​De Servische keyboardspeler Vasil Hadzimanov gebruikt op deze nieuwe cd al zijn talenten. Hij vermengt namelijk zijn etnische jazzroots met dosissen van rock, R&B, funk, avant-garde, psychedelica, trance, elektronica enz. Dit is dus een nieuwe aanpak van jazz en fusion. Dat heeft in 1995 al geleid tot de oprichting van deze band. Zes jaar later kwam hun debuut ’11 Reasons for…’ uit, en het jaar daarop wonnen ze de “Beovision” voor het beste debuut. In diezelfde zomer componeerden ze muziek voor een documentaire over Belgrado, en zo volgden de albums mekaar op. De band bestaat nu, naast Vasil, uit: Branko Trijic op gitaar, Miroslav Tovirac op bas, Bojan Ivkovic op percussie en zang, Pedja Milutinovis op drums met als speciale gasten Rastko Obradovis op sax, Marta Hadzimanov en Dean Bowman als vocalisten. Daarbij is de track ‘Mr. Moonjune’ een ode aan labelbaas Leonardo Pavkovic, waarbij funkinvloeden de kop opsteken. ‘Kazi Gradiska’ heeft een drijvende beat, en ‘For Clara’ lijkt wel op een R&B ballade, maar met experimentele kantjes. Een fusion album dus voor diegenen die niet wars zijn van enig geëxperimenteer.

Patrick Van de Wiele (3½)

​Drummer & percussionist Bob Holz uit LA studeerde af aan het prestigieuze Berklee College of Music. Daarna nam hij privéles bij Dave Weckl en Billy Cobham. Bob stond al op het podium met ?Larry Coryell, Ralphe Armstrong, Robben Ford, Les McCann, David Fat Head Newman, Cornell Dupree, James Cotton, Peter Tosh, The Outlaws, Mountain, Noel Redding, Foghat, Molly Hatchet, Head East, Savoy Brown, Wolfman Jack, The Winters Brothers, Blackfoot, Shemika Copeland, Johnny Winter, Eddie Money, Maria Muldaur, Dr. John, The Grass Roots, Three Dog Night, Blue Oyster Cult, Elvin Bishop, Duke Robillard, Renee Austin, Marcia Ball, Sue Foley, Otis Rush, Pinetop Perkins, Commander Cody, Point Blank, Grinderswitch, Stillwater, Bobby Kimball van Toto, Orleans, Brian Howe van Bad Company en George Clinton/ Parliament Funk. Een hele boterham dus. Nu is zijn zevende album uit, met daarop medewerking van o.a. percussionist Alex Acuna (Weather Report), gitarist Mike Stern, trompettist Randy Brecker, saxofonist Brandon Fields (Rippingtons) enz. Er staan 10 nieuwe tracks op, die zich situeren in het fusion genre, beginnend met het uptemponummer ‘Intervals’. ‘Less is More’ gaat meer de contemporary jazzrichting op, waarna ‘The Point’ volgt. ‘Rip Tide’ neigt weer naar fusion, en ‘Vince’ is contemporary jazz. ‘Reasons’ is de volgende leuke track, gevolgd door de uptempo fusion titeltrack. ‘Larry’s Blues’ is uiteraard blues, en verwijst waarschijnlijk naar Larry Coryell. ‘Pick Myself Up’ drijft op een funkritme, en ‘Subliminal Son’ sluit af. Een interessant album voor wie van fusion en contemporary jazz houdt!

Patrick Van de Wiele (4)

​Een groep van eerste klasse jazzmusici uit LA heeft hun debuut uitgebracht. Daarop experimenteren zij met nieuwe fusion combinaties en composities. Het kwintet bestaat uit bassist Steve Billman, gitarist Jeff Miley, saxofonist & pianist Andy Suzuki, drummer Ralph Humphrey en percussionist Billy Hulting. Vijf jaar geleden gingen Billman en Miley samen songs schrijven, met in hun achterhoofd de progressieve rock uit de jaren ’70. De jazz op hun debuut weerspiegelt dan ook de invloed van dat genre. De composities hierop klinken complex, maar toch melodieus, zoals de opener ‘Presence Unknown’, die funky begint, maar soms wat aan Pink Floyd doet denken. ‘Title 5’ heeft dan weer sterk ritmische wisselingen en is beïnvloed door bop. Verderop staat ‘The Beast’ dan weer in het teken van blues, en leunt vooral op die Texas klinkende gitaar. Uiteraard verwijst ‘Monkish’ naar Thelonious Monk, met een knipoog naar Frank Zappa. Voor wie houdt van een mengeling van rock, jazz en andere invloeden. 

