The Paladins, Candye Kane en Tom Waits. Hij toerde veelvuldig met Ringo Starr, Jackson Browne, Eagles, Poco, Chicago, Al Kooper, Dolly Parton, Emmylou Harris en vele anderen.
Van 1977 tot nu bracht hij ook 9 solo-albums uit. Dit mini-album (vier songs) is eigenlijk een voorproefje (en promo cd’tje) voor de, ook dit jaar verschenen album ‘Learning to dance’. En je hoort het vanaf de eerste noten, dit is puur vakmanschap.
‘Room to run’, een vloeiend folkrocknummer over zijn verhouding met vader Tempchin en zijn eigen vaderschap heeft een pakkende tekst en een bijpassende melodie. ‘Jesus and Mohammed’ is een sfeervol ietwat zweverig nummer met een uitermate actuele tekst over een gesprek tussen Jezus en Mohammed. Meer moet ik daar niet van zeggen. Dit is klasse!
‘The high cost of hate (let’s make some lawyers rich)’ is een uptempo countryrocksong die zo in het repertoire van Bruce Springsteen zou passen. De titel zegt genoeg. Het gaat over een scheiding. De viool klaagt net zo hard tot je niet meer om de woorden van Tempchin heen kan. Het akoestische ‘Summertime bum’ is pure countryfolk. Het is melodieus, intelligent, strelend zacht en vervoerend. Heerlijk!

Peter Jacobs (4)

‘Room to run’ is a fluent folkrocksong about his father and his own fatherhood. It has meaningful lyrics and a matching melody. ‘Jesus and Mohammed’ is an attractive, somewhat floating song with contemporary and current topic lyrics. This is superb. ‘The high cost of hate’ a divorce song, is up tempo countryrock. This song would fit into Bruce Springsteen’s setlist. The title says enough and the violin grumbles just enough so you can’t get around Tempchin’s words. The acoustic ‘Summertime bum’ is pure country(folk). It’s melodious, intelligent, smoothly caressing and ravishing!

Iron Butterfly: Ball / Metamorphosis

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
Ball

In The Time Of Our Lives
Soul Experience
Lonely Boy
Real Fright
In The Crowds
It Must Be Love
Her Favorite Style
Filled With Fear
Belda-Beast

Metamorphosis

Free Flight
New Day
Shady Lady
Best Years Of Our Life
Slower Than Guns
Stone Believer
Soldier In Our Town
Easy Rider (Let The Wind Pay The Way)
Butterfly Bleu

Platenlabel
BGO Records

Labelnummer
BGOCD1193

Distributie
Proper Music Distribution

Website Artiest
Iron Butterfly

Weinig groepen zijn zodanig met één song verbonden als Iron Butterfly. Wat ‘Get Ready’ voor Rare Earth is, betekent ‘In-A-Gadda-Da-Vida’ voor Iron Butterfly. ‘In-A-Gadda-Da-Vida’ heette oorspronkelijk ‘In The Garden Of Eden’ maar zanger/toetsenist Doug Ingle verhaspelde het in de studio tot het inmiddels overbekende ‘In-A-Gadda-Da-Vida’. Voor de één was het nummer één van de toppers van de psychedelische muziek uit de sixties, terwijl een ander het complete onzin vond. Wat er ook van is, feit is dat het gelijknamige album uit 1968, waarop het nummer de volledige B kant in beslag nam, het eerste platina album in de VS werd.
Op het nu door BGO Records uitgebracht schijfje worden 2 latere albums van de band samengebracht. Het eerste is het in 1969 verschenen ‘Ball’ met Erik Keith Brann (gtr, voc), Ron Bushy (drums, percussie), Lee Dorman (bass, backing voc) en Doug Ingle (keyboards, voc). ‘Ball’ klinkt een stuk melodieuzer dan hun signature song ‘In-A-Gadda-Da-Vida’ dat gekenmerkt werd door het gebruik van een kerkorgel,een heftige groove, een lange drumsolo en vooral een nietszeggend refrein. ‘Ball’ was goed voor een derde plaats in de US charts. De opener, de psychedelische ballade ‘In The Time Of Our Lives’ en het door zware bas gedragen ‘Soul Experience’ wisten zich zelfs in de Amerikaanse top 100 te nestelen. Het meest toegankelijke nummer is het intieme ‘Lonely Boy’, terwijl ‘Her Favorite Style’ laat horen dat Iron Butterflys opwarming voor groepen als Jefferson Airplane en The Doors, sporen heeft nagelaten. Afsluiten doen de Butterflys met het muzikaal psychedelisch trippende ‘Belda-Beast’. Net als op hun voorganger ‘In-A-Gadda-Da-Vida ‘ zijn de fuzzy gitaar, het kerkorgel en de zware baslijnen ook de basisingrediënten van ‘Ball’.
Een jaar later, in 1970 werd ‘Metamorphosis’ ingeblikt, en grepen er indringende veranderingen plaats. Erik Brann verliet de groep nog voor de opnames plaatsvonden en wanneer het album klaar was, gaf ook Doug Ingle er de brui aan. Dit laatste zou de groep nog moeilijk te boven komen. Brann werd vervangen door Mike Pinera en gitarist Larry ‘El Rhino’ Reinhardt kwam de band versterken. Op de hoes van ‘Metamorphosis’ werd de band trouwens aangekondigd als Iron Butterfly With Pinera & Rhino. Als producer werd Richard Podolor aangetrokken, die zijn sporen reeds verdiende met opnames van Steppenwolf, Bread en Three Dog Night. Het album kon niet tippen aan het succes van ‘Ball’ en bereikte slechts de 16de plaats in de hitlijsten, wat overigens nog niet zo slecht was. Het album is tot de laatste groef gevuld met goede teksten, knappe riffs en hooks en behoort tot Butterflys beste 70’s American Rock Albums. De eerste track, het amper 50 seconden durende ‘Free Flight’ lijkt sterk op de laatste ontbrekende maten van ‘Belda-Beast’ waar ‘Ball’ mee eindigde. Ook slaat de band een nieuwe muzikale weg in met de akoestische ballade ‘Slower Than Guns’. Rocken doen de heren vooral op ‘New Day’ en killer rocker ‘Easy Rider (Let The Wind Pay The Way)’, was de bands grootste hitsingle. ‘Metamorphosis’ is tevens gekend voor het gebruik van de talk box en dit geruime tijd voordat Peter Frampton ze ontdekte. Het op één seconde na 14 minuten durende‘Butterfly Bleu’ sluit af en vertoont, met uitzondering van de tijdsduur geen enkele overeenkomst met ‘In-A-Gadda-Da-Vida’, maar laat wel een uitstekend musicerende en vooral muzikaal geëvolueerde Iron Butterfly horen.
Klinkt de psychedelische rock van Iron Butterfly gedateerd? Zeker niet als je de hoogdagen van het genre bewust beleefde.