Patrick Van de Wiele (4)

Niet alleen de Scandinavische crimi-series, ook de muziekscéne uit het steeds warmer wordende noorden veroveren de wereld.  Het aantal experimentele groepen uit Noorwegen is al niet meer te tellen en ook in het progrock genre treden steeds meer bands uit het onbekende.  Een aantal festivals in Noorwegen (Close To The Rain, We Lave Rock)  en Zweden (Artrock Lidköping, Slottskogen Goes Progressive in Gothenburg) hebben er toe bij gedragen dat groepen zoals Gentle Knife en Pymlico hun uitstekend werk live kunnen brengen. Criticasters zullen beweren dat dit ‘afgeleiden’ zijn van de basisprog uit Engeland ( met iconen als Genesis, Kin gCrimson, enz.).  En deels klopt dit natuurlijk, maar Pymlico gaat iets verder.  Naast de typische prog elementen met veel keyboard en tempowisselingen, plakken zij er een fusion toets aan.  Het vijfde album ‘Nightscape’ boeit dan ook zeven composities lang.  De sax van Marie Faervaag bepaalt in grote mate de klankkleur in ‘Room With A View’.  Een sax in melodische kleedje dat doet denken aan de hoogdagen van Klaus Doldinger’s Passport.  Toch een minpuntje: het zweverige  Road Movie.  Cinematic kan heel inspirerend werken, maar het koortje in ‘Road Movie’ roept aversie op.  Drummer/keyboardist/founder Arild Broter had in 2009 niet kunnen vermoeden dat de band zou uitgroeien tot zo’n sterk melodische band. Pymlico speelde ook support voor ‘The Watch’, de ultieme coverband van Genesis.  Toch hebben de Noren zich niet laten verleiden tot enige imitatie. (Wel hoor je Steve Hackett’s gitaarsound in Silver Arrow.)  De jazz invloeden daarentegen zijn echter nooit ver weg.  Instrumentaal een heel sterke band met mooie melodische tracks.
 
Line-up:
Oyvind Broter (Keyboards)
Arild Broter (Drums, Keyboards)
Axel Toreg Reite (Bass Guitar, Synth Bass)
Stephan Hvinden (Guitars)
Andreas Sjo Engen (Guitars)
Marie Faerevaag (Sax, Keyboards)
Oda Rydning (Percussion)
 
Marino Serdons (3 ½)

​Deze keer gaan we naar Indonesië, in gezelschap van multigenre keyboardspeler, componist, producer, vrede activist en cultuuricoon Dwiki Dharmawan. Hij draait al 30 jaar mee in de muziek business en trad in meer dan 70 landen op. Toch blijft hij nieuwe muzikale gronden opzoeken, met zijn band Krakatau of met het World Peace Orchestra. Dwiki komt uit Bandung, West Java en studeerde 2 jaar klassieke muziek, vooraleer zich op dertienjarige leeftijd tot jazz te bekeren. Momenteel helpt hij om de voortdurende evolutie van jazz in de 21ste eeuw te promoten. Deze nieuwe cd is met een kern van 5 muzikanten, waaraan gastmusici toegevoegd zijn. Tot die kern behorende in Parijs wonende Vietnamese gitarist Nguyen Le, en de Spaanse elektrische bassist Carles Benavent. Dwiki naam deze cd op in La Casa Murada studio in Spanje, en die bevat muziek die je zowel tot progressieve jazz en fusion als tot wereldmuziek kan rekenen. En uiteraard zijn er referenties naar Chick Corea. Soms speelt Dwiki een pianosolo, die dan verder opbouwt tot een climax. Hier en daar hoor je tevens Indonesische sfeertjes. Vergeet dus simpelweg fusion of wereldmuziek, maar waag je misschien aan deze mengeling.