Lambert Smits (4½)

Iron Butterfly is best known for their song ‘In-A-Gadda-Da-Vida’. ‘Ball’ which was recorded a year after ‘In-A-Gadda-Da-Vida’ sounds much more melodic, although fuzzy guitars, a church organ and a heavy bass still form the basis of Butterfly’s music. With ‘Metamorphosis’ the band presents itself more as a 70 'American rock group. ‘Ball’ and ‘Metamorphosis’ are two fine albums from a great psychedelic band from the sixties.

V.A.: BLUES FROM THE HERTS

18/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Intro – Come & Gone (Marty Robinson)
American Blues Cheese (Neil Stanton)
Don’t Ask For This (Richie Metcalfe)
This Old Dog (John Verity)
City Lights (Rebecca Madden)
Upewe! (The Umoza Project)
Signals, Sights and Bright Lights (Tom Craven)
Please Be Careful (Gavin Beckwith)
Twisted Town (Hidden Jules)
Blues From The Heart (Jim Kirby)
London Blues (Bernie Devine)
The Hand From The Sky (Jay Semko)
Fold Me Up (April Blue)
All Fall Down (Dunx)
Squeaky Doors (Stuart O’Connor)

Platenlabel
Nub Country Records

Labelnummer:
Zonder Nummer

Distributie
Amazon

Website Sane
Sane

Overal ter wereld is er wel een organisatie die zich belangeloos wil inzetten voor diegene die getroffen worden door een of andere ziekte. In het Verenigd Koninkrijk hebben ze daarvoor SANE.
Sane is een organisatie die het leven van patiënten, getroffen door een welbepaalde ziekte, terug wat levenskwaliteit probeert te geven en dit eveneens ook voor familie en vrienden. Hun doel bestaat erin persoonlijke bijstand te verlenen op zowel emotioneel als psychologisch vlak en dit 365 dagen per jaar.
Enkele blues artiesten, onder wie Jim Kirby, hebben het idee opgevat om deze organisatie ook financieel te steunen door een album op de markt te brengen met 15 bluestracks van diverse artiesten. Een nobel doel en dus meer dan reden genoeg om het album eens onder de loep te nemen.
Een verzameling van diverse stijlen, van akoestisch tot elektrisch en met toch wel een aantal nummers die meer dan het beluisteren waard zijn zoals Neill Stanton’s ‘American Blues Cheese’. Een album dat door zijn diversiteit aan blues bij iedere (blues) liefhebber in de smaak zal vallen. Van traditionele blues, zoals John Verity’s ‘This Old Dog’ tot aan de blues die dan weer meer aanleunt bij singer-songwriters op ‘City Lights’ van Rebecca Madden.
‘Blues From The Heart’ is het nummer waarmee Jim Kirby iedereen de vraag stelt “…have you ever…?” Met ‘London Blues’ wordt op een Snowy White getinte manier blues gebracht door Bernie Devine. Hij is het levende bewijs dat de blues in de UK ook melancholisch kan zonder dat de volumeknop zonder pardon de hoogte ingaat. Met andere woorden, de decibels hoeven hier niet te stijgen om te overtuigen! Ook The Umoza Project laat hier met ‘Upewe!’ een aangename, exotische blues horen.
Voor liefhebbers die graag de blues eens vanuit een ander standpunt willen beluisteren, is dit de uitgelezen kans om ook eens minder gekende artiesten (toch in onze contreien) te leren kennen en zo ook een goed doel steunen.

Freddy Vandervelpen (5)

Dusty Springfield: Come for a Dream: The U.K. Sessions 1970-1971

17/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

A Song For You
Mixed Up Girl
Wasn’t Born To Follow
Sweet Inspiration
Yesterday When I Was Young
Let Me Down Easy
Come For A Dream
Girls It Ain't Easy
See All Her Faces
Crumbs Off The Table
What Are You Doing The Rest Of Your Life?
How Can I Be Sure
Goodbye
Girls Can't Do What The Guys Do
I Start Counting
Go My Love
O-o-h Child