Patrick Van de Wiele (3½)

Hoe zwaar ligt de druk wanneer je Paganini heet?  Gelukkig weet de Braziliaanse Marcello zich ook zonder violen recht te houden.  De vingervlugheid op gitaarsnaren doet enige (verre) relatie vermoeden.  Snel en intrigerend als zijn naamgenoot.
Freakin’ op gitaar als Frank Zappa, schreeuwen als Arthur Brown:  in ‘Last Bart…’ breekt de hel en chaos los.  In ‘B4Ever Now’ brengt soulvolle harmonie rust in hoofd en leden. Daartussen enkele gevoelige gitaarsolo’s ter bevestiging van enige inventiviteit.  Zangeres Durga McBroom bromt met halfzware stem in het funky Crying With A Smile.  Als backing vocal van Pink Floyd moet je al enige gave hebben.  Hier krijgt ze carte blanche op de virtuositeit van gitaarfreak Marcelo . ‘012 space Traffic Jam’ toont heel wat gelijkenissen met Pink Floyd en wordt rijkelijk versierd door Marcelo himself, perfect afwisselend op gitaar en keys.  Een viertal funky en jazzy progsongs,  mooi verpakt als EP, gedeeltelijk opgenomen in London en in zijn eigen studio in Normandië.  Marcelo Paganini heeft zijn naam niet gestolen!
 
 
Line-up:
Marcelo Paganini (Guitars, Keys)
Durga McBroom (Lead Vocals)
Eumir Deodato (Keys on track 2 and 3)
Marc Madore (Bass)
Gary Husband (Drums)
 
Marino Serdons (4)

​De Turkse Cyprioot Oytun Ersan is bassist en componist. Hij behaalde een graad in muziek aan de Eastern Mediterranean University. Op zijn vijftiende vervoegde hij het International Nicosia Municipality Orchestra als bassist, en na 20 jaar is hij er nog steeds lid van. Verder volgde hij ook in juli 2014 een Instrumental Conducting Course Masterclass aan het Royal College of Music. Oytun trad al op, of werkte al samen met Dave Weckl, Eric Marienthal, Gary Husband, Gerry Etkins, Dean Brown, Mike Miller, Brett Garsed, Okan Ersan, Rex Richardson, Wycliffe Gordon, Paul Roos, Ola Onabule en Andrey Alpatov. In mei 2015 kwam zijn debuut ‘East Meets West’ uit, en nu is er nieuw fusion album op de markt. Hierop spelen drummer Dave Weckl, saxofonist Eric Marienthal, keyboardspelers Gary Husband en Gerry Etkins, gitaristen Dean Brown, Brett Garsed, Okan Ersan en Mike Miller en violiste Karen Briggs mee. Oytun componeerde alle 7 tracks zelf, en de opener ‘Oh, That Butterfly!’ getuigt al onmiddellijk van hoog energetische fusion. ‘Mysterious Maze’ moet er niet voor onderdoen, terwijl het begin van ‘Rise Up’, ‘Rooms’ en ‘Ocean’ eerder “mellow” klinken. Afsluiter ‘Sacred Solace’ wordt gezongen door Simge Akdogu en Aytunç Akdogu. Een album dat de fusion liefhebbers zeker zal aanspreken!

Patrick Van de Wiele (4)

Knap tweede album van dit Scandinavisch jazz trio.  Jazz?  Meer een fusion van rock en jazz.  Een gitaarband die een hedendaags instrumentaal album in elkaar knutselt waar niet alleen de ‘sun’ van ‘sparkled’. 
Het trio bestaat uit de Noren Mats Eilertsen (bassist) en gitarist T.Dahl, samen met de Finse drummer Olavi Louhivuori.  Allen gepokt en gemazeld in de jazz, maar gaandeweg evoluerend naar (prog) rock. 
Het album start ijzersterk met een progrock intro ‘Launch’.  Vertrekklaar voor een vlucht vooruit richting space met de Apollo.  Het gitaarwerk van T. Dahl en het stringent aanwezige slagwerk herinnert aan Pink Floyd (album Ummagumma).  Met ‘Engine Rest’ creëert componist Mats een jazzy rustpunt in het geheel. Langzamerhand komt het DNA van Skydive Trio aan de oppervlakte.  De subtiele jazzvirtuositeit leidt naar mooi jazzrock freaking.
Het zou natuurlijk kunnen dat zowel de jazz- als de rockliefhebber op haar honger blijft zitten.  Voor mij echter is ‘Sun Sparkle’ een schitterend gevarieerd album dat de traditionele solo intermezzo’s in de jazz ruim overstijgt.
 