Platenlabel
Real Gone Music

Labelnummer
OPCD-8905 RGM-0383

Distributie
Real Gone Music

Website Artiest
Dusty Springfield

Wijlen Dusty Springfield was de grootste vrouwelijke blue-eyed soulzangeres ooit, dat staat buiten kijf. Tijdens de periode 1968-1971 toen ze materiaal opnam voor Atlantic Records in de USA, bleef ze tevens materiaal opnemen in de UK, dat op Philips Records uitgebracht werd. Atlantic kreeg de rechten om dat Brits materiaal ook uit te brengen, maar focuste zich op haar Amerikaanse output. Zo bleven die opnamen tot in de jaren ’90 liggen, maar ze werden verspreid over diverse compilaties, en nooit compleet samengebracht. Nu, enkele maanden na ‘Faithful’, werden alle verweesde opnames samengevoegd op deze compilatie. Het moest een compleet album vormen, plus enkele singles en “outtakes”. Dusty covert hier rock, pop en soul, zoals de ballade ‘A Song for You’ van Leon Russell, up-tempo soul ‘Mixed Up Girl’ van Jimmy Webb, ‘Wasn’t Born To Follow’ van Gerry Goffin & Carole King, Charles Aznavour's ‘Yesterday When I Was Young’, ‘Let Me Down Easy’, bossa nova ‘Come for a Dream’ van Antonio Carlos Jobim, The Honey Cone's ‘Girls It Ain't Easy’, Michel Legrand/Alan & Marilyn Bergman's ballade ‘What Are You Doing the Rest of Your Life?’, The Rascals' ‘How Can I Be Sure’, Betty Wright's ‘Girls Can't Do What the Guys Do’ enz. Een compilatie die ik niet genoeg kan aanbevelen, want Dusty is hier op haar best. Kopen dus!

Patrick Van de Wiele (4½)

A compilation I can’t recommend enough, because Dusty is here at her very best. Buy it before it’s too late!

David Michael Miller: Same Soil

17/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

All The Blues To You
Just Ride
Got Them Blues
Friend Of Mine
Doing Me In, Doing Me Wrong
Shoes To Shine
Needle To The Wheel
If’In You Hear Me
Born To Lose
Too Early In The Morning
Man’s Got Things To Do

Platenlabel
Food For The Soul Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Promo-agent
Frank Roszak

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
David Michael Miller

David Michael Miller groeide op in Allengany County ten zuiden van Buffalo, NY.
Op zeer jonge leeftijd begon hij met zingen in de plaatselijke kerk. In zijn tienerjaren werd hij beïnvloed door een scala aan diverse muziekstijlen, hij leerde piano en saxofoon spelen maar koos uiteindelijk voor de gitaar. Hij was steeds geobsedeerd door blues, R&B en soulklanken. Toch raakte hij in Nashville even gedegouteerd door de muziek. Maar gelukkig hield de kerk hem verbonden met de muziek. In 1995 richtte hij de groep Painted By Moses op. De band had enkele succesvolle singles en speelde op heel wat festivals van West New York tot Chicago.
Na jaren van gospel muziek te hebben gespeeld evolueerde Millers evangelische gedachtegang naar een meer blues en soul georiënteerde interesses. En dat heeft hem geen windeieren gelegd. Niet veel later richtte Miller samen met zijn zoon Joshua en zijn neef Nick Peterson de band Beautiful Bones op. Ze hadden het voorrecht op shows te openen voor ondermeer Joe Bonamassa en David Allen Coe. Na enkele personeelswijzigingen bood Miller zijn diensten aan bij de band Dive House Unie. Miller liet het hier ook niet bij en registreerde inmiddels twee solo albums. Het album ‘Same Soil’ is de opvolger van het succesvolle ‘Poisons Sipped’. Nu wil Miller een eerbetoon brengen aan de bluesmuziek die hem ooit beïnvloede. De elf nummers zijn door Miller bij elkaar gepend en zijn deels opgenomen met instrumenten die dateren van voor WW II. Zelfs de oude microtechnieken werden hier in alle eer hersteld. Dit alles resulteert in een pakket mooie bluessongs. Miller zelf is meer dan een begenadigd zanger/ gitarist. In de studio krijgt hij backing van toetsenist Jim Ehinger (Bonie Raith, Albert Collins), drummer Carlton Campbell van The Campbell Brothers en van Richii Valentino en John Kibler op basgitaar.
De opener is meteen een knaller. De veel zegende titel ‘All The Blues To You’ is meteen een bluessong op zijn best. Maar het gaspedaal wordt wat steviger ingedrukt en de stemmingswisselingen van de bluesrocker ‘Just Ride’ doen ons heupwiggen en voetstampen. In het nummer ‘Got The Blues’ kan Miller zijn afkomst niet verloochen. Dit is uptempo gospel waar de kerken zouden voor vollopen. Het Chicago bezielde en aan Muddy Waters gelinkte ’Doing Me In, Doing Me Wrong’ is een parel van een song. Jeremy Keyes doet wonderen met zijn harp en Muddy’s vibe is overduidelijk voelbaar. Net zoals het akoestische ’Needle To The Wheel’. Het funky ’If’In You Hear Me’ is het vooral Ehinger’s Hammond B-3 die in de spotlights staat. Omringt met Millers uitermate knappe slidegitaar, alweer een dijk van een nummer. Het R&b beïnvloede ‘Born To Lose’ is omgeven, met een rijkelijk klankenpalet. Voor de enige Chicago bluesballade ‘Too Early In The Mornin’ mogen ze mij steeds wakker maken. De aan zijn opa gewijde akoestische hommage ‘Man’s Got Things To Do’ is een waardige maar zeer emotionele afsluiter. Knappe release !

Philip Verhaege (4½)

David Michael Miller confirmed all the good that was written by him earlier. With its rich blues style he is an enrichment for the bluesscéne. Great release!

Ben E. King: The Complete Atco/Atlantic Singles Vol. 1: 1960-1966

17/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1 ‘Stand By Me’ (1960-1963)

Brace Yourself
Show Me the Way
A Help-Each-Other Romance (LaVern Baker & Ben E. King)
How Often (LaVern Baker & Ben E. King)
Spanish Harlem
First Taste of Love
Stand by Me
On the Horizon
Amor
Souvenir of Mexico
Young Boy Blues
Here Comes the Night
Ecstasy
Yes
Don’t Play That Song (You Lied)
Hermit of Misty Mountain
Too Bad
My Heart Cries for You
I’m Standing By
Walking in the Footsteps of a Fool
Tell Daddy
Auf Weidersehn, My Dear
How Can I Forget
Gloria, Gloria
I (Who Have Nothing)
The Beginning of Time
I Could Have Danced All Night
Gypsy

CD 2 ‘So Much Love’ (1963-1966)

What Now My Love
Groovin’
That’s When It Hurts
Around the Corner
What Can a Man Do
Si Senor
It’s All Over
Let the Water Run Down
Seven Letters
River of Tears
The Record (Baby I Love You)
The Way You Shake It
She’s Gone Again
Not Now (I’ll Tell You When)
Cry No More
(There’s) No Place to Hide
Goodnight My Love
I Can’t Break the News to Myself
So Much Love
Don’t Drive Me Away
I Swear by the Stars Above
Get in a Hurry

Platenlabel
Real Gone Music

Labelnummer
OPCD-8909 RGM-0381

Distributie
Real Gone Music

Website Artiest
Ben E. King

Wijlen Ben E. King was van bij zijn dagen als vervanger bij The Drifters tot aan zijn solocarrière, verantwoordelijk voor enkele onuitwisbare opnames. Hij scoorde tijdens die solocarrière overigens 31 pop en 24 R&B hits in de charts. Wie herinnert zich niet zijn baritonstem op nummers zoals ‘There Goes My Baby’, ‘Save the Last Dance for Me’, ‘Spanish Harlem’ en uiteraard ‘Stand by Me’. Ook maakte hij de overstap destijds naar disco met ‘Supernatural Thing’ en een samenwerking met de Average White Band. In samenwerking met SoulMusic Records komt er nu een eerste dubbel-cd uit, waarop iedere A en B zijde van elke single staat, die King ooit opnam voor Atco en Atlantic Records. Deze keer gaat het over de periode van 1960 tot 1966, met maar liefst 50 tracks. Heel wat van deze tracks (vooral de B-kanten) kwamen nooit op cd uit, en ze werden geplukt van de originele tapes. Cd 1 bevat de periode tussen 1960 en 1963 met o.a. de hits ‘Spanish Harlem’, ‘Stand By Me’, de cover ‘Amor’, ‘Don’t Play That Song (You Lied)’, de cover ‘I (Who Have Nothing)’ en de cover ‘I Could Have Danced All Night’, maar ook veel meer. Cd 2 gaat dan over de periode tussen 1963 en 1966 met o.a. de cover ‘What Now My Love’, de hits ‘It’s All Over’, ‘Seven Letters’, ‘The Record (Baby I Love You)’, en het wondermooie ‘Goodnight My Love’. Ben E. King overleed op 30 april van dit jaar, en deze compilatie komt dan ook tijdig op de markt. Je hoort hem als een volleerd soulzanger, zoals er geen meer zijn!

Patrick Van de Wiele (4½)

A double album with A & B sides of singles released between 1960 and 1966. It shows the late Ben E. King as a real soul singer!

Roger Waters: Amused to Death

17/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks :
Disc 1 : Cd
Disc 2 : Blu-ray audio

The Ballad of Bill Hubbard
What God wants, Part 1
Perfect Sense, Part 1
Perfect Sens, Part 2
The Bravery of being out of range
Late home tonight, Part 1
Late home tonight, Part 2
Too much rope
What God wants, Part 2
What God wants, Part 3
Watching TV
Three Wishes
It’s amiracle
Amused to death