Line-up:
Thomas T. Dahl (Guitar)
Mats Eilertsen (Upright and Electric Bass)
Olavi Louhivuori (Drums)
 
 
Marino Serdons (4)

​Fusiongitarist Noshir Mody is afkomstig uit Bombay, India, waar hij opgroeide, maar verkaste in 1995 naar New York. Hij leerde zichzelf gitaar spelen, en zijn inspiratiebronnen waren Indische klassieke muziek, Al Di Meola’s ‘Elegant Gypsy’, muziek uit Bollywood, en de moderne jazzgitaarmeesters. In de Big Apple leidde hij al gauw zijn eigen trio, maar ook speelde hij mee in The EthniFusion Rock Ensemble en The EthniFusion Jazz Ensemble. Hij was solo te horen op ‘In This World With You’, met zijn trio Union Of Hearts en met zijn kwintet op ‘Stories From The Years Of Living Passionately’. Op zijn laatste release wordt hij bijgestaan door Mike Mullan op alt/tenorsax, Benjamin Hankle op trompet/flugelhorn, Campbell Charshee op piano, John Lenis op bas en Yutaka Uchida op drums. Noshir brengt 6 originele composities, die allemaal lang uitgesponnen zijn, gaande van bijna 10 tot meer dan 15 minuten. Het is atmosferische jazz, die zoals op opener ‘Secrets in the Wood and Stone’ ietwat mysterieus klinkt. Het tweede stuk ‘Consequence of the Uninitiated’ is ritmischer, maar ‘Precipice of Courage’ klinkt meer avant-garde. ‘Weaving our Future from the Past’ komt pas op gang na een drumsolo. Verwacht geen traditionele jazz hier!

Patrick Van de Wiele (3½)

​World Electric Band ontstond in 2012 in Modena als jazz fusion duo. De band bestaat uit Gabriel Leucci (gitaar, gitaar synth, zang, loops) en Marco Carnevali (drums, percussie, marketing, management). Na jaren van optredens in clubs, is nu hun debuut uitgebracht. De titel verwijst naar de verwarring die er heerst om de jazz fusion van de nineties samen te brengen met elektronica en Latin. Dat hoor je onmiddellijk met opener ‘Time Disk’, het funky ‘Big Trance’, de titeltrack die meer acid jazz is, de cover ‘Cantaloupe Island’, ‘Autumn Dreams’ dat ook weer meer als acid jazz klinkt, ‘November Song’, ‘Romantic Fuse’ dat eigenlijk meer in een loungebar thuishoort, ‘New Time to go’, ‘Sheila’, en ‘Song for Paris’. Afsluiter ‘Disco Time’ is eigenlijk een remix. Voer voor liefhebbers van fusion.

Patrick Van de Wiele (4)

​Gitarist Al Di Meola’s blijvende fascinatie voor complexe ritmische syncopatie gecombineerd met provocerende lyrische melodieën heeft doorheen zijn carrière, die nu 4 decennia duurt, steeds centraal gestaan. Hij behaalde 3 gouden albums, en verkocht wereldwijd meer dan 6 miljoen platen. Zelf heeft hij meer dan 20 albums uitgebracht, en daarnaast opgenomen met fusion supergroep Return to Forever (met Chick Corea, Stanley Clarke & Lenny White), het akoestische Guitar Trio (met John McLaughlin & Paco de Lucia), en het Rite of Strings trio met bassist Clarke en violonist Jean-Luc Ponty. Zijn mengeling van wereldmuziek en jazz gaat terug tot 1976. Al groeide op met de muziek van Elvis Presley, The Ventures en The Beatles, en zijn eerste rolmodellen waren Tal Farlow en Kenny Burrell. Daarna ontdekte hij Larry Coryell. In 1972 ging Al studeren aan het Berklee College of Music in Boston, en speelde daar in een fusion kwartet. Toen twee jaar later een tape van zo’n optreden doorgegeven werd aan Corea, nodigde die hem uit om bij zijn Return to Forever te komen. De rest is geschiedenis. Hij beweert dat op dit nieuw album het de eerste keer is dat hij zich gelukkig voelde toen hij de songs schreef. ‘Milonga Noctiva: Wandering in the Dark’ opent met akoestische gitaar die neerdwarrelt als in een waterval, terwijl in ‘Broken Heart’ een elektrische gitaar bovenop akoestische een melodie speelt. ‘Ava's Dream Sequence Lullaby’ is inderdaad een rustig slaapliedje, en de inspiratie voor ‘Notorious’ zou bij Led Zeppelin te zoeken zijn. Daarna lijkt ‘Escapado’ op tango geënt te zijn, terwijl ‘Left unsaid’ eerder kalm verloopt. En op afsluiter ‘Rebels’ grijpt Di Meola terug naar zijn fusion verleden. Een verscheiden album van een volleerd gitarist.