Platenlabel
Legacy Recordings

Labelnummer
8843090552

Distributie
Sony Music

Promo-agent:
Filip De Groote

Website artiest
Roger Waters

Enkele dagen geleden viel er een kleinood in mijn bus, een re-issue van een lang vergeten conceptalbum met de titel ‘Amused to death’. Eerlijk toegegeven, oorspronkelijk in 1992 verschenen, en volledig aan mijn aandacht ontsnapt. Pink Floyd was toen al enkele jaren gesplit wegens muzikale onenigheden tussen Roger Waters en Richard Wright (en later ook met David Gilmour). En alle media-aandacht bleef steken in het uitmelken van ‘The Dark Side of the moon’ en ‘The Wall’. Beide miljoenen-albums vloeiden hoofdzakelijk uit de pen van Roger Waters.
Enige tijd voor en na de split van Pink Floyd gingen de bandleden reeds solo. Ook Roger Waters gooide zich voluit op lange arrangementen en geluidseffecten op enkele solo-albums zoals ‘The Pros and Cons of Hitchhiking’ en ‘Radio Kaos’. Technisch knap in elkaar gestoken maar geen echte hoogvliegers En toen kwam in 1992 ‘Amused to death’. Roger Waters, die zijn voorliefde voor oorlog, liefde en dramatiek nooit heeft kunnen verdoezelen, schoot met grootse kanonnen recht op het doel: een vervolg op zijn vorige meesterwerken ‘The Dark side...’ en ‘The Wall’. De triptiek was eindelijk een feit. Het album werd zeer goed onthaald en belandde in de charts, maar kreeg toch minder bijval dan de lp’s onder de naam Pink Floyd. Dat streelde het ego van de zelfgenoemde bandleider niet echt, en in 2013 beweerde hij (tijdens een tv-show) dat het album toen ondergewaardeerd werd en kondigde dan maar een re-issue aan.
Eindelijk heb ik nu dit geremasterde conceptalbum kunnen beluisteren, en dan nog wel in de blu-ray audio-versie. Kwalitatief een hoogwaardig album in glansrijke openklapbare uitvoering met een gewone stereo audio-cd, én in blu-ray high resolution 5.1. Een wereld van verschil, puur genot voor audiofielen die nog geen oorontsteking hebben of wasmachines horen malen.
‘Amused to Death’, gebaseerd op het boek van Neil Postman, was indertijd Roger’s reactie op het menselijk gedrag bij oorlogen en rampen. Een aap die geil als rampentoerist naar de tv staart terwijl de wereld in brand staat. Roger Waters’ vader stierf in de oorlog en dat blijft hem blijkbaar achtervolgen tot op heden. Zijn teksten staan vol met verwijzingen naar het leven, zijn vader, de mens en zijn absurd gedrag. Het album start met een oude radio-opname gevolgd door een mantra-song ‘What God Wants, God Gets’: scheurende gitaren en indringende backing vocals (van o.a. Katie Kissoon). De vocale partijen ingezongen door perfectionist Roger Waters klinken niet altijd even sterk maar Roger’s poëtische woordkunst met half gesproken, half gezongen partijen beklijven. Het album doet ook heel sterk denken aan ‘The Wall’ en sluit er perfect op aan. Natuurlijk liet Roger Waters zich indertijd bijstaan door een reeks First Class-musici: Patrick Leonard (keyboard, Madonna’s producer), Jeff Beck (Yardbirds, eigen band, solo-gitaar), Andy Fairweather Low (Amen Corner, gitaar). Het album bulkt van de realistische geluidseffecten, onweer en blaffende honden lijken zo uit de tuin van de buurman te komen. De intro van ‘Late home tonight’ met fluitende vogeltjes en een akoestische gitaar roept dan weer herinneringen op aan early Pink Floyd werk.
De bombastische koorsecties (denk aan ‘Another brick in the wall’) vind je terug in o.a. het gevoelige ‘Perfect Sense’. En in ‘It’s a miracle’ krijgt perfectie een gelaat, traag voortschrijdend in de sacrale banaliteit van het leven.
‘Amused to death’ pakt je bij je nekvel en sleurt je meedogenloos door de realiteit. Roger Waters heeft het bij het rechte eind: een ondergewaardeerd meesterwerk!

Line up:

Roger Waters – vocals, synthesizers, producer
Patrick Leonard – Keyboards, piano, synthesizer, producer
Jeff Beck – solo guitar
Luis Conte – percussion
James Johnson – bass
Katie Kissoon, Doreen Chanter – backing vocals
+ guest appearances: Andy Fairweather Low, Rita Coolidge and others

Marino Serdons (4½)

Charlie Sayles and The Blues Disciples Featuring Tony the Legend Fazio

17/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Those Things Of Old
Jesus Christ
New Day Coming
These Chains
Vietnam
Everybody’s Got Something To Say
Arella
I Don’t Want To Die
Laughin and Grinnin
Grean Peace

Platenlabel
Fetal Records

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Webside Artiest
Charlie Sayles

Jawel, de volledige titel van de jongste cd van Charlie Sayles is ‘Charlie Sayles and The Blues Disciples Featuring Tony the Legend Fazio’.
Tom Fazio is de gitarist van de band, terwijl Greg Phillips achter de drumkit heeft plaats genomen.
Charley Sales, afkomstig uit Maryland, is een bijzonder scherpe harmonica speler en hij fluistert zich een weg doorheen tien tracks die blijkbaar in de eerste plaats Onze Heer Jezus Christus moeten behagen, op track twee ‘Jesus Christ’ zelfs op het hilarische af.
Charlie Sayles start nochtans hoopvol met ‘Those Things Of Old’, waarbij de tekst gebaseerd is op psalm 78.
Ik heb altijd enige moeite met al die sacred stuff, maar dit kan ook aan mij liggen. Al de tracks komen uit de pen van Charlie Sayles gekropen en ze klinken zeker niet slecht, alhoewel Charlie Sayles nu ook niet die fantastische zanger is. Zoals ik al zei, hij fluistert meer dan hij zingt en de ganse cd laat mij met een bubbel gevoel achter.

Ivan Van Belleghem (3)

Charlie Sayles whispers the sacred blues.

V.A.: Steelyard Blues – Motion Picture Soundtrack Feat. Michael Bloomfield – Nick Gravenites – Paul Butterfield – Maria Muldaur

11/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Swing With It
Brand New Family
Woman’s Love
Make The Headlines
Georgia Blues
My Bag (The Oysters)
Common Ground
Being Different
I’ve Been Searching
Do I Care
Lonesome Star Blues
Here I Come (There She Goes)
If You Cared
Theme From Steelyard Blues (Drive Again)