Patrick Van de Wiele (4)

Tracks:

1. Decadence
2. Zephyr
3. Toumani
4. Talisman
5. The Importance of Common Things
6. Eastern Platinum
7. Frevo
8. God Knows

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Zonder Nummer

Distributie
Niet Gekend

Promoagent
Glass Onyon PR

Website Artiest
Gong Expresso

​Midden de jaren ’70 werd jazzbassist Hansford Rowe door drummer Pierre Moerlen ingelijfd bij de groep PM Gong. Deze  laatste overleed echter in 2005. Gong was controversioneel in de tegencultuur in Europa van de ‘60’s en ‘70’s. Andere groepsleden waren Pierre’s broer Benoit Moerlen, Francois Causse en Allan Holdsworth. Gastmuzikanten zoals Mick Taylor, Mike Oldfield en de Franse violist Didier Lockwood stonden hen bij. Maar de leden van PM Gong speelden ook me op Mike Oldfield’s albums ‘Ommadawn’, ‘Incantations’, ‘Exposed’ en ‘Platinum’. Nu is er een reünie uitgebracht met Benoit Moerlen (vibrafoon, marimba), Hansford Rowe (bas), Francois Causse (drums) en gitarist Julien Sandiford. De fusion hierop is vooral downtempo, zoals de titeltrack die de CD opent. Ook ‘Zephyr’, ‘Toumani’, ‘Talisman’, ‘The Importance of Common Things’, ‘Eastern Platinum’, ‘Frevo’ en ‘God Knows’ klinken rustig. Misschien een tegenvaller voor wie uptempo fusion verwacht had, maar uitstekend om bij te chillen.

Patrick Van de Wiele (3½)

Krijg jij een punthoofd van die virtuoze muzikanten.  Moeilijk te doorgronden arrangementen waar je ook nog eens je tanden op stuk bijt? In de jaren ’70 sprong Chick Corea met Return To Forever uit de mainstream.  Vandaag treden Simon Phillips en kompanen in de voetsporen van de fusion pioniers.  Put on your headphone and enjoy!
Simon Phillips begon in London als sessie-muzikant en speelde o.a. met Mick Jagger, Peter Gabriel, Roxy Music en ook met Stanley Clarke en Al Di Meola.  Of het nu jazz, rock of fusion is, Simon voelt zich thuis achter de batterie.  Om de zoveel jaren bracht hij wel eens een solo album uit, steeds in een andere stijl, en al driemaal onder de naam Protocol.  In L.A. schaarde hij enkele topmuzikanten bij elkaar;   Ernest Tibbs, een rasechte Jazz bassist ; Greg Howe gerenommeerd hammer-on gitarist en Dennis Hamm op keyboard.
Protocol 4 hoort thuis in rijtje van jazzrock arrangementen.   Eigen aan het genre is de fake indruk dat het grotendeels geïmproviseerd werd.  Niets is natuurlijk minder waar.  Simon Phillips componeerde het hele album.  Zoals steeds groeien de instrumentale composities heel organisch.  Zowel Al Di Meola als Chick Corea waren ervaren in het creëren van de juiste spanningsboog met een relatief grote toegankelijkheid.   Met Protocol 4 gaat dit kwartet onmiddellijk voor het iets moeilijker werk.   Er zit een zekere gejaagdheid, bijna agressiviteit in de composities.  De spanning spruit voort uit een amalgaam van ritmes, nieuwe sounds en korte jazzy solo’s.  Dus niet minder spannend, ook al zijn de melodielijnen niet overal even duidelijk.  Wel  iets tijdrovender om te ontdekken.  De beloning naderhand nog groter.  De virtuositeit en (jouw) vreugde springt met vonken uit je hoofdtelefoon (nog altijd de beste luistersituatie).   Meerdere luisterbeurten is een must!
 
Line-up:
Simon Phillips (Drums, Percussion)
Ernest Tibbs (Bass)
Greg Howe (Guitars)
Dennis Hamm (Keys)
 
Marino Serdons (4)