Platenlabel
Real Gone Music

Labelnummer
RGM-0362

Distributie
Real Gone Music

Website
Michael Bloomfield
Paul Butterfield
Maria Muldaur
Nick Gravenites

De soundtrack van een speelfilm, dat doen we niet iedere maand maar het zou moeten kunnen als we mogen spreken over puike rock- en/of bluesmuziek.
Deze film uit 1973, met in de hoofdrollen Jane Fonda en Donald Sutherland, vertelt ons het verhaal van een groepje vrienden dat besluit om te vertrekken naar een plaats waar ze zichzelf en vrij kunnen zijn. Maar er is een probleem: hun transportmiddel, een PBY ‘vliegende boot’ en daar moet nog stevig aan gewerkt worden en de onderdelen moeten ook nog betaald worden. Daarvoor hebben ze dringend een baan nodig om dat allemaal te kunnen bekostigen.
Voor dit soort film zocht Alan Myerson, de regisseur van deze schitterende film, zeker geen melodramatische score maar ging hij op zoek naar muziek die bij deze karakters paste. Het antwoord kwam van wijlen stergitarist Michael Bloomfield, Nick Gravenites en de ook reeds vertrokken (naar betere oorden) Paul Butterfield. Tijdens hun werk namen ze de toen nog niet echt bekende vocaliste Maria Muldaur op sleeptouw. Het resultaat is gewoonweg verbluffend. Wat we te horen krijgen is blues in alle overtreffende trappen. Blues, zoals alleen deze mannen (én vrouw) ze samen konden maken, en natuurlijk zullen de fans van Bloomfield (ik dus!), Paul Butterfield en Gravenites vrij veel referenties vinden met het solowerk van Bloomfield maar ook knipoogjes naar de sterke albums van de Paul Butterfield Blues Band toen Michael daar nog de lead gitaar voor zijn rekening nam.
Alle nummers zijn conform de bluescriteria maar Maria Muldaur kom hier vocaal zeer sterk uit de hoek.
Let vooral op de prestaties van de vier muzikanten op de prachtige bluesnummers ‘Lonesome Star Blues’, ‘Georgia Blues’, ‘Common Ground’, je houdt het niet voor mogelijk dat dit echte bluesmuziek is. Bloomfield zorgt weer voor de juiste rifjes en uitstapjes terwijl Paul Butterfield én Michael ook voor de nodige harpklankjes zorgen. Voeg daar de stemmen van Nick en Maria bij en je krijgt een album dat iedere bluesfanaat in zijn collectie zou moeten hebben steken... zonder meer!
Het is een vrij variabel album geworden maar de makers ervan hebben zich een ding voorgehouden: het moest en zou een pure bluesscore worden.
Nog andere muzikanten die aan deze voortreffelijke soundtrack meewerkten zijn Annie Sampson (Stoneground) en Merl Saunders die we later even terugvinden bij Jerry Garcia (Grateful Dead).
Als je van de blues, de échte blues zoals hij niet meer gemaakt wordt, houdt, zul je ongetwijfeld ook veel plezier aan de speelfilm zelf beleven. Een bezoekje aan je lokale videoboer of dvd-mediatheek is sterk aangeraden.

Alfons Maes (5)

The Shooting Stars: On The Road Again (EP)

11/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

On The Road Again
Tradesman’s Blues
Bad Day
Lettie-Boo
Shitkicker

Platenlabel
Rhythm Rock-It Records

Labelnummer
EPRR4

Distributie
Rhythm Rock-It Records

Promo-agent
Anders Janes

Website Artiest
The Shooting Stars

Begin dit jaar kwamen ze de eerste keer naar België en waren op de jaarlijkse ‘Monstermash’ te Geel de revelatie van het festival. Ergens volkomen te begrijpen wanneer je de bezetting van deze Shooting Stars onder de loop neemt.
Vooreerst is er Ricky Lee Brawn aan de drums en deze kennen we uiteraard ook van The Stargazers, The Big Six en The Space Cadets en daarmee hebben we al 3 trendsetters opgenoemd die rockabilly en rock-’n-roll in de UK op de kaart hebben gezet. Daarnaast bestaan deze Shooting Stars ook uit Big Steve Arlene die als leadsinger en op ritme gitaar de band de nodige swing bezorgt en na een jarenlang verblijf in de USA zich liet overhalen om terug naar zijn heimat te komen. Aan zijn zijde staat de charmante Helen Shadow die bij Queen B’s en The Johnson Family de nodige talenten aan de dag legt op de vijfsnarige mandoline. Eén van de prominente gitaristen uit groepen als Jack Rabbit Slim en The Space Cadets is zonder meer Darren Lince en ook hier vormt hij een perfect geheel met deze ‘Stars’. Iemand die ook de USA voor de UK inruilde is double bass speler Wayne Harrison, hij speelde nog bij de Crown Vics en bepaalt nu het slappin’ en shakin’ ritme van de Shooting Stars.
Een puik geheel en naast The Stargazers en The Spacecadets vinden ook The Shooting Stars onderdak bij Anders Janes’ Rhythm Rock-It Records. Hun debuut EP, dat met drie tracks zowel op CD als op een gelimiteerde 10 inch groene vinyl oplage verscheen krijgt nu een waardige opvolger.
Voor de opname van deze ‘On The Road Again’ trokken The Shooting Stars naar de Toe Rag Studio’s in Londen en meteen wordt duidelijk dat ze ook van alle markten thuis zijn. Deze line-up brengt een mix van Rockabilly, Rockin’ Blues, Western Swing en Americana. Hun show moet je normaal persoonlijk gaan bewonderen want naast uitstekende rockabilly nummers zoals o.a. ‘Lettie-Boo’ weten ze ook van wanten met snedige roadblues zoals het van Canned Heat geleende ‘On The Road Again’. ‘Trademan’s Blues’ of zuivere rock-’n-roll op ‘Bad Day’ maken van deze EP een wervelend geheel en de liefhebbers zullen de band nog vrij vaak in Europa kunnen bewonderen. Voor de organisatoren van festivals is het gewoon, Zorg dat je er tijdig bij bent… voor deze Shooting Stars als je het wilt laten swingen op je komende evenement.
Verkrijgbaar als EP (5 tracks) of als Red 7 inch vinyl single (2 tracks).

Freddy Vandervelpen (5)

The Other Half (A Story Of Love, Loss And Murder Told In Words And Songs)

11/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

Marcia
No Heart In This Heartache
Ruby
Friday Night At The Tulip Hotel
Vegas
I No Longer Take Pride
Donna
No Matter What Tammy Said (I Won’t Stand By Him)
The Visit
Alison And George
The Other Half
Winter
Going Back To Memphis
Marcia And Jimmy
As Precious As The Flame

Platenlabel
Hachette Audio

Labelnummer
Geen Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Hemifran

Website Artiest
Mark Billingham

‘The Other Half’ is een werk van de Britse auteur Mark Billingham, op muziek gezet door My Darling Clementine. My Darling Clementine zijn Michael Weston King en Lou Dalgleish. Michael en Lou nemen, naast respectievelijk gitaar en percussie, ook de zangpartijen voor hun rekening, waarbij ze ondersteuning krijgen van David Morrissey en Graham Parker. In ‘The Other Half’ is de hoofdrol weggelegd voor Marcia. Marcia werkte aanvankelijk als showgirl in Las Vegas, maar verdient nu de kost met het serveren van bier en hamburgers in een bar. Het cliënteel van de bar bestaat uit een zeer divers publiek. De één komt er omdat de drank er goedkoop is, en dus ideaal om het verdriet te verdrinken, terwijl de andere er op zoek is naar contact en een goede babbel. Via het gedrag en de emoties van de klanten, blikt Marcia terug op haar eigen leven, liefdes en keuzes die ze maakte. Het album telt 15 tracks, waarbij songs en gesproken interventies mekaar afwisselen. Bij een eerste beluistering verhelderen deze gesproken gedeeltes Marcias verhaal, maar bij een tweede beluistering kies je al vlug enkel voor de songs. Songs die allen in de traditionele country baden. De knappe samenzang van Michael en Lou, doet regelmatig zelfs denken aan de schitterende duetten van Jones en Wynette.
‘The Other Half’ is een mooie samenwerking tussen het werk van een fictieschrijver en traditionele country. Traditionele country die hier nog maar eens bewijst, het ideale muziekgenre te zijn om emotioneel beladen verhalen te begeleiden.

Lambert Smits (3½)

‘The Other Half ‘ is a work of fiction writer Mark Billingham and tells the story of Marcia, a waitress in a bar. The behaviors and emotions of the customers let Marcia look back on her life, loves and choices. All told in 15 tacks, 8 spoken parts en 7 traditional country songs by Michael Weston King and Lou Dalgleish. The spoken parts are useful in a first listen. The second time you skip them and you only prefer the songs. David Morrissey and Graham Parker are the additional singers.

The Country Side Of Harmonica Sam: Open Letter To The Blues

11/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:

A Double Shot Of Heartache
Forbidden Wine
Farther Than My Eyes Can See
It’s Such A Pretty World Today
I Regret It Every Day
That’s Why I Sing In A Honky Tonk
Open Letter To The Blues
I’m Walkin’ Slow
We Have Strayed So Far Away
Followed Closely By My Teardrops
The Day I Let Him In
The Storm Within’ My Heart
Dying A Little Every Day Is Killing Me
I’m Down To My Last Cigarette

Platenlabel
El Toro Records

Labelnummer
ETCD 6068

Distributie
El Toro Records

Website Artiest
The Country Side Of Harmonica Sam

Samuel Andersson of Harmonic a Sam is, net zoals The Domestic Bumblebees, één van Zwedens beste exportartiesten. Wanneer Sam zijn vertrouwde 50’s rocking rhythm and blues brengt, wordt hij meestal ook gebackt door diezelfde Bumblebees. Maar onlangs ontdekte deze harmonicavirtuoos dat hij nog een andere zijde had, namelijk de countryside. Hij ging grasduinen in de countryschatkist van de fifties en ontdekte daar voldoende songs om een album te vullen. En dat album is ‘Open Letter To The Blues’ geworden. Een prima keuze overigens! Sam laat voor een keertje de mondharmonica in het doosje zitten, en omgordt de akoestische gitaar. Zijn band stelt hij samen met een steel- en leadgitaar, staande bas en drums en meteen heeft hij de gedroomde setting voor die ‘good old school country music’. Bovendien maakt hij een goede mix van ballads en meer uptemposongs zodat het album nooit gaat vervelen. Sams stem is ronduit schitterend en uitermate geschikt voor dit genre. Melancholisch als het moet en opbeurend indien nodig. Songs als Joe Carsons ‘Forbidden Wine’, Lefty Frizzells ‘Farther Than My Eyes Can See’ en Wynn Stewarts ‘It’s Such A Pretty World Today’, dat ook door o.a. Nancy Sinatra en Loretta Lynn gecoverd werd, krijgen in Harmonica Sams versie een eigentijds jasje aangemeten. Verwacht echter geen compleet andere songs. Nee, Sam verstaat de kunst om het eigene van het nummer veilig te stellen, maar door een ietwat aan de tijd aangepaste begeleiding, het nummer een nieuw leven te geven. Dit komt erg goed tot uiting in het met een lekker Burnette leadgitaartje overgoten ‘That’s Why I Sing In A Honky Tonk’ van rockabilly- en countryartiest Warren Smith. Met ‘I’m Down To My Last Cigarette’ van Billy Walker, ook gekend in de versie van k.d. Lang, neemt Sam niet alleen zijn laatste trek nicotine, maar stopt ook, veel te vlug ‘Open Letter To The Blues’.
Stap dus maar vlug in die teletijdmachine en laat je afzetten in Nashville, Tennessee eind jaren ’50. Boek nog niet meteen een terugreis, want je weet niet wat The Country Side Of Harmonica Sam met je gaat doen…

Lambert Smits (5)

Harmonica Sam belongs to the best Swedish artists. Known for his rocking rhythm and blues from the '50s, he now also discovered his country side. He took some great country songs from the 50s and gave them a second life. Sams emotional voice and the brilliant instrumental accompaniment make from ‘Open Letter To The Blues’ a must have album for lovers of good old time country music.

Stone The Crows: Stone The Crows / Ode To John Law

11/8/2015

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1: Stone The Crows

The Touch Of Your Loving Hand
Raining In Your Heart
Blind Man
A Fool On The Hill
I Saw America

Bonus tracks:

Freedom Road (Live)
Hollis Brown (Live)

CD 2: Ode To John Law

Sad Mary
Friend
Love
Mad Dogs And Englishmen
Things Are Getting Better
Ode To John Law
Danger Zone

Bonus tracks:

The Touch Of Your Loving Hand (Live)
Raining In Your Heart (Live)

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD463

Distribution
Proper Music Distribution

Website Artiest
Geen website

Beste lezers, mag ik jullie, en voor hen die nog nooit van deze band zouden gehoord hebben, een Schotse outfit voorstellen die dankzij hun eenvoud prachtige muziek maakten maar waaruit ook drie namen springen die toch wel legendarisch mogen genoemd worden. Eerste vooral is er vocaliste Maggie Bell die na het uiteenvallen van The Crows een succesvolle solocarriére lanceert, Les Harvey, de broer van Alex Harvey (The Sensational Alex Harvey Band), een sterk en ondergewaardeerd gitarist die om het leven kwam tijdens een concert in Swansea (hij werd geëlektrocuteerd en op weg naar het hospitaal overleed hij) en dan natuurlijk nog de man met de beste rockstem aller tijden, de op 6 mei 2002 overleden, James Dewar, die zijn carriére begon bij Lulu And The Luyvers en die later zijn stem en baspartijen bij Robin Trower tentoonspreidde. Na haar avonturen bij Stone The Crows vonden we Maggie een tijdje terug bij de Britse British Blues Quintet met Zoot Money en STC drummer Colin Allen. Ze bouwde ook een markante solocarriére uit.
Colin Allen ging na The Crows als drummer aan de slag bij Focus. Keyboardsman John McGinnis zullen we later terugvinden als producer.
‘Stone The Crows’ uit 1970, en waar we maar vijf maar schitterende nummers op terugvinden, is een langspeler die eigenlijk weer in de actualiteit moet gebracht worden omdat dit weer een van die weinige juweeltjes is dat garant staat voor 100% luistergenot… als je uiteraard deze wilde periode persoonlijk overleefd hebt.
Slechts vijf nummers en nu uitgebreid met twee extra tracks. Deze, en het laatste nummer van de officiële vinyluitgave, zijn goed voor meer dan 40 minuten luistergenot.
‘The Touch Of Your Loving Hand’ brengt ons meteen in de juiste stemming. We horen allemaal schitterende muzikanten en een prachtige bassolo van Dewar vervolledigd het plaatje. ‘Blind Man’ zorgt dan even voor een verpozing maar het was vooral uitkijken naar wat Maggie en co maakten van de Fab Four’s klassieker ‘A Fool On The Hill’. Les Harvey zet dit in met een knappe gitaarintro terwijl Maggie de ziel uit haar lijf zingt. Het sluitstuk op het origineel album is ‘I Saw America’ en om tenvolle van dit nummer te kunnen genieten moet je in de meest relaxe zetel zitten en alleen maar luisteren. Luister vooral naar de schitterende tempowisselingen en de geweldige gitaaruitstapjes van Les Harvey.
De extra tracks zijn twee live-uitvoeringen, nl. het méér dan 10 minuten durende ‘Freedom Road’ dat gevolgd wordt met de Dylan cover ‘Hollis Brown’ waarmee je haast een kwartiertje zoet bent. Zelfs live klonk Stone The Crows optimaal en dit gebeurde allemaal in het begin van de jaren zeventig. Wat een periode…
Het was pas met hun derde langspeler ‘Teenage Licks’ (1971) dat ze grote bekendheid verwierven maar voor mij was dat reeds een feit met hun debuutlangspeler.
‘Ode To John Law’, is in datzelfde jaar uitgebracht. Hoef ik nog te zeggen dat we weer een dijk van een schijf in onze handen hebben?
Als ‘Sad Mary’, je niet meteen in de juiste stemming brengt of met ‘Friend’ je even de pedalen kwijt bent, geen nood, er bestaat nog altijd zo’n knap ding dat luistert naar de naam ‘replay’ maar na het beluisteren van deze echt fantastische nummers zul je het met me eens zijn: Stone The Crows was inderdaad een prachtband die door vele muziekliefhebbers totaal onderschat werd. Joe Cocker zong ooit het nummer ‘Mad Dog And Englishmen’ in van Noel Coward maar de song met dezelfde titel hier is een eigen nummer van STC. Colin Allen en Les Harvey dragen hier de credits. Dus verwar dit nummer niet met dat van de ook reeds overleden Joe Cocker.
Een meer ingetogen moment weerklinkt uit de luidsprekers met ’Things Are Getting Better’ waarin de stemmen voor een knap vocaal harmonisch geheel zorgen. Op deze langspeler staat zowat toch hun grootste hit die ze scoorden nl. ‘Danger Zone’ van Curtis Mayfield. Het is nog steeds een van die songs die je niet uit je onderbewustzijn weg krijgt. STC maakte er een sublieme, ietwat met psychedelische sfeer geladen cover van. Luister vooral naar de interactie tussen de gitaar en het dreigende Hammondorgel. Subliem!
De extra tracks zijn live-uitvoeringen van ‘The Touch Of Your Loving Hand’ en ‘Raining in Your Heart’. Niet meteen een meerwaarde maar men had beter eens overwogen om een live-versie van ‘Danger Zone’ op deze uitgave te zetten. Geweten is dat de band, wanneer ze dit nummer live spelen, het wel eens durfden te rekken tot een goed kwartiertje en dat moet toch leuk zijn bij dit nummer.

Alfons Maes (5)

Stone the Crows was one of the few bands who had three strong musicians on board. Maggie Bell with her unique voice, the guitar tricks of Les Harvey and the incredible voice and bass playing of the great James 'Jimmy' Dewar.
Convince yourself of the quality which Stone The Crows always presented and buy their albums while you still can